Ραγίζει η καρδιά κι είναι χειμώνας...

Έφτασε η ώρα που θεωρητικά (μόνο) ολοκληρώνεται η περίοδος του χειμώνα, οπότε και οι ψυχές βρίσκονται στην προσμονή της επόμενης πιο ανθηρής και ευωδιαστής εποχής. 

Ας ετοιμαζόμαστε να τον αφήσουμε πίσω μας, διατηρώντας μέσα μας όσα έφερε μαζί του - όμορφα και άσχημα, καθώς όλα έχουν τη χρησιμότητά τους στην πορεία μας, όσο κι αν μας ζορίζει να αποδεχτούμε και να επεξεργαστούμε τα δύσκολα.

Αυτά τα δύσκολα και το πώς επιδρούν στην ψυχή μας θα μπορούσαμε εύκολα να τα παρομοιάσουμε με τον φυσικό χειμώνα. Γκριζάρει, παγώνει και πονά από το ψύχος ο εσωτερικός μας κόσμος, όπως τα φυτά την περίοδο αυτή του χρόνου, όπου σε κάποια πιο ευαίσθητα ραγίζουν οι βλαστοί και τα φύλλα τους και δεν αντέχουν. 

Αντίστοιχα, θα λέγαμε, ότι ραγίζει η καρδιά μας από καταστάσεις που βιώνουμε ή είμαστε θεατές τους μα και από συμπεριφορές των οποίων είμαστε αποδέκτες.

Σε ποιες περιπτώσεις ράγισε ή ραγίζει η καρδιά σας; 

 

Κι αφού ρωτώ, οφείλω να απαντήσω πρώτη...

Η ταλαίπωρη καρδιά ράγισε επανειλημμένα με την απώλεια αγαπημένων μου ανθρώπων είτε βιολογικά είτε συναισθηματικά, όπως ραγίζει και με κάθε τραγική απώλεια ανθρώπινων ζωών (που δεν έφταιξαν σε τίποτα). Όμως, ράγισε και ραγίζει κι έπειτα από πικρά λόγια κι άδικα ειπωμένα, καθώς πίσω απ' αυτά υπάρχουν τέτοιες σκέψεις από εκείνους που τα ξεστομίζουν, όπως και από συμπεριφορές που θεωρώ ότι δεν τις αξίζω ως άνθρωπος. Έδωσα μερικά ενδεικτικά παραδείγματα (που φυσικά τα συγκεκριμένα ισχύουν για όλους μας) από πολλά διαφορετικά που θα μπορούσα να αναφέρω.

 

@ Το τραγούδι που ακολουθεί κάποτε το είχα αξιοποιήσει σε ανάρτηση (δε θυμάμαι καν σε ποια...), όμως μου πρόσφερε την έμπνευση για τούτο το θέμα, οπότε το επανέλαβα!

 

Κι αυτή ήταν η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μου στο Δρώμενο της γλυκιάς μας Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Όταν τα μάτια έχουν να πουν πολλά...

Μεγάλο συνήθειο της σύγχρονης εποχής είναι η πολυλογία και συχνά δίχως κανένα νόημα, όμως ας θυμηθούμε κάτι απλό, που ενίοτε μας διαφεύγει... Τα μάτια έρχονται να μαρτυρήσουν όσα προσπαθούμε πολλές φορές να μεταφέρουμε στους άλλους με λόγια ατέλειωτα. Έχουν ειπωθεί πολλά για δαύτα και από πολλούς, όμως το σίγουρο είναι ότι δείχνουν συναισθήματα και προθέσεις, φέρνουν στο φως την ψυχή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να τους κοιτά κάποιος στα μάτια όταν τους μιλά ή γενικά αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή όταν μιλούν κι εκείνοι σε άλλους. Δεν είναι τυχαίο το ότι μπορεί να φέρει αμηχανία κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι πρέπει να αισθάνεται κανείς πολύ στέρεος μέσα του (να μην έχει παντός είδους ανασφάλειες), να είναι ειλικρινής και άνετος για να το κάνει.

Θα πρόσθετα και ένα ακόμα που έχω παρατηρήσει στη ζωγραφική και συγκεκριμένα στις προσωπογραφίες. Θεωρείται επιτυχές ένα σχέδιο όταν ο δημιουργός έχει καταφέρει να αποδώσει με ορθότητα τα μάτια, διότι αν δεν γίνει, τότε χάνεται όλη η ψυχή του έργου. Ειδάλλως, μοιάζει ολοζώντανο το πρόσωπο, έτοιμο να σου μιλήσει, όπου εκεί βέβαια το κάνει μόνο με τα μάτια!

 

Πάμε να δούμε μερικά από όσα έχουν ειπωθεί κατά καιρούς για τους ανεπανάληπτους "καθρέφτες της ψυχής" και μου άρεσαν:

 

"Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως." (Βίκτωρ Ουγκώ)

"Κράτα τα μάτια σου στ’ αστέρια και τα πόδια σου στη γη." (Θεόδωρος Ρούζβελτ)

"Η ομορφιά είναι πώς αισθάνεσαι μέσα σου, και αυτό καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Δεν είναι κάτι σωματικό." (Σοφία Λώρεν)

"Αυτός που έχει δίκιο έχει δυνατό βλέμμα." (Αραβική παροιμία)

"Τα μάτια δεν βλέπουν αυτό που το μυαλό δεν θέλει." (Ινδική παροιμία)

"Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης." (Μιγκέλ Θερβάντες)

"Στον έρωτα, μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να καταλαβαίνετε τι θέλουν χωρίς αυτές να το ομολογούν." (Robert de Flers - Γάλλος συγγραφέας 1869-1927)

"Κράτα τα μάτια σου ορθάνοιχτα πριν τον γάμο, μισόκλειστα μετά." (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Και με αφορμή αυτό που είχε πει η Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων E. L. Konigsburg:
"Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν κάποιος σε κοιτάζει στα μάτια, τι θα ‘θελες να βλέπει;"

Εσείς τι θα θέλατε να βλέπει ο άλλος στα δικά σας μάτια;

 

@ Για το μουσικό μέρος επέλεξα τέσσερα χιλιοακουσμένα τραγούδια και ειδικά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια και σήμερα είναι η ημέρα ραδιοφώνου! Μάλιστα, είναι αγαπησιάρικα, έτσι, γιατί στην αγάπη (κατά την ταπεινή μου γνώμη) οφείλουμε σεβασμό και εορτασμό όλο τον χρόνο κι όχι μόνο την ημέρα των ερωτευμένων (που είναι αύριο)...

 

 

 

 

Πικρόχολο παραλήρημα μετά μουσικής

Βρε πότε φτάσαμε στη μέση σχεδόν της αποκριάτικης περιόδου ούτε που το καταλάβαμε! Θα μου πεις εδώ έχουμε όλο τον χρόνο αποκριά! Το "ξεσάλωμα" πάει σύννεφο και οι "μασκαράδες" μόνιμοι και μπόλικοι μέχρι που χάνεις το μέτρημα...!

Προλάβετε τις εκπτώσεις (ναι, αυτές για τα μάτια του κόσμου), γιατί οσονούπω κάνουν τον κύκλο τους και δίχως βρακί δε λέει... Μπορεί να γίνεται της "απαυτούλας" το κάγκελο στα σόσιαλ με φώτο με όλα έξω και σε κάθε ευκαιρία σε λάιβ έκδοση, αλλά τα μυαλά πάνε πίσω κάτι αιώνες!

Εν πάση περιπτώσει, αγοράστε ό,τι μπορείτε με όσα έχετε και δεν έχετε, καθώς κάτι πρέπει να φαίνεται πως γίνεται στην αγορά... Ένα αστραφτερό "κούτελο" έχουμε σε τούτη την κοινωνία, ε, να το τιμήσουμε!  

Τσικνίστε (λες και κάθε μέρα δε μας τρώει η τσίκνα), φάτε (κρέας να μη μείνει), πιείτε και γλεντήστε! Και να μη θες, έτσι σου λένε ότι πρέπει να κάνεις! Ξέρουν αυτοί... Θα ξεχαστείς και μπορεί και να ξεχάσεις όλα αυτά που σου πήραν, σου παίρνουν και ετοιμάζονται να σου πάρουν, από τα φράγκα, τη γη, την καθαρή τροφή, την υγεία (και άλλα πολλά, τόσα πολλά... προσθέστε), έως τον ανώτατο νόμο του κράτους (κι αυτόν λιγουρεύονται) και εν τέλει την αξιοπρέπεια!

Και μέσα σε όλα, αγαπήστε μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (μην ξεχαστείτε), διότι όλο τον χρόνο βλάπτει σοβαρά την καρδιά! Ευαίσθητο όργανο και θέλει προστασία! Α, και πάλι αγοράστε και κοιτάξτε τα μηνύματα λατρείας (υποκρισίας) να μην έχουν σταματημό, ειδάλλως θα προκληθεί μεγάλη ζημιά στο παζάρι του έρωτα και της αγάπης!

Φρενάρω και διακόπτω το πικρόχολο παραλήρημα. Πήρα φόρα και ήθελα πολύ περισσότερα να πω (καθώς δύσκολα διαχειρίζεται κανείς όσα συμβαίνουν), μα θα γίνω κι άλλο δυσάρεστη και οι ημέρες είναι γιορτινές, οπότε... Πάντως, έγραφα με τη συνοδεία των ακόλουθων μουσικών κομματιών, τα οποία επηρέασαν κατά κάποιον τρόπο το ύφος του γραπτού!

 

 

Εμείς "του τότε" δεν είμαστε πια οι ίδιοι

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι αστροφώτιστη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, στα μάκρη».
Ο άνεμος της νύχτας περιστρέφεται στον ουρανό και τραγουδάει.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, κι ήταν φορές που κι εκείνη μ’ αγάπησε.

Σε νύχτες σαν κι αυτή την είχα στην αγκαλιά μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω απ’ τον άπειρο ουρανό.

Εκείνη με αγάπησε, κι ήταν φορές που και εγώ την αγαπούσα.
Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να αισθανθώ πως την έχασα.

Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη δίχως εκείνη.
Κι ο στόχος πέφτει στην ψυχή σαν τη δροσιά στα χόρτα.

Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι αστροφώτιστη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσω η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Η ίδια η νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι του τότε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά πόσο την αγάπησα.
Η φωνή έψαχνε τον άνεμο για ν’ αγγίξει την ακοή της.

Σε άλλον. Θα ανήκει σε άλλον. Όπως και πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το φωτεινό σώμα της. Τα άπειρα μάτια της.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά μπορεί και να την αγαπώ.
Πόσο διαρκεί η αγάπη, πόσο διαρκεί η λησμονιά.

Επειδή σε νύχτες σαν κι αυτή που την είχα στην αγκαλιά μου,
η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τελευταίος μου πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που γράφω.

                                                                          Πάμπλο Νερούδα 

 

Η μετάφραση του ποιήματος είναι της Δανάης Στρατηγοπούλου, στην οποία είχα αναφερθεί σε ανάρτηση προηγούμενων ημερών μέσω ενός γνωστού τραγουδιού της. Αυτή ήταν και η αφορμή να παρουσιάσω το παραπάνω ποίημα του μεγάλου δημιουργού της Λατινικής Αμερικής που έμεινε γνωστός για τη δράση του για την παγκόσμια ειρήνη και ως δυναμικός μαχητής της δικαιοσύνης. Η Δανάη ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων του Νερούδα και μάλιστα με πάθος ερωτικό (όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά ο Λειβαδίτης), μένοντας πιστή στον τρόπο με τον οποίο έγραφε και ο ίδιος ο ποιητής. 

Ακολουθούν δύο μουσικά κομμάτια που αποδίδει η ίδια, για να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο με μια νότα νοσταλγίας για όσα εμείς δε ζήσαμε, μα υπήρξαν.

 

# Ο τίτλος είναι μια μικρή παραφθορά στίχου του παραπάνω ποιήματος...

 

  

Θορυβώδεις "νάνοι", σιωπηροί "γίγαντες"

Ήρθα να γράψω δυο λόγια επηρεασμένη από στιγμές της καθημερινότητας μου μα και από την επικαιρότητα που κοντεύει να μας "καταπιεί" μέσα από όλα τα τραγικά, άγρια ή ξεδιάντροπα συμβαίνουν.

Θα τολμούσα να πω αρκετά στρογγυλεμένα και δίχως υπεραναλύσεις ότι υπάρχουν δύο μεγάλες και βασικές κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τους άλλους ανθρώπους με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Η ομαδοποίησή τους στηρίζεται στο "μπόι" τους! Φυσικά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σωματικό τους ύψος...

Το "μπόι" αφορά στο πνεύμα και την ψυχή τους και διαπιστώνεται μέσα από τον λόγο, τη στάση, τη συμπεριφορά και τις πράξεις. Έτσι, λοιπόν, για μένα η μία κατηγορία έχει να κάνει με τους θορυβώδεις "νάνους" και η άλλη με τους σιωπηρούς "γίγαντες". 

Οι θορυβώδεις "νάνοι" είναι όσοι κάνουν "φασαρία" για να ακουστούν και να τους προσέξουν, γιατί είναι κενοί εσωτερικού περιεχομένου. Θα ήθελαν διακαώς να είναι αληθινά σπουδαίοι, μα δεν τους βγαίνει. Είναι συνήθως εκείνοι που στο επαγγελματικό τοπίο βάζουν "τρικλοποδιές" στους ικανούς και άξιους, "γλείφουν" τους προϊσταμένους τους και "έρπουν" ύπουλα και εμετικά δίπλα τους. Μάλιστα, σπαταλούν σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού τους χρόνου σ' αυτό και σίγουρα όχι στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πού να συζητήσει κανείς για τον πολιτικό χώρο...! Θα λερωθεί το στόμα αλλά και το πνεύμα! Όμως, ο θορυβώδης "νάνος" εμφανίζεται παντού με όλα τα χαρακτηριστικά του, όπως στην οικογένεια, στις φιλικές συντροφιές, στην αγορά, στις υπηρεσίες κλπ. Το μυαλό του είναι εγκλωβισμένο στη μιζέρια και την προσωπική του και μόνο ικανοποίηση και ακολούθως η ψυχή του είναι ένας τόσο στενός χώρος που προκαλεί ασφυξία.

Οι σιωπηροί "γίγαντες" είναι ακριβώς το αντίθετο από τους παραπάνω. Δεν έχουν απαραίτητα την ανάγκη να φανούν και προσφέρουν χωρίς να διεκδικούν επίμονα και χοντροκομμένα την προσοχή. Μα κι όταν χρειαστεί να τους προσέξουν, θα έχουν συγκεκριμένο λόγο ξέχωρα από το "Εγώ" τους. Θα αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, διότι γνωρίζουν ότι αυτό απαιτείται. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα παντός είδους, για να σταθούν όπως αναλογεί σε κάθε περίσταση. Τα κίνητρα τους είναι εσωτερικά και το ήθος τους δεν κινδυνεύει από εξωτερικές κακόβουλες επιρροές. Αντίστοιχα θα συμπεριφερθούν και θα πράξουν στην οικογένεια, στις φιλικές επαφές και όπου βρεθούν. Το σίγουρο είναι ότι θα τους θεωρήσουν "βλάκες", θα τους χαρακτηρίσουν "γραφικούς" και το χειρότερο επειδή τους αναγνωρίζουν ως επικίνδυνους για τα δικά τους κεκτημένα ή συμφέροντα θα ειπωθεί και το γνωστό ότι τους "χαλούν την πιάτσα"... Εννοείται πως θα προσπαθήσουν να τους λοιδορήσουν, να τους εμποδίσουν ή να τους εξαφανίσουν από το προσκήνιο αν μπορούν και πάντα με ύπουλους τρόπους.

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος συνέχειας, αφού ο καθένας δύναται να σκεφτεί και να αναφέρει ένα σωρό άλλα χαρακτηριστικά και των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παραβλέπω το γεγονός ότι όλοι μέσα μας έχουμε και τον θορυβώδη "νάνο" και τον σιωπηρό "γίγαντα". Το ποιος θα επικρατήσει είναι πάντα δική μας επιλογή και απόφαση.

 

@ Μουσική με δύο γνωστά τραγούδια. Το πρώτο σε επανάληψη, γιατί μου αρέσει ιδιαίτερα...