Μόνο μουσική και τίποτε άλλο!

Σε αυτή την ανάρτηση τα λόγια περισσεύουν για διάφορους λόγους - που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν, οπότε μετατρέπεται σε μουσικό διάλειμμα, όπως συμβαίνει κάποιες φορές σε τούτο το ιστολόγιο. 

Πατάμε, λοιπόν, το "play", για λίγο ξεχνιόμαστε και η ζωή συνεχίζεται με τα όμορφα και τα τραγικά της. Η μουσική είναι μια παρηγοριά, όταν φυσικά μπορεί κανείς να τη δεχτεί, καθώς υπάρχουν και καταστάσεις που μόνο η σιωπή είναι ανεκτή.

 

Νίκη του φωτός επί του σκότους...

Οι μέρες ετούτες είναι εξέχουσας σημασίας για τον Χριστιανισμό, καθώς έπειτα από το βαθύ σκοτάδι των παθών και της θυσίας ακολουθεί το φως που προβάλλει με λαμπρότητα μέσα από τη νίκη επί του θανάτου. Νίκη επί του θανάτου της ψυχής θα πρόσθετα, καθώς στη σύγχρονη εποχή εκείνη βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Δυσκολεύεται να βρει τη φωτεινότητα ή και δεν την αναζητά καν, αφού δεν την αναγνωρίζει.

Σύμφωνα με τον Πέρση ποιητή Τζεραλαλαντίν Αλ Ρουμί (1207-1273) "υπάρχουν δυο τρόποι για να λάμπεις είτε να αντανακλάς το φως είτε να το δημιουργείς".

Σημειώνει επίσης ότι "το φεγγαρόφωτο πλημμυρίζει όλο τον ουρανό, από τη μια άκρη του ορίζοντα στην άλλη, μα πόσο από αυτό θα φωτίσει και το δωμάτιο του καθενός εξαρτάται από τα παράθυρά του". 

Υπενθυμίζει, για να μη ξεχνιόμαστε, ότι "η πληγή είναι το σημείο από όπου μπαίνει μέσα μας το φως".

Και κλείνει, λέγοντας πως "το να κοιτά κανείς προς τα πάνω τον φωτίζει, αν και στην αρχή μπορεί να τον κάνει να ζαλιστεί"!

Όμως, κατά τη γνώμη μου, αξίζει όλη η ζαλάδα...

 

@ Ένα μουσικό κομμάτι του Roger Waters, που με τους γεμάτους ειρωνεία στίχους του μας φέρνει με πίκρα εμπρός σε ένα άλλο "θαύμα" της σημερινής ανθρωπότητας...

Και ο David Gilmour με τη μουσική του έρχεται να φέρει στην ψυχή μας την αξία του φωτός τόσο για τον άνθρωπο όσο και για όλη την πλάση!

 

"Θυμάσαι τις μέρες εκείνες;"

Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
σαν δυο τρελοί που είχαν κλειστεί
σ' ένα όνειρο έξι μήνες
έφυγε η τρέλα 
μείναν μόνα τους τα μάτια
και η ζωή μας νοικιαζόμενα δωμάτια 

Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως βρούμε πουθενά τον εαυτό μας
ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό μας

Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως έχουμε ξεχάσει
αυτό που απέναντι μπορεί να μας περάσει

Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
που βάζαμε σκληρό χαρτί
στου ποδηλάτου τις ακτίνες
τρέχαν τα νιάτα μας σε μία κατηφόρα
κι ήρθαν τα χρόνια και μας έκοψαν τη φόρα

 

Στίχοι του Λάκη Λαζόπουλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου που ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου από τον δίσκο "Ελλάς κατόπιν... αορτής" (1989) της ομώνυμης παράστασης που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Λάκης Λαζόπουλος στο Θέατρο Λαμπέτη. 

Το άκουσα τυχαία για πρώτη φορά και το ξεχώρισα ως υπενθύμιση για όσα θα έπρεπε να ζήσουμε με θάρρος και μια δόση ζωοδότριας τρέλας, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε ή νιώθαμε ότι οι συνθήκες δεν μας επιτρέπουν! Αν είχαμε βαθιά συνειδητοποιημένο ότι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο για μία και μοναδική βόλτα, ίσως δεν μετρούσε τίποτε από αυτά και θα δίναμε στη ζωή την αξία που της πρέπει!

 

 

 @@  Και... μια μικρή (κάπως πικρή) έκπληξη!

 

Από το "ένα" στην... "ημέρα του τρελού"

1η Απριλίου δημοσιεύεται αυτή η ανάρτηση, ημέρα κατά την οποία πήρα την πρώτη ανάσα και αντίκρισα το φως σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο. Επετειακή μέρα για μένα, λοιπόν, μα και μέρα που έχει ταυτιστεί με το ψέμα, φυσικά με την καλή του έννοια (του πειράγματος). 

Πλέον θα μπορούσε να γιορτάζεται διεθνώς επίσημα και σοβαρά για την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, την ψεύτικη, ναι, αυτού του γεμάτου σαθρή αλαζονεία, βρωμιά και ασυδοσία. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε καθαρίσει μεγάλο μέρος του...

Έτσι, από "ένα", σύμφωνα με τον τίτλο του τραγουδιού που συνοδεύει το κείμενο, γίνονται "πολλά περισσότερα", έτσι ίσως γίνει κάποια μέρα και στον κόσμο. Όπως ο άνθρωπος (και όλα τα πλάσματα) έρχεται στη γη από "ένα" και εξελίσσεται σε "πολύ πολύ περισσότερα", σε μια ολότητα θαύματος.  

"Τα πάντα έρχονται από κάτι", ενώ "κανείς και τίποτα δεν έρχεται από το τίποτα" και "όλα ξεκινούν από το ένα". "Αρχικά όλα είναι στεγνά", μα "όταν οι σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν", τότε "έρχεται η πλημμυρίδα". Κι αυτό συμβαίνει στα πάντα... "Οι πέτρες από τη σκόνη", "η ποίηση από το καρδιοχτύπι", "η επανάσταση από τα όνειρα"! 

"Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα"! 

Ας θυμόμαστε πως όλα αρχίζουν από αυτό το "ένα"! 

Ας ξεμπροστιαστεί τούτος ο κόσμος κάποτε και να είναι Πρωταπριλιά, γιατί έτσι του πρέπει, να είναι η "ημέρα του τρελού" (όπως τη χαρακτηρίζουν)!

Χρησιμοποίησα ελεύθερα στίχους από το τραγούδι "One" της Νορβηγίδας τραγουδίστριας και συνθέτριας Ane Brun, το οποίο άκουσα στο ραδιόφωνο τις προηγούμενες μέρες και με έκανε να σταθώ. Προφανώς υπάρχει λόγος και επίσης αισθάνθηκα να με αντιπροσωπεύει αυτό τον καιρό!

"Μια αναδιπλούμενη τάβλα, παρακαλώ!"

Κοιτάζοντας την εικόνα της ανάρτησης θα αναρωτιέται κανείς τι να έκαναν στα νιάτα τους άραγε εκεί στο ταπεινό τραπέζι ο David Gilmour και ο Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd ‎;‎ 

Μα φυσικά παίζουν τάβλι, το πασίγνωστο σε όλους και θορυβώδες επιτραπέζιο παιχνίδι! Βέβαια εκείνοι μάλλον παίζουν τη δυτική παραλλαγή του το λεγόμενο backgammon. Ένα παιχνίδι που η ιστορία μάς πάει πολύ πίσω στον χρόνο, καθώς υπήρχε με μια άλλη μορφή στην αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί και έχει πολυπληθές και φανατικό κοινό μέχρι σήμερα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ , μια και δεν πρόκειται σε τούτη την ανάρτηση να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και γενικότερα στην εξέλιξη του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Ήρθα για να γράψω πιο χαλαρά για τη σχέση μου μ' αυτό και να περάσουμε λίγη ώρα χωρίς προβληματισμούς και δίχως τα απίστευτα φορτία που κουβαλά έτσι κι αλλιώς η ψυχή μας. Εξάλλου αυτός δεν είναι και ο σκοπός του; Παίζεις και ξεχνιέσαι για λίγο, αποφορτίζεσαι.

Συχνά λέμε ότι οι ισχυροί του κόσμου ετούτου παίζουν ατέλειωτες παρτίδες σκάκι σε βάρος του, όμως αν το καλοσκεφτούμε, πιθανόν τον παίζουν στο τάβλι, αφού εκεί συνδυάζεται η στρατηγική και η τύχη. Στα ζάρια, λοιπόν, όλα!

Είπα να μην το σοβαρέψω, οπότε μαζεύομαι και συνεχίζω με πιο παιχνιδιάρικη διάθεση και γράφω όπως έρχονται στον νου μου. Να μην καταπιεζόμαστε κιόλας.

Γενικά τα επιτραπέζια παιχνίδια τα αγαπώ και σε κάθε ευκαιρία θα παίξω, όπως είχα πει σε μια παλιά ανάρτηση. Με το σκάκι δεν έχω ασχοληθεί (είμαι και ανυπόμονος άνθρωπος), γιατί δεν είχα ίσως το κίνητρο ή ανθρώπους να με παρακινήσουν. Δεν ξέρω. Το ίδιο συνέβαινε όμως και με το τάβλι για πάρα πολλά χρόνια. Το θεωρούσα αστείο και μου φαινόταν αδιάφορο. Ώσπου κάποια στιγμή έπαιξα για πρώτη φορά, σε πολύ μεγάλη ηλικία, παρέα με τον μπαμπά μου. Αυτό συνέβη σε μέρες διακοπών όπου πήρα τη θέση της μητέρας μου, για να μην τσακώνονται - είχαν ανάψει τα αίματα λέμε! Ξαναπαίξαμε τότε αρκετές φορές χωρίς να καυγαδίζουμε, γιατί το έκανα κέφι που μοιραζόμαστε κάτι εντελώς χαλαρό και αυτό είχε μεγάλη σημασία για εμένα.

Πέρασαν χρόνια κι εκείνος έφυγε από τη ζωή μας, οπότε μια μέρα πάλι σε περίοδο διακοπών πρότεινα στη μαμά να παίξουμε μια παρτίδα στη μνήμη του. Ε, αυτό ήταν! Το ευχαριστιόταν κάθε φορά τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να έχει από τότε καθιερωθεί ως κοινός χρόνος απόλαυσης και συνεύρεσης σε ώρα ξεκούρασης χωρίς καμία έγνοια, σα να σταματούν για λίγο τα πάντα. Οι άλλοι γελάνε μαζί μας, αλλά το χαίρονται κιόλας, καθώς εγώ μεταμορφώνομαι σε δεινό παίκτη καφενείου και φυσικά κάνω απίστευτη πλάκα! Εκείνη ήταν πάντα "παίκτρια" με όλη τη σημασία της λέξης ακόμα και στα άλλα επιτραπέζια που παίζει (και στα πιο απαιτητικά). Παίρνει το κάθε παιχνίδι σοβαρά. Εγώ πάλι παίζω για τη χαρά και δεν γκρινιάζω συνήθως ούτε κάνω ζαβολιές. 

Πάντως, ότι θα γινόμουν και ταβλαδόρος πίσω - πίσω ούτε που το φανταζόμουν ποτέ! :))) 

Ευτυχώς, λειτουργεί σε όλους θεραπευτικά για την ψυχή - όπως και τα περισσότερα παιχνίδια, μα για τους ηλικιωμένους διατηρεί και το μυαλό σε εγρήγορση... Εννοείται ότι δε συζητώ για το άγριο και ανταγωνιστικό παίξιμο των φανατισμένων παικτών ούτε βεβαίως για το παιχνίδι με χρηματικά στοιχήματα. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό, με το οποίο είμαστε δυο ξένοι, καθώς βλάπτει και όφελος μηδέν!

 

@ Ώρα της μουσικής... Εύλογα θα μπορούσα να επιλέξω τραγούδια των Pink Floyd, λόγω της αρχικής εικόνας του κειμένου, όμως υπόσχομαι ότι θα τα αφήσω για επόμενη ανάρτηση (κάτι έχω στον νου μου) και ακολουθεί ένα μουσικό κομμάτι με τίτλο "Ο θεραπευτής", που ταιριάζει για μένα εδώ.

 

"Ξύπνα" και... παίξε θαρραλέα κι έξυπνα!

Έλα πιάσε με ρωμαλέα απ' το χέρι ν' αγγίξουμε την κορυφή του ολόγιομου ανθού

Ξέχνα για λίγο το ανατριχιαστικό φάντασμα της έρπουσας δυστοπίας γύρω μας

Υποτελείς να νιώσουμε μόνο μιας ουτοπίας δικής μας ακατέργαστης μελωδίας

Προχώρα μαζί μα και πέρα από όλα όσα κατέληξαν ένα θαλασσωμένο χάλι 

Νότες παραζαλισμένης κι αλλόφρονος ζωής είναι, οπότε μπορείς κι αλλιώς; 

Αφουγκράσου την αγάπη να καλεί τ' όνομά σου πριν η άνοιξη το σκάσει κι έρθει ο μαρασμός.

 

Ξύπνα, λοιπόν, άνθρωπε και παίξε έξυπνα  για μία , καθώς άλλη ίσως δεν έχει!

(Η έμπνευση κατέφτασε φουριόζα μέσα από το "έξυπνα"  που εμπεριέχει επιτυχώς το "ξύπνα"!)

 

@  Η μουσική σε πολύ στενή σχέση με το κείμενο, σχεδόν ερωτική...

 

Κι αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στης Αριστέας τα "Ξυπνήματα" κι όχι τα... καμώματα!