Πικρόχολο παραλήρημα μετά μουσικής

Βρε πότε φτάσαμε στη μέση σχεδόν της αποκριάτικης περιόδου ούτε που το καταλάβαμε! Θα μου πεις εδώ έχουμε όλο τον χρόνο αποκριά! Το "ξεσάλωμα" πάει σύννεφο και οι "μασκαράδες" μόνιμοι και μπόλικοι μέχρι που χάνεις το μέτρημα...!

Προλάβετε τις εκπτώσεις (ναι, αυτές για τα μάτια του κόσμου), γιατί οσονούπω κάνουν τον κύκλο τους και δίχως βρακί δε λέει... Μπορεί να γίνεται της "απαυτούλας" το κάγκελο στα σόσιαλ με φώτο με όλα έξω και σε κάθε ευκαιρία σε λάιβ έκδοση, αλλά τα μυαλά πάνε πίσω κάτι αιώνες!

Εν πάση περιπτώσει, αγοράστε ό,τι μπορείτε με όσα έχετε και δεν έχετε, καθώς κάτι πρέπει να φαίνεται πως γίνεται στην αγορά... Ένα αστραφτερό "κούτελο" έχουμε σε τούτη την κοινωνία, ε, να το τιμήσουμε!  

Τσικνίστε (λες και κάθε μέρα δε μας τρώει η τσίκνα), φάτε (κρέας να μη μείνει), πιείτε και γλεντήστε! Και να μη θες, έτσι σου λένε ότι πρέπει να κάνεις! Ξέρουν αυτοί... Θα ξεχαστείς και μπορεί και να ξεχάσεις όλα αυτά που σου πήραν, σου παίρνουν και ετοιμάζονται να σου πάρουν, από τα φράγκα, τη γη, την καθαρή τροφή, την υγεία (και άλλα πολλά, τόσα πολλά... προσθέστε), έως τον ανώτατο νόμο του κράτους (κι αυτόν λιγουρεύονται) και εν τέλει την αξιοπρέπεια!

Και μέσα σε όλα, αγαπήστε μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (μην ξεχαστείτε), διότι όλο τον χρόνο βλάπτει σοβαρά την καρδιά! Ευαίσθητο όργανο και θέλει προστασία! Α, και πάλι αγοράστε και κοιτάξτε τα μηνύματα λατρείας (υποκρισίας) να μην έχουν σταματημό, ειδάλλως θα προκληθεί μεγάλη ζημιά στο παζάρι του έρωτα και της αγάπης!

Φρενάρω και διακόπτω το πικρόχολο παραλήρημα. Πήρα φόρα και ήθελα πολύ περισσότερα να πω (καθώς δύσκολα διαχειρίζεται κανείς όσα συμβαίνουν), μα θα γίνω κι άλλο δυσάρεστη και οι ημέρες είναι γιορτινές, οπότε... Πάντως, έγραφα με τη συνοδεία των ακόλουθων μουσικών κομματιών, τα οποία επηρέασαν κατά κάποιον τρόπο το ύφος του γραπτού!

 

 

Εμείς "του τότε" δεν είμαστε πια οι ίδιοι

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι αστροφώτιστη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, στα μάκρη».
Ο άνεμος της νύχτας περιστρέφεται στον ουρανό και τραγουδάει.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, κι ήταν φορές που κι εκείνη μ’ αγάπησε.

Σε νύχτες σαν κι αυτή την είχα στην αγκαλιά μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω απ’ τον άπειρο ουρανό.

Εκείνη με αγάπησε, κι ήταν φορές που και εγώ την αγαπούσα.
Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να αισθανθώ πως την έχασα.

Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη δίχως εκείνη.
Κι ο στόχος πέφτει στην ψυχή σαν τη δροσιά στα χόρτα.

Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι αστροφώτιστη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσω η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Η ίδια η νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι του τότε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά πόσο την αγάπησα.
Η φωνή έψαχνε τον άνεμο για ν’ αγγίξει την ακοή της.

Σε άλλον. Θα ανήκει σε άλλον. Όπως και πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το φωτεινό σώμα της. Τα άπειρα μάτια της.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά μπορεί και να την αγαπώ.
Πόσο διαρκεί η αγάπη, πόσο διαρκεί η λησμονιά.

Επειδή σε νύχτες σαν κι αυτή που την είχα στην αγκαλιά μου,
η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τελευταίος μου πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που γράφω.

                                                                          Πάμπλο Νερούδα 

 

Η μετάφραση του ποιήματος είναι της Δανάης Στρατηγοπούλου, στην οποία είχα αναφερθεί σε ανάρτηση προηγούμενων ημερών μέσω ενός γνωστού τραγουδιού της. Αυτή ήταν και η αφορμή να παρουσιάσω το παραπάνω ποίημα του μεγάλου δημιουργού της Λατινικής Αμερικής που έμεινε γνωστός για τη δράση του για την παγκόσμια ειρήνη και ως δυναμικός μαχητής της δικαιοσύνης. Η Δανάη ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων του Νερούδα και μάλιστα με πάθος ερωτικό (όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά ο Λειβαδίτης), μένοντας πιστή στον τρόπο με τον οποίο έγραφε και ο ίδιος ο ποιητής. 

Ακολουθούν δύο μουσικά κομμάτια που αποδίδει η ίδια, για να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο με μια νότα νοσταλγίας για όσα εμείς δε ζήσαμε, μα υπήρξαν.

 

# Ο τίτλος είναι μια μικρή παραφθορά στίχου του παραπάνω ποιήματος...

 

  

Θορυβώδεις "νάνοι", σιωπηροί "γίγαντες"

Ήρθα να γράψω δυο λόγια επηρεασμένη από στιγμές της καθημερινότητας μου μα και από την επικαιρότητα που κοντεύει να μας "καταπιεί" μέσα από όλα τα τραγικά, άγρια ή ξεδιάντροπα συμβαίνουν.

Θα τολμούσα να πω αρκετά στρογγυλεμένα και δίχως υπεραναλύσεις ότι υπάρχουν δύο μεγάλες και βασικές κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τους άλλους ανθρώπους με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Η ομαδοποίησή τους στηρίζεται στο "μπόι" τους! Φυσικά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σωματικό τους ύψος...

Το "μπόι" αφορά στο πνεύμα και την ψυχή τους και διαπιστώνεται μέσα από τον λόγο, τη στάση, τη συμπεριφορά και τις πράξεις. Έτσι, λοιπόν, για μένα η μία κατηγορία έχει να κάνει με τους θορυβώδεις "νάνους" και η άλλη με τους σιωπηρούς "γίγαντες". 

Οι θορυβώδεις "νάνοι" είναι όσοι κάνουν "φασαρία" για να ακουστούν και να τους προσέξουν, γιατί είναι κενοί εσωτερικού περιεχομένου. Θα ήθελαν διακαώς να είναι αληθινά σπουδαίοι, μα δεν τους βγαίνει. Είναι συνήθως εκείνοι που στο επαγγελματικό τοπίο βάζουν "τρικλοποδιές" στους ικανούς και άξιους, "γλείφουν" τους προϊσταμένους τους και "έρπουν" ύπουλα και εμετικά δίπλα τους. Μάλιστα, σπαταλούν σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού τους χρόνου σ' αυτό και σίγουρα όχι στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πού να συζητήσει κανείς για τον πολιτικό χώρο...! Θα λερωθεί το στόμα αλλά και το πνεύμα! Όμως, ο θορυβώδης "νάνος" εμφανίζεται παντού με όλα τα χαρακτηριστικά του, όπως στην οικογένεια, στις φιλικές συντροφιές, στην αγορά, στις υπηρεσίες κλπ. Το μυαλό του είναι εγκλωβισμένο στη μιζέρια και την προσωπική του και μόνο ικανοποίηση και ακολούθως η ψυχή του είναι ένας τόσο στενός χώρος που προκαλεί ασφυξία.

Οι σιωπηροί "γίγαντες" είναι ακριβώς το αντίθετο από τους παραπάνω. Δεν έχουν απαραίτητα την ανάγκη να φανούν και προσφέρουν χωρίς να διεκδικούν επίμονα και χοντροκομμένα την προσοχή. Μα κι όταν χρειαστεί να τους προσέξουν, θα έχουν συγκεκριμένο λόγο ξέχωρα από το "Εγώ" τους. Θα αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, διότι γνωρίζουν ότι αυτό απαιτείται. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα παντός είδους, για να σταθούν όπως αναλογεί σε κάθε περίσταση. Τα κίνητρα τους είναι εσωτερικά και το ήθος τους δεν κινδυνεύει από εξωτερικές κακόβουλες επιρροές. Αντίστοιχα θα συμπεριφερθούν και θα πράξουν στην οικογένεια, στις φιλικές επαφές και όπου βρεθούν. Το σίγουρο είναι ότι θα τους θεωρήσουν "βλάκες", θα τους χαρακτηρίσουν "γραφικούς" και το χειρότερο επειδή τους αναγνωρίζουν ως επικίνδυνους για τα δικά τους κεκτημένα ή συμφέροντα θα ειπωθεί και το γνωστό ότι τους "χαλούν την πιάτσα"... Εννοείται πως θα προσπαθήσουν να τους λοιδορήσουν, να τους εμποδίσουν ή να τους εξαφανίσουν από το προσκήνιο αν μπορούν και πάντα με ύπουλους τρόπους.

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος συνέχειας, αφού ο καθένας δύναται να σκεφτεί και να αναφέρει ένα σωρό άλλα χαρακτηριστικά και των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παραβλέπω το γεγονός ότι όλοι μέσα μας έχουμε και τον θορυβώδη "νάνο" και τον σιωπηρό "γίγαντα". Το ποιος θα επικρατήσει είναι πάντα δική μας επιλογή και απόφαση.

 

@ Μουσική με δύο γνωστά τραγούδια. Το πρώτο σε επανάληψη, γιατί μου αρέσει ιδιαίτερα...

  

Μα "χειμώνας" είναι και κάνει "κρύο"!

Λένε ότι χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και πέντε 
Μήπως και τη γλιτώσουμε επαρκώς στο παρά πέντε…

Λένε διαρκώς ότι όπου να ’ναι θα πούμε το νερό νεράκι 
Κι έχουν στον νου τους ολοταχώς το δικό τους «κομποσκοινάκι» 
Μα η μια ορμητική νεροποντή διαδέχεται ανελέητα την άλλη 
Πώς τη χαλασμένη «σούπα» να γυρίσουν με τέτοια παραζάλη;

Λένε πως είναι όλα έτοιμα κι από καιρό εν τάξει 
Φτου τους, καλέ, κανείς ποτέ μην τους ματιάξει 
Ο στόχος είν’ ένας κι όλα τ’ άλλα μια χαμένη ιστορία 
Σαν το νεράκι όταν διέξοδο ψάχνει μες στη διαμαρτυρία

Κι όπως λένε χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και για μιλιούνια 
Μια και το νερό σταγόνα είναι στον κατακλυσμό από «γουρούνια»!

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο Δρώμενο της Αριστέας μας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Ελαφρύ χιούμορ καταπραϋντικής δράσης

Μια ανάπαυλα από όλα με λίγη δόση χιούμορ, το οποίο λυτρώνει, ξεκουράζει, ψυχαγωγεί, διατηρεί τον νου σε εγρήγορση και ενίοτε λέει βαριές αλήθειες. Φυσικά ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό και το σημείωμα στην παραπάνω εικόνα (όχι αυτά που γράφει το γατάκι, το άλλο...)!

Πάμε να δούμε κάποια αστεία στη συνέχεια, για να μην αρχίσω την πολλή μουρμούρα και την γκρίνια πάνω σε θέματα που αφορούν στην επικαιρότητα (ουπς, βάρκα πήρατε;) ή σε άλλα καθημερινά και κυρίως στον χώρο εργασίας. Άσε, δε συμφέρει...!

 

Μετά από τις παραπάνω αλήθειες, ας περάσουμε στα εντελώς χαλαρά...

Προς το παρόν δεν έχει τίποτε άλλο μήτε σοβαρό μήτε αστείο, μια και "βραχυκυκλώσαμε" από το πολύ νερό, το οποίο σ' αυτό τον τόπο πρέπει να πέφτει με μέτρο, διότι δεν έχει πού να πάει και χάνει εύκολα τον δρόμο... Α, και σε κάθε προβληματάκι καιρικό μην ξεχνάτε να ακολουθείτε την εντολή του τριψήφιου (αν έχει σταλεί σωστά) και στην ανάγκη μείνετε πάλι εντός οικίας (τώρα που έγινε συνήθεια...)! Αυτάαα!

 

@  Μουσική επιλογή αυτή την φορά ακολουθεί με ένα τραγούδι από μια πολύ γοητευτική ηθοποιό του γαλλικού κινηματογράφου...

Και στον υπερσύνδεσμο υπάρχει το ίδιο αλλά πιο σπιρτόζικο (κλικ)!