Θορυβώδεις "νάνοι", σιωπηροί "γίγαντες"

Ήρθα να γράψω δυο λόγια επηρεασμένη από στιγμές της καθημερινότητας μου μα και από την επικαιρότητα που κοντεύει να μας "καταπιεί" μέσα από όλα τα τραγικά, άγρια ή ξεδιάντροπα συμβαίνουν.

Θα τολμούσα να πω αρκετά στρογγυλεμένα και δίχως υπεραναλύσεις ότι υπάρχουν δύο μεγάλες και βασικές κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τους άλλους ανθρώπους με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Η ομαδοποίησή τους στηρίζεται στο "μπόι" τους! Φυσικά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σωματικό τους ύψος...

Το "μπόι" αφορά στο πνεύμα και την ψυχή τους και διαπιστώνεται μέσα από τον λόγο, τη στάση, τη συμπεριφορά και τις πράξεις. Έτσι, λοιπόν, για μένα η μία κατηγορία έχει να κάνει με τους θορυβώδεις "νάνους" και η άλλη με τους σιωπηρούς "γίγαντες". 

Οι θορυβώδεις "νάνοι" είναι όσοι κάνουν "φασαρία" για να ακουστούν και να τους προσέξουν, γιατί είναι κενοί εσωτερικού περιεχομένου. Θα ήθελαν διακαώς να είναι αληθινά σπουδαίοι, μα δεν τους βγαίνει. Είναι συνήθως εκείνοι που στο επαγγελματικό τοπίο βάζουν "τρικλοποδιές" στους ικανούς και άξιους, "γλείφουν" τους προϊσταμένους τους και "έρπουν" ύπουλα και εμετικά δίπλα τους. Μάλιστα, σπαταλούν σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού τους χρόνου σ' αυτό και σίγουρα όχι στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πού να συζητήσει κανείς για τον πολιτικό χώρο...! Θα λερωθεί το στόμα αλλά και το πνεύμα! Όμως, ο θορυβώδης "νάνος" εμφανίζεται παντού με όλα τα χαρακτηριστικά του, όπως στην οικογένεια, στις φιλικές συντροφιές, στην αγορά, στις υπηρεσίες κλπ. Το μυαλό του είναι εγκλωβισμένο στη μιζέρια και την προσωπική του και μόνο ικανοποίηση και ακολούθως η ψυχή του είναι ένας τόσο στενός χώρος που προκαλεί ασφυξία.

Οι σιωπηροί "γίγαντες" είναι ακριβώς το αντίθετο από τους παραπάνω. Δεν έχουν απαραίτητα την ανάγκη να φανούν και προσφέρουν χωρίς να διεκδικούν επίμονα και χοντροκομμένα την προσοχή. Μα κι όταν χρειαστεί να τους προσέξουν, θα έχουν συγκεκριμένο λόγο ξέχωρα από το "Εγώ" τους. Θα αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, διότι γνωρίζουν ότι αυτό απαιτείται. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα παντός είδους, για να σταθούν όπως αναλογεί σε κάθε περίσταση. Τα κίνητρα τους είναι εσωτερικά και το ήθος τους δεν κινδυνεύει από εξωτερικές κακόβουλες επιρροές. Αντίστοιχα θα συμπεριφερθούν και θα πράξουν στην οικογένεια, στις φιλικές επαφές και όπου βρεθούν. Το σίγουρο είναι ότι θα τους θεωρήσουν "βλάκες", θα τους χαρακτηρίσουν "γραφικούς" και το χειρότερο επειδή τους αναγνωρίζουν ως επικίνδυνους για τα δικά τους κεκτημένα ή συμφέροντα θα ειπωθεί και το γνωστό ότι τους "χαλούν την πιάτσα"... Εννοείται πως θα προσπαθήσουν να τους λοιδορήσουν, να τους εμποδίσουν ή να τους εξαφανίσουν από το προσκήνιο αν μπορούν και πάντα με ύπουλους τρόπους.

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος συνέχειας, αφού ο καθένας δύναται να σκεφτεί και να αναφέρει ένα σωρό άλλα χαρακτηριστικά και των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παραβλέπω το γεγονός ότι όλοι μέσα μας έχουμε και τον θορυβώδη "νάνο" και τον σιωπηρό "γίγαντα". Το ποιος θα επικρατήσει είναι πάντα δική μας επιλογή και απόφαση.

 

@ Μουσική με δύο γνωστά τραγούδια. Το πρώτο σε επανάληψη, γιατί μου αρέσει ιδιαίτερα...

  

Μα "χειμώνας" είναι και κάνει "κρύο"!

Λένε ότι χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και πέντε 
Μήπως και τη γλιτώσουμε επαρκώς στο παρά πέντε…

Λένε διαρκώς ότι όπου να ’ναι θα πούμε το νερό νεράκι 
Κι έχουν στον νου τους ολοταχώς το δικό τους «κομποσκοινάκι» 
Μα η μια ορμητική νεροποντή διαδέχεται ανελέητα την άλλη 
Πώς τη χαλασμένη «σούπα» να γυρίσουν με τέτοια παραζάλη;

Λένε πως είναι όλα έτοιμα κι από καιρό εν τάξει 
Φτου τους, καλέ, κανείς ποτέ μην τους ματιάξει 
Ο στόχος είν’ ένας κι όλα τ’ άλλα μια χαμένη ιστορία 
Σαν το νεράκι όταν διέξοδο ψάχνει μες στη διαμαρτυρία

Κι όπως λένε χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και για μιλιούνια 
Μια και το νερό σταγόνα είναι στον κατακλυσμό από «γουρούνια»!

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο Δρώμενο της Αριστέας μας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Ελαφρύ χιούμορ καταπραϋντικής δράσης

Μια ανάπαυλα από όλα με λίγη δόση χιούμορ, το οποίο λυτρώνει, ξεκουράζει, ψυχαγωγεί, διατηρεί τον νου σε εγρήγορση και ενίοτε λέει βαριές αλήθειες. Φυσικά ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό και το σημείωμα στην παραπάνω εικόνα (όχι αυτά που γράφει το γατάκι, το άλλο...)!

Πάμε να δούμε κάποια αστεία στη συνέχεια, για να μην αρχίσω την πολλή μουρμούρα και την γκρίνια πάνω σε θέματα που αφορούν στην επικαιρότητα (ουπς, βάρκα πήρατε;) ή σε άλλα καθημερινά και κυρίως στον χώρο εργασίας. Άσε, δε συμφέρει...!

 

Μετά από τις παραπάνω αλήθειες, ας περάσουμε στα εντελώς χαλαρά...

Προς το παρόν δεν έχει τίποτε άλλο μήτε σοβαρό μήτε αστείο, μια και "βραχυκυκλώσαμε" από το πολύ νερό, το οποίο σ' αυτό τον τόπο πρέπει να πέφτει με μέτρο, διότι δεν έχει πού να πάει και χάνει εύκολα τον δρόμο... Α, και σε κάθε προβληματάκι καιρικό μην ξεχνάτε να ακολουθείτε την εντολή του τριψήφιου (αν έχει σταλεί σωστά) και στην ανάγκη μείνετε πάλι εντός οικίας (τώρα που έγινε συνήθεια...)! Αυτάαα!

 

@  Μουσική επιλογή αυτή την φορά ακολουθεί με ένα τραγούδι από μια πολύ γοητευτική ηθοποιό του γαλλικού κινηματογράφου...

Και στον υπερσύνδεσμο υπάρχει το ίδιο αλλά πιο σπιρτόζικο (κλικ)!

 

Με χορευτικά πατήματα τα 11 έτη...

Έφτασαν και τα φετινά γενέθλια του "μικρού καφέ" εδώ. Κλείνει τα 11 του χρόνια και πλέον θεωρείται "πρώιμος έφηβος" (μπορεί και να λειτουργεί ως τέτοιος)! Ειλικρινά δεν το περίμενα ότι θα έφτανα να γράφω ακόμα στο ιστολόγιο μετά τόσα χρόνια! Αναρωτιέμαι, μάλιστα, πώς πέρασαν έτσι, σαν αστραπή! Όπως "αστραπές" απανωτές είναι όσα συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή μα στον τόπο μας και στον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Μακάρι να αντιλαμβανόμαστε βαθιά την ταχύτατη πορεία του χρόνου δίχως γυρισμό, καθώς τότε πολλά ίσως θα ήταν διαφορετικά...

Φυσικά και τούτο το γενέθλιο έτος θα εορταστεί με μουσική όπως και πέρσι μα με κάποια παραλλαγή. Την περασμένη χρονιά, είχα επιλέξει μερικές διασκευές γνωστών τραγουδιών ξένης μουσικής. Τώρα όλα θα κινηθούν γύρω από ένα ελληνικό τραγούδι και κάποιες από τις εκτελέσεις που έχουν γίνει πέρα από την αρχική. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι πολύ παλιό και δεν είχε τύχει να το ακούσω μέχρι σήμερα (μη "βαρέσετε" και πείτε "ντροπή μου", αφού... συμβαίνουν κι αυτά)! 

Ήθελα τις τελευταίες μέρες να ετοιμάσω μια ανάρτηση με εντελώς άσχετο θέμα και έψαχνα (όπως συνηθίζω) ένα τραγούδι του Φάμελλου (όχι αυτού από το γνωστό κόμμα - της συμφοράς), αλλά του τραγουδοποιού, του Μανώλη. Μέσα στο ψαχτήρι, λοιπόν, άκουσα και το "Ας ερχόσουν για λίγο". Είδα ότι δεν ήταν δικό του και αναζήτησα το αρχικό κι έπειτα άλλες ερμηνείες, με αποτέλεσμα να κάνω ένα μικρό μουσικό ταξίδι... Τότε ήρθε και η ιδέα αυτής της εορταστικής ανάρτησης.

Το τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τη Δανάη Στρατηγοπούλου σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Λένε, επίσης, ότι τους στίχους έγραψε ο Τραϊφόρος από νοσταλγία για τη Σοφία Βέμπο την εποχή που απουσίαζε στην Αμερική (1945-1947). Τελικά δεν τραγουδήθηκε από εκείνη μα από τη Στρατηγοπούλου και πολλούς άλλους μέχρι σήμερα.

Ακολουθούν οι δικές μου επιλογές και όποιος επιθυμεί ας σημειώσει σε σχόλιο ποιο ή ποια από αυτές θεωρεί ότι του ταιριάζει ή είναι καλύτερη ερμηνευτικά ή ως μουσική απόδοση. Την προσωπική μου προτίμηση θα αναφέρω σε κάποιο σχόλιο.

Πάμε πρώτα με την αρχική:

 

Και επειδή η μουσική του Σουγιούλ είναι στον ρυθμό του τάγκο, ας θυμόμαστε κάπου κάπου την αξία γενικά του χορού, μια και τον έχουμε ξεχασμένο...

Εξάλλου, όπως μας λέει η Μάγια Αγγέλου (Αφροαμερικανίδα ποιήτρια): "Όλα στο σύμπαν έχουν ένα ρυθμό, όλα χορεύουν"! 

Επίσης, η Μία Μάικλς (Αμερικανίδα χορογράφος) τονίζει ότι: "Αν χορεύεις με την καρδιά σου, το σώμα σου θα ακολουθήσει"! Τούτο για όσους ανησυχούν ότι δε θα τα καταφέρουν ή δεν μπορούν!

Και ο Φρεντ Αστέρ έρχεται να συμπληρώσει για τους τελειομανείς και μόνο...: "Κάνε το μέγιστο, καν' το σωστά και με στυλ"! 

Θα προσθέσω και ένα ακόμα του Πωλ Βαλερύ (Γάλλος ποιητής) που μου άρεσε, με την ευκαιρία των δρώμενων (ποιητικών και μη): "Η ποίηση είναι για τον πεζό λόγο ό,τι είναι ο χορός για το περπάτημα"!

 

"Είσαι τ' όνειρό μου κι η απάτη μου..."

Ήρθα κι εγώ ν' αφήσω ένα "χειμωνιάτικο αποτύπωμα", τώρα μάλιστα, που είμαστε στη μέση της εποχής. Ένας χειμώνας που δεν έχει κατακλύσει μόνο την φύση, μα κι εκείνος που έχει μπαστακωθεί σε όλη την ανθρωπότητα με μια από τις πιο άγριες μορφές του. 

Πλέον μπορούμε να μιλάμε για "βαρυχειμωνιά" στις ψυχές πλήθος ανθρώπων, οι οποίοι λειτουργούν ορμώμενοι από τα πιο ποταπά κίνητρα, με αδιαφορία, επιπολαιότητα και ίσως βασανιστική ανοησία, δημιουργώντας ένα κενό, το οποίο χάσκει τραγικά και τρομακτικά ακάλυπτο.

Όσοι αντιστέκονται σε όλο αυτό έχουν "κλείσει τις κλειδαριές", για να προστατεύσουν όσα πολύτιμα έχουν μέσα τους από τον αδυσώπητο και σαρωτικό "χειμώνα".

Αρχικά, ήθελα να γράψω ελεύθερα και ίσως δίχως συγκεκριμένη χρονική και λογική σειρά, αλλά όπως μου έρχονταν στον νου, όλα εκείνα που θεωρώ ότι είναι υπεύθυνα για την κατάντια του κόσμου. Τελικά επέλεξα να το κάνω πάλι μέσω της μουσικής (τα ακουστικά στο άβατάρ μου δεν είναι τυχαία...).

Ένα τραγούδι που άκουσα έγινε ο καθοδηγητής της σκέψης μου, όμως με μια διαφορετική ματιά. Το θέμα του είναι η αφοσίωση ενός ανθρώπου σ' έναν άλλο μέσα από τα γνήσια συναισθήματα που νιώθει, το οποίο ως στάση έρχεται κόντρα στη συνήθη "ξεπέτα" του σήμερα, στα επιφανειακά συναισθήματα και την αβίαστη καλοπέραση. Κάποτε μια τέτοια αφοσίωση ήταν συχνή, ενώ στην εποχή μας είναι εξαίρεση και σχεδόν κανόνας τα ελαφριά, τα πολύ ελαφριά, να ξεμπερδεύουμε και να μην πολυζοριζόμαστε. 

Τώρα θα πείτε τι σχέση έχει το τραγούδι με την κατάσταση του παλαβωμένου και άνευ πυξίδας κόσμου μας, όπου είχα σκοπό να αναφερθώ; Αν προσεγγίσει κανείς τους στίχους του με μεταφορικό τρόπο, μπορεί να δει τις "κλειδαριές" που έχει κλείσει ο άνθρωπος, για να αφήσει έξω κάθε εισβολέα, ο οποίος "δειλά και ύπουλα γλιστρά και καθρέφτες δεν κοιτά". Μένοντας, παράλληλα, πιστός στις αξίες του, σε όσα ονειρεύεται για τον κόσμο που ζει και του στερούν άλλοτε με υποχθόνιο τρόπο κι άλλοτε με ωμή βία.

Διακόπτω τη ροή, λόγω του περιορισμού των λέξεων 😉και δίνω τη συνέχεια στον αναγνώστη, να περάσει στην ακρόαση του μουσικού κομματιού, μα με την μεταφορική ματιά που προείπα...

 

"Κλειδαριές" - Γιώργος Νταλάρας & Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης 
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο Δρώμενο της "γειτονοπούλας" Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...