Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Μικρή εξομολόγηση στη μητέρα


Καλημέρα, μαμά!
Ήρθα σε τούτο τον κόσμο χωρίς να το επιλέξω, επειδή έτσι συνέβη. Πάτησα στα δυο μου ποδαράκια κι αισθάνθηκα αρχικά έναν κάποιο φόβο μα συνάμα και μια ανείπωτη λαχτάρα να κατακτήσω τον κόσμο που ανοιγόταν γιομάτος προκλήσεις μπροστά μου. Ήμουν ένας μικρός ήρωας για τα δικά μου και μόνο μάτια. Καθώς ψήλωναν τα ποδαράκια μου και τρεφόταν αχόρταγα το μυαλουδάκι μου με γνώσεις, εμπειρίες και με τα πολύτιμα μυστικά της ζωής πίστευα ότι το καλό έχει τη δύναμη να βγει νικητής έναντι του κακού σε κάθε περίπτωση. Μέσα στο ονειρικό σύννεφο της νεανικής αφέλειας ένιωθα βαθιά στην ψυχή μου, σαν ένα κράμα Δον Κιχώτη και Ρομπέν των Δασών, πως αν κανείς βάλει τα δυνατά του θ’ αλλάξει ρότα ο ντουνιάς.

Αμ δε! Για να καταστεί πραγματικότητα ετούτο, απαιτεί την ύπαρξη ενός γενναίου καπετάνιου, ενός δυνατού τιμονιέρη κι ενός πρόθυμου πληρώματος. Τρίχες, δηλαδή!

Σε κοιτάζω στα μάτια, μαμά, κι αναλογίζομαι, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, τι έχουμε βιώσει σ’ αυτό το ταξίδι που χαρτογραφήθηκε για εμάς και διαπιστώνω ότι ο άνθρωπος έχει πολλή δύναμη μέσα του. Όταν η ζωή σε καλεί, σε προκαλεί αν θες, δεν κάθεσαι να μετρήσεις τίποτε, αλλά βουτάς, παλεύεις με τα κύματα, δίχως να κοιτάξεις πίσω κι όπου σε βγάλει. Έρχεται όμως η ώρα που κάπου θα βρεθεί το απάγκιο μες στην ψυχή να σταθεί και να ρίξει μια ματιά προσεχτική σε όλη τη διαδρομή εκεί δα πίσω...

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ίσως, μαμά, τι έχουμε κάνει, ούτε πώς αντέξαμε στις απανωτές «κατραπακιές» ούτε πόσο περήφανα κι ακέραια τις αντιμετωπίσαμε ούτε πόσα προσφέραμε από την καρδιά μας στους άλλους ούτε το κόστος που είχαν όλα αυτά. Πράτταμε και προχωρούσαμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα μιας καλύτερης επόμενης μέρας. Έτσι, ως άλλοι Δον Κιχώτες και Ρομπέν των Δασών, διότι ό,τι καταγράφεται μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια, είναι κι αυτό που μας οδηγεί πάντα. Σίγουρα δεν είμαστε οι μόνοι σε τούτη τη γη κι ούτε σηκώνουμε την παντιέρα της μοναδικότητας, όμως, να, τώρα θέλω να πω για εμάς, ίσως εκφράζοντας και πολλούς άλλους. Ο καθένας, εξάλλου, έχει να διηγηθεί το δικό του ξεχωριστό ταξίδι, το οποίο τελικά έχει μερικούς κοινούς σταθμούς με πολλών ανθρώπων ακόμα.

Αναρωτηθήκαμε, άραγε ποτέ, σε τι αξίζει να δίνουμε περισσότερη σημασία; Αξίζει, αλήθεια, για παράδειγμα, να στενοχωριέται ή και χειρότερα να συγκρούεται κανείς για το ποια θέση θα έχουν τα πράγματα στο ψυγείο, για το αν το φαγητό της ημέρας θα είναι φασολάκια ή κοτόπουλο με πατάτες και για πόσα άλλα τέτοια; Όχι, για μένα δεν αξίζει. Έπειτα από μια δύσκολη διαδρομή έχεις γίνει πιο σοφός και δεν επιτρέπεις να σε καταβροχθίσει η ταπεινή και μίζερη καθημερινότητα - αν και μίζερη την μετατρέπουμε εμείς οι ίδιοι με τη στάση μας απέναντι στις απαιτήσεις της. Δυστυχώς, δεν ισχύει για όλους αυτή η οπτική, πιθανόν γιατί έχουν το ανικανοποίητο ή θεωρούν ότι η ζωή τους τα χρωστά όλα. Είναι ανάγκη ο άνθρωπος να επιδείξει ταπεινότητα, ευγνωμοσύνη για όσα του δόθηκαν ή κατέκτησε με την αξία του και σοφία, μια και μόνο τότε θα νιώσει στιγμές βαθιάς ευτυχίας και πληρότητας. Αξίζει να ανοίξει την καρδιά του, προκειμένου να έρθει όλος ο πλούτος, τέτοιος που δεν θα πιστεύει στα μάτια του.

Τα λέω όλα αυτά, μαμά, αφού τα έχω κάνει πράξη σε μεγάλο βαθμό και δεν μετανιώνω ούτε στιγμή, όμως ακόμα δεν έχω καταφέρει κάτι, που με ακολουθεί από την εφηβεία μου. Όταν συμβαίνει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να χαρώ με την ψυχή μου και να το δείξω, πάντα κάτι με κρατά και δεν το κάνω. Ίσως γιατί πάντα φοβόμουν μην το χάσω ή ενδόμυχα γνώριζα ότι η ζωή δεν μας χωράει όλους. Πάντα ο φόβος της απώλειας. Πίστευα ότι αν πετάξω από την χαρά μου, θα μου φύγει μέσα από τα χέρια ό,τι μου την έφερε. Θέλει λίγη γενναιότητα, για να χαρεί κανείς κι εγώ μάλλον στην χαρά δεν ήμουν και πολύ γενναία.

Είχα μια λύπη από παιδί, καθώς τα έβλεπα και τα αισθανόμουν όλα, όσα συνέβαιναν στο κόσμο και γύρω μου, και τα έπαιρνα πολύ σοβαρά – μάλλον περισσότερο από αρκετούς συνομηλίκους μου, γι’ αυτό κι ήθελα πάντα να την κοιμίζω, μα συχνά ήταν κομματάκι δύσκολο.

Τώρα πια κατάλαβα, μαμά μου, ότι η ζωή θέλει ψυχική απλωσιά και λίγη τρέλα, όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης:
«Βάρα, μωρέ, μη φοβάσαι»
«Κάνε τη στιγμή αιωνιότητα».
Κι είχε δίκιο, αφού σίγουρα θα κερδίσεις περισσότερα από όσα θα χάσεις...

Αυτά τα λίγα είχα να σου εξομολογηθώ. Όπως πάντα μερικές ακόμα σκόρπιες σκέψεις... από εκείνες που κουβεντιάζουμε πότε - πότε. Για σένα δεν ξέρω πότε θα γράψω κάτι, καθώς είσαι το βαρύ φορτίο μου, αλλά παράλληλα το παράδειγμα δύναμης και αντοχής, το παράδειγμα του μαχητή, όπως πολλοί άνθρωποι της δικής σου γενιάς.






Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Η δύναμη που έχουν όσοι ονειρεύονται


«Ποιος είσαι;» ρώτησε ο γέρος.
«Από το πρωί σε πήρε το μάτι μου να στέκεις εκεί δα, ασάλευτος. Ποτέ δε σ’ έχω δει στα μέρη μας. Τι σ’ έφερε ως εδώ;»
«Έρχομαι από μακριά. Ψάχνω να βρω ποιος είμαι».
Γέλασε ο γέρος κι είπε καλόκαρδα:
«Όλοι αυτό ψάχνουμε, αλλά εύκολο είναι, νομίζεις; Γέρασα κι ακόμα δεν το ξέρω. Ξεπουλάω όνειρα κι εφιάλτες, το πιστεύεις; Μόνο και μόνο για να μην πεθάνω από την πείνα και το κρύο. Νιώθω τόσο ανήμπορος που ούτε τον πάγκο μου δεν μπορώ να σηκώσω».
Το αγόρι, χωρίς μιλιά, πήρε τον πάγκο του πουλητή και τον έβαλε στον ώμο.
«Σ’ ακολουθώ» του είπε.
[...]
«Την ευχή μου να ’χεις, γιε μου. Θέλεις κι εσύ ένα όνειρο; Όλο και κάτι μου ’χει περισσέψει».
«Σ’ ευχαριστώ, αλλά δεν το πιστεύω πως αγοράζονται ή χαρίζονται ή αρπάζονται τα όνειρα».
«Τότε, αν θέλεις, θα σου πω μια ιστορία που μοιάζει με όνειρο. Το μόνο που κυνήγησα σαν ήμουν νέος σαν κι εσένα, αλλά δεν έγινε δικό μου».
[...]
«... Θα ήθελα μόνο να μου πεις ποιο δρόμο να τραβήξω».
«Εγώ τράβηξα τον δρόμο των πολλών κι απάντησα ό,τι κι όλοι οι άλλοι. Ήτανε λάθος. Εσύ, όμως, γιε μου, πάρε τον δρόμο που σου λέει η καρδιά σου και πες τα λόγια που η ψυχή σου ξέρει». 



Ο γέροντας, όπως και πολλοί άλλοι, δεν είχε δώσει τη σωστή απάντηση κι έτσι έχασε το όνειρό του.
Ο νέος όμως έξω από την κλειστή πόρτα εκείνης της γυναίκας, είχε ήδη νιώσει ότι αυτή που αγαπούσε στα όνειρά του ήταν εκεί. Χάιδεψε την πόρτα, χαμογέλασε και στην ερώτησή της: «Ποιος είναι;» έδωσε την απάντηση, με την οποία η γυναίκα άνοιξε επιτέλους την πόρτα.

Άραγε ποια απάντηση έδιναν όλοι οι άλλοι και η πόρτα δεν άνοιγε; Ποια ήταν η δική του;

Τα παραπάνω μικρά αποσπάσματα προέρχονται από ένα τόσο δα (μικρό και λεπτό) λιλά βιβλιαράκι της πολυαγαπημένης μου παραμυθούς Λίλης Λαμπρέλλη, την οποία έχω παρουσιάσει κι άλλες φορές μέσα εδώ. Το μικρό αυτό παραμυθάκι, που διαβάζεται περίπου σε δέκα λεπτά και είναι μία πολύ καλή πρόταση για ένα πολύτιμο μικρό δωράκι, έχει τίτλο:
         «Αυτός που ξεπουλούσε όνειρα» Εκδ. Πατάκη


Όπως λέει και η ίδια, πρόκειται για "Ένα παραμύθι για την ομορφιά της ζωής παρά την ασχήμια στο παζάρι του κόσμου".








@ Για όσους ξεκινούν διακοπές εύχομαι καλές βουτιές και να επιτρέψουν στον εαυτό τους έστω για λίγο να ονειρευτεί, να ταξιδέψει ο νους και η ψυχή! Τα λέμε πάλι κάποια στιγμή...



Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Χορεύουμε ή... κλαίμε τη μοίρα μας;

Η παρούσα ανάρτηση έγινε μόνο με στόχο την ψυχαγωγία του κοινού. "Άρτον και θεάματα" δεν έλεγαν οι Ρωμαίοι; Γιατί να αγνοήσουμε τη συμβουλή τους παρακαλώ;  Κάτι ήξεραν και έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους, όπως κι όλοι όσοι τους μιμήθηκαν στην πορεία (προφανώς και ειρωνεύομαι).
Όποιος θέλει να προβληματιστεί με την κοινωνία, την πολιτική, την παγκόσμια οικονομία, την παγκόσμια ή την εγχώρια αλητεία, με την αθλιότητα όλων των παραπάνω, ας το κάνει μόνος του προς το παρόν. 
Λέω προς το παρόν, διότι θα με πιάσουν πάλι οι ανησυχίες, οι προβληματισμοί, η στενάχωρη διάθεση, η γκρίνια και το σιχτίρι στα προσεχώς...Θα ξαναπιάσω επίσης τις διδακτικές μου συνήθειες και τα "γλυκανάλατα" αφιερώματά μου!

Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, στο θέαμα κι ας αφήσουμε τον άρτο, καθώς μ' αυτόν ασχολούμαστε έτσι κι αλλιώς στην καθημερινότητα, όπου για πολλούς είναι εδώ και χρόνια πικρός.
Πάμε πίσω στον χρόνο και τα βήματα παίρνουν φωτιά...

Τζον και Ολίβια δίνουν ρέστα στο βίντεο που ακολουθεί. Προσοχή στο μαλλάκι του του γλυκούλη πρωταγωνιστή, από το οποίο δεν κουνιέται τρίχα, αλλά και στο θεόστενο παντελονάκι της μπουκλωτής ξανθιάς, η οποία για να το φορέσει με την κοιλιά "πίττα", θα έπρεπε να τρέφεται με ένα μαρουλόφυλλο την ημέρα...! Τσοκαράκι, σέξι λίκνισμα και "ξερός" ο ανδρικός πληθυσμός. Όχι, παίζουμε. Είδε η κοπελιά ότι με τη σεμνότητα και το συντηρητικό παρουσιαστικό λειτουργούσε ως εντομοαπωθητικό και πήρε απόφαση να αλλάξει πλεύση! Καλώς; Μάλλον...ανακάλυψε έγκαιρα το μυστικό.
Και... γελάμε φυσικά!




Ακολουθώντας το παράδειγμα των πρωταγωνιστών της επόμενης ταινίας, αν ήταν να μάθαινα τέτοιους "βρώμικους" χορούς, θα πήγαινα κάθε καλοκαίρι κι εγώ κατασκήνωση...! Θα θυσίαζα ώρες για ώρες κάνοντας τόσο κοπιαστικές μα  θαυμάσιες πρόβες...Teach Me Baby!


Ιδού το αποτέλεσμα της συστηματικής και ερωτικής παράλληλα προσπάθειας! Άξιζε;
Μα άμα υπάρχει χημεία..., όλοι ζηλεύουν την... τελική επίδοση!




Κάθε τι ξεχωριστό απαιτεί "γη και ύδωρ", για να διακριθεί. Ημίμετρα δεν περνάνε, γιατί οι κριτές βαριούνται, χασμουριούνται και απασχολούν τον χρόνο τους άδικα. Η κινηματογραφική ηρωίδα τα καταφέρνει περίφημα, ικανοποιώντας, έστω εικονικά, το όνειρο κάθε νέου της εποχής που επιθυμούσε να ασχοληθεί με τον χορό ή οτιδήποτε καλλιτεχνικό, κι ας μην τον περίμενε μετά την επίπονη διαδικασία το αγαπημένο πρόσωπο με Πόρσε και ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι. Α, ρε φτηνιάρικο αμερικάνικο όνειρο πόσους πλάνεψες (δε θα γκρινιάξω, είπαμε, αλλά η κακιά συνήθεια...)!




Και τώρα... τα πόδια στον αέρα! Όλων των ειδών τα ποδαράκια και όλα τα παρδαλά καλτσάκια και παπουτσάκια πετούν από την χαρά τους μέσα σ' έναν τρελό ρυθμό. Όχι, άμα θες, κάτσε στην καρέκλα κι άμα μπορείς ακολούθησε τα σβέλτα εναλλασσόμενα βηματάκια...! Για να δούμε ποιος θα τα "φτύσει" πρώτος (μα πώς εκφράζομαι έτσι...);
@ Σημείωση: Όλοι αυτοί δεν έχουν χορέψει δικούς μας παραδοσιακούς χορούς, για να δουν τι σημαίνει αντοχή!




"Arriba amigos"!
Για να μην ξεχνιέται το ταλαίπωρο Mexico! 
"Τραγουδάτε και χορεύετε σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί αλλιώς χανόμαστε!" σαν να μας το φωνάζουν με τη στάση τους! Απόσπασμα από την ταινία που είχε γυριστεί για την ζωή του πρόωρα χαμένου (17 ετών έφυγε από αεροπορικό δυστύχημα) τραγουδιστή Ritchie Valens.




Κλείνοντας, ας ρίξουμε τους τόνους!


Ουπς, μου ξέφυγε το λίγο άσχετο με τα παραπάνω, αλλά με παρέσυρε το πνεύμα της εποχής!
Πολλή αμερικανιά βρε παιδί μου! Οι πρώτοι διδάξαντες της κάθε είδους φούσκας... Ας προσέχαμε παγκόσμια!


Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Μια παλαιότερη δημιουργική απόπειρα


Θερινός άγγελος 
 
Θα ’θελα να ’μουν βράχος στης πυρόξανθης ακρογιαλιάς την άκρη,
να μην με σαρώνει ο λυγμός, να φτερουγίζει μακριά μου κάθε δάκρυ.

Ευφορία να γεύομαι μες στην μυροφόρα αγκαλιά του θερινού αγγέλου,
να γαληνεύω στον παφλασμό του κύματος, στο γλυκοφίλημα της αψιάς αμπέλου.

Ρωτώ τον ήλιο αν θα ’χει κάποια αξία η αναμονή στο πυρωμένο χαμόγελό του,
αν φέρει απρόσμενα φλόγες ελπίδας ποθητής στο σώμα το λαμπρό του.

Ουρανό και θάλασσα ν’ αψηφώ δίχως δισταγμό, μου αποκρίθηκε μεμιάς,
αν ολόγιομους καρπούς αποζητώ , επέμεινε: «Με όραμα το θέρος να κοιτάς!».

Στης πανσελήνου τον ιστό ακόλουθος να ορκιστώ ως άνθρωπος μονάχος
κι αν ταπεινός αποδειχθώ, τον κόσμο θα λυτρώσω απ’ τα δεσμά σαν ένας άλλος Βάκχος!










@ Η παραπάνω δημιουργική απόπειρα ήταν η συμμετοχή μου σ' ένα από τα παλαιότερα συμπόσια της φίλης Αριστέας. Δεν θυμάμαι δυστυχώς σε ποιο, καθώς δεν είχα δικό μου ιστολόγιο τότε και δεν το έχω αναρτήσει χωριστά. Υπάρχει ήδη αναρτημένο μαζί με άλλα, όμως επειδή είναι ιδιαίτερα αγαπημένο μου, θεώρησα ότι αξίζει να είναι μόνο του. Βρήκα έτσι την ευκαιρία με το θέρος και το δημοσιεύω πάλι. Λυπάμαι για τη μορφή του, γιατί κανονικά είναι μεγάλα δίστιχα κι εδώ άλλαξε λόγω μεγάλης γραμματοσειράς... ε, να μην ταλαιπωρώ και τους αναγνώστες με τις μινιατούρες!

 

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ψάχνοντας με το ματοκυάλι σχόλια και άλλα...


Με ένα ματοκυάλι στο χέρι όλοι, αφού έχουμε αρχίσει να χάνουμε τον μπούσουλα σε πολλά μέτωπα...

Με δαύτο θα ψάχνουμε τα σχόλια στις παλαιότερες αναρτήσεις από εδώ και πέρα, ακολουθώντας τα παιχνιδάκια της Google!

Με δαύτο θα ψάχνουμε τις παραλίες για καμιά βουτιά, μια και από τις αρχές Μαϊου και εν μέσω μαθημάτων μάς έλιωσε ο καυτερός ήλιος, ενώ τώρα που ξεμπερδέψαμε σχεδόν οι περισσότεροι, έπιασαν οι μπόρες και η μόνη βουτιά που θα προκύψει είναι σε καμιά λακκούβα...!

Με δαύτο φυσικά θα ψάχνουμε τις λεπτομέρειες στις περίφημες συμφωνίες του τόπου μας, αλλά και κατά πού πέφτει η γειτονιά των βόρειων και πού των νότιων συνονόματων. Ευτυχώς οι εταιρείες της χώρας μας που έχουν την έδρα τους εκεί ξέρουν άριστα τη διαδρομή. Επίσης, ας μην το αφήσουμε από το χέρι, για καλό και για κακό, καθώς παράλληλα θα ψάχνουμε να εντοπίσουμε τα λίγα ακόμα... μέτρα που θα περνούν αθόρυβα μπροστά στα μάτια μας.
Κι ας μην γκρινιάζουμε, γιατί ήδη έχουν ακουστεί τα καλύτερα για εμάς εκεί έξω! Άσε που είμαστε εκλεκτοί θεατές (λόγω ακριβού εισιτηρίου) μιας εξαιρετικής παράστασης με καθηλωτικές ερμηνείες από όλους - μα όλους - τους συμμετέχοντες. Ε, μα, τι άλλο θέλουμε πια;


Τώρα, ας σοβαρευτούμε λίγο (με όση σοβαροφάνεια διαθέτουμε, μιμούμενοι τις προαναφερθείσες ερμηνείες) και να περάσουμε στο θέμα που αποτέλεσε την αφορμή αυτής της ανάρτησης που είναι τα σχόλια στα ιστολόγια. Με τα προηγούμενα ξέφυγα από τον αρχικό μου στόχο, διότι με παρέσυραν το ρέμα... εξαιτίας της ισχυρής νεροποντής και το ρεύμα αέρος... από τις ταχύτατες εξελίξεις των πολιτικών ζητημάτων μας.
 
Εδώ και μέρες δεν λαμβάνουμε, προφανώς όλοι, τα σχόλια στο μέιλ του ιστολόγιου, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ενημέρωση του διαχειριστή για το αν έχει κάποιο νέο σχόλιο. Έτσι υποχρεώνεται να κοιτά τις προηγούμενες αναρτήσεις μία μία. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να ελέγξει με κανέναν τρόπο παλαιότερες αναρτήσεις, στις οποίες θα μπορούσε ένας αναγνώστης να σχολιάσει πολύ αργότερα. Εννοείται ότι γίνεται εντελώς απαγορευτικό να σχολιάσει, αφού γνωρίζει ήδη ότι ο διαχειριστής ίσως δεν θα το δει ποτέ. 
Μέσα από κάτι λίγα που διάβασα στην Google δεν έβγαλα άκρη. 
Ξέρει κανείς τίποτε παραπάνω να μας δώσει τα φώτα του; 










Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

"Φωνή από την θάλασσα"

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.


                                                           Κ. Καβάφης



Έτσι ας υποδεχτούμε το γλυκό μα θερμότατο για φέτος καλοκαίρι! Ας ανασάνουμε λίγη αισιοδοξία από την αύρα της θάλασσας, τον απαλό παφλασμό της, το χρύσισμα του ήλιου, το λαμπύρισμα του φεγγαριού στη λεία όψη της!
Ας ετοιμάσουμε ένα τόσο δα πανάκι για πλεύσεις σε άγνωστους προορισμούς, όπως τα παιδιά... 
Μικρή ελευθερία μέσα μας ως ακόλουθος της υποχρέωσης!
Για την ευστάθεια στις φουρτούνες.


Η θάλασσα σε τέσσερις γλώσσες και τέσσερις εκδοχές...