Αλήθειες από το "παραμύθι" της Καίτης

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε ένα βιβλίο που μόλις ολοκλήρωσα μετά από συνεχόμενες διακοπές στην ανάγνωσή του. Συνήθως αν δεν μου αρέσει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα, το εγκαταλείπω δια παντός χωρίς καμία αναστολή. Ετούτο δεν το διέκοπτα επειδή δεν μου άρεσε, αλλά λόγω του ότι δε διαβάζω με τον ίδιο ρυθμό όπως παλιότερα.

 

Πρόκειται για ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου από μία πολύ αγαπημένη φίλη, το οποίο άργησα να αρχίσω μα και να τελειώσω. Είναι γραμμένο από την Καίτη Αναστασιάδου (τη γνωρίζει προσωπικά η φιλενάδα μου) και έχει τίτλο "Κουρού Καϊμάκ" (ξερό καϊμάκι) Εκδ. Εκάτη, Αθήνα 2020. Όπως αναφέρει στην εισαγωγή της η ίδια η συγγραφέας: " [...] είναι ένα παραμύθι, όπως εκείνα που λένε οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους ή και στη γειτόνισσα καμιά φορά, άλλες φορές πλατειάζοντας για τα ασήμαντα και άλλες φορές πηδώντας από θέμα σε θέμα, χωρίς σύνδεση. ...όπου παράλληλες ή συνεχόμενες ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους, γιατί η ζωή είναι πιο πολύπλοκη από τη μυθοπλασία, γιατί όλοι είναι πρωταγωνιστές στη δική τους ιστορία, αλλά κυρίως γιατί η ζωή συνεχίζεται πάντα και μετά το "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"..."

 

Κεντρικός τόπος της αφήγησης είναι η Κωνσταντινούπολη (όχι μόνο, αφού η πρώτη εικόνα στην ιστορία έρχεται από την Καππαδοκία) και φυσικά ο συνδετικός κρίκος για τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου. Η συγγραφέας ξεδιπλώνει με άνεση και ομορφιά τις ιστορίες των πρωταγωνιστών ταυτόχρονα με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, καθώς επηρέασαν σε κάποιο βαθμό τη ζωή τους. Ένα τρυφερό ταξίδι στην Πόλη και τον Ελληνισμό της Ανατολής μέσα στον χρόνο, το οποίο προέκυψε από τις μαρτυρίες ανθρώπων που γεννήθηκαν και έζησαν εκεί για πολύ καιρό, μα και από τις εμπειρίες που είχε η συγγραφέας κατά τη διάρκεια των προσωπικών της περιηγήσεων.

 

Παραθέτω στη συνέχεια ένα απόσπασμα από το τελευταίο μέρος του βιβλίου με το οποίο ταυτίστηκα όσο δεν παίρνει..., λες και ήταν στο μυαλό μου η Αναστασιάδου!

 

"Ο παππούλης Ηράκλειτος είχε διαπιστώσει πως η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μας είναι η αλλαγή, σύμφωνα με την παροιμιώδη φράση "Τα πάντα ρει" που χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία του. Κάτι παραπάνω θα ήξερε αφού ήταν και Εφέσιος... Τα πάντα αλλάζουν από ώρα σε ώρα και από λεπτό σε λεπτό. Γι' αυτό είναι τόσο ανούσιο να προγραμματίζουμε με τόσο ζήλο. Μπορούμε, έστω, να κάνουμε κάποιον προγραμματισμό για το εγγύς μέλλον - τι φαγητό θα μαγειρέψουμε το μεσημέρι ας πούμε - αλλά και πάλι με επιφύλαξη, γιατί ούτε καν αυτό είναι σίγουρο. Μπορούμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε πού θέλουμε να φτάσουμε, να έχουμε στόχους...

Η ζωή είναι εκεί μπροστά μας, δίπλα μας. Είναι όλα αυτά που συμβαίνουν όσο περιμένουμε να συμβούν τα "σπουδαία". Ας την αφήσουμε, λοιπόν, να μας πάει όπου νομίζει - όχι το "χύμα στο κύμα" αλλά με όπλα την αρετή και τη γνώση - γιατί, πιθανόν ως και σίγουρο, αυτό που θα συναντήσουμε να είναι πιο ενδιαφέρον από ό,τι μπορούμε να προγραμματίσουμε  κι απ' ό,τι φανταζόμαστε. Εμείς, απλώς, ας είμαστε έτοιμοι να συλλάβουμε τη στιγμή όταν έρθει, γιατί δεν πρόκειται να ξανάρθει ποτέ η ίδια... Μπορεί να 'ρθει άλλη. Ας μη λέμε "μιαν άλλη φορά", δεν θα υπάρξει ποτέ με τις ίδιες συνθήκες...

Ας παρακολουθήσουμε τα σημάδια των καιρών και ας είμαστε προετοιμασμένοι κάθε στιγμή για ό,τι μπορεί να φέρει. ας μη φοβόμαστε ότι μπορεί να κάνουμε λάθος, να πάρουμε λάθος απόφαση - δεν υπάρχουν λάθος αποφάσεις, όταν κουβαλάς μαζί σου εφόδια... Όλες οι αποφάσεις είναι σωστές τι στιγμή που λαμβάνονται. Κι αν εκ του αποτελέσματος τις θεωρήσουμε λάθος, ήταν απλώς ένας δρόμος που μας οδήγησε κάπου που δεν θα είχαμε πάει αλλιώς...

Ας είμαστε σεμνοί κι ας μην έχουμε έπαρση, ας είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και κυρίως για την υγεία, καθώς τίποτε δεν είναι δεδομένο... Κι ας μην παραπονιόμαστε για τις αντιξοότητες, για τα "κακά", γιατί όπως και πάλι θα μας έλεγε ο σοφός παππούλης: " Πάντα κατ΄' έριν...το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην". [...] η σύγκρουση είναι αυτή που γεννάει τα πάτα , το κακό και το καλό εναλλάσσονται σε αυτή τη ζωή, από το αντίξοο προκύπτει το συμφέρον και από την εναλλαγή τους έρχεται η τέλεια αρμονία...". (σελ. 233-234)

👉 Μουσική από έναν αγαπημένο Έλληνα δημιουργό...

 

 

 

 

Ένα κάλεσμα αυθεντικότητας...

Μια ακροστιχίδα σε στιγμιαία έμπνευση...

Θαύμασες τον πλούτο συναισθημάτων που κατακλύζουν την αγάπη σε όλο το εύρος της.

Απομακρύνθηκες από την κρυστάλλινη πηγή της, καθώς ο φόβος ανακηρύχθηκε νικητής.

Έσπειρες ανασφάλεια, δισταγμό, σκέψεις πολλές, ανάκατες, στριμωγμένες άτσαλα σε πνιγηρά κονσερβοκούτια.

Ρηχές στιγμές θέρισες, που νομοτελειακά οδηγούν σε βαθιά μοναξιά ανείπωτου βάρους.

Θάρρος, άνθρωπέ μου, ζητά επίμονα κι επιτακτικά η ζωή, για να δικαιώσει την ύπαρξή σου.

Ειδάλλως, στάσου και μέτρα τα ψίχουλα που σου πετούν σαν το πουλί στο κλουβί.

Ίσως κάποια μέρα αντικρίσεις τον κόσμο με τα μάτια της πικρής και μονάκριβης αλήθειας.

Σώζοντας απ' τον αφανισμό ό,τι προλαβαίνεις, απαντώντας, έτσι, γενναία στο κάλεσμα αυθεντικότητας.   

   

                                             Terry Hall, Forever J

                                                  Curtis Harding, Gjost Of You

                                                      Lisa Stanfield, Someday

                                              Le Flex, Take Good Care Of My Heart

Και η βαρβαρότητα θέλει ελαφράδα...

Μια και βρίσκομαι σε περίοδο ανάπαυσης ήρθα να φέρω κάτι λίγα και χαλαρωτικά, διότι για περισσότερα δεν είμαι... Είπα να διατηρήσω αποθέματα δυνάμεων για μετά τα μέσα του μηνός που θα αναλάβω καθήκοντα στον εργασιακό μου χώρο και πολλά άλλα.

Ξεκίνησα με περιπαιχτικό τρόπο αναρτώντας την παραπάνω εικόνα, γιατί κάπως έτσι αισθάνομαι έπειτα από κάθε ενημέρωση που λαμβάνω για αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας μα και παγκόσμια!

Δε θα πω τίποτε, για να μην χαλάσω την ψυχική μου ηρεμία και των πιθανών αναγνωστών του ιστολόγιου. Όποιος ενημερώνετε θα έχει βγάλει και τα δικά του συμπεράσματα...

Μικρές ήπιες υπενθυμίσεις μόνο (για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας) και γλυκερά τραγουδάκια που ταιριάζουν σε αυτή την εποχή του χρόνου (πάντα βέβαια σε νορμάλ συνθήκες και όχι του τρελού που ζούμε)!

 
"Τα λεφτά είναι σαν την κοπριά. Αν τα σκορπίσεις τριγύρω, κάνουν καλό. Αν τα μαζέψεις σ’ έναν σωρό, βρωμάνε απαίσια."
Φραγκίσκος Βάκων
Άγγλος φιλόσοφος (1561-1626)

"Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη."
Μαχάτμα Γκάντι
Ινδός στοχαστής & ακτιβιστής (1869-1948)

"Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα."
Ζαν-Πωλ Σαρτρ
Γάλλος φιλόσοφος (1905-1980)

"Τα πιο μεγάλα εγκλήματα τα έχουν διαπράξει λίγοι, τα έχουν ευχηθεί περισσότεροι και τα έχουν ανεχθεί όλοι."
Τάκιτος
Ρωμαίος ιστορικός (55-120 μ.Χ.)

"Το «ευχαριστώ» είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου, δεν χωράει πληρωμή."
Νίκος Καββαδίας
Έλληνας ποιητής (1910-1975)

"Αρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν’ αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις."
Όσκαρ Ουάιλντ
Ιρλανδός συγγραφέας (1854-1900)

"Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε."
Νίκος Καζαντζάκης
Έλληνας συγγραφέας (1883-1957)

Σκατά είναι η ζωή όπως την καταντήσαμε, αλλά συνεχίζουμε ακάθεκτοι στην ηλιθιότητα...!

Χαρά κι όνειρο η λαμπερή αγκαλιά του!

Αφιερωμένη ετούτη η ανάρτηση στην πανσέληνο του Ιουλίου, μια και έχω κάποια χρόνια να αναφερθώ με κάποιο τρόπο σ' εκείνη την πολυλατρεμένη και μοναδικά μαγευτική. Και όπως διάβασα κάπου, λένε πως η θάλασσα παίρνει τις λύπες όμως το φεγγάρι φέρνει τη χαρά!

Ας την τιμήσουμε, λοιπόν, με τρυφερές δημιουργίες τριών ξεχωριστών ποιητών μας, όπου ο καθένας τους μάς εισάγει ευχάριστα στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του ολόφωτου ουράνιου σώματος που στέκει περήφανο στον νυχτερινό ορίζοντα για την ομορφιά, την ελπίδα, τα ταξίδια της ψυχής που προσφέρει και τις αναμνήσεις που πλάθει στη λαμπερή αγκαλιά του!

Το φεγγάρι απόψε 

Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό
θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι.
Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό
τρελό φεγγάρι.

Όλο θα σπάει το κύμα ρουμπινί
στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια.
Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί
δυο περιστέρια

Θ’ ανέβουν — ασημένια δυο πουλιά —
με φεγγάρι — δυο κούπες — θα γεμίσουν,
με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά
θα μου ραντίζουν.

Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό.
Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι
ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ
λαμπρό χαλίκι.

Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά,
η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι.
Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να,
να το φεγγάρι!

                                             Κώστας Καρυωτάκης

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού 

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει
ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια
τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι
που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον
ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να
βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κ’ ήτανε σαν αγάλματα μικρά
τής ερημιάς και τής γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες,
μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.»

                                                              Γιάννης Ρίτσος

Επτά νυχτερινά επτάστιχα 

VII

Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας
Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια
Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί
Ακούσιος καταρρέει
Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ’ το μελαγχολικό
Σιωπητήριο.

                                                      Οδυσσέας Ελύτης

 

@  Μουσικά ξεκινάμε με κάτι ήπιο και ρομαντικό για να περάσουμε σε κάτι πιο δυναμικό και παθιασμένο σαν τις διαφορετικές όψεις της σελήνης... 

 

 

Ναι, ρε, αυτό το "πράγμα"! Ουστ ανόητοι!

Δεν είχα σκοπό να γράψω σύντομα κάτι νέο, όμως με πυροδότησε κατάλληλα η συμπεριφορά συναδέλφων απέναντι σε καινούριο άτομο (πολύ νεαρής ηλικίας) στον χώρο εργασίας και μάλιστα είναι η πρώτη του φορά στον εργασιακό στίβο. (Στη συνέχεια δε θα αναφερθώ σε φύλο για λόγους διακριτικότητας, οπότε θα χρησιμοποιώ τη λέξη "άτομο" ή αντωνυμίες στο ουδέτερο πρόσωπο. Εξάλλου, δεν έχει καμία σημασία.)

Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, με το που συστήθηκε σε όλους, αρκετοί σχολίασαν αρνητικά και με κακεντρεχή τρόπο την εμφάνιση και τη στάση του με χαρακτηρισμούς όπως αυτό το "πράγμα", το "προβληματικό" και αναρωτιόντουσαν  πώς είναι έτσι, πώς σπούδασε στη Νομική και θα αναλάβει καθήκοντα συμβούλου... Μου "ανάψαν τα λαμπάκια" (σαν τον φορτιστή του power bank) και φυσικά πήρα κάθετη θέση στις ηλιθιότητες και κακίες που ξεστόμισαν και επαναλάμβαναν με διαφορετικούς χαρακτηρισμούς καθημερινά μόλις το έβλεπαν!

Το νιόφερτο είναι εκ φύσεως συνεσταλμένο και άβγαλτο και σίγουρα αρχικά πολύ αγχωμένο, με αποτέλεσμα η παρουσία του να είναι κάπως άκαμπτη και ίσως για πολλούς παράξενη. Κάποιοι που το πλησιάσαμε περισσότερο με ευγένεια, χαμόγελο και νοιάξιμο, είχαμε απόλυτο δίκιο, διότι του δόθηκε η ευκαιρία να αισθανθεί πιο οικεία και να χαλαρώσει. Αποδείχτηκε σε ελάχιστο χρόνο ότι είναι πολύ ευγενικό και με μεγάλο ενδιαφέρον να μάθει και να ασχοληθεί με το αντικείμενό του δίχως χρονοτριβή ή οποιεσδήποτε δικαιολογίες. 

Επαναλαμβάνω για άλλη μία φορά εδώ , ότι θα πρέπει ορισμένοι να μαζέψουν τα λόγια τους και τα χέρια τους από τη νέα γενιά! Να της επιτρέψουν να ανθίσει με τον δικό της τρόπο και μάλιστα μέσα σε τόσο σκατένιες συνθήκες, για τις οποίες δε φέρουν ουδεμία ευθύνη! Αρωγοί οφείλουμε να είμαστε στην κάθε τους προσπάθεια και όχι οι θεόρατες πέτρες που θα τις σέρνουν με τεράστιο κόπο όπου κι αν βρεθούν ή θα τους οδηγήσουν στην καθήλωση ή θα τους πάνε απευθείας στον πάτο του βυθού!

Αφιερωμένο το σημερινό (μαζί με το τραγούδι που ακολουθεί) σε εκείνους που βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, σ' εκείνους που χαρακτηρίζουν εύκολα, άκριτα και με κακία τους άλλους χωρίς να τους γνωρίζουν ή να θέλουν να τους μάθουν, σε εκείνους που ονομάζουν "τρελό", "φευγάτο" ή "ανώμαλο" όποιον δεν είναι στα μέτρα τους και δεν τον καταλαβαίνουν και δεν τους νοιάζει να το πράξουν! 

Αφιερωμένο και στους φτηνούς πολιτικάντηδες αρκετών και διαφορετικών πολιτικών χώρων που κάνουν το ίδιο  θεωρώντας τους πολίτες, επί σκοπού, ως άτομα με οριακή νοημοσύνη, για να γίνει η δουλίτσα τους κατά πώς τους βολεύει! Όπως και στους οπαδούς τους (μόνο με τέτοιους όρους μπορεί να μιλήσει κανείς για δαύτους) που λούζουν με αισχρά κοσμητικά επίθετα όποιον τολμήσει να εκφέρει διαφορετική άποψη!

Μια και για όλους εκείνους πολλοί άλλοι μοιάζουν σκουπίδια οπότε και ανάλογα τους συμπεριφέρονται, ε, έτσι θα πρέπει να απορρίπτονται στα σκουπίδια, και μάλιστα τα μη ανακυκλώσιμα, όσοι δρουν με αυτούς τους χυδαίους τρόπους! Σημειωτέον, ότι τους οφείλεται και μια κατάλληλη απάντηση πρώτα...!

"Επανάσταση" (σύμφωνα με το μουσικό κομμάτι), λοιπόν, πρώτα εσωτερική απέναντι σε κάθε αδικία και βρωμιά κι έπειτα με πράξεις και στάσεις μέσα στην καθημερινότητα!