Αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση στάθηκε κάτι που άκουσα σε ραδιοφωνική εκπομπή, κάπου ανάμεσα στα τραγούδια και τον σχολιασμό που συνήθως γίνεται. Όπου αναφέρθηκε το τραγικό περιστατικό με τον άδικο θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος εγκλωβίστηκε στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού του μετρό στη Βοστώνη, καθώς πιάστηκε το πανωφόρι του. Εξίσου όμως τραγικό και παράλληλα τρομακτικό ήταν το γεγονός ότι τον έβλεπαν άλλοι περαστικοί και δεν έκαναν απολύτως τίποτα, απλώς κοίταξαν και συνέχισαν...! Μάλιστα, κάποιος στάθηκε να τον κοιτά περισσότερο χρόνο χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από μεριάς του!Οι υπεύθυνοι του σταθμού έφτασαν έπειτα από είκοσι λεπτά, τα οποία αποδείχτηκαν μοιραία, αφού είχε πεθάνει ήδη από ασφυξία ο άτυχος νέος άνδρας (είχαν τυλιχτεί τα ρούχα του γύρω από τον λαιμό του). Αυτό συνέβη τον Φεβρουάριο, αλλά δόθηκαν τα βίντεο από τις κάμερες στη δημοσιότητα τις προηγούμενες ημέρες.
Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά χωρίς απαραίτητα να χάνονται ζωές. Το σημαντικό εδώ είναι η συχνή απάθεια του κόσμου σε περιπτώσεις που κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Μπορεί να το συναντήσει κανείς στις παιδικές ή εφηβικές ομάδες στα σχολειά ή αλλού, στον δρόμο όταν κάποιος πέσει και χτυπήσει ή του επιτεθούν, στα μέσα μαζικής μεταφοράς αν ζαλιστεί ή λιποθυμήσει ή κλέβουν το σπίτι του γείτονα και η αστυνομία δεν καλείται από εκείνον που το αντιλαμβάνεται, και πόσα άλλα... Δε συζητώ καν ότι ολόκληρη ανθρωπότητα στέκεται και κοιτά με απάθεια λαούς να κατακρεουργούνται από λίγους ισχυρούς. Προτίμησα να αναφερθώ σε πιο απλά της καθημερινότητας που γίνονται μπροστά στα μάτια μας.
Ζητήθηκε, λένε, η γνώμη ψυχολόγων για τη στάση αυτή των ανθρώπων κι εκείνοι είπαν πως στέκονται απαθείς, διότι πιστεύουν ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει δράση, κάποιος άλλος θα βοηθήσει. Οπότε για ποιο λόγο να το κάνουν οι ίδιοι;
Ο "κάποιος άλλος" μπορεί και να μην υπάρξει ποτέ. Τότε; Αν ο καθένας μας βρισκόταν στη θέση αυτού που χρήζει βοηθείας και κανείς δεν του την πρόσφερε, πώς θα μας φαινόταν; Ξέρω ότι η πρώτη σκέψη πολλών θα ήταν: "Αφού δεν είμαι σε αυτή τη θέση, γιατί να με νοιάζει; Κι ευτυχώς, δηλαδή, που δεν είμαι! Μακριά από εμένα αυτά!"...
Αυτός ο "άλλος" ας είμαστε επιτέλους ο καθένας μας. "Σωτήρες" εξ ουρανού δεν πέφτουν στα πόδια μας, για να μας απαλλάξουν. Και το πάω λίγο πιο πέρα. Αν δεν περιμέναμε κανέναν "άλλο" να κάνει ό,τι μπορούμε εμείς οι ίδιοι, τότε θα δυσκολεύονταν οι έχοντες εξουσία να μας κάνουν πιόνια...
Δεν αναφέρθηκα σε περιστατικά κατά τα οποία όχι απλά κοιτά κάποιος έναν άνθρωπο που χρειάζεται άμεσα βοήθεια , μα τον βιντεοσκοπεί με το κινητό δίχως καμία άλλη αντίδραση, καθώς τότε πρόκειται περί ηλιθιότητας και μόνο! Και δυστυχώς έχουν υπάρξει άπειρα... Κατάντια του ανθρώπινου είδους θα το χαρακτήριζα! Άραγε, εκεί τι πόρισμα θα έβγαζαν οι ψυχολόγοι;
