Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Δίχως τίτλο..., έτσι, για το απρόβλεπτο


Λένε ότι τα κεφάλαια της ζωής – ειδικά τα πιο σπουδαία -  δε χρειάζονται τίτλους, μια και η ουσία φυλάσσεται στο περιεχόμενο και την κατακλείδα τους. Ίσως έχουν δίκιο.


Ιδού, λοιπόν, μια άτιτλη δημιουργική απόπειρα...



Την βαθιά πρωτόγνωρη αλήθεια μου έφερα στο φως
μα δε με πίστεψες
Το «λάθος» χωρίς επιστροφή πρόωρα διέκρινες
μα δε σε άκουσα

Με το ένα πόδι στη γη και τ’ άλλο στ’ άστρα ήμουν
θαύμασες και τρόμαξες
Στο κάστρο σου ταμπουρώθηκες να προστατευτείς
χάθηκα στον στρόβιλο του συναισθήματος

Παράλογη η βουτιά μου στον χείμαρρο ενός ξένου εαυτού
άλλον επιθύμησες κι όχι αυτόν
Ξεσηκώθηκες μοναχά για εκείνον που ονειρεύτηκες
τον θόλωνα σαν πρόχειρα σβησμένη κιμωλία

Μέσα στη σκόνη του μαυροπίνακα ήταν εκεί παρέα
μα πια δε θέλησες να τον βρεις
Σιχτίρισες την ώρα και τη στιγμή, εμένα κι εσένα μαζί
μα ήσουν εσύ, ήμουν εγώ κι έτσι ήταν γραφτό να γίνει

Σου έδωσα χαρά και στην πήρα πίσω, τα χάλασα όλα, είπες
μα τα δανεικά δε σου ταιριάζουν
Μου έδωσες το σπάνιο και το πήρες πίσω
μα τα ημίμετρα δε μου ταιριάζουν

Πήρα θησαυρό ανεκτίμητης αξίας, φυλαχτό και δύναμη ζωής
μου τον πρόσφερες ηθελημένα κι αθέλητα
Πήρες πολλή αγάπη, τέτοια μοναδική, σαν των παραμυθιών
στην πρόσφερα μ’ απλοχεριά κι ανιδιοτέλεια

Είδα τις ομοιότητες, ίσως και σε απόσταση αναπνοής
ανησύχησες και μέσα σου συγχύστηκες
Είδες τις διαφορές να γεννούν το χάος και στάθηκες σ’ αυτές
δεν τις φοβήθηκα, γιατί ήσουν εσύ






Να πω δυο λόγια κι εγώ στους παραπάνω ταλαίπωρους φίλους, γιατί αλλιώς θα πάει μακριά η βαλίτσα και θ’ αρχίσουμε να βαριόμαστε...

Ας έχετε κατά νου, φίλοι μου, πως από τις αντιθέσεις πλάθονται οι πληρέστερες συνθέσεις. Μια τέτοια ένωση είναι αυτή που οδηγεί αλματωδώς στην εξέλιξη και των δύο μερών - το καθένα στον δικό του χρόνο. Είναι η ένωση που αλλάζει τον κόσμο τον δικό τους αλλά και των γύρω τους.

Και όπως λένε «Δεν υπάρχουν ομώνυμοι και ετερώνυμοι άνθρωποι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν ποτέ».

Ειδικά, αν αγαπήσει κανείς, είναι τότε που γίνεται καλύτερος άνθρωπος.

Όλα τα άλλα είναι... (μπα, δε θα την πω τη λέξη).







Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Μια βόλτα πάλι με δανεικές σκέψεις...


Από την αγαπημένη Αλκυόνη ένα φθινοπωρινό αφιέρωμα. Έτσι, για να την έχω εδώ σε όλες τις εποχές του χρόνου... 
Μια βόλτα, λοιπόν, με δανεικές σκέψεις, που ίσως έχουν κάτι να πουν στον καθένα μας.
Ποια ή ποιες θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό;

 
Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Όσο χάνεις, τόσο κολλάς. Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή. Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά. Αν εθιστείς, μάλλον τελείωσες. Εκτός αν πετύχεις στις καλές του το Θεό. Συμβαίνει. Εγώ τα είχα βρει μια χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα. Πήγαινα ως εκεί που μ' έπαιρνε. Για να χαίρομαι. Κι αν είχα κέφι, προχωρούσα ως εκεί που δε μ' έπαιρνε. Για να μαθαίνω.
 
…Κάτι «μας» λοιπόν πολλές φορές! Πως πάνε και φυτρώνουν εκεί που δεν τα ΄χει σπείρει κανείς…

Αχ αυτό το «τίποτα», όταν στο πετάει κάποιος που έχει καρφωμένο το βλέμμα του σ΄ ένα ντουβάρι. Πόσους τόμους ζωής μπορεί να κρύβει…
  


Να δίνεις την ψυχή σου όπου πρέπει, αλλά μην την ξεχνάς εκεί! Το ΄πιασες; Να τη στέλνεις αλλά να την παίρνεις πάλι πίσω. Είναι δικιά σου. Σου ανήκει. Αλλιώς κάποια μέρα, θα την ψάχνεις στα αζήτητα. Και θα ΄ναι πια πολύ αργά! …

… Να προσπαθήσεις στη ζωή σου τη λέξη άνθρωπος να τη φέρεις σαν τίτλο! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αξίωμα απ’ αυτό!

Ο στερημένος δεν έχει μπέσα. Ακόμα και αν έχει, το μυαλό του είναι πως να τα φέρει βόλτα. Ενώ ο χορτασμένος διαθέτει την πολυτέλεια να σκεφτεί. Να φκιάσει όραμα.




Μόνο ένας πονεμένος, μπορεί να νιώσει έναν άλλο πονεμένο. Έναν οδοιπόρο της ζωής. Οι άλλοι οι αραχτοί, χάζι μας κάνουν σαν να είμαστε σινεμάς.


Το περίσσεμα της ψυχής όταν δεν το καταβροχθίζει λαίμαργα ο εγωισμός , μοιράζεται στους άλλους. Και μπορεί βέβαια να γίνεται επώδυνο κάποιες φορές, αλλά μπορεί να χρησιμέψει και ως σωσίβιο . Ως πηγή αντοχής και καρτερίας δηλαδή.

Θέλω να ντυθώ κλόουν για πάρτη μου. Να χαρώ. Να παίξω. Να διασκεδάσω. Αν είναι τόσο μπαγαπόντης ο έρωτας και μου την έχει στήσει… χαλάλι του.

Κι έκλαψε πολλή ώρα. Ήταν για όλα. Έτσι όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις . Είναι να μην βρει χαραμάδα το παράπονο της ψυχής. Και το περίεργο είναι πως μπορεί να κάνει στάση και να ψηλαφίζει γεγονότα που δεν είναι τόσο σημαντικά. Μπορεί να κλάψεις περισσότερο για το σημάδι μιας γρατσουνιάς, παρά για τη χαρακιά μιας ακόμα βαθιά επουλωμένης (επουλωμένη;) πληγής.

«Οι άνθρωποι αλλάζουν. Βλέπεις μετά από χρόνια κάποιον και δεν τον αναγνωρίζεις» Ναι. Αλλάζουν οι άνθρωποι. Το παιδί όμως που κουβαλάνε μέσα τους δεν αλλάζει ποτέ. Μένει κρυμμένο σε μια γωνιά της ψυχής και κάνει κουμάντο. 



Η βόλτα θέλει και λίγο ρομαντισμό, μαζί με τις σκέψεις. Πάντα μέσα από τη μουσική.
 
 Της είπε...



Κι εκείνη του έδωσε τη δική της απάντηση...
 


Κάτι από αυτά που μοιράστηκαν, κάτι για να θυμούνται...





Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Εκεί που δεν έχουμε ψάξει...


Πόσες φορές προβληματιστήκαμε για κάτι σοβαρό που μας συνέβη ή άλλο ίσως επουσιώδες και δεν βρίσκαμε την άκρη σχετικά με το τι θα μπορούσαμε καλύτερο να πράξουμε, ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Μέναμε έτσι συχνά σε έναν αέναο κύκλο στάσεων ή συμπεριφορών, οι οποίες όχι μόνο δεν μας βοηθούσαν να δούμε φως στο τούνελ, αλλά μας οδηγούσαν ακόμα και στα εντελώς αντίθετα από αυτά που επιδιώκαμε. Παραμέναμε απελπισμένοι ή και αγανακτισμένοι, διότι μας κατέκλυζε το αίσθημα του εγκλωβισμού σε έναν λαβύρινθο χωρίς σημάδια εξόδου.

Για κάτι σοβαρό είναι κατανοητό, μα για οτιδήποτε επουσιώδες είναι απίστευτο χάσιμο χρόνου και εκνευριστική καθήλωση σε μια καθημερινότητα που τρέχει με ταχύτητες πέρα από την ανθρώπινη φύση πλέον. 
Αυτό βέβαια που θα αποτελέσει ένα χρόνιο ζήτημα είναι και το πιο ενδιαφέρον, καθώς φτάνει να μοιάζει βραχνάς κι εμπόδιο για την εξέλιξή μας, όπως και για την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής, ίσως και της ψυχικής μας υγείας.

Τι γίνεται, λοιπόν;

Πολλοί ανατρέχουν στην ανάλυση της προβληματικής κατάστασης που αντιμετωπίζουν μέσα από τακτικές που θυμίζουν πράξεις της αριθμητικής. Συν, πλην , επί και διά... Μετρήσεις κατά αύξουσα ή φθίνουσα σειρά ή στήριξη σε κλασματικά ή δεκαδικά μέρη, εξισώσεις για να βρουν τον άγνωστο Χ και ό,τι άλλο πρακτικής φύσεως τούς είναι εύκαιρο. Όλο λογαριάζουν και όλο λογαριάζουν, με αποτέλεσμα να οργίζονται που δεν τους βγάζει πουθενά... Υπάρχουν στιγμές που καταλήγουν στον μηδενισμό και τη διαγραφή όλων, γιατί παραζαλισμένοι από αυτή τη χαοτική  διαδικασία βλέπουν τα πάντα θολά. Έτσι, βρίσκουν αυτή τη λύση, για να απαλλαγούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, προκαλώντας φυσικά γύρω τους ό,τι κι ένας τυφώνας.
Δεν έχουν λύσει τίποτα, απλά εθελοτυφλώντας για τις συνέπειες της στάσης τους προσπάθησαν να καλύψουν την αδυναμία τους να δουν πέρα από αυτό που έχουν συνηθίσει. Μένουν στην ουσία στάσιμοι και αναποτελεσματικοί. Γιατί αποτελεσματικός εν τέλει δεν είναι σε καμία περίπτωση όποιος περνά και σαρώνει δίχως να γυρίζει πίσω να δει τι άφησε στο διάβα του, αλλά εκείνος που σεβάστηκε τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του μέσα από δράσεις και συμπεριφορές που φέρνουν αποκατάσταση και μια εποικοδομητική συνέχεια για όλους.

Η στασιμότητα είναι ήδη μέσα στον νου, αφού κυριαρχούν πεποιθήσεις, οπτικές και στάσεις που στέκονται ακλόνητες στην θέση τους, θεωρώντας ότι κατέχουν όλη τη σοφία εντός τους. Παραπέρα δεν υπάρχει κάτι άλλο, μια και δεν το βλέπει η λογική του ατόμου. Για πάρα πολλούς υπάρχει μόνο αυτό που περνά από την όρασή τους στον εγκέφαλο, ενώ οτιδήποτε διαφορετικό είναι ανύπαρκτο. Είναι και μια μέθοδος εφησυχασμού μια τέτοια τακτική και ως εκ τούτου μία πλάνη.


Το φως θα λάμψει εκεί που δεν έχει ψάξει κανείς, επειδή δεν διανοήθηκε ότι είναι σε θέση να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο να βγει από το κουτί της ψυχρής λογικής και των όσων γνωρίζει ή έχει ως βίωμα. Τότε το out of the box είναι απλησίαστο τοπίο, παρόλο που οι πιο μεγάλες εμπνεύσεις, οι πιο ευφάνταστες λύσεις και ανακαλύψεις στην ιστορία του ανθρώπου ήρθαν δια μέσου αυτής της διαδρομής.

Για να μην το πάω τόσο μακριά, θα σταθώ στις πιο ταπεινές καταστάσεις της ζωής, όπου ορισμένες φορές μετατρέπονται σε μείζον ζήτημα ταλαιπωρίας, λόγω του ότι δεν ψάξαμε για λύσεις αλλού, γιατί δεν επιτρέψαμε στην καρδιά να έχει τον πρώτο λόγο, να είναι αυτή που θα ξεκλειδώσει τον νου. Όλοι οι σοφοί άνθρωποι και οι πιο απλοϊκοί ακόμα κατείχαν πάντα τη σπουδαιότητα του ρόλου της στα πιο δύσκολα της ζωής. Είναι εκείνη που έχει την βαθιά αλήθεια, αρκεί κανείς να ζητήσει τη βοήθειά της και να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του με όσα αυτή θα του φανερώσει. Να την εμπιστευτεί, δίνοντας της τη δυνατότητα να ανθίσει, να τον μεταφέρει σε κόσμους λίγο μαγικούς, λίγο άπιαστους, όμως τόσο προσιτούς τελικά.
Έπειτα από αυτό ο νους προχωρά με μαεστρία πια και ανεμπόδιστα στην υλοποίηση όσων ήδη έχουν δρομολογηθεί, απελευθερωμένος από το αγωνιώδες μέτρημα του "φιλάργυρου".
Η ισορροπία και η αρμονική συνεργασία καρδιάς και νου - συναισθήματος και νόησης, ενστίκτου και λογικής, οδηγούν σε εύστοχες επιλογές, συμπεριφορές και δράσεις, σε λύσεις ξεχωριστές - πέρα από όσα βλέπει κάποιος, μια και όταν βαθαίνει το συναίσθημα και η σκέψη, πλαταίνει και η φαντασία. Αποτέλεσμα όλης αυτής της αλυσίδας είναι η διατήρηση της ψυχικής ηρεμίας του ατόμου και η δημιουργία υγειών και γνήσιων σχέσεων με τους άλλους.

Την επόμενη φορά που θα αισθανθούμε απογοήτευση, διότι δεν αποδίδει κανένας από τους τρόπους που έχουμε χρησιμοποιήσει για ένα θέμα που μας απασχολεί, μήπως θα ήταν πιο σώφρον να κοιτάξουμε προς τα εκεί που δεν έχουμε ψάξει, εξερχόμενοι για λίγο από τα γνωστά μας μονοπάτια;







Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Οι "τοίχοι" τα έβαλαν μαζί μου; - Α΄μέρος

Θα έχει κανείς παρατηρήσει, πολύ συχνά πια στην καθημερινότητά μας,  πως όταν μιλάμε σε αρκετούς ανθρώπους είναι σαν να απευθυνόμαστε σε τοίχους. Σε κάθε προσπάθεια επικοινωνίας η διάδραση παραμένει στο εντός και επί τα αυτά... Καμία εξέλιξη, τίποτε διαφορετικό, σαν να μην έχει ακούσει ο απέναντί μας τι του έχουμε πει, ακόμα και στην περίπτωση που έχουμε χρησιμοποιήσει ισχυρά επιχειρήματα. 
Πιθανόν, εγκλωβισμένο το άλλο άτομο σε ό,τι έχει εκείνο στον νου του, κάτι το οποίο του προσφέρει, αν μη τι άλλο, ασφάλεια, δεν δύναται να επεξεργαστεί σε βάθος όσα φτάνουν στα αυτιά του. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει και λόγω του υπέρμετρου εγωισμού, που ίσως το διακρίνει ή οφείλεται σε κάποια μορφή εμπάθειας, που τρέφει πάνω στο θέμα που αναπτύσσεται σ' έναν διάλογο ή ακόμα χειρότερα σε σχέση με το πρόσωπο με το οποίο συνομιλεί. Το αποτέλεσμα όμως είναι ένα... πως η επαφή έχει ναυαγήσει.

Μια και δε βγάζουμε άκρη με τους ανθρώπινους "τοίχους", ας στραφούμε στους  αληθινούς τοίχους, που ίσως έχουν να μας πουν τα δικά τους, πάντα διαμέσου του ανθρώπινου χεριού και πνεύματος. Από εκεί έτσι κι αλλιώς δεν περιμένουμε καμία άλλη απάντηση, πέρα από αυτή που μπορεί να  δώσουν μερικές φορές σε δικά μας ερωτήματα και ανησυχίες. Κι αυτό είναι μια άλλη μορφή διαλόγου, η οποία κι αν δεν προσθέσει κάτι στις αναζητήσεις μας, τουλάχιστον θα μας διασκεδάσει, θα προκαλέσει το χαμόγελο στο πρόσωπό μας ή ακόμα και το γέλιο - τροφή της ψυχής.

















 



 
            




 

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Πες τα ανείπωτα μόνο με παραμύθια


"Kι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ΄ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται, γιατί είναι ζωντανή, γιατί είναι αμίλητη, και προχωράει, στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος."
                                                                         Σεφέρης 


"Τα παραμύθια, μέσα από τη σύμβαση ότι «θα πούμε ψέματα» μιλάνε για οδυνηρές αλήθειες, δικές μας ή της διπλανής πόρτας, που έχουμε «ξεχάσει» κι αυτές μας κατατρέχουν..." 
Αναλαμβάνουν να εκφέρουν, λοιπόν, τα ανείπωτα, για να μας ανακουφίσουν, να μας οδηγήσουν στη μεταμόρφωση, "αρκεί να την αφήσουμε να σταλάξει μέσα μας".


"Αυτό μας λένε να κάνουμε τα παραμύθια. Να μη ριζώσουμε στον τόπο του όποιου πένθους, να μην εγκλωβιστούμε στη λαγνεία της οδύνης, αλλά να μαζέψουμε το κουράγιο μας και να μετακινηθούμε, όχι χωρίς κόστος. Είναι ο μόνος τρόπος να αυτονομηθούμε, να κάνουμε βήματα αυτογνωσίας."

"Όλοι κάποιες φορές φτάνουμε στον πάτο που είναι τόπος εκκίνησης για άνωση. Ανεβαίνουμε σταδιακά, με συχνά πισωγυρίσματα. Όσοι πρόλαβαν να κάνουν βήματα αυτογνωσίας ανεβαίνουν ψυχικά ενώ λιγοστεύουν βιολογικά..."

"Για ενηλικίωση, αυτονομία, αυτογνωσία και ενσυναίσθηση μιλούν τα παραμύθια. Δηλαδή για την ίδια τη ζωή."

Μέσα στην ηχορύπανση που ζούμε, με αρωγό την πολύτιμη παύση και την ξεχασμένη σιωπή, η αφήγηση όσων έχουν να μας πουν αυτά τα λαϊκά δημιουργήματα είναι ανάγκη να γίνεται σαν "μια δύναμη που αφυπνίζει. Όχι σαν κραυγή αλλά σαν ψίθυρος ερωτικός μέσα στην φασαρία του κόσμου."



@ Αποσπάσματα από τη συνέντευξη της αξιόλογης Ελληνίδας παραμυθούς, Λιλής Λαμπρέλλη, την οποία αξίζει να διαβάσει κανείς ολόκληρη, πατώντας εδώ.