" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Θυμάσαι τις μέρες εκείνες σαν δυο τρελοί που είχαν κλειστεί σ' ένα όνειρο έξι μήνες έφυγε η τρέλα μείναν μόνα τους τα μάτια και η ζωή μας νοικιαζόμενα δωμάτια
Ψάξε στ' όνειρό μας μήπως βρούμε πουθενά τον εαυτό μας ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό μας
Ψάξε στ' όνειρό μας μήπως έχουμε ξεχάσει αυτό που απέναντι μπορεί να μας περάσει
Θυμάσαι τις μέρες εκείνες που βάζαμε σκληρό χαρτί στου ποδηλάτου τις ακτίνες τρέχαν τα νιάτα μας σε μία κατηφόρα κι ήρθαν τα χρόνια και μας έκοψαν τη φόρα
Στίχοι του Λάκη Λαζόπουλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου που ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου από τον δίσκο "Ελλάς κατόπιν... αορτής" (1989) της ομώνυμης παράστασης που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Λάκης Λαζόπουλος στο Θέατρο Λαμπέτη.
Το άκουσα τυχαία για πρώτη φορά και το ξεχώρισα ως υπενθύμιση για όσα θα έπρεπε να ζήσουμε με θάρρος και μια δόση ζωοδότριας τρέλας, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε ή νιώθαμε ότι οι συνθήκες δεν μας επιτρέπουν! Αν είχαμε βαθιά συνειδητοποιημένο ότι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο για μία και μοναδική βόλτα, ίσως δεν μετρούσε τίποτε από αυτά και θα δίναμε στη ζωή την αξία που της πρέπει!
1η Απριλίου δημοσιεύεται αυτή η ανάρτηση, ημέρα κατά την οποία πήρα την πρώτη ανάσα και αντίκρισα το φως σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο. Επετειακή μέρα για μένα, λοιπόν, μα και μέρα που έχει ταυτιστεί με το ψέμα, φυσικά με την καλή του έννοια (του πειράγματος).
Πλέον θα μπορούσε να γιορτάζεται διεθνώς επίσημα και σοβαρά για την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, την ψεύτικη, ναι, αυτού του γεμάτου σαθρή αλαζονεία, βρωμιά και ασυδοσία. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε καθαρίσει μεγάλο μέρος του...
Έτσι, από "ένα", σύμφωνα με τον τίτλο του τραγουδιού που συνοδεύει το κείμενο, γίνονται "πολλά περισσότερα", έτσι ίσως γίνει κάποια μέρα και στον κόσμο. Όπως ο άνθρωπος (και όλα τα πλάσματα) έρχεται στη γη από "ένα" και εξελίσσεται σε "πολύ πολύ περισσότερα", σε μια ολότητα θαύματος.
"Τα πάντα έρχονται από κάτι", ενώ "κανείς και τίποτα δεν έρχεται από το τίποτα" και "όλα ξεκινούν από το ένα". "Αρχικά όλα είναι στεγνά", μα "όταν οι σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν", τότε "έρχεται η πλημμυρίδα". Κι αυτό συμβαίνει στα πάντα... "Οι πέτρες από τη σκόνη", "η ποίηση από το καρδιοχτύπι", "η επανάσταση από τα όνειρα"!
"Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα"!
Ας θυμόμαστε πως όλα αρχίζουν από αυτό το "ένα"!
Ας ξεμπροστιαστεί τούτος ο κόσμος κάποτε και να είναι Πρωταπριλιά, γιατί έτσι του πρέπει, να είναι η "ημέρα του τρελού" (όπως τη χαρακτηρίζουν)!
Χρησιμοποίησα ελεύθερα στίχους από το τραγούδι "One" της Νορβηγίδας τραγουδίστριας και συνθέτριας Ane Brun, το οποίο άκουσα στο ραδιόφωνο τις προηγούμενες μέρες και με έκανε να σταθώ. Προφανώς υπάρχει λόγος και επίσης αισθάνθηκα να με αντιπροσωπεύει αυτό τον καιρό!
Κοιτάζοντας την εικόνα της ανάρτησης θα αναρωτιέται κανείς τι να έκαναν στα νιάτα τους άραγε εκεί στο ταπεινό τραπέζι ο David Gilmour και ο Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd ;
Μα φυσικά παίζουν τάβλι, το πασίγνωστο σε όλους και θορυβώδες επιτραπέζιο παιχνίδι! Βέβαια εκείνοι μάλλον παίζουν τη δυτική παραλλαγή του το λεγόμενο backgammon. Ένα παιχνίδι που η ιστορία μάς πάει πολύ πίσω στον χρόνο, καθώς υπήρχε με μια άλλη μορφή στην αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί και έχει πολυπληθές και φανατικό κοινό μέχρι σήμερα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ , μια και δεν πρόκειται σε τούτη την ανάρτηση να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και γενικότερα στην εξέλιξη του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Ήρθα για να γράψω πιο χαλαρά για τη σχέση μου μ' αυτό και να περάσουμε λίγη ώρα χωρίς προβληματισμούς και δίχως τα απίστευτα φορτία που κουβαλά έτσι κι αλλιώς η ψυχή μας. Εξάλλου αυτός δεν είναι και ο σκοπός του; Παίζεις και ξεχνιέσαι για λίγο, αποφορτίζεσαι.
Συχνά λέμε ότι οι ισχυροί του κόσμου ετούτου παίζουν ατέλειωτες παρτίδες σκάκι σε βάρος του, όμως αν το καλοσκεφτούμε, πιθανόν τον παίζουν στο τάβλι, αφού εκεί συνδυάζεται η στρατηγική και η τύχη. Στα ζάρια, λοιπόν, όλα!
Είπα να μην το σοβαρέψω, οπότε μαζεύομαι και συνεχίζω με πιο παιχνιδιάρικη διάθεση και γράφω όπως έρχονται στον νου μου. Να μην καταπιεζόμαστε κιόλας.
Γενικά τα επιτραπέζια παιχνίδια τα αγαπώ και σε κάθε ευκαιρία θα παίξω, όπως είχα πει σε μια παλιά ανάρτηση. Με το σκάκι δεν έχω ασχοληθεί (είμαι και ανυπόμονος άνθρωπος), γιατί δεν είχα ίσως το κίνητρο ή ανθρώπους να με παρακινήσουν. Δεν ξέρω. Το ίδιο συνέβαινε όμως και με το τάβλι για πάρα πολλά χρόνια. Το θεωρούσα αστείο και μου φαινόταν αδιάφορο. Ώσπου κάποια στιγμή έπαιξα για πρώτη φορά, σε πολύ μεγάλη ηλικία, παρέα με τον μπαμπά μου. Αυτό συνέβη σε μέρες διακοπών όπου πήρα τη θέση της μητέρας μου, για να μην τσακώνονται - είχαν ανάψει τα αίματα λέμε! Ξαναπαίξαμε τότε αρκετές φορές χωρίς να καυγαδίζουμε, γιατί το έκανα κέφι που μοιραζόμαστε κάτι εντελώς χαλαρό και αυτό είχε μεγάλη σημασία για εμένα.
Πέρασαν χρόνια κι εκείνος έφυγε από τη ζωή μας, οπότε μια μέρα πάλι σε
περίοδο διακοπών πρότεινα στη μαμά να παίξουμε μια παρτίδα στη μνήμη του. Ε,
αυτό ήταν! Το ευχαριστιόταν κάθε φορά τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να έχει από τότε
καθιερωθεί ως κοινός χρόνος απόλαυσης και συνεύρεσης σε ώρα ξεκούρασης χωρίς
καμία έγνοια, σα να σταματούν για λίγο τα πάντα. Οι άλλοι γελάνε μαζί μας, αλλά
το χαίρονται κιόλας, καθώς εγώ μεταμορφώνομαι σε δεινό παίκτη καφενείου και
φυσικά κάνω απίστευτη πλάκα! Εκείνη ήταν πάντα "παίκτρια" με όλη τη
σημασία της λέξης ακόμα και στα άλλα επιτραπέζια που παίζει (και στα πιο
απαιτητικά). Παίρνει το κάθε παιχνίδι σοβαρά. Εγώ πάλι παίζω για τη χαρά και
δεν γκρινιάζω συνήθως ούτε κάνω ζαβολιές.
Πάντως, ότι θα γινόμουν και ταβλαδόρος πίσω - πίσω ούτε που το φανταζόμουν
ποτέ! :)))
Ευτυχώς,
λειτουργεί σε όλους θεραπευτικά για την ψυχή - όπως και τα περισσότερα
παιχνίδια, μα για τους ηλικιωμένους διατηρεί και το μυαλό σε εγρήγορση...
Εννοείται ότι δε συζητώ για το άγριο και ανταγωνιστικό παίξιμο των φανατισμένων
παικτών ούτε βεβαίως για το παιχνίδι με χρηματικά στοιχήματα. Αυτό είναι κάτι
τελείως διαφορετικό, με το οποίο είμαστε δυο ξένοι, καθώς βλάπτει και όφελος
μηδέν!
@ Ώρα της
μουσικής... Εύλογα θα μπορούσα να επιλέξω τραγούδια των Pink Floyd, λόγω της
αρχικής εικόνας του κειμένου, όμως υπόσχομαι ότι θα τα αφήσω για επόμενη
ανάρτηση (κάτι έχω στον νου μου) και ακολουθεί ένα μουσικό κομμάτι με τίτλο
"Ο θεραπευτής", που ταιριάζει για μένα εδώ.
Ασπρόμαυρη η εποχή με αρκετό γκρίζο απλωμένο σαν χοντροϋφασμένο σεντόνι σε όλη την πλάση, η οποία ενάντια σε τούτο το βαρίδι παλεύει να φορέσει την πολύχρωμη και ευωδιαστή φορεσιά της, αγωνίζεται να φέρει τη χαρά σε όλα τα πλάσματά της , όπως άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της. Ο ρόλος της συνδέεται απόλυτα με εκείνον του αφυπνιστή, που σκορπά απλόχερα γύρω του το γενναίο ξύπνημα και την καθολική αναζωογόνηση.
Εγώ πάντως ήρθα εδώ να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο ελαφρώς παράξενο, μα ούτως ή άλλως σε καιρούς παράξενους ζούμε και παντελώς στρεβλούς...! Γι' αυτό μην απορήσετε για το μοίρασμα λεκτικών χαστουκιών που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, καθώς δια μέσου αυτών θα επιδιώξω να ενεργοποιήσω ορισμένα πνευματικά ξυπνήματα απόλυτα αναγκαία... Πολύ θα ήθελα να είναι πραγματικά και σβουριχτά ετούτα τα χαστούκια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί ότι η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και πρέπει να πάρει άλλη ρότα! Όμως δεν είμαι τόσο βίαιος άνθρωπος, οπότε αρκούμαι να τα δώσω μέσω των λέξεων...
Δανείζομαι τους τίτλους των τραγουδιών που έπονται και τους χρησιμοποιώ ως έναυσμα... Όλα είναι του βρετανικού ροκ μουσικού συγκροτήματος Placebo.
Passive Aggressive είναι ο τίτλος του πρώτου μουσικού κομματιού. Σημαίνει "παθητικά επιθετικός", όπου θα έλεγα να σταματήσουμε να λειτουργούμε κάπως έτσι, αφού το μόνο που καταφέρνουμε είναι η πρόκληση κακού στον εαυτό μας. Είναι ένας τρόπος καθαρά αυτοκαταστροφικός, δίχως κανένα ανατρεπτικό - μα χρήσιμο - αποτέλεσμα στην κατάσταση που βιώνουμε. Επιτρέπουμε την εκροή δηλητήριου εσωτερικά μας και προς τους άλλους (ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κι εκεί εξαντλείται η όποια αντίδραση...)! Ενεργητικά επιθετικοί, λοιπόν, οφείλουμε να γίνουμε - με την καλή έννοια το επιθετικοί - αν θέλουμε να επιστρέψει η φύση στην καθορισμένη πορεία της, βοηθώντας την να απαλλαγεί από το βαρύ γκρίζο σεντόνι που την επισκιάζει.
Without You I'm Nothing είναι ο τίτλος του δεύτερου (στο οποίο οι Placebo έχουν συνεργαστεί επιτυχώς με τον David Bowie). Σημαίνει ότι "χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα". Ας αναλογιστούμε επιτέλους την αποκλειστικά ατομική πορεία σε τι τέλμα μάς έχει φέρει και να επανεκτιμήσουμε την κοινή πορεία με τους άλλους για έναν σημαίνων σκοπό που μάς ενώνει! Ας το μεταφέρουμε αυτό στον διπλανό μας ως αναντίρρητη ανάγκη, προκειμένου να έχουμε δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα! Μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση "ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη" κι ας μη μας αρέσει να το ακούμε, καθώς είναι μια αδιάψευστη αλήθεια!
Battle For The Sun είναι ο τελευταίος τίτλος που μεταφράζεται ως "μάχη για τον ήλιο". Έτσι, με ενεργητική επιθετικότητα ή πιο σωστά με ενεργητική αποφασιστικότητα και δυναμισμό ας προχωρήσουμε παρέα μ' εκείνον (και όποιους άλλους) που καλέσαμε δίπλα μας (έπειτα από τη συνειδητή εξομολόγηση της αναγκαίας παρουσίας του στη ζωή μας), για να δώσουμε την περίφημη μάχη για τον ήλιο, που χρειάζεται απαρέγκλιτα η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της! Φυσικά, τη βαθιά και καθοριστική μάχη πρώτα πρέπει να τη δώσουμε με τον εαυτό μας ο καθένας, ώστε να νιώσουμε στο πετσί μας ότι δε χωρά ουδεμία υποχώρηση στην όποια αδυναμία μας ως άνθρωποι, που πιθανά θα έβλαπτε την κοινή προσπάθεια!
Αυτά τα ολίγα κι ας μοιάζουν τετριμμένα και ίσως γραφικά!
@ Και αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της αγαπημένης μας Αριστέας με τίτλο "Ξυπνήματα" !
.gif)
.gif)