Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

"Το παιδί της Αφροδίτης" και του...Άρη

Ένας ακόμη κορυφαίος Έλληνας συνθέτης πέθανε αυτές τις μέρες αφήνοντας στον κόσμο τις πολύτιμες εμπνεύσεις του. Πρόκειται για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, "το παιδί της Αφροδίτης" και του... Άρη, όπως τον αναφέρω στον τίτλο επηρεασμένη από δύο σημαντικά σημεία της μουσικής του πορείας, τα οποία θα αναφερθούν εν συντομία παρακάτω, καθώς όλα τα μέσα έγραψαν για εκείνον, οπότε είναι περιττά τα πολλά λόγια από μένα. Ήθελα όμως να του κάνω ένα μικρό αφιέρωμα.

Ο πρωτεργάτης του ηλεκτρονικού ήχου έκανε τα πρώτα του βήματα στη σύνθεση στα τέσσερα έτη και στα έξι του την πρώτη του μουσική παράσταση ως αυτοδίδακτος, αρνούμενος μάλιστα για πολύ καιρό να εκπαιδευτεί... Συμβαίνει συχνά μάλλον στα καλλιτεχνικά πνεύματα που δεν θέλουν να μπουν σε καλούπια, αν και τελικά υπέκυψε :)

Αυτό το παιδί, λοιπόν, γίνεται "παιδί της Αφροδίτης" δημιουργώντας το γνωστό συγκρότημα προοδευτικής ροκ μουσικής Aphrodite's Child με τον Ντέμη Ρούσσο, τον Λουκά Σιδερά και τον Αργύρη Κουλούρη το 1967 με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα κι έπειτα στο Παρίσι.

Στα πλήκτρα ο νεαρός τότε Βαγγέλης με γυαλιά ηλίου και μπόλικο μαλλί και μούσι...


Φυσικά, δεν μπορούσε να παραμείνει μόνο "παιδί της Αφροδίτης", οπότε άνοιξε τα "φτερά" του για πολύ μεγαλύτερες "αποστάσεις", περνώντας μέσα από τους "δρόμους της φωτιάς"  και της επιτυχίας! Ανέλαβε τη μουσική της βρετανικής ταινίας Chariots of Fire (κλικ) το 1981, η οποία βραβεύτηκε με τέσσερα Όσκαρ, όπου σε αυτά ήταν και της μουσικής με το πασίγνωστο θέμα του Βαγγέλη...


Έγραψε μουσική για αρκετές ταινίες, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές, (περισσότερες πληροφορίες για εκείνον και τις δημιουργίες του εδώ...), όμως η καλλιτεχνική ανησυχία του και τα απλωμένα του "φτερά" τον οδήγησαν στην αναζήτηση του συντρόφου της Αφροδίτης, τον περιβόητο... Άρη! Γράφει την περίφημη Μυθωδία - χορωδιακή συμφωνία - το 1993, η οποία στη συνέχεια θα γινόταν η μουσική για την αποστολή της NASA: 2001 Η Οδύσσεια του Άρη, όταν το διαστημόπλοιο Mars Odyssey θα προσέγγιζε την τροχιά του πλανήτη Άρη τον Οκτώβριο του 2001. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο, τη μοναδική μα... και πανάκριβη συναυλία, κάνοντας κλικ εδώ...

Μικρό απόσπασμα από τη συναυλία στην Αθήνα...


 Κι εδώ όλο το έργο...

 

Θα τον αποχαιρετούσα, λοιπόν, με δύο μουσικές του δημιουργίες, ίσως ταιριαστές για ετούτη την ώρα..



Αντίο, ανήσυχο παιδί της γης και του διαστήματος!



Παρασκευή 13 Μαΐου 2022

Νίκη χωρίς καβγά σε μία αντιπαράθεση

Σχετικά με τον τίτλο... μμμ, τώρα, μάλιστα!

Ακούγεται κάπως αστείο να μπορεί κανείς ν' αντισταθεί με τη μη συμμετοχή του σε έναν "γενναίο" καβγά, όπου θα έχει την ευκαιρία να βγάλει μέσα από αυτόν όλα τα συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα και τις πικρίες του, να διεκδικήσει φασαριόζικα το δίκιο του, να περάσει, ασκώντας δύναμη, την άποψή του και άλλα τέτοια.

Η εμπλοκή σε τέτοιους καβγάδες είναι κάτι συνηθισμένο, που όμως τις περισσότερες φορές επιφέρει ψυχική εξάντληση και όχι σημαντικά αποτελέσματα. Συχνά, ακούγονται πολύ άσχημες κουβέντες, οι οποίες σε άλλη περίπτωση δεν θα λέγονταν και δε θα πλήγωναν.

Γιατί να μπλέκει κανείς σε τέτοια κατάσταση όταν έχει μια άλλη επιλογή με περισσότερες πιθανότητες νίκης;

Όταν έχεις απέναντι κάποιον που ξεκινά την "αναμέτρηση" με φωνές, επικρίσεις ίσως και βωμολοχίες μην μπαίνεις στο παιχνίδι... Μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό να μετατραπείς σε κάτι που δεν θα ήθελες, δηλαδή σε αυτό που έχει περιέλθει ο "αντίπαλος". Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε συναισθηματική φόρτιση δεν έχει το μυαλό του σε λειτουργία, έχει πνιγεί στον ίδιο του τον θυμό. Αισθάνεται ήδη άσχημα, οπότε δεν έχει κανένα νόημα η οποιαδήποτε λεκτική επαφή μαζί του, καθώς δεν οδηγεί πουθενά.

Η καλύτερη λύση, λοιπόν, που έχεις στη διάθεσή σου, για να σταματήσει το "όργιο" από μέρους του, είναι η σιωπή. Τον αφήνεις να σιγοβράζει μέχρι "τελικής πτώσεως". Αγνοείς τις λέξεις του, γιατί απλά είναι όσα τον πονούν. Διατηρώντας την ψυχραιμία και τη σιωπή σου, ακούς με προσοχή και τον κοιτάς με ηρεμία. Είναι σαν να του ρίχνεις κρύο νερό μέχρι να επανέλθει στην "τάξη".

Εννοείται ότι είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να πράξει κανείς όταν θέλει να υποστηρίξει την άποψή του, όμως αξίζει. Αν ο ένας παραμείνει σε χαμηλούς τόνους, τότε όλοι αισθάνονται ασφαλείς.

Ζόρικο; Ναι. Άπιαστο; Όχι.

Δοκιμασμένες και οι δύο τακτικές - η εμπλοκή με φασαρία και η σιωπηλή στάση - με νικήτρια τη δεύτερη. Στην ουσία η "αναμέτρηση" δεν έχει να κάνει με τον "αντίπαλο" μα με τον ίδιο τον εαυτό μας.

Φυσικά, πού και πού ένας καλός καβγάς είναι χρήσιμος, μια και πρέπει να "ανάβουν τα αίματα", ώστε να αισθανόμαστε ζωντανοί...
 
 

 





Παρασκευή 6 Μαΐου 2022

Πού να λέμε "ευχαριστώ" τώρα...!

"Ευχαριστώ". Τι είναι και πάλι ετούτο;

Για μερικούς ανθρώπους είναι άγνωστη λέξη, μην πούμε και αντιπαθητική. Η απουσία της είναι ίσως το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των αχάριστων ανθρώπων. Εκείνων που ταλαιπωρούν πολύ κόσμο με τις συμπεριφορές τους και τη στάση τους.

Τους θυμήθηκα και πάλι μέσα από πρόσφατη συζήτηση με μία φίλη που μου μοιράστηκε δική της εμπειρία των τελευταίων ημερών. Όλοι έχουμε λίγο πολύ βιώσει την αχαριστία μέσα από διαφορετικές καταστάσεις της καθημερινής μας συναναστροφής με τους άλλους. Όταν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά δίνει κανείς τόπο στην οργή, όμως μετατρέπεται σε δυσλειτουργική επαφή στην περίπτωση στενότερων σχέσεων.

Μια παροιμία λέει πολύ σοφά: "Αχόρταγο κι αχάριστο, ποτέ μη βοηθάς"!

Προσφέρεις ένα δώρο που έψαξες και επέλεξες ή ένα έδεσμα που ετοίμασες με χαρά και λαμβάνεις δυσαρέσκεια και "στραβομουτσούνιασμα" - καμιά φορά κι επίκριση, γιατί δεν ήταν αυτό που φανταζόταν ως προς το είδος ή την αξία του. Κατά το γνωστό του λαού: "του χάριζαν έναν γάιδαρο και τον κοίταγε στα δόντια". Παραμερίζεις επανειλημμένα οποιαδήποτε δική σου υποχρέωση ή ασχολία για να σταθείς και να συντρέξεις όποτε έχει ανάγκη και λαμβάνεις αδιαφορία ή και δυσαρέσκεια ακόμη. Το πρόβλημα είναι ότι δεν καταφέρνεις να καλύψεις το κενό της ψυχής του...!

Πού να βοηθήσεις και τι να προσφέρεις, όταν το μόνο που σκέφτεται ένα αχάριστο άτομο είναι τον εαυτό του και τίποτε άλλο; Πάντα παραπονιέται για όλα - σπίτι, δουλειά, τη ζωή του. Στέκεται σε καθετί άσχημο και το καλό έχει πάει περίπατο. Θεωρεί τον εαυτό του άτυχο και ότι τίποτε δεν του πάει καλά. Νιώθει ανικανοποίητο και μονίμως ότι κάτι λείπει. Πάντοτε την ευθύνη την έχουν άλλοι για ό,τι ζαβό συμβεί. Τα αρνητικά συναισθήματα κάνουν "πάρτι" μέσα του και με δαύτα "ποτίζει" και όσους είναι γύρω του. Εννοείται ότι όλο αυτό επηρεάζει και τη σωματική του υγεία. Και καλά, αν πρόκειται για το ίδιο "με γεια του με χαρά του", οι υπόλοιποι τι φταίνε;

Αυτό το "ευχαριστώ" είναι, λοιπόν, δεδομένο και για το λάθος όχι μόνο δεν είναι υφίσταται ως κίνηση το "συγγνώμη", αλλά τα συγκεκριμένα άτομα μπορεί να θυμώσουν κιόλας μη παραδεχόμενα ότι έχουν σφάλει. Δεν αντιλαμβάνονται καν ότι είναι αγενείς και αγνώμονες. Δε νοιάζονται για τα συναισθήματα των άλλων. Όσο τους προσφέρεις τόσα περισσότερα απαιτούν και δεν ξέρουν να σταματούν. Θα το κάνουν μόνο όταν τους πεις ένα ωραιότατο και χορταστικότατο "όχι" κι έπειτα ένα απελευθερωτικό για σένα "άντε γεια κι αέρα στα πανιά"!

Εννοείται ότι θα φύγουν, αναζητώντας τον επόμενο που θα μπει στον δικό τους ρυθμό... Κάτι που ίσως γίνει και πιο άμεσα - πριν τη δική σου απομάκρυνση - μόλις έρθουν αντιμέτωποι με την άρνησή σου.

Όπως είπε και ο Ντοστογιέφσκι: "Νομίζω ότι ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι το "αγνώμον δίποδο"! Εσύ, για ποιο λόγο να έχεις οποιαδήποτε σχέση μαζί του; Είτε ως αγνώμον ον είτε ως συμπορευτής του;

Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι πολύ στενές επαφές, όπου αξίζει ο ειλικρινής διάλογος πριν από την οριστική διατήρηση αποστάσεων... 
 
 
@ Το μουσικό κομμάτι μη σχετικό με το θέμα, όμως μου άρεσε ιδιαίτερα...





Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

Η δράση είναι το καλύτερο αντίδοτο...

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω πολλά και με άμεσο τρόπο για όσα ζούμε, όμως δεν το κάνω για πολύ συγκεκριμένους λόγους που δε δημοσιεύονται, με αποτέλεσμα να πιέζομαι, αφού δεν μπορώ να εκφραστώ όπως θέλω. Το προσπαθώ τουλάχιστον με έμμεσο τρόπο, αλλά δεν είναι το ίδιο. 

Γενικά, τα ιστολόγια δεν ασχολούνται πια με κοινωνικά και πολιτικά θέματα όπως συνέβαινε κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, τότε που ήρθα κι εγώ σε επαφή με αυτούς τους ψηφιακούς χώρους. Έπεσε βαθιά σιωπή, θα έλεγα, εκτός κάποιων ελάχιστων εξαιρέσεων. Δε θα το σχολιάσω ούτε θα το κρίνω, όμως μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να αποτελέσει έστω θέμα για συζήτηση...

Σιωπή της κοινωνίας που σου "πλακώνει" την ψυχή. Ίσως πίσω της κρύβεται το συναίσθημα της απελπισίας. Αντίδοτο της οποίας σίγουρα είναι η δράση. Μάλιστα, με αποφασιστικότητα να προχωρήσει κανείς στο σκοτάδι για να ανακαλύψει το φως.

Ένα ακόμη αντίδοτο προσφέρει το εικονικό καφενεδάκι εδώ (πέρα από τον καφέ της παρηγοριάς), τη μουσική. Ερωτικά τραγούδια έχει το "μενού", μια και ήταν πάντα ο ιδανικός τρόπος για να εκφράσει κάποιος την ένταση, το πάθος και το παράλογο του ερωτικού συναισθήματος. Χαρακτηριστικά του κορυφαίου αυτού συναισθήματος, που όμως θα ήταν χρήσιμα για αυτή την πορεία στο σκοτάδι που ανέφερα παραπάνω...

 











Τρίτη 26 Απριλίου 2022

Άνθρωπος με τρυφερότητα (μπορείς;)


Θα έλεγε κανείς ότι ο τίτλος παραπέμπει ίσως σε δικά μου γλυκανάλατα, που μοιάζουν τέτοια σ' έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βάρβαρος μα και παράφρων... Όμως, ο τίτλος προέκυψε από λεγόμενα του Χρόνη Μίσσιου

Απλός και αφοπλιστικός πάντα. Γνώρισα τη σκέψη και τον λόγο του στα νεανικά μου χρόνια μέσα από το πολυδιαβασμένο πλέον "Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε", όπου τότε ο τίτλος με εντυπωσίασε και αποτέλεσε πόλο έλξης για την ανάγνωσή του. Με τον πηγαίο τρόπο γραφής του ήταν σα να μου έλεγε κατά βάθος ό,τι και ο τίτλος του βιβλίου του, μια και η ζωή είναι μία κι εγώ τότε ήμουν στα πρώτα βήματά της.

Ξεκινώ με κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο και ακολουθούν κάποια ακόμη από μία συνέντευξη που είχε δώσει το 2012 στο ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης (τι θα έλεγε άραγε, αν ζούσε όσα ακολούθησαν...). Τα αποσπάσματα (τι να πρωτοδιαλέξει κανείς) τα παραθέτω με δική μου σειρά.

👉 Από το βιβλίο...

" Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνον σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή. "

" Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν, να πούμε, σαν τους νομάρχες στις επιτροπές ασφαλείας που μας στέλνανε εξορία, απλώς γιατί δεν κάναμε ό,τι θέλαν αυτοί. Όταν λοιπόν πιάσανε το Χριστό και του τον πήγανε -πάντα οι κουφάλες την ίδια τακτική, να σε σπάσουνε, να τους πεις τι ωραίοι που είστε και τι καλά που τα κάνετε και ότι εγώ είμαι μαλάκας που θέλω να είμαι εγώ, κατάλαβες; Τα ίδια με την καθοδήγα μας. Τέλος, που λες, πάνε το Χριστό στον Πιλάτο, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο από τους μπάτσους της εποχής, και του λέει η κουφάλα ο Πιλάτος: Έλα, ρε παιδάκι μου, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις, μια χαρά παιδί είσαι, νέος, ωραίος, έχεις μια τέχνη, σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, μπορείς να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να πεθάνεις σε βαθιά γεράματα. Δε λυπάσαι τα νιάτα σου και την ομορφιά σου; κάνε μια δήλωση, βάλε μια υπογραφή να λες ότι είσαι μαλάκας, και να γυρίσεις σπιτάκι σου ωραία κι όμορφα. Δε λυπάσαι, ρε, τη μάνα σου που σπαράζει από το κλάμα; Καλά, δεν έχεις αισθήματα μέσα σου εσύ; Τι σόι άνθρωπος είσαι δηλαδή; Εμείς τι είμαστε; Εσύ βρέθηκες να φκιάξεις τον κόσμο; και τα τέτοια που λένε όλες οι κουφάλες της εξουσίας. Και ο Χριστός τον κοίταγε με κείνα τα πανέμορφα, γεμάτα γλύκα και θανατερή κατανόηση μάτια του, σα να του ‘λεγε: Άσε μας, ρε Πιλατάκο, διότι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… Ο Πιλάτος το ‘πιασε βέβαια, αλλά βολεμένος μέσα στην ιεραρχία, στα δαχτυλίδα του, τ’ αρώματά του και τα σκατά του είπε: Εγώ πάντως είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω και νίπτω τας χείρας μου. Όλες οι ασφάλειες όλου του κόσμου, καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές και ουδετέρων, αυτή την κουφάλα αντέγραψαν…"

" Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή."

"Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”. "

" Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας. "

"Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ… Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. "

"Η κορυφαία πολιτική μάχη
Όταν συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα.
Η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε “άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα”. Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο."
 

👉 Από τη συνέντευξη...

"Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει."

"Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο, αφύσικο και παραπλανητικό. Λέει ο Μπορις Βιαν: «σ’ ένα σύστημα που εκθειάζει τον πόλεμο και απαγορεύει τον έρωτα», που θεωρεί τον έρωτα αμαρτία, σ’ ένα σύστημα που καθαγιάζει την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, σ’ ένα σύστημα που δεν σέβεται την προσωπικότητα του ανθρώπου, τον υποτάσσει κάτω από μια εξουσία, σ’ ένα σύστημα που παράγει άχρηστα πράγματα."

"Θέλω να πω, ότι, δυστυχώς, επίσης για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία η οποία δείχνει να χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! Να συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα και μέσα σ’ αυτήν και στον κόσμο και γύρω της, και να μην παίρνει χαμπάρι! Να μην αντιδρά με τίποτα! "

"Ξέρω πια τι σημαίνει πολιτική. Δεν γίνεται. Κατ’ αρχήν στην Ελλάδα δεν έχουμε το στοιχειώδες. Δεν έχουμε έναν στοιχειώδη πολιτικό πολιτισμό, γιατί αυτά τα καθίκια δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Η πατρίδα κινδυνεύει, η πατρίδα βουλιάζει, και πολεμάν σαν κατίνες ο ένας τον άλλον, εσύ έκανες εκείνο στο αυτό κι εσύ έκανες το άλλο. Δεν έχουν την παλικαριά, την εντιμότητα να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να αφήσουν τις κατινιές στην άκρη και να κουβεντιάσουν. Είναι τυχαίο; Μα ένας δεν αυτοκτόνησε απ’ αυτούς εδώ τριανταπέντε χρόνια; Ένας δεν ζήτησε συγγνώμη, ένας δεν παραιτήθηκε;

Γι αυτό λέω, ότι είναι πρόβλημα συνείδησης και όχι ιδεολογίας; Είναι πρόβλημα συμπεριφοράς κι όχι ιδεολογίας."

"Και δυστυχώς, πιστεύω, ότι εμείς ήμασταν οι... τελευταίοι των Μοικανών. Σε εμάς το σύστημα ασκούσε σωματική βία, μας έκλεινε φυλακή, μας βασάνιζε, μας χτυπούσε για να μας υποτάξει. Για τις σημερινές γενιές είναι πιο δύσκολα. Τους κάνουν λοβοτομή, τους απορροφά το σύστημα συνεχώς μέσα στη μηχανή του κέρδους, δεν τους αφήνει περιθώρια ούτε να οραματιστούν, ούτε να φανταστούν, τους αφαιρεί την κριτική σκέψη. Την ψυχή!"

"Υπάρχει, άρα, ένα πρόβλημα ευθύνης. Και μου λέει η Ρηνιώ πολλές φορές, «είσαι απαισιόδοξος και σ’ ακούνε τα παιδιά και είσαι μες στη μαυρίλα!». Τι να κάνω, ρε παιδί μου; Στα ογδόντα μου χρόνια να λέω ψέματα; Είμαι απαισιόδοξος. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας."

"Συνεπώς πρέπει να συναντηθούμε και με τους άλλους λαούς. Δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον διαφορετικό αν δε διαμορφώσουμε πρώτα μια πολιτισμική ενότητα του κόσμου, διατηρώντας τη διαφορετικότητα του καθενός. Μέσα σε δυο αιώνες έχουμε καταστρέψει εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους ζωής.
Αυτό ήταν πλούτος για την ανθρωπότητα, και τον καταστρέψαμε, τον ισοπεδώσαμε. Πρέπει να βρούμε ότι διασώθηκε και να ξανανταμώσουμε γύρω απ’ αυτά τα πράγματα."

"Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη."

"Πολλοί νέοι, μου στέλνουν οι περισσότεροι ποιητικές συλλογές… Το ενενήντα εννιά τοις εκατό των Ελλήνων είναι ποιητές! Και έρχονται και παιδιά που με ρωτάνε, πώς γράφεται ένα βιβλίο; Εγώ τους απαντάω το εξής: Βάλτε μια λευκή κόλλα μπροστά σας και πάρτε και ένα μολύβι και καθίστε. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αν έχετε να βγάλετε κάτι θα το βγάλετε, κι αν έχετε να γράψετε κάτι θα το γράψετε. Λευκό χαρτί και μολύβι! Τα άλλα όλα είναι εκ του περισσού. Αν θες να γράψεις με το συναίσθημά σου, με αυτό που πιστεύεις, με αυτό που σε συνεπαίρνει αυτή τη στιγμή, δε χρειάζεσαι τίποτα. Ούτε καμιά οδηγία, ούτε καμιά τεχνική. Καλύτερα άσε την κόλλα άσπρη μέχρι να σου ‘ρθει!"

"Αν θέλεις να ζήσεις μόνο χαρά στη ζωή σου… Δεν γίνεται αυτό! Σκεφτείτε, ρε, τι βαρεμάρα θα είχε η ζωή να ήταν σαν ένα συριανό λουκούμι που το γλύφεις το πρωί, το γλύφεις το μεσημέρι, το γλύφεις το βράδυ… Ε, δεν λες, αϊ σιχτίρ από δω; "

👀 Όλη η συνέντευξη εδώ  και εδώ !