Και η βαρβαρότητα θέλει ελαφράδα...

Μια και βρίσκομαι σε περίοδο ανάπαυσης ήρθα να φέρω κάτι λίγα και χαλαρωτικά, διότι για περισσότερα δεν είμαι... Είπα να διατηρήσω αποθέματα δυνάμεων για μετά τα μέσα του μηνός που θα αναλάβω καθήκοντα στον εργασιακό μου χώρο και πολλά άλλα.

Ξεκίνησα με περιπαιχτικό τρόπο αναρτώντας την παραπάνω εικόνα, γιατί κάπως έτσι αισθάνομαι έπειτα από κάθε ενημέρωση που λαμβάνω για αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας μα και παγκόσμια!

Δε θα πω τίποτε, για να μην χαλάσω την ψυχική μου ηρεμία και των πιθανών αναγνωστών του ιστολόγιου. Όποιος ενημερώνετε θα έχει βγάλει και τα δικά του συμπεράσματα...

Μικρές ήπιες υπενθυμίσεις μόνο (για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας) και γλυκερά τραγουδάκια που ταιριάζουν σε αυτή την εποχή του χρόνου (πάντα βέβαια σε νορμάλ συνθήκες και όχι του τρελού που ζούμε)!

 
"Τα λεφτά είναι σαν την κοπριά. Αν τα σκορπίσεις τριγύρω, κάνουν καλό. Αν τα μαζέψεις σ’ έναν σωρό, βρωμάνε απαίσια."
Φραγκίσκος Βάκων
Άγγλος φιλόσοφος (1561-1626)

"Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη."
Μαχάτμα Γκάντι
Ινδός στοχαστής & ακτιβιστής (1869-1948)

"Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα."
Ζαν-Πωλ Σαρτρ
Γάλλος φιλόσοφος (1905-1980)

"Τα πιο μεγάλα εγκλήματα τα έχουν διαπράξει λίγοι, τα έχουν ευχηθεί περισσότεροι και τα έχουν ανεχθεί όλοι."
Τάκιτος
Ρωμαίος ιστορικός (55-120 μ.Χ.)

"Το «ευχαριστώ» είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου, δεν χωράει πληρωμή."
Νίκος Καββαδίας
Έλληνας ποιητής (1910-1975)

"Αρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν’ αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις."
Όσκαρ Ουάιλντ
Ιρλανδός συγγραφέας (1854-1900)

"Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε."
Νίκος Καζαντζάκης
Έλληνας συγγραφέας (1883-1957)

Σκατά είναι η ζωή όπως την καταντήσαμε, αλλά συνεχίζουμε ακάθεκτοι στην ηλιθιότητα...!

Χαρά κι όνειρο η λαμπερή αγκαλιά του!

Αφιερωμένη ετούτη η ανάρτηση στην πανσέληνο του Ιουλίου, μια και έχω κάποια χρόνια να αναφερθώ με κάποιο τρόπο σ' εκείνη την πολυλατρεμένη και μοναδικά μαγευτική. Και όπως διάβασα κάπου, λένε πως η θάλασσα παίρνει τις λύπες όμως το φεγγάρι φέρνει τη χαρά!

Ας την τιμήσουμε, λοιπόν, με τρυφερές δημιουργίες τριών ξεχωριστών ποιητών μας, όπου ο καθένας τους μάς εισάγει ευχάριστα στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του ολόφωτου ουράνιου σώματος που στέκει περήφανο στον νυχτερινό ορίζοντα για την ομορφιά, την ελπίδα, τα ταξίδια της ψυχής που προσφέρει και τις αναμνήσεις που πλάθει στη λαμπερή αγκαλιά του!

Το φεγγάρι απόψε 

Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό
θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι.
Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό
τρελό φεγγάρι.

Όλο θα σπάει το κύμα ρουμπινί
στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια.
Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί
δυο περιστέρια

Θ’ ανέβουν — ασημένια δυο πουλιά —
με φεγγάρι — δυο κούπες — θα γεμίσουν,
με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά
θα μου ραντίζουν.

Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό.
Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι
ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ
λαμπρό χαλίκι.

Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά,
η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι.
Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να,
να το φεγγάρι!

                                             Κώστας Καρυωτάκης

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού 

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει
ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια
τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι
που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον
ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να
βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κ’ ήτανε σαν αγάλματα μικρά
τής ερημιάς και τής γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες,
μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.»

                                                              Γιάννης Ρίτσος

Επτά νυχτερινά επτάστιχα 

VII

Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας
Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια
Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί
Ακούσιος καταρρέει
Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ’ το μελαγχολικό
Σιωπητήριο.

                                                      Οδυσσέας Ελύτης

 

@  Μουσικά ξεκινάμε με κάτι ήπιο και ρομαντικό για να περάσουμε σε κάτι πιο δυναμικό και παθιασμένο σαν τις διαφορετικές όψεις της σελήνης... 

 

 

Ναι, ρε, αυτό το "πράγμα"! Ουστ ανόητοι!

Δεν είχα σκοπό να γράψω σύντομα κάτι νέο, όμως με πυροδότησε κατάλληλα η συμπεριφορά συναδέλφων απέναντι σε καινούριο άτομο (πολύ νεαρής ηλικίας) στον χώρο εργασίας και μάλιστα είναι η πρώτη του φορά στον εργασιακό στίβο. (Στη συνέχεια δε θα αναφερθώ σε φύλο για λόγους διακριτικότητας, οπότε θα χρησιμοποιώ τη λέξη "άτομο" ή αντωνυμίες στο ουδέτερο πρόσωπο. Εξάλλου, δεν έχει καμία σημασία.)

Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, με το που συστήθηκε σε όλους, αρκετοί σχολίασαν αρνητικά και με κακεντρεχή τρόπο την εμφάνιση και τη στάση του με χαρακτηρισμούς όπως αυτό το "πράγμα", το "προβληματικό" και αναρωτιόντουσαν  πώς είναι έτσι, πώς σπούδασε στη Νομική και θα αναλάβει καθήκοντα συμβούλου... Μου "ανάψαν τα λαμπάκια" (σαν τον φορτιστή του power bank) και φυσικά πήρα κάθετη θέση στις ηλιθιότητες και κακίες που ξεστόμισαν και επαναλάμβαναν με διαφορετικούς χαρακτηρισμούς καθημερινά μόλις το έβλεπαν!

Το νιόφερτο είναι εκ φύσεως συνεσταλμένο και άβγαλτο και σίγουρα αρχικά πολύ αγχωμένο, με αποτέλεσμα η παρουσία του να είναι κάπως άκαμπτη και ίσως για πολλούς παράξενη. Κάποιοι που το πλησιάσαμε περισσότερο με ευγένεια, χαμόγελο και νοιάξιμο, είχαμε απόλυτο δίκιο, διότι του δόθηκε η ευκαιρία να αισθανθεί πιο οικεία και να χαλαρώσει. Αποδείχτηκε σε ελάχιστο χρόνο ότι είναι πολύ ευγενικό και με μεγάλο ενδιαφέρον να μάθει και να ασχοληθεί με το αντικείμενό του δίχως χρονοτριβή ή οποιεσδήποτε δικαιολογίες. 

Επαναλαμβάνω για άλλη μία φορά εδώ , ότι θα πρέπει ορισμένοι να μαζέψουν τα λόγια τους και τα χέρια τους από τη νέα γενιά! Να της επιτρέψουν να ανθίσει με τον δικό της τρόπο και μάλιστα μέσα σε τόσο σκατένιες συνθήκες, για τις οποίες δε φέρουν ουδεμία ευθύνη! Αρωγοί οφείλουμε να είμαστε στην κάθε τους προσπάθεια και όχι οι θεόρατες πέτρες που θα τις σέρνουν με τεράστιο κόπο όπου κι αν βρεθούν ή θα τους οδηγήσουν στην καθήλωση ή θα τους πάνε απευθείας στον πάτο του βυθού!

Αφιερωμένο το σημερινό (μαζί με το τραγούδι που ακολουθεί) σε εκείνους που βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, σ' εκείνους που χαρακτηρίζουν εύκολα, άκριτα και με κακία τους άλλους χωρίς να τους γνωρίζουν ή να θέλουν να τους μάθουν, σε εκείνους που ονομάζουν "τρελό", "φευγάτο" ή "ανώμαλο" όποιον δεν είναι στα μέτρα τους και δεν τον καταλαβαίνουν και δεν τους νοιάζει να το πράξουν! 

Αφιερωμένο και στους φτηνούς πολιτικάντηδες αρκετών και διαφορετικών πολιτικών χώρων που κάνουν το ίδιο  θεωρώντας τους πολίτες, επί σκοπού, ως άτομα με οριακή νοημοσύνη, για να γίνει η δουλίτσα τους κατά πώς τους βολεύει! Όπως και στους οπαδούς τους (μόνο με τέτοιους όρους μπορεί να μιλήσει κανείς για δαύτους) που λούζουν με αισχρά κοσμητικά επίθετα όποιον τολμήσει να εκφέρει διαφορετική άποψη!

Μια και για όλους εκείνους πολλοί άλλοι μοιάζουν σκουπίδια οπότε και ανάλογα τους συμπεριφέρονται, ε, έτσι θα πρέπει να απορρίπτονται στα σκουπίδια, και μάλιστα τα μη ανακυκλώσιμα, όσοι δρουν με αυτούς τους χυδαίους τρόπους! Σημειωτέον, ότι τους οφείλεται και μια κατάλληλη απάντηση πρώτα...!

"Επανάσταση" (σύμφωνα με το μουσικό κομμάτι), λοιπόν, πρώτα εσωτερική απέναντι σε κάθε αδικία και βρωμιά κι έπειτα με πράξεις και στάσεις μέσα στην καθημερινότητα! 

 

Τα τρία ερωτήματα από τον Τολστόι

" Μια φορά και έναν καιρό, ένας βασιλιάς σκέφτηκε ότι αν ήξερε πάντοτε την κατάλληλη στιγμή για ν’ αρχίζει κάτι, αν ήξερε ποιοι είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι για ν’ ακούει και ποιοι είναι εκείνοι που θα πρεπε ν’ αποφεύγει και πάνω από όλα αν ήξερε πάντοτε ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα να κάνει, δε θα αποτύχαινε σε ό,τι επιχειρούσε.

Και όταν του ήρθε αυτή η σκέψη, φρόντισε να διακηρυχθεί σε ολόκληρο το βασίλειό του ότι θα έδινε σπουδαία αμοιβή σ' εκείνον που θα του μάθαινε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, ποιοι είναι οι πιο αναγκαίοι άνθρωποι και πως θα μπορούσε να ξέρει ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει.

Και ήλθαν σοφοί άνθρωποι στο βασιλιά, αλλά όλοι έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα ερωτήµατα.

Σ’ απάντηση του πρώτου ερωτήματος, μερικοί είπαν ότι για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να φτιάξει προκαταβολικά ένα πρόγραµµα ηµερών, µηνών και ετών και να το ακολουθήσει πιστά. Μόνον έτσι, είπαν αυτοί, θα µπορούσε να γίνει το κάθε τι στην κατάλληλη στιγµή. Άλλοι δήλωσαν ότι θα ήταν αδύνατο ν’αποφασίσει κανείς εκ των προτέρω την κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, αλλά αν δεν αφήσει τον εαυτό του να απορροφηθεί σε µάταιες ενασχολήσεις, θα µπορούσε πάντοτε να προσέχει τι συµβαίνει και τότε να κάνει ό,τι θα ήταν αναγκαίο. Άλλοι πάλι είπαν, ότι όσο κι αν πρόσεχε ο βασιλιάς ό,τι συµβαίνε, θα ήταν αδύνατο σε έναν άνθρωπο να αποφασίζει σωστά ποια είναι η κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, γι΄ αυτό θα πρεπε να έχει ένα συµβούλιο από σοφούς ανθρώπους, που θα τον βοηθούσαν να καθορίσει την κατάλληλη στιγµή για κάθε τι.

Αλλά πάλι, άλλοι του είπαν ότι υπάρχουν ορισµένα πράγµατα που δε θα µπορούσαν να περιµένουν να εξεταστούν από ένα συµβούλιο και για τα οποία πρέπει κανείς να αποφασίσει αµέσως αν θα τα επιχειρήσει ή όχι. Για να µπορεί να όµως κανείς να το αποφασίσει αυτό, πρέπει να εκ των προτέρω τι πρόκειται να συµβεί. Μόνο µάγοι µπορούν να το κάνουν αυτό και γι’ αυτό, για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, πρέπει να συµβουλεύεται µάγους.

Εξ ίσου ποικίλες ήταν οι απαντήσεις και στο δεύτερο ερώτηµα. Μερικοί είπαν ότι οι άνθρωποι που χρειάζεται περισσότερο ο βασιλιάς είναι οι σύµβουλοί του, άλλοι οι ιερείς, άλλοι οι γιατροί, ενώ άλλοι είπαν ότι πιο αναγκαίοι είναι οι πολεµιστές.

Στο τρίτο ερώτηµα για το ποιά είναι πιο σπουδαία ενασχόληση, µερικοί απάντησαν ότι πιο σπουδαίο πράγµα στο κόσµο είναι οι επιστήµες. Άλλοι είπαν ότι είναι η πολεµική επιδεξιότητα, και άλλοι πάλι ότι είναι η θρησκευτική λατρεία.

Όλες οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές και ο βασιλιάς δε συµφώνησε σε καµιά απ’ αυτές και σε καµιά δεν έδωσε σηµασία. Αλλά θέλοντας ακόµη να βρει τις σωστές απαντήσεις, αποφάσισε να συµβουλευτεί έναν ερηµίτη πολύ γνωστό για την σοφία του.

Ο ερηµίτης ζούσε σ’ ένα δάσος απ’ το οποίο δεν αποµακρυνόταν ποτέ και δε δεχόταν παρά τους απλούς ανθρώπους.

Έτσι ο βασιλιάς ντύθηκε απλά ρούχα και πριν φτάσει στο κελί του ερηµίτη, κατέβηκε απ’ τ’ άλογό του, άφησε πίσω τη φρουρά του και πήγε µόνος του. ‘Οταν πλησίασε ο βασιλιάς, ο ερηµίτης έσκαβε τη γη µπροστά στην καλύβα του. Όταν είδε το βασιλιά, τον χαιρέτησε και συνέχισε να σκάβει.

Ο ερηµίτης ήταν άνθρωπος ασθενικός και αδύνατος και κάθε φορά που σφήνωνε την αξίνα του στην γη για να σηκώσει λίγο χώµα, ανάπνεε βαριά.

Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ ερηµίτη για να σε ρωτήσω τρία πράγµατα: Πώς θα µάθω να κάνω το κατάλληλο πράγµα στην κατάλληλη στιγµή, ποιοι είναι οι άνθρωποι που χρειάζοµαι περισσότερο και εποµένως ποιους θα πρέπει να προσέχω περισσότερο από τους άλλους και ποιες υποθέσεις είναι πιο σπουδαίες και χρειάζονται περισσότερο προσοχή»;

Ο ερηµίτης άκουσε το βασιλιά, αλλά δεν έδωσε καµιά απάντηση. Μόνο έφτυσε στις παλάµες του και ξανάρχισε το σκάψιµο.

«Είσαι κουρασµένος», είπε ο βασιλιάς, «άσε µε να πάρω την αξίνα και να δουλέψω εγώ λίγο για σένα».

«Ευχαριστώ», είπε ο ερηµίτης και δίνοντας την αξίνα στο βασιλιά κάθισε κάτω στο χώµα. Όταν έσκαψε ο βασιλιάς δύο αυλάκια, σταµάτησε και επανέλαβε τα ερωτήµατά του. Ο ερηµίτης και πάλι δεν απάντησε, αλλά σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του να πάρει την αξίνα και είπε: «Ξεκουράσου τώρα λίγο και άσε µένα να δουλέψω λιγάκι».

Ο βασιλιάς όµως δεν του έδωσε την αξίνα και συνέχισε να σκάβει. Πέρασε µια ώρα και άλλη µια. Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω απ’ τα δέντρα και ο βασιλιάς στο τέλος σφήνωσε την αξίνα στο χώµα και έιπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ άνθρωπε για µια απάντηση στα ερωτήµατά µου. Αν δεν µπορείς να µου δώσεις καµιά, πες το µου να γυρίσω στο σπίτι µου».

«Να, κάποιος έρχεται τρέχοντας», είπε ο ερηµίτης. «Ας δούµε ποιος είναι».

Ο βασιλιάς γύρισε και είδε ένα γενειοφόρο άνδρα να έρχεται τρέχοντας από το δάσος, σφίγγοντας µε τα χέρια του το στοµάχι του, απ’ το οποίο έτρεχε ποτάµι το αίµα. Όταν πλησίασε το βασιλιά, έπεσε λιπόθυµος στο χώµα βγάζοντας έναν ελαφρύ αναστεναγµό. Ο βασιλιάς και ο ερηµίτης ξεκούµπωσαν τα ρούχα του. Υπήρξε ένα µεγάλο τραύµα στο στοµάχι του. Ο βασιλιάς το έπλυνε όσο καλλίτερα µπορούσε και το έδεσε µε το µαντήλι του και µε µια πετσέτα που τού δωσε ο ερηµίτης. Αλλά το αίµα δε σταµατούσε να τρέχει και ο βασιλιάς ξανά και ξανά άλλαζε τον επίδεσµο, µουσκεµένο από καυτό αίµα, τον έπλενε και ξανάδενε το τράυµα. Όταν σταµάτησε να τρέχει το αίµα, ο πληγωµένος συνήλθε και ζήτησε κάτι να πιει. Ο βασιλιάς έφερε φρέσκο νερό και του το έδωσε. Στο µεταξύ ο ήλιος έδυσε και άρχισε να κρυώνουν. Έτσι ο βασιλιάς µε τη βοήθεια του ερηµίτη µετέφερε τον πληγωµένο στην καλύβα και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι. Όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι ο πληγωµένος, έκλεισε τα µάτια του και ησύχασε, αλλά ο βασιλιάς ήταν τόσο κουρασµένος απ’το περπάτηµα και τη δουλεία που έιχε κάνε, που κάθισε στο κατώφλι και τον πήρε και αυτόν ο ύπνος τόσο βαθιά, ώστε κοιµήθηκε συνέχεια όλη την καλοκαιριάτικη νύχτα.

Όταν ξύπνησε το πρωί, πέρασε πολλή ώρα πριν µπορέσει να θυµηθεί που ήταν, ή ποιος ήταν ο άγνωστος γενειοφόρος άνδρας που ήταν ξαπλωµένος στο κρεβάτι και τον κοίταζε έντονα και µε φλογισµένα µάτια.

«Συγχώρεσέ µε», είπε ο γενειοφόρας άνδρας µε µια ασθενική φωνή, όταν είδε ότι ο βασιλιάς είχε ξυπνήσει και τον κοίταζε. «Δε σε ξέρω και δεν έχω τίποτε να σου συγχωρήσω», είπε ο βασιλιάς. «Εσύ δε µε ξέρεις, αλλά εγώ σε ξέρω. Είµαι αυτός ο εχθρός σου που ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση από σένα, γιατί εκτέλεσες τον αδελφό του και κατάσχεσες την περιουσία του. Ήξερα πως είχες πάει µόνος σου να δεις τον ερηµίτη και αποφάσισα να σε σκοτώσω στην επιστροφή. Αλλά πέρασε η ηµέρα και δεν γύρισες. Έτσι βγήκα απ’ την ενέδρα µου και έπεσα στους φρουρούς σου και αυτοί µε αναγνώρισαν και µε τραυµάτισαν. Τους ξέφυγα, αλλά θα είχα πεθάνει απ’ την αιµορραγία, αν εσύ δεν είχες φροντίσει το τραύµα µου. Εγώ ήθελα να σε σκοτώσω κι εσύ µου έσωσες την ζωή. Τώρα, αν ζήσω, κι αν το θέλεις κι εσύ, θα σε υπηρετήσω σαν ο πιο πιστός σου σκλάβος και θα ζητήσω απ’ τους γιους µου να κάνουν το ίδιο. Συγχώρεσέ µε».

Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστηµένος που είχε συµφιλιωθεί τόσο εύκολα µε τον εχθρό του και που είχε κάνει ένα φίλο και όχι µόνο τον συγχώρεσε, αλλά είπε ότι θα έστελνε τους υπηρέτες του και το προσωπικό του γιατρό να τον φροντίσουν και υποσχέθηκε να του ξαναδώσει την περιουσία του. Αφού έφυγε απ’ τον πληγωµένο ο βασιλιάς, πήγε έξω στον εξώστη και κοίταξε τριγύρω να βρει τον ερηµίτη. Ήθελε πριν φύγει, να τον παρακαλέσει ακόµη µια φορά να απαντήσει στα ερωτήµατα που του είχε κάνει. Ο ερηµίτης ήταν έξω γονατισµένος και φύτευε σπόρους στ’ αυλάκια που ‘χαν σκαφτεί την προηγούµενη µέρα.

Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε:

«Για τελευταία φορά σε παρακαλώ απάντησε στα ερωτήµατά µου, σοφέ άνθρωπε».

«Μα έχουν ήδη απαντηθεί», είπε ο ερηµίτης, σκύβοντας ακόµα στ’ αδύνατα πόδια του και κοιτάζοντας προς το βασιλιά που στεκόταν µπροστά του.

«Πως απαντήθηκαν; Τι εννοείς;», είπε ο βασιλιάς.

«Δε βλέπεις;», απάντησε ο ερηµίτης. «Αν δεν είχε λυπηθεί χθες την αδυναµία µου και δεν είχες σκάψει για µένα τ’ αυλάκια, αλλά είχες φύγει, αυτός ο άνθρωπος θα σου είχε επιτεθεί και θα είχες μετανοιώσει που δεν έµεινες µαζί µου. Έτσι η πιο σπουδαία στιγµή ήταν όταν έσκαβες τ’ αυλάκια, κι εγώ ήµουν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και το να µου κάνεις καλό ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Ύστερα, όταν αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε µας, η πιο σπουδαία στιγµή ήταν όταν τον φρόντιζες, γιατί αν δεν είχες δέσει το τραύµα του, θα πέθαινε χωρίς να συµφιλιωθεί µαζί σου. Έτσι αυτό ήταν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και αυτό που έκανες γι’ αυτόν ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Να θυµάσαι λοιπόν: Υπάρχει µόνο µία στιγµή που είναι η πιο σπουδαία, το παρόν. Είναι η πιο σπουδαία στιγµή, γιατί είναι η µόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναµη. Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος είναι αυτός µαζί µε τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα έχει ποτέ πάρε- δώσε µε κάποιον άλλο. Και το πιο σπουδαίο πράγµα είναι να του κάνεις καλό, γιατί µόνο γι’αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’αυτόν τον κόσµο!»

Τώρα λοιπόν βλέπεις ότι πρέπει να τρέχεις συνεχώς για να παραµένεις στην ίδια θέση. Αν θέλεις να πας κάπου αλλού θα πρέπει να τρέχεις τουλάχιστον δύο φορές περισσότερο… "

 

                                               Λέων Τολστόι, Τα Τρία Ερωτήματα (1885)

                                                                        Πηγή: Αντικλείδι 

 

 

@  Χωρίς περιττά σχόλια από εμένα για τη μικρή διήγηση του Τολστόι, αφού μόνη της προσφέρει την ουσία, πάμε για "το τραγούδι στον ήλιο", μια και είναι η εποχή της ακμής της "βασιλείας" του!

 

                               Mike Oldfield - The Song Of The Sun