" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Ας υποδεχτούμε τον μήνα που αντιπροσωπεύει την καρδιά του καλοκαιριού με λίγη παραπάνω αισιοδοξία και θετική διάθεση, αφού διατηρεί ακόμη την υπόσχεση (;) πιο χαλαρών στιγμών σε αντίθεση με τον Αύγουστο, ο οποίος από την ώρα που θα έρθει ήδη προμηνύει την αντίστροφη μέτρηση για την επαναφορά στις υποχρεώσεις (εργασιακές και άλλες) παρόλο που θεωρείται ο κατεξοχήν μήνας των αδειών και διακοπών. Επομένως, τούτος ο θερινός μήνας μοιάζει σαν τον έρωτα στα ντουζένια του :)) Μπορεί να προετοιμάζεται κανείς να λάβει θέση σαν της κοπελιάς στην εισαγωγική εικόνα! Αμήν,λέμε!
Μες στην προσμονή για όσα δυνητικά υπόσχεται ο γλυκός μήνας ας δεχτούμε στις χούφτες μας μικρές στάλες ποιητικά πλασμένες να φρεσκάρουμε με δαύτες το πρόσωπο και το νου μας...
Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.
(Απόσπασμα από από τη Συλλογή Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα, σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.
(Απόσπασμα από το Σε Περιμένω παντού του Τάσου Λειβαδίτη)
Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μία τόσο λίγη ζωή.
(Απόσπασμα από το Δάφνες για νικημένους-Τα ψεύδη του ημερολογίου του Λειβαδίτη)
Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα. (Απόσπασμα από το Γειτονιές του κόσμου του Γιάννη Ρίτσου)
Και μην ξεχνάς και κάτι ακόμα... να έχεις μαζί σου τα λόγια του Ελύτη:
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι
(Στίχος από το Μικρός Ναυτίλος)
😎Και αφού μέσα σε τόση κάψα οι στάλες μπορεί να μην επαρκούν, ας περάσουμε σε απολαυστικά δροσερά ντουσάκια με μουσικές των δεκαετιών '80 και '90 , από ελαφριά pop, electronicpop
έως rockκαι hardrock τραγούδια, χιλιοακουσμένα, όμως με τη δική τους αξία πάντα...
Και να που μπήκε φουριόζικο το καλοκαιράκι έπειτα από το θερινό ηλιοστάσιο, λες και το περίμενε πώς και πώς! "Μπούκαρε", μάλιστα, με τα απ' όλα του, με καύσωνα του θανάτου (για τους άλλους όχι ακόμη για εμάς), με αέρηδες που τα παίρνουν όλα και τα σηκώνουν, τις πρώτες πυρκαγιές του (νιάνιαρες προς το παρόν), με τα δροσερά θαλάσσια νερά του (σκέτη απόλαυση πριν γίνουν "σούπα"), με το πλούσιο φως του να μας τυφλώνει στιγμιαία να χάνεται από τα μάτια η απύθμενη βλακεία του κόσμου, με τα τριζόνια του να κάνουν πάρτι (σαν τους καρεκλοκένταυρους ένα πράμα που παρτάρουν ασύστολα στην κεφαλή μας επάνω) και με τα υπέροχα μα κι ατέλειωτα βράδια του (όπου και η εργασία να σε περιμένει το πρωί δε θες να κοιμηθείς)!
Κι αφού ετούτη η φλογερή περίοδος του χρόνου δίνει την ευκαιρία για μικρές ανάπαυλες από το αέναο τρεχαλητό, είπα να "κλέψω" λίγες "σκληρές" αλήθειες (όπως λέει και το άρθρο από όπου τις πήρα) για στοχασμό, καθώς σε μικρές δόσεις όχι μόνο δε βλάπτει, αλλά είναι απαραίτητος...
"Αν νομίζεις ότι η ζωή σου έχει τελματώσει, το λάθος είναι δικό σου". Με άλλα λόγια σου λείπει η δύναμη να πεις: "Εγώ είμαι υπεύθυνος για τη ζωή μου και για όσα την αποτελούν"!
"Αν επενδύεις όλο σου τον χρόνο στο να αναλύεις προτού αποφασίσεις να κάνεις κάτι, πού θα βρεθεί ο χρόνος να αποφασίσεις και να δράσεις;".Κατά το "Analysis-Paralysis" των Αγγλοσαξώνων (κλεμμένο το έχουν...)!
" Έχεις δύο επιλογές - να αντιδράσεις ή να ανταποκριθείς στη ζωή. Ποια επιλογή διαλέγεις;" Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάποιο σχόλιο εδώ...
"Αν κάνεις παρέα με κοράκια, μην παραξενευτείς αν συνέχεια μπροστά σου βλέπεις ψοφίμια" (Περσική παροιμία)! Ας κοιτάμε πού και πού το περιβάλλον των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε...
"Όταν αναζητάς μια συμβουλή από κάποιον, ποτέ μην απευθύνεσαι σ' εκείνους που σ' αγαπούν". Αναζήτησέ την ανάμεσα σ' εκείνους που έχουν κάνει με επιτυχία πριν από σένα αυτό για το οποίο θέλεις τη συμβουλή, έστω κι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι σου!
Περισσότερα, αν κάνεις κέφι, θα βρεις εδώ! Αλλιώς περνάς απευθείας στη μουσική που ακολουθεί και κλείνεις "χορεύοντας στο σκοτάδι"...! Δηλαδή, ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό βραδάκι!
Τούτη τη φορά ξεκινώ με το "ρε, πού μπλέξαμε"..., μια και αυτό που ακολουθεί θα το βάφτιζα "της αγανακτήσεως το ανάγνωσμα"!
Άραγε, πώς να μην γκρινιάξει και να σιχτιρίσει επαναλαμβανόμενα κανείς, όταν από όλες τις μεριές προσπαθούν παντοιοτρόπως να μας βάλουν με το στανιό στον ρόλο των κορόιδων! Και να μη θες να το δεχτείς, το νιώθεις αυτόν τον ρόλο να επιδιώκει να κολλήσει επάνω σου σα γλίτσα. Για να μην μιλώ με γρίφους, περνώ στην ουσία, που αφορά σε διάφορα απλά καθημερινά θέματα (πού να πιάσουμε τα πιο σοβαρά), τα οποία εξελίσσονται σε τροχοπέδη ή βάσανο. Η αφορμή για να εκφραστώ εδώ προήλθε από την παράδοση ενός πακέτου μέσω μίας υπηρεσίας ταχυμεταφορών και θα τα μεταφέρω όπως έγιναν, για να ξεσπαθώσω και λίγο...
Πολύ συχνά δημιουργούνται προβλήματα πλέον με τις παραδόσεις πακέτων και δε συζητώ για τη Γενική Ταχυδρομική που σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει εγκαταλειφθεί, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού, με αποτέλεσμα οι καθυστερήσεις να είναι μεγάλες. Όμως άλλες ιδιωτικές υπηρεσίες αυτού του τύπου κάνουν ό,τι γουστάρουν, γιατί... μπορούν! Με μια τέτοια υπηρεσία είχα ένα προβληματάκι τις προηγούμενες ημέρες. Πρέπει να ζητήσεις να σε ενημερώσουν με μήνυμα ή τηλεφώνημα για το πότε θα παραδώσουν, αλλιώς ενημερώνουν τελευταία στιγμή ή και όχι...
Γενικά, όποτε είναι να γίνει παραλαβή ένα άγχος υπάρχει, γιατί δεν μπορεί να είναι κανείς στο σπίτι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο να τους περιμένει σταυροπόδι! Στη δεδομένη περίπτωση απογειώθηκε η κατάσταση όπως και τα νεύρα μου, αφού το πακέτο δεν ήρθε ποτέ! Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με την υπεύθυνη της υπηρεσίας, διαπιστώνω ότι είχε σημειωθεί λάθος ταχυδρομικός κώδικας και η παράδοση πήγε να γίνει σε όμορη περιοχή. Όμως πριν ξεκαθαριστεί αυτό, ο διάλογος ήταν κάπως σουρεάλ. Μέσα σε όλα μου διευκρίνισε ότι κατά την παράδοση χτυπούν το κουδούνι μία φορά κι αν δεν εμφανιστεί κανείς, φεύγουν.,,, Μου άναψαν τα λαμπάκια πάραυτα και ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε! Της τόνισα πως αυτό είναι απαράδεκτο από μεριάς τους, καθώς δεν έχουν σκεφτεί (μάλλον τους είναι αδιάφορο) ότι μπορεί κάποιος να είναι στην τουαλέτα... ή ένας ηλικιωμένος θα πρέπει να τρέξει να παραλάβει με κίνδυνο να μπουρδουκλωθεί στις σκάλες και εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν να πεταχτεί κάποιος με ένα κουδούνισμα και δίχως μία λογική αναμονή από τον διανομέα όταν δίνουν ένα εύρος παράδοσης δύο ωρών. Μου δικαιολογήθηκε ότι έχουν 500 διανομές και ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Τότε απάντησα ότι κι εμένα μου είναι αδιάφορο, αφού οφείλουν να βρουν τρόπο, γιατί η δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τον κόσμο κι όχι να τον παιδεύουν ή να τους υπηρετεί εκείνος! Δεν είχε τι άλλο να πει και φυσικά προσπάθησε να επιτευχθεί η παράδοση το συντομότερο δυνατό, βέβαια σε ώρα άσχετη από αυτή που ζήτησα (μην είμαστε και πλεονέκτες)! Πάντως, αν δεν ήταν κάποιος άλλος στο σπίτι, θα έπρεπε να πάρω άδεια από την εργασία μου για την ηλιθιότητα που τους βαράει ή δε θα παραλάμβανα ποτέ!
(Λίγη αγένεια δε βλάπτει!)
Τελικά, έχουμε φτάσει στο σημείο να υπηρετούμε όλους εκείνους που ο σκοπός της ύπαρξης τους είναι η εξυπηρέτηση του κοινού! Ας μην ξεχνάμε τις τράπεζες, οι οποίες ήταν οι πρώτες διδάξασες! Και πόσες άλλες υπηρεσίες και φορείς... Και τρέχουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες να βγάλουν άκρη (συχνά στην άλλη άκρη από εκεί που κατοικούν) ή ψάχνουν και εξαρτώνται από άλλους να τους βοηθήσουν ή να τους εξυπηρετήσουν με τα ψηφιακά μέσα.
Θέλετε να προσθέσω και τους τεχνικούς που τους ψάχνεις με το δίκαννο και αν καταφέρεις να τους βρεις, θα παρακαλάς να σου κάνουν τη δουλειά και θα προσεύχεσαι να την φέρουν σε πέρας σωστά...! Αν συνεχίσω, τελειωμό δε θα έχω και είμαι σίγουρη ότι όλοι θα έχουν να πουν πολύ περισσότερα!
Το έχω ξαναπεί ότι μονίμως βρισκόμαστε στη διαδικασία του πληρώνεις και δηλώνεις και πλέον υπηρετείς το σύστημα όλο (δημόσιο και ιδιωτικό) μέσα από την ανικανότητά του και την αδιαφορία του! Για να μην είμαι άδικη και μόνο γκρινιάρα, δε λέω ότι δεν υπάρχουν και πολλά καλά - τα οποία δεν υπήρχαν παλαιότερα - που προσφέρουν διευκολύνσεις στους ταχύτατους ρυθμούς που ζούμε, αλλά τα αρνητικά μας διαβρώνουν εσωτερικά! Γνωρίζοντας, επίσης ότι τα περισσότερα είναι επικοινωνιακές φανφάρες και κενού (ή ελλειμματικού) ουσιαστικού περιεχομένου, δεν είναι δυνατόν να μην επέρχεται εκνευρισμός και αγανάκτηση!
@ Μουσική από τις αγαπημένες "πέτρες που κυλούν" για να μη χορταριάζουν...!
Επανέρχομαι σε ένα θέμα που είχα αναρτήσει πριν από περίπου δέκα χρόνια, το οποίο είναι διακαής πόθος του ανθρώπου. Κι αυτό είναι η ευτυχία. Αυτή την φορά δε θα γράψω τις δικές μου σκέψεις , όπως έκανα τότε, αλλά θα έχω ακόμη μία αναδημοσίευση (μετά την προηγούμενη ανάρτηση), γιατί βρήκα τυχαία το κείμενο και μου άρεσε ιδιαίτερα. Κι έχει τόσο δίκιο μέσα από τα λεγόμενά του!
" Πείθουμε τον εαυτό μας ότι η ζωή μας θα γίνει καλύτερη όταν μεγαλώσουμε, όταν βρούμε καλή δουλειά, όταν παντρευτούμε, όταν κάνουμε παιδιά. Τότε απογοητευόμαστε γιατί τα παιδιά δεν είναι αρκετά μεγάλα, οπότε θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι όταν μεγαλώσουν. Μετά από αυτό, απογοητευόμαστε γιατί αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της εφηβείας των παιδιών. Είμαστε βέβαιοι ότι θα γίνουμε ευτυχισμένοι όταν ξεπεράσουν τα παιδιά αυτό το στάδιο. Στην συνέχεια, πιστεύουμε ότι η ζωή μας θα είναι πλήρης όταν αποκτήσουμε καλύτερο αυτοκίνητο ή σπίτι, όταν πάρουμε προαγωγή, όταν είμαστε σε θέση να πάμε πολυτελείς διακοπές, όταν συνταξιοδοτηθούμε κλπ Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να είμαστε ευτυχισμένοι από ό, τι τώρα. Αν όχι τώρα, πότε; Η ζωή μας θα είναι πάντα γεμάτη προκλήσεις. Είναι καλύτερο να πείσουμε τον εαυτό μας και να αποφασίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι έτσι κι αλλιώς. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.
Αλλιώς, καταλήγουμε να τηρούμε στάση αναμονής … Μέχρι το δάνειο να αποπληρωθεί. Έως ότου πάρουμε καινούργιο αυτοκίνητο. Έως ότου πάρουμε καινούργιο σπίτι Μέχρι να χάσουμε 10 κιλά. Μέχρι να κερδίσουμε 100.000 ευρώ. Μέχρι να παντρευτούμε. Μέχρι να πάρουμε διαζύγιο. Μέχρι να κάνουμε παιδιά. Μέχρι τα παιδιά να πάνε στο σχολείο. Μέχρι να τελειώσουν το σχολείο. Μέχρι να φύγουν από το σπίτι. Μέχρι να πάρουμε αύξηση. Μέχρι να συνταξιοδοτηθούμε. Μέχρι το Καλοκαίρι. Μέχρι την Άνοιξη. Μέχρι το Χειμώνα. Μέχρι το Φθινόπωρο. Μέχρι να περάσει η οικονομική κρίση. Μέχρι να πεθάνουμε.
Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος από τώρα για να είναι κάποιος ευτυχισμένος. Η ευτυχία είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Οπότε, εργαστείτε σαν να μην χρειάζεστε τα χρήματα, ερωτευτείτε σαν να μην πρόκειται να πληγωθείτε και χορέψτε σαν να μην σας κοιτάζει κανείς."
"…Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.
Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό – που λεν – ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Το λέω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί.
Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού."
Μάνος Χατζιδάκις - Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σχόλια του τρίτου"
💦 Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, μια και τα σχόλιά του λένε ήδη πολλά!
💦 Φυσικά και θα ακούσουμε μουσική του, με επιλογές που δε έχω φέρει άλλη φορά στο ιστολόγιο.
.jpg)
