Το "κλειδί" για τη χάραξη κάθε πορείας

Η πορεία μας στη ζωή δεν είναι μια ευθεία διαδρομή (πώς θα μπορούσε άλλωστε) προκαθορισμένη από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, αφού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες η εξέλιξή της.

Από τα πρώτα βήματα έως το τέλος επηρεάζεται, πέρα από τις συνθήκες στις οποίες ζούμε, από πρόσωπα και καταστάσεις στο άμεσο και ευρύτερο περιβάλλον μας. Αυτά αλληλεπιδρούν μαζί μας,  μάς διαμορφώνουν ως προσωπικότητες και συμβάλλουν με κάποιο τρόπο στις αποφάσεις που λαμβάνουμε διαρκώς. Όμως, πάντα υπάρχουν τα σημαίνοντα (πρόσωπα, ερεθίσματα και καταστάσεις) που μας "χαράζουν πορεία" θα λέγαμε (πιο ποιητικά).

Στα πρώτα στάδια καθοριστικό ρόλο - θέλουμε δε θέλουμε - παίζουν οι γονείς και η οικογένεια στη χάραξη της πορείας, ενώ στη συνέχεια θα εμφανιστούν πρόσωπα και θα υπάρξουν καταστάσεις, που θα αλλάξουν τούτη την πορεία και ίσως όχι μόνο μία φορά. Έτσι κι αλλιώς λειτουργούν ως καταλύτες και το εύρος τους μεγάλο. Μπορεί να είναι άτομα στο φιλικό  μας περιβάλλον, στον εργασιακό χώρο ή στο πλαίσιο των ερωτικών μας σχέσεων. Όσον αφορά στις καταστάσεις, ένας γάμος, η γέννηση ενός παιδιού, η απώλεια εργασίας, ο θάνατος ενός σημαντικού για εμάς ανθρώπου, ή οποιαδήποτε απώλεια οικονομικής φύσεως ή περιουσίας και φυσικά ένα τραγικό γεγονός εκτός δικού μας ελέγχου.

Δεν είναι όμως μόνο τα παραπάνω, τα οποία φαίνονται και είναι σοβαρά, καθώς δύναται να λάβουν σπουδαίο ρόλο κι άλλα που σε πρώτη ματιά μοιάζουν μικρά, ασήμαντα και ίσως αδιάφορα. Για παράδειγμα, καταλυτικά μέσα μας μπορεί να δράσει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα, μια φράση που θα ειπωθεί από κάποιον, ένα τραγούδι, ακόμα κι ένας μοναδικός στίχος, ένα όνειρο στον ύπνο μας και πολλά άλλα. Βέβαια, όλα ετούτα δε θα είχαν ποτέ καμία δύναμη κι επιρροή επάνω μας, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ήδη έτοιμοι από καιρό, ώστε να τα αναγνωρίσουμε και να τους δώσουμε χώρο. Είναι σαν να τους δίνουμε το "κλειδί" να ανοίξουν την πόρτα της νέας πορείας.

Όποιος αναγνώστης επιθυμεί μπορεί να αναφέρει τους καταλύτες που του "χάραξαν πορεία" κάποια στιγμή στη ζωή του... 

 

@  Αυτή την ανάρτηση την εμπνεύστηκα από ένα μουσικό κομμάτι (που έφερε εδώ αναγνώστης), το οποίο βασίστηκε σε παλαιότερο ελληνικό τραγούδι και αποδόθηκε σε σύγχρονη εκτέλεση (που μου άρεσε πολύ) και σε αγγλικό στίχο από ένα νέο ελληνικό συγκρότημα, τους Under Ether.

 Ας ακούσουμε και το αυθεντικό και όμορφο τραγούδι εδώ...

 

Και άλλο ένα μουσικό κομμάτι του συγκροτήματος που ανέφερα.

 

"Started wishing, found a mission" (?)

Σε έναν κόσμο σκληρό και κατά βάθος με μια πορεία γεμάτη ματαιότητα μάς υπενθυμίζει ο Ελύτης με το ακόλουθο ποίημα του (από το Μαρία Νεφέλη) μια αλλιώτικη ματιά γι' αυτόν, σε απόλυτη γνώση της ασχήμιας του.

 

Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι

Α τι ωραία να ‘σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις ή όχι
τίποτε

Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι «με γενναιοδωρία» σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν’ απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ’ τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για’ να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ’ ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ’ τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία

χωρίς λεφτά

γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ’ αστέρια
και μ’ οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα…

Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι.

 

Θα πρόσθετα πως αν δεν ονειρευτεί κανείς την ευτυχία, πώς θα την αγγίξει; 

Αν δεν ονειρευτεί έναν ομορφότερο κόσμο πώς θα τον αναζητήσει και θα τον διεκδικήσει;

@ Μουσική πολύ διαφορετική (ίσως εθιστική😎)... Ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για ηλεκτρονικό παιχνίδι από πολύ γνωστό συγκρότημα. Έτσι, διότι μέσα από αυτό γίνεται αναζήτηση ενός άλλου κόσμου...! Σκατά ο κόσμος εδώ; Καιρός να εφεύρουμε έναν καινούριο, καθαρό, λαμπερό, με γνησιότητα και απλότητα. Δεν μπορούμε, λέτε; Ας αφήσουμε τα "ψόφια", και μπορούμε να προσπαθήσουμε τουλάχιστον...!!!

 

 

Μόνο μουσική και τίποτε άλλο!

Σε αυτή την ανάρτηση τα λόγια περισσεύουν για διάφορους λόγους - που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν, οπότε μετατρέπεται σε μουσικό διάλειμμα, όπως συμβαίνει κάποιες φορές σε τούτο το ιστολόγιο. 

Πατάμε, λοιπόν, το "play", για λίγο ξεχνιόμαστε και η ζωή συνεχίζεται με τα όμορφα και τα τραγικά της. Η μουσική είναι μια παρηγοριά, όταν φυσικά μπορεί κανείς να τη δεχτεί, καθώς υπάρχουν και καταστάσεις που μόνο η σιωπή είναι ανεκτή.

 

Νίκη του φωτός επί του σκότους...

Οι μέρες ετούτες είναι εξέχουσας σημασίας για τον Χριστιανισμό, καθώς έπειτα από το βαθύ σκοτάδι των παθών και της θυσίας ακολουθεί το φως που προβάλλει με λαμπρότητα μέσα από τη νίκη επί του θανάτου. Νίκη επί του θανάτου της ψυχής θα πρόσθετα, καθώς στη σύγχρονη εποχή εκείνη βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Δυσκολεύεται να βρει τη φωτεινότητα ή και δεν την αναζητά καν, αφού δεν την αναγνωρίζει.

Σύμφωνα με τον Πέρση ποιητή Τζεραλαλαντίν Αλ Ρουμί (1207-1273) "υπάρχουν δυο τρόποι για να λάμπεις είτε να αντανακλάς το φως είτε να το δημιουργείς".

Σημειώνει επίσης ότι "το φεγγαρόφωτο πλημμυρίζει όλο τον ουρανό, από τη μια άκρη του ορίζοντα στην άλλη, μα πόσο από αυτό θα φωτίσει και το δωμάτιο του καθενός εξαρτάται από τα παράθυρά του". 

Υπενθυμίζει, για να μη ξεχνιόμαστε, ότι "η πληγή είναι το σημείο από όπου μπαίνει μέσα μας το φως".

Και κλείνει, λέγοντας πως "το να κοιτά κανείς προς τα πάνω τον φωτίζει, αν και στην αρχή μπορεί να τον κάνει να ζαλιστεί"!

Όμως, κατά τη γνώμη μου, αξίζει όλη η ζαλάδα...

 

@ Ένα μουσικό κομμάτι του Roger Waters, που με τους γεμάτους ειρωνεία στίχους του μας φέρνει με πίκρα εμπρός σε ένα άλλο "θαύμα" της σημερινής ανθρωπότητας...

Και ο David Gilmour με τη μουσική του έρχεται να φέρει στην ψυχή μας την αξία του φωτός τόσο για τον άνθρωπο όσο και για όλη την πλάση!

 

"Θυμάσαι τις μέρες εκείνες;"

Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
σαν δυο τρελοί που είχαν κλειστεί
σ' ένα όνειρο έξι μήνες
έφυγε η τρέλα 
μείναν μόνα τους τα μάτια
και η ζωή μας νοικιαζόμενα δωμάτια 

Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως βρούμε πουθενά τον εαυτό μας
ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό μας

Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως έχουμε ξεχάσει
αυτό που απέναντι μπορεί να μας περάσει

Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
που βάζαμε σκληρό χαρτί
στου ποδηλάτου τις ακτίνες
τρέχαν τα νιάτα μας σε μία κατηφόρα
κι ήρθαν τα χρόνια και μας έκοψαν τη φόρα

 

Στίχοι του Λάκη Λαζόπουλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου που ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου από τον δίσκο "Ελλάς κατόπιν... αορτής" (1989) της ομώνυμης παράστασης που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Λάκης Λαζόπουλος στο Θέατρο Λαμπέτη. 

Το άκουσα τυχαία για πρώτη φορά και το ξεχώρισα ως υπενθύμιση για όσα θα έπρεπε να ζήσουμε με θάρρος και μια δόση ζωοδότριας τρέλας, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε ή νιώθαμε ότι οι συνθήκες δεν μας επιτρέπουν! Αν είχαμε βαθιά συνειδητοποιημένο ότι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο για μία και μοναδική βόλτα, ίσως δεν μετρούσε τίποτε από αυτά και θα δίναμε στη ζωή την αξία που της πρέπει!

 

 

 @@  Και... μια μικρή (κάπως πικρή) έκπληξη!

 

Από το "ένα" στην... "ημέρα του τρελού"

1η Απριλίου δημοσιεύεται αυτή η ανάρτηση, ημέρα κατά την οποία πήρα την πρώτη ανάσα και αντίκρισα το φως σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο. Επετειακή μέρα για μένα, λοιπόν, μα και μέρα που έχει ταυτιστεί με το ψέμα, φυσικά με την καλή του έννοια (του πειράγματος). 

Πλέον θα μπορούσε να γιορτάζεται διεθνώς επίσημα και σοβαρά για την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, την ψεύτικη, ναι, αυτού του γεμάτου σαθρή αλαζονεία, βρωμιά και ασυδοσία. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε καθαρίσει μεγάλο μέρος του...

Έτσι, από "ένα", σύμφωνα με τον τίτλο του τραγουδιού που συνοδεύει το κείμενο, γίνονται "πολλά περισσότερα", έτσι ίσως γίνει κάποια μέρα και στον κόσμο. Όπως ο άνθρωπος (και όλα τα πλάσματα) έρχεται στη γη από "ένα" και εξελίσσεται σε "πολύ πολύ περισσότερα", σε μια ολότητα θαύματος.  

"Τα πάντα έρχονται από κάτι", ενώ "κανείς και τίποτα δεν έρχεται από το τίποτα" και "όλα ξεκινούν από το ένα". "Αρχικά όλα είναι στεγνά", μα "όταν οι σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν", τότε "έρχεται η πλημμυρίδα". Κι αυτό συμβαίνει στα πάντα... "Οι πέτρες από τη σκόνη", "η ποίηση από το καρδιοχτύπι", "η επανάσταση από τα όνειρα"! 

"Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα"! 

Ας θυμόμαστε πως όλα αρχίζουν από αυτό το "ένα"! 

Ας ξεμπροστιαστεί τούτος ο κόσμος κάποτε και να είναι Πρωταπριλιά, γιατί έτσι του πρέπει, να είναι η "ημέρα του τρελού" (όπως τη χαρακτηρίζουν)!

Χρησιμοποίησα ελεύθερα στίχους από το τραγούδι "One" της Νορβηγίδας τραγουδίστριας και συνθέτριας Ane Brun, το οποίο άκουσα στο ραδιόφωνο τις προηγούμενες μέρες και με έκανε να σταθώ. Προφανώς υπάρχει λόγος και επίσης αισθάνθηκα να με αντιπροσωπεύει αυτό τον καιρό!