Τρίτη 11 Ιουνίου 2024

Όταν η απλότητα είναι θησαυρός...

Τις προηγούμενες μέρες είχα την εμπειρία μίας μικρής τονωτικής "ένεσης" παρακολουθώντας σε θερινό κινηματογράφο (έχει σημασία η αναφορά) μια ταινία-ποίημα, από εκείνες τις σπάνιες κατά τη γνώμη μου. 

Επιτέλους, οι κραυγές, οι εκκωφαντικοί ήχοι, η ατελείωτη φασαρία δίχως νόημα, η αγωνία και οι γρήγορες εναλλαγές εικόνων, τα σούπερ εντυπωσιακά εφέ, τα εκκεντρικά κοστούμια, οι υπερβολικοί χαρακτήρες και οι αντίστοιχες συμπεριφορές τους αποδεικνύονται στις περισσότερες των περιπτώσεων περιττά εμπρός στο μεγαλείο της απλότητας.

Μια ταινία, λοιπόν, που μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τον ήρωά της με ηρεμία και νηφαλιότητα στο καθημερινό του πρόγραμμα, με μία επανάληψη που όμως κατά παράδοξο τρόπο δεν σου επιτρέπει να βαρεθείς, καθώς το επιφανειακά μονότονο "ταξίδι" της ημέρας του είναι ένα βαθιά εσωτερικό ανθρώπινο "ταξίδι".

Έτσι, για να επεξεργαστεί ξανά μέσα του ο άνθρωπος τι είναι σημαντικό σε αυτή τη ζωή, να διαπιστώσει πως τα πιο σπουδαία είναι τα πιο απλά και πως ο μεγαλύτερος πλούτος είναι μέσα μας, τον οποίο δεν μπορεί να μας τον αρπάξει ουδείς. 

Ο θεατής, αν αφεθεί στη ροή της ταινίας, θα κάνει μια μικρή φιλοσοφική "διαδρομή" με αθόρυβες ποιητικές πινελιές και με τη συνοδεία καλοεπιλεγμένης μουσικής στα κατάλληλα σημεία. Απολαμβάνοντας παράλληλα την θαυμάσια υποκριτική του πρωταγωνιστή της.

Πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφική δημιουργία του Βιμ Βέντερς που έχει τίτλο "Υπέροχες μέρες", όπου η ιστορία εξελίσσεται στο Τόκιο του σήμερα. Για μένα είναι μία ταινία "κόσμημα" του σύγχρονου κινηματογράφου. Απλή, λιτή κι απέριττη μα τόσο "φλύαρη" για τόσα πολλά μέσα στη σιωπή και τους ελάχιστους διαλόγους.

Το ιδανικό θα ήταν να την δει κανείς χωρίς καμία προετοιμασία, όπως συνέβη με εμένα αυτή την φορά. Πήγα εντελώς ανίδεη για το τι πρόκειται να δω, μια και ήταν απόφαση τελευταίας στιγμής. Όταν βγήκα από τον κινηματογράφο έμαθα ότι είχε κυκλοφορήσει στις αίθουσες από τον χειμώνα και πήρα κάποιες πληροφορίες επιπλέον. Κι εδώ πολλά είπα, όμως μετέφερα μέρος καθαρά της δικής μου αίσθησης κι όχι όσων διάβασα.

Αυτά τα ολίγα. Κι όποιος επιθυμεί να τη δει (αν δεν το έχει κάνει ήδη), ας το προσπαθήσει σε θερινό σινεμά πλέον, με ανοιχτό ουρανό. Έχει σημασία...


@ Μουσική από την ταινία...





Σάββατο 8 Ιουνίου 2024

Μ΄ένα ποίημα λες πολλά διαφορετικά

Τα παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ

για νάβρω τα παράθυρα. – Οταν ανοίξει

ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. –

Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ

να τά βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.

Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.

Ποιός ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.

                                     Κωνσταντίνος Καβάφης

 


 

Σάββατο 25 Μαΐου 2024

Μια ψυχούλα έχουμε. Κρίμα είναι...

Μικρές επισημάνσεις για την ψυχή μας, η οποία έχει αναλάβει από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας να σηκώνει όλο το φορτίο όσων βιώνουμε. Της οφείλουμε μεγάλο σεβασμό, που όμως πολύ συχνά δεν επιδεικνύουμε. Πιστεύω ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων της φερόμαστε με κάπως βάρβαρο κι επιπόλαιο τρόπο. Ίσως θα έπρεπε να της δώσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο συνειδητά, μια και είναι επίσης υπεύθυνη και για την πνευματική και σωματική μας υγεία.

Μας τραβολογά ανελέητα η καθημερινότητα, με αποτέλεσμα να αφήνουμε την ψυχή μας κάπου παραπεταμένη, ανήμπορη κι έρημη. Ας το ξανασκεφτούμε, λοιπόν, σοβαρά κάθε φορά που πάμε να το επαναλάβουμε. Θέλει κι αυτή η προσπάθεια τον τρόπο της κι όχι τόσο κόπο τελικά.


Η ψυχή είναι σιωπηλή
αν και όποτε μιλήσει
μιλάει με όνειρα.


Louise Glück
Αμερικανίδα ποιήτρια, Νόμπελ 2020 (1943-2023)


Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται.

Οδυσσέας Ελύτης
Ποιητής, Νόμπελ 1979 (1911-1996)
(«Ο Μικρός Ναυτίλος» – 1985)



Οι άνθρωποι χρειάζονται δυσκολίες και αντιστάσεις για να αποκτήσουν ψυχική δύναμη.

Έμιλυ Ντίκινσον
Αμερικανίδα ποιήτρια (1830-1886)



Στην ψυχή δεν θα βγει ουράνιο τόξο, αν τα μάτια δεν βγάλουν δάκρυα.

Ινδιάνικη παροιμία (της φυλής Minquass)



@ Και πάμε για λίγη μουσική, αφού κι εκείνη...

Η μουσική είναι το ανοιχτήρι της ψυχής.

Χένρυ Μίλλερ
Αμερικανός συγγραφέας (1891-1980)


Ή...

Τα βιβλία είναι ιστορίες για το μυαλό. Τα τραγούδια είναι ιστορίες για την ψυχή.

Eric Pio
Αμερικανός ηθοποιός


 
Ακολουθεί ένα εντελώς νέο μουσικό κομμάτι, το οποίο μου άρεσε πολύ (πρόταση αναγνώστη και τον ευχαριστώ για τη σημαντική προσφορά του εδώ τα τελευταία χρόνια). Μέσα από κάποιους στίχους του τραγουδιού μού ήρθαν κάποιες σκέψεις. Σε επαφές με άλλους ανθρώπους τυχαίνει κάποτε να αισθανόμαστε μη επαρκείς για εκείνους. Όμως θεωρώ ότι αυτοί οι άλλοι έχουν την καλύτερη άποψη σχετικά με την αίσθηση τη δική μας, διότι τους αφορά πρώτιστα.




Τρίτη 7 Μαΐου 2024

Το εμπόδιο συνήθως είμαστε εμείς


Εμπόδια

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούργιο φράγμα.
Δεν είναι που δεν θέλω να με βρεις
δεν είναι που θέλω να σε διώξω.
Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά
πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε
για να βρεθούμε.
Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.
Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο
τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου
μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές
αλλάζοντας το σήμα και το χρώμα μου.
Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου
για τον εαυτό μου.

                                                  Τίτος Πατρίκιος

 

Ο Τίτος εδώ αναφέρεται κυρίως στις σχέσεις των ανθρώπων - που είναι πράγματι πολύ σημαντικές -  όμως ας μην σταθούμε μόνο σ' αυτό, καθώς σε πολλές καταστάσεις στη ζωή μας τα εμπόδια τα βάζουμε εμείς οι ίδιοι. Τα οποία μπορεί να προέρχονται από βαθιά ενσωματωμένες ανασφάλειες ή από ψυχικά τραύματα (μικρά ή μεγαλύτερα) που δεν επουλώθηκαν ποτέ. Σε κάθε περίπτωση ό,τι δεν το επεξεργάστηκε κανείς με επιμέλεια στην πάροδο του χρόνου στέκει εκεί ως ισχυρό εμπόδιο σε οποιαδήποτε προσπάθεια για βηματισμό προς την προσωπική του βελτίωση ή την επίτευξη ενός στόχου.

Έτσι, μια υπενθύμιση έκανα σε μια κοινότοπη διαπίστωση, ώστε να μην ξεχνιόμαστε, αφού τα άτιμα τα εμπόδια δεν μας ξεχνούν...


@ Και πάμε για όμορφη μουσική από ένα άλμπουμ παλιό, κλασικό πλέον και από εκείνα με τις υψηλότερες πωλήσεις...

 


 

 

Παρασκευή 3 Μαΐου 2024

Όταν το φως εμποδίζεται...

Με αφορμή αυτές τις ιερές μέρες για τη Χριστιανοσύνη και το "Δεύτε λάβετε φως" που ακούγεται από άκρη σ' άκρη του τόπου μας, και μας προσκαλεί να μοιραστούμε το φως που δε βραδιάζει ποτέ, πώς να μη σκεφτεί κανείς το σκοτάδι, το οποίο απειλεί την ύπαρξη του ανθρώπου; Όταν σε όλο τον κόσμο υπάρχει δυστυχία από τη φτώχεια, τον πόλεμο, την άγρια εκμετάλλευση των αδύναμων από τους ισχυρούς της γης, τότε το φως εμποδίζεται. 

Όταν μετατρέπουν το μαύρο σε άσπρο, την υποκρισία σε καθαρότητα και ειλικρίνεια, την απάτη σε εντιμότητα, την απάθεια και τη σκληρότητα σε ενσυναίσθηση, συμπάθεια και ψεύτικο ενδιαφέρον, όταν προσπαθούν να πείσουν ότι τα θύματα κάθε εγκληματικής ενέργειας (οποιασδήποτε...) έχουν την ευθύνη γι' αυτό που τους συνέβη κι εκείνοι που εγκληματούν δηλώνουν αθώοι, τότε το φως είναι τόσο αναγκαίο, όσο είναι για την ίδια τη ζωή.

Όμως...

"Φώτιση δε σημαίνει να φανταζόμαστε φωτεινές μορφές, αλλά να συνειδητοποιούμε το σκοτάδι. Αυτή η δεύτερη μέθοδος όμως μπορεί να είναι δυσάρεστη, και συνεπώς καθόλου δημοφιλής."
                                                                              Κάρλ Γιούνγκ 

 

Και κάτι ακόμη που διάβασα τυχαία, αλλά ίσως είναι χρήσιμο:

"Πετυχημένος είναι αυτός που φτιάχνει πύργους με τις πέτρες που του πέταξαν οι άλλοι..." 

 


 

Σάββατο 27 Απριλίου 2024

Τοίχοι με..."αυτιά" μα και... "φωνή"!

Για τοίχους που έχουν "αυτιά" έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, όμως έχουν και "στόμα" και "φωνή" από ό,τι φαίνεται...

Τι λέτε; Πάμε να τους ακούσουμε κι εμείς για ακόμη μία φορά και να μην ακούνε μόνο εκείνοι;







 



@ Και μουσική, όπως πάντα...καθώς κι αυτή έχει φωνή και μάλιστα ισχυρή!