Μια μουσική βόλτα της ψυχής

Λένε ότι «οι ψυχές των ανθρώπων είναι σαν βαθιά πηγάδια. Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στον πάτο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας από αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου». Φυσικά ποια θα είναι αυτή η επιφάνεια; Μα «για να εκφράσει την ψυχή του ο άνθρωπος δεν έχει παρά μόνο το πρόσωπό του».

Δυστυχώς, έχουμε ήδη διαπιστώσει ότι «ο άνθρωπος είναι μια φυλακή όπου η ψυχή παραμένει ελεύθερη» κι εκεί συναντά την τραγική του φύση. Γι’ αυτό πάντα προσπαθούσε εναγωνίως να βρει εξόδους διαφυγής. Έτσι, λοιπόν, «όταν υφαίνουν μια κουβέρτα οι Ινδιάνες αφήνουν ένα ελάττωμα στην ύφανση για να ελευθερωθεί η ψυχή»...
Τούτη η ελευθερία είναι κάπως δύσκολη στη διαχείρισή της, καθώς εύκολα θα μπορούσε να λέει ο καθένας μας σε φάσεις περίεργες της ζωής του: «Δεν είμαι ο καπετάνιος της ψυχής μου. Είμαι απλώς ο πιο θορυβώδης επιβάτης»!
Εν τέλει, είναι γνώριμο πως «ένα βιβλίο είναι μια ιστορία», όμως εδώ μέσα επιμένουμε στο ότι «ένα τραγούδι είναι μια ιστορία για την ψυχή»!

Κι αυτό θα ακολουθήσουμε πιστά και έντιμα...

@ Οι φράσεις που βρίσκονται μέσα σε εισαγωγικά στο παραπάνω κείμενο είναι δανεικές με τη σειρά που τις έχω χρησιμοποιήσει από τους: Haruki Murakami, Jean Cocteau , Βίκτωρ Ουγκώ, Martha Graham, Aldοus Huxley, Eric Pio.

 

 

 

Τα παιδιά μάς φτιάχνουν τη διάθεση...

Μια και δε γίνεται να είμαστε μέσα στην κατήφεια, λόγω όσων μας "πολιορκούν" καθημερινά σφίγγοντάς μας γερά τη "θηλιά" στον λαιμό, είπα να μοιραστώ δύο χιουμοριστικά βιντεάκια.

Το πρώτο αφορά στη μαμά που είναι μόνο μία και συνήθως λατρεμένη... Ένα γλυκό ευχαριστήριο μήνυμα με έξτρα χιουμοριστικό τρόπο, το οποίο έλαβα με χαρά και συγκίνηση από το νεαρό μέλος του σπιτιού (το βρήκε κάπου στο διαδίκτυο) για τις φάσεις που δέχτηκε τη στήριξή μου όταν το είχε ανάγκη.

Το δεύτερο προέρχεται πάλι από την ίδια με θέμα μια σχολική εβδομάδα μέσα από  σκηνές και ατάκες από τον περίφημο "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών"... . Σκοπός της να μου φτιάξει τη διάθεση, λόγω της αρκετά πιεσμένης σχολικής καθημερινότητας ετούτου του καιρού.

Τελικά, τα παιδιά - μικρά, μεγάλα και μεγαλύτερα - ξέρουν πάντα να μας φτιάχνουν τη διάθεση, αφού είναι μια τέχνη που κατέχουν κι έχουν μονίμως στο "τσεπάκι", μην πω κι από "κούνιας"... 

Μα ας μην ξεχνάμε πως η παρουσία τους και μόνο ομορφαίνει τη ζωή!

 

Αφιερωμένο κι από εμένα, λοιπόν, σε όλες τις μαμάδες που είναι πλάι στους μικρούς μας φίλους/λες (πάντα και στα πιο μεγάλα, με διακριτικότητα εννοείται).

 

Και με χιούμορ για την κάθε σχολική εβδομάδα...

 

 

@ Και η μουσική ποτέ να μην μας λείψει...

(Η επιλογή δεν είναι τυχαία του παραπάνω βίντεο. Είναι μια απάντηση στην αηδία...)

 

 

Μια λέξη σε αντίστροφη φορά...

 

Κάναμε υπομονή για χρόνια, άλλοτε αντιδρώντας κι άλλοτε σιωπώντας

Ακούσαμε τα παράλογα, διερωτώμενοι αν είναι αληθινά όλα ετούτα

Νιώσαμε στο πετσί μας ν' απλώνεται η αγωνία αλύπητα, σαδιστικά

Ο εφιάλτης παρελαύνει αδιάλειπτα, εναποθέτοντας τη "γλίτσα" του
    παντού

Νίκη θριαμβευτική της βαρβαρότητας, του κυνισμού, της χυδαιότητας 

Ίδωμεν, λέγαμε ολοένα, για την παρηγοριά κι εξακολουθούμε

Κανονικότητα αναμέναμε ως λύτρωση μες στην ψευδαίσθηση

Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα μάλλον δεν χωρά 

Το λογικό και το αυτονόητο μετατράπηκαν βίαια σε ουτοπία

Ήττα πανηγυρική 

Τώρα, τι;

ΑΤΗΤΟΚΙΝΟΝΑΚ, θα επαναλαμβάνουμε με ρυθμό, για να ξορκίσουμε
    το κακό

 

@ Η επιλογή της εικόνας είναι για αποπροσανατολισμό του κοινού..., μια και είναι μοδάτη τακτική!

 

 

 

 

 

Φράσεις με σκέψεις που μου άρεσαν

Συνηθίζω να διατηρώ στο αρχείο μου φράσεις από βιβλία που έχω διαβάσει ή συναντώ στο διαδίκτυο ή ακόμα έτυχε να ακούσω από γνωστούς και φίλους, οι οποίες με κρατούν κοντά τους παραπάνω από άλλες. Όπως και ο καθένας μας μπορεί να πει κάτι οποιαδήποτε στιγμή σε μια συζήτηση και να αποτελέσει "τροφή" για προβληματισμό, που ίσως οδηγήσει σε ένα "γαϊτανάκι" γόνιμων σκέψεων. Ποτέ κανείς δεν ξέρει σε ποιο σημείο μπορούν να φτάσουν τον καθένα μας χωριστά. Ενίοτε και πουθενά.

Επηρεασμένη κάπως από την προηγούμενη ανάρτηση παραθέτω στη συνέχεια σκέψεις που αφορούν στη μόρφωση, την εκπαίδευση και γενικότερα στην παιδεία του ανθρώπου.

"Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο ηλίθιος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο."
                                                                             Μολιέρος

"Ο πλούτος χωρίς παιδείαν και αρετήν τόσον είναι μακράν από το να στολίζη τον έχοντα, ώστε και κάμνει φανερωτέραν αυτού τη γυμνότητα."

                                                                      Αδαμάντιος Κοραής

"Ο τελικός σκοπός της εκπαίδευσης είναι να μετατρέψει τους καθρέφτες σε παράθυρα."

                                                                        Sydney J. Harris

"Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας."

                                                                    William Butler Yeats

"Τα παιδιά χρειάζονται περισσότερα πρότυπα παρά κριτικές."

                                                                         Joseph Joubert

Η Παιδεία οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο στην ελευθερία - πνευματική, ψυχική, ηθική, συναισθηματική, μα όσο αυτό δε συμβαίνει, η κοινωνία δε θα βηματίσει ποτέ ισορροπημένα, αποφασιστικά, δημιουργικά, με γενναία πράξη στο παρόν και θαρραλέο όραμα για το μέλλον.

Δηλαδή, "τρίχες κατσαρές", που πάντα θα ονειρεύονται να γίνουν ίσιες, λείες και γυαλιστερές. Καημός μεγάλος! 

 

 

Αφύπνισης πρωινή σιωπή

Μια αλλόκοτη εικόνα ήρθε και στάθηκε φαρδιά πλατιά, σαν χοντρή σφραγίδα του Δημοσίου, σ' ένα από τα "μονοπάτια" του νου. Συνέβη έτσι ξαφνικά μέσα στη ροή της καθημερινής σχολικής ρουτίνας ταράζοντας την ψυχή, αναδεύοντας μνήμες και εικόνες του μέλλοντος, που έχει πλάσει ήδη η φαντασία.

Πρωινή υποδοχή, λοιπόν, στην τάξη των πιο εύθραυστων πλασμάτων σε τούτη τη γη μα ταυτόχρονα και τόσο δυνατών. Εισέρχονται ένα-ένα ήσυχα, σιωπηρά και ίσα που ακούγεται το "Καλημέρα", καθώς ο ήχος εμποδίζεται. Κάθονται στις θέσεις τους ακίνητα και πάλι σιωπηρά. Στέκονται αραιά στην αίθουσα - αφού δεν έχουν φτάσει ακόμα όλα - σαν αγάλματα. Η στιγμή "παγώνει" στη μνήμη, νεκρική σιγή, "παγωμένη" εικόνα. Μόνο τα μάτια που είναι εκτεθειμένα στο φως της ημέρας έχουν να μοιραστούν πολλά, όσα δεν εκφράζει το στόμα σ' εκείνη την ολιγόλεπτη αναμονή. Όμως ο "πάγος" και η ακινησία ανήκουν στα νεκροταφεία. Κάποιος οφείλει να "σπάσει" την ανατριχιαστική σιωπή...

Η αγαπημένη τους ενήλικη φιγούρα, που στέκει χαμένη στις σκέψεις της για ελάχιστα λεπτά με ένα "πλάκωμα" στην καρδιά - μην ξεχνώντας όμως ποιος είναι ο ρόλος της - φέρνει τη ζεστασιά στην ατμόσφαιρα με ένα σπιρτόζικο αστείο, όπως ξέρει πολύ συχνά να κάνει. Σε λίγο η αίθουσα γεμίζει και η ζωντάνια καταλαμβάνει τον χώρο - σχεδόν σαν άλλοτε...

Παρόλα αυτά η εικόνα εκείνης της πρωινής σιωπής αφύπνισε όσα προσπερνούσε η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις της, αλλά δεν έλεγε να "σβήσει" από το μυαλό για τις επόμενες μέρες, έτσι απλά κι εύκολα σαν τον μαρκαδόρο από τον λευκό πίνακα.

Ο νους "παίζει" περίεργα παιχνίδια σαν της ζωής εκείνα τα παράξενα και άγρια μαζί!

 
Υ.Γ.
Ετούτα τα εύθραυστα πλάσματα - μικρότερα και μεγαλύτερα - μένοντας σιωπηρά και ακίνητα είναι πιο βολικά και συμφέρουν, ειδάλλως χαρακτηρίζονται "παράσιτα", "αλητάκια" κι άλλα "κομψά" κοσμητικά επίθετα, τα οποία με άνεση ξεστομίζονται και αποτυπώνονται στις γνωστές "ταμπέλες" - που κάποιοι κατέχουν καλά την "τέχνη" τους! 

 

@ Ως μουσική επιλογή θα ταίριαζε το κλασικό και πολύ αγαπημένο... (κλικ). 

Όμως, θα κάνω την ανατροπή και θα συνοδεύσω τις παραπάνω σκέψεις με μουσικά κομμάτια, που αφορούν πάλι τις ευαίσθητες ψυχές, οι οποίες σε κάποια φάση της ζωής τους ίσως χάσουν τον δρόμο τους και τη δύναμη τους σ' έναν κόσμο που θέλει με ασίγαστο πάθος να περάσει σαν οδοστρωτήρας επάνω τους.