Αλήθειες από το "παραμύθι" της Καίτης

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε ένα βιβλίο που μόλις ολοκλήρωσα μετά από συνεχόμενες διακοπές στην ανάγνωσή του. Συνήθως αν δεν μου αρέσει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα, το εγκαταλείπω δια παντός χωρίς καμία αναστολή. Ετούτο δεν το διέκοπτα επειδή δεν μου άρεσε, αλλά λόγω του ότι δε διαβάζω με τον ίδιο ρυθμό όπως παλιότερα.

 

Πρόκειται για ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου από μία πολύ αγαπημένη φίλη, το οποίο άργησα να αρχίσω μα και να τελειώσω. Είναι γραμμένο από την Καίτη Αναστασιάδου (τη γνωρίζει προσωπικά η φιλενάδα μου) και έχει τίτλο "Κουρού Καϊμάκ" (ξερό καϊμάκι) Εκδ. Εκάτη, Αθήνα 2020. Όπως αναφέρει στην εισαγωγή της η ίδια η συγγραφέας: " [...] είναι ένα παραμύθι, όπως εκείνα που λένε οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους ή και στη γειτόνισσα καμιά φορά, άλλες φορές πλατειάζοντας για τα ασήμαντα και άλλες φορές πηδώντας από θέμα σε θέμα, χωρίς σύνδεση. ...όπου παράλληλες ή συνεχόμενες ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους, γιατί η ζωή είναι πιο πολύπλοκη από τη μυθοπλασία, γιατί όλοι είναι πρωταγωνιστές στη δική τους ιστορία, αλλά κυρίως γιατί η ζωή συνεχίζεται πάντα και μετά το "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"..."

 

Κεντρικός τόπος της αφήγησης είναι η Κωνσταντινούπολη (όχι μόνο, αφού η πρώτη εικόνα στην ιστορία έρχεται από την Καππαδοκία) και φυσικά ο συνδετικός κρίκος για τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου. Η συγγραφέας ξεδιπλώνει με άνεση και ομορφιά τις ιστορίες των πρωταγωνιστών ταυτόχρονα με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, καθώς επηρέασαν σε κάποιο βαθμό τη ζωή τους. Ένα τρυφερό ταξίδι στην Πόλη και τον Ελληνισμό της Ανατολής μέσα στον χρόνο, το οποίο προέκυψε από τις μαρτυρίες ανθρώπων που γεννήθηκαν και έζησαν εκεί για πολύ καιρό, μα και από τις εμπειρίες που είχε η συγγραφέας κατά τη διάρκεια των προσωπικών της περιηγήσεων.

 

Παραθέτω στη συνέχεια ένα απόσπασμα από το τελευταίο μέρος του βιβλίου με το οποίο ταυτίστηκα όσο δεν παίρνει..., λες και ήταν στο μυαλό μου η Αναστασιάδου!

 

"Ο παππούλης Ηράκλειτος είχε διαπιστώσει πως η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μας είναι η αλλαγή, σύμφωνα με την παροιμιώδη φράση "Τα πάντα ρει" που χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία του. Κάτι παραπάνω θα ήξερε αφού ήταν και Εφέσιος... Τα πάντα αλλάζουν από ώρα σε ώρα και από λεπτό σε λεπτό. Γι' αυτό είναι τόσο ανούσιο να προγραμματίζουμε με τόσο ζήλο. Μπορούμε, έστω, να κάνουμε κάποιον προγραμματισμό για το εγγύς μέλλον - τι φαγητό θα μαγειρέψουμε το μεσημέρι ας πούμε - αλλά και πάλι με επιφύλαξη, γιατί ούτε καν αυτό είναι σίγουρο. Μπορούμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε πού θέλουμε να φτάσουμε, να έχουμε στόχους...

Η ζωή είναι εκεί μπροστά μας, δίπλα μας. Είναι όλα αυτά που συμβαίνουν όσο περιμένουμε να συμβούν τα "σπουδαία". Ας την αφήσουμε, λοιπόν, να μας πάει όπου νομίζει - όχι το "χύμα στο κύμα" αλλά με όπλα την αρετή και τη γνώση - γιατί, πιθανόν ως και σίγουρο, αυτό που θα συναντήσουμε να είναι πιο ενδιαφέρον από ό,τι μπορούμε να προγραμματίσουμε  κι απ' ό,τι φανταζόμαστε. Εμείς, απλώς, ας είμαστε έτοιμοι να συλλάβουμε τη στιγμή όταν έρθει, γιατί δεν πρόκειται να ξανάρθει ποτέ η ίδια... Μπορεί να 'ρθει άλλη. Ας μη λέμε "μιαν άλλη φορά", δεν θα υπάρξει ποτέ με τις ίδιες συνθήκες...

Ας παρακολουθήσουμε τα σημάδια των καιρών και ας είμαστε προετοιμασμένοι κάθε στιγμή για ό,τι μπορεί να φέρει. ας μη φοβόμαστε ότι μπορεί να κάνουμε λάθος, να πάρουμε λάθος απόφαση - δεν υπάρχουν λάθος αποφάσεις, όταν κουβαλάς μαζί σου εφόδια... Όλες οι αποφάσεις είναι σωστές τι στιγμή που λαμβάνονται. Κι αν εκ του αποτελέσματος τις θεωρήσουμε λάθος, ήταν απλώς ένας δρόμος που μας οδήγησε κάπου που δεν θα είχαμε πάει αλλιώς...

Ας είμαστε σεμνοί κι ας μην έχουμε έπαρση, ας είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και κυρίως για την υγεία, καθώς τίποτε δεν είναι δεδομένο... Κι ας μην παραπονιόμαστε για τις αντιξοότητες, για τα "κακά", γιατί όπως και πάλι θα μας έλεγε ο σοφός παππούλης: " Πάντα κατ΄' έριν...το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην". [...] η σύγκρουση είναι αυτή που γεννάει τα πάτα , το κακό και το καλό εναλλάσσονται σε αυτή τη ζωή, από το αντίξοο προκύπτει το συμφέρον και από την εναλλαγή τους έρχεται η τέλεια αρμονία...". (σελ. 233-234)

👉 Μουσική από έναν αγαπημένο Έλληνα δημιουργό...

 

 

 

 

Εμ, τα 'πε ο ποιητής, κι εμείς "κοσμάρα"!

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια. 

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

 
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι. 

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Αποσπάσματα από το ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο "Αποκριτική γραφή" (1908), από τη συλλογή "Η Πολιτεία και η Μοναξιά" (1912).

 

Ας δούμε πότε το έγραψε και ας ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στο σήμερα και δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο!  

 

 

 

Το "πρώτο σκαλί" με φως και θάρρος...

Ας υποδεχτούμε τον τελευταίο μήνα της άνοιξης με ποίηση εκλεκτή, καθώς μόνο έτσι του ταιριάζει. Ένα ποίημα ολάνθιστο είναι η φύση, αφού οργιάζει και επαναστατεί, όπως οφείλει να κάνει και η ψυχή του ανθρώπου απέναντι σε κάθε βρωμιά και αδικία!

Ακολουθούν τέσσερις επιλογές μου (για ακόμη μία φορά) από το έργο του Κ. Καβάφη, Ποιήματα (1896 - 1918), Εκδ. Ίκαρος 1963 και μια σύντομη συνομιλία μαζί του... 

 

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ 
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. 
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. 
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. 
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Ευφυέστατε μου ποιητή, μάς έκτισαν τα "τείχη", πράγματι ελαφρά κι εύκολα χωρίς κανέναν ενδοιασμό χωρίς καμιά ντροπή, όμως τους παραχωρήσαμε το δικαίωμα εμείς οι ίδιοι, οπότε...;

 

Τα παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ 
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ 
για νά βρω τα παράθυρα. — Όταν ανοίξει 
ένα παράθυρο θα ’ναι παρηγορία.— 
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ 
να τά βρω. Και καλύτερα ίσως να μην τα βρω. 
Ίσως το φως θα ’ναι μια νέα τυραννία. 
Ποιός ξέρει τί καινούρια πράγματα θα δείξει. 

Όταν ανοίξει ένα παράθυρο πάντα είναι παρηγοριά, αλλά δεν έχει καμία αξία αν φοβηθούμε όσα το φως θα φέρει μπροστά στα μάτια μας. Μόνο όταν γνωρίζουμε τι υπάρχει έξω από όσα καλύπτει το σκοτάδι, μπορούμε να βρούμε τον τρόπο για τη λύτρωση από την όποια "τυραννία ".

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας 
Σα μια σειρά κεράκια αναμμένα – 
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν, 
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων· 
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, 
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δε θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, 
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. 
Εμπρός κοιτάζω τ’ αναμμένα μου κεριά.

Δε θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω 
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει. 
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν. 

 

 Τα σβηστά κεριά πληθαίνουν, αλλά μάς μαθαίνουν πολλά, αν θέλουμε να μάθουμε φυσικά. Μόνο μπροστά κοιτάμε τ' αναμμένα κεριά, διότι αυτά αναμένουν από εμάς...

 

 

Το Πρώτο Σκαλί 

 

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιον μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι,
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά’σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμα σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.

Ας ανέβουμε αυτό το πρώτο σκαλί κι ας είμαστε περήφανοι που το καταφέραμε, γιατί δίχως αυτό καμία συνέχεια δε γίνεται να υπάρξει! Ρίχνοντας τα "τείχη" μέσα από όσα θα μας δώσουν όσα "παράθυρα" θα επιτύχουμε να ανοίξουμε μα και όσα μάς πρόσφεραν με πλούτο και σοφία τα "σβησμένα μας κεριά"!

 

 

 

@  Μουσική αισθαντική και αισθησιακή παράλληλα όπως είναι ο Μάης μα και η ποίηση του Καβάφη...

 

 

 

Κι αυτή ήταν η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μου στης Αριστέας τα "Ξυπνήματα" , το ανοιξιάτικο δρώμενο, που κλείνει με τούτο τον μήνα τον επιτυχημένο κύκλο του!

 

 

Από το "ένα" στην... "ημέρα του τρελού"

1η Απριλίου δημοσιεύεται αυτή η ανάρτηση, ημέρα κατά την οποία πήρα την πρώτη ανάσα και αντίκρισα το φως σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο. Επετειακή μέρα για μένα, λοιπόν, μα και μέρα που έχει ταυτιστεί με το ψέμα, φυσικά με την καλή του έννοια (του πειράγματος). 

Πλέον θα μπορούσε να γιορτάζεται διεθνώς επίσημα και σοβαρά για την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, την ψεύτικη, ναι, αυτού του γεμάτου σαθρή αλαζονεία, βρωμιά και ασυδοσία. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε καθαρίσει μεγάλο μέρος του...

Έτσι, από "ένα", σύμφωνα με τον τίτλο του τραγουδιού που συνοδεύει το κείμενο, γίνονται "πολλά περισσότερα", έτσι ίσως γίνει κάποια μέρα και στον κόσμο. Όπως ο άνθρωπος (και όλα τα πλάσματα) έρχεται στη γη από "ένα" και εξελίσσεται σε "πολύ πολύ περισσότερα", σε μια ολότητα θαύματος.  

"Τα πάντα έρχονται από κάτι", ενώ "κανείς και τίποτα δεν έρχεται από το τίποτα" και "όλα ξεκινούν από το ένα". "Αρχικά όλα είναι στεγνά", μα "όταν οι σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν", τότε "έρχεται η πλημμυρίδα". Κι αυτό συμβαίνει στα πάντα... "Οι πέτρες από τη σκόνη", "η ποίηση από το καρδιοχτύπι", "η επανάσταση από τα όνειρα"! 

"Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα"! 

Ας θυμόμαστε πως όλα αρχίζουν από αυτό το "ένα"! 

Ας ξεμπροστιαστεί τούτος ο κόσμος κάποτε και να είναι Πρωταπριλιά, γιατί έτσι του πρέπει, να είναι η "ημέρα του τρελού" (όπως τη χαρακτηρίζουν)!

Χρησιμοποίησα ελεύθερα στίχους από το τραγούδι "One" της Νορβηγίδας τραγουδίστριας και συνθέτριας Ane Brun, το οποίο άκουσα στο ραδιόφωνο τις προηγούμενες μέρες και με έκανε να σταθώ. Προφανώς υπάρχει λόγος και επίσης αισθάνθηκα να με αντιπροσωπεύει αυτό τον καιρό!

Battle for the sun... but only with you!

Ασπρόμαυρη η εποχή με αρκετό γκρίζο απλωμένο σαν χοντροϋφασμένο σεντόνι σε όλη την πλάση, η οποία ενάντια σε τούτο το βαρίδι παλεύει να φορέσει την πολύχρωμη και ευωδιαστή φορεσιά της, αγωνίζεται να φέρει τη χαρά σε όλα τα πλάσματά της , όπως άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της. Ο ρόλος της συνδέεται απόλυτα με εκείνον του αφυπνιστή, που σκορπά απλόχερα γύρω του το γενναίο ξύπνημα και την καθολική αναζωογόνηση.

Εγώ πάντως ήρθα εδώ να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο ελαφρώς παράξενο, μα ούτως ή άλλως σε καιρούς παράξενους ζούμε και παντελώς στρεβλούς...! Γι' αυτό μην απορήσετε για το μοίρασμα λεκτικών χαστουκιών που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, καθώς δια μέσου αυτών θα επιδιώξω να ενεργοποιήσω ορισμένα πνευματικά ξυπνήματα απόλυτα αναγκαία... Πολύ θα ήθελα να είναι πραγματικά και σβουριχτά ετούτα τα χαστούκια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί ότι η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και πρέπει να πάρει άλλη ρότα! Όμως δεν είμαι τόσο βίαιος άνθρωπος, οπότε αρκούμαι να τα δώσω μέσω των λέξεων...

Δανείζομαι τους τίτλους των τραγουδιών που έπονται και τους χρησιμοποιώ ως έναυσμα... Όλα είναι του βρετανικού ροκ μουσικού συγκροτήματος Placebo.

Passive Aggressive είναι ο τίτλος του πρώτου μουσικού κομματιού. Σημαίνει "παθητικά επιθετικός", όπου θα έλεγα να σταματήσουμε να λειτουργούμε κάπως έτσι, αφού το μόνο που καταφέρνουμε είναι η πρόκληση κακού στον εαυτό μας. Είναι ένας τρόπος καθαρά αυτοκαταστροφικός, δίχως κανένα ανατρεπτικό - μα χρήσιμο - αποτέλεσμα στην κατάσταση που βιώνουμε. Επιτρέπουμε την εκροή δηλητήριου εσωτερικά μας και προς τους άλλους (ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κι εκεί εξαντλείται η όποια αντίδραση...)! Ενεργητικά επιθετικοί, λοιπόν, οφείλουμε να γίνουμε - με την καλή έννοια το επιθετικοί - αν θέλουμε να επιστρέψει η φύση στην καθορισμένη πορεία της, βοηθώντας την να απαλλαγεί από το βαρύ γκρίζο σεντόνι που την επισκιάζει.

Without You I'm Nothing  είναι ο τίτλος του δεύτερου (στο οποίο οι Placebo έχουν συνεργαστεί επιτυχώς με τον David Bowie). Σημαίνει ότι "χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα". Ας αναλογιστούμε επιτέλους την αποκλειστικά ατομική πορεία σε τι τέλμα μάς έχει φέρει και να επανεκτιμήσουμε την κοινή πορεία με τους άλλους για έναν σημαίνων σκοπό που μάς ενώνει! Ας το μεταφέρουμε αυτό στον διπλανό μας ως αναντίρρητη ανάγκη, προκειμένου να έχουμε δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα! Μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση "ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη" κι ας μη μας αρέσει να το ακούμε, καθώς είναι μια αδιάψευστη αλήθεια!

Battle For The Sun είναι ο τελευταίος τίτλος που μεταφράζεται ως "μάχη για τον ήλιο". Έτσι, με ενεργητική επιθετικότητα ή πιο σωστά με ενεργητική αποφασιστικότητα και δυναμισμό ας προχωρήσουμε παρέα μ' εκείνον (και όποιους άλλους) που καλέσαμε δίπλα μας (έπειτα από τη συνειδητή εξομολόγηση της αναγκαίας παρουσίας του στη ζωή μας), για να δώσουμε την περίφημη μάχη για τον ήλιο, που χρειάζεται απαρέγκλιτα η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της! Φυσικά, τη βαθιά και καθοριστική μάχη πρώτα πρέπει να τη δώσουμε με τον εαυτό μας ο καθένας, ώστε να νιώσουμε στο πετσί μας ότι δε χωρά ουδεμία υποχώρηση στην όποια αδυναμία μας ως άνθρωποι, που πιθανά θα έβλαπτε την κοινή προσπάθεια!

Αυτά τα ολίγα κι ας μοιάζουν τετριμμένα και ίσως γραφικά!

 

 

 

 

@ Και αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της αγαπημένης μας Αριστέας με τίτλο "Ξυπνήματα" !

 

"Μακάρι να 'τανε τα πάντα αλλιώς"...

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τέχνη μέσα από όλες τις μορφές της έχει τη δύναμη μα και τα κατάλληλα εργαλεία να αποδώσει το βάθος των σκέψεων και πολύ περισσότερο των συναισθημάτων, που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση κάποιες στιγμές να εκφράσει με λόγια. Τούτο συμβαίνει όταν αυτά που μένουν ανείπωτα πληγώνουν. Όταν υπάρχει στην ψυχή "τραύμα" (συχνά συλλογικό κι όχι μόνο ατομικό), το οποίο δεν του είναι εύκολο να επεξεργαστεί. Τότε τον ρόλο του αναμεταδότη και εν μέρει λυτρωτή αναλαμβάνει η τέχνη και σε μεγάλο βαθμό η μουσική και το τραγούδι. Πόσοι καημοί, πόσος πόνος, αγωνία, ματαίωση μα και χαρά (για να μην είμαστε άδικοι) βρήκαν διέξοδο μέσα από αυτό το είδος της τέχνης σχεδόν από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη γη!

Με αυτό το σκεπτικό επέλεξα δύο μουσικά κομμάτια που δεν έτυχε να αναρτήσω άλλη φορά και ίσως αποτελέσουν αφορμή για μία ακόμη συζήτηση εδώ. Ίσως απλά μάς κάνουν μία πικρή υπενθύμιση της στείρας κατάστασης που ζούμε και πολύ περισσότερο μάς βάλουν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί τα πράγματα όχι μόνο δεν άλλαξαν μα έγιναν χειρότερα. Μήπως είναι καιρός να ψάξουμε άλλους τρόπους, αφού με τους ίδιους ή παρόμοιους το διαφορετικό ποτέ δε θα έρθει; Γίνεται να πηγαίνεις τυφλά προς το ντουβάρι που έχεις μπροστά σου και να πέφτεις διαρκώς επάνω του, πιστεύοντας πως θα το ρίξεις για να περάσεις ή θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας από την πορεία σου; Δε γίνεται ό,τι και να λέμε!

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους. Όλα ξεκινούν από τα πιο απλά και καθημερινά, τα οποία βλέπουμε και δεν αντιδρούμε έως τα μεγαλύτερα όπου εκεί είναι αναγκαία η συλλογική προσπάθεια, στην οποία τελικά επιβάλλεται η συμμετοχή μας (αν επιθυμούμε το ντουβάρι να πάψει να είναι εμπόδιο) με όποιο τρόπο φυσικά μπορεί ο καθένας. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με την πάρτη μας (την αυτοβελτίωσή της και πολλά άλλα), όπως άριστα μάς το εμφύτευσαν το παραμυθάκι στον εγκέφαλό μας (που ούτε αυτό κάνουμε σωστά) κι ας πάψουμε να φοβόμαστε ακόμα και τον φόβο, διότι, ναι, φυλάει τα έρμα, όμως σε υπερβολική δόση φέρνει απάθεια, πλήρη αδράνεια και εν τέλει τα έρμα θα μείνουν ως έχουν και θα καταλήξουν έρμαια...

"Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ"...! 

@  Τα τραγούδια θα πρέπει να τα ακούσει όποιος διαβάσει το κείμενο, καθώς οι στίχοι έχουν σχέση απόλυτη... 

Με χορευτικά πατήματα τα 11 έτη...

Έφτασαν και τα φετινά γενέθλια του "μικρού καφέ" εδώ. Κλείνει τα 11 του χρόνια και πλέον θεωρείται "πρώιμος έφηβος" (μπορεί και να λειτουργεί ως τέτοιος)! Ειλικρινά δεν το περίμενα ότι θα έφτανα να γράφω ακόμα στο ιστολόγιο μετά τόσα χρόνια! Αναρωτιέμαι, μάλιστα, πώς πέρασαν έτσι, σαν αστραπή! Όπως "αστραπές" απανωτές είναι όσα συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή μα στον τόπο μας και στον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Μακάρι να αντιλαμβανόμαστε βαθιά την ταχύτατη πορεία του χρόνου δίχως γυρισμό, καθώς τότε πολλά ίσως θα ήταν διαφορετικά...

Φυσικά και τούτο το γενέθλιο έτος θα εορταστεί με μουσική όπως και πέρσι μα με κάποια παραλλαγή. Την περασμένη χρονιά, είχα επιλέξει μερικές διασκευές γνωστών τραγουδιών ξένης μουσικής. Τώρα όλα θα κινηθούν γύρω από ένα ελληνικό τραγούδι και κάποιες από τις εκτελέσεις που έχουν γίνει πέρα από την αρχική. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι πολύ παλιό και δεν είχε τύχει να το ακούσω μέχρι σήμερα (μη "βαρέσετε" και πείτε "ντροπή μου", αφού... συμβαίνουν κι αυτά)! 

Ήθελα τις τελευταίες μέρες να ετοιμάσω μια ανάρτηση με εντελώς άσχετο θέμα και έψαχνα (όπως συνηθίζω) ένα τραγούδι του Φάμελλου (όχι αυτού από το γνωστό κόμμα - της συμφοράς), αλλά του τραγουδοποιού, του Μανώλη. Μέσα στο ψαχτήρι, λοιπόν, άκουσα και το "Ας ερχόσουν για λίγο". Είδα ότι δεν ήταν δικό του και αναζήτησα το αρχικό κι έπειτα άλλες ερμηνείες, με αποτέλεσμα να κάνω ένα μικρό μουσικό ταξίδι... Τότε ήρθε και η ιδέα αυτής της εορταστικής ανάρτησης.

Το τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τη Δανάη Στρατηγοπούλου σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Λένε, επίσης, ότι τους στίχους έγραψε ο Τραϊφόρος από νοσταλγία για τη Σοφία Βέμπο την εποχή που απουσίαζε στην Αμερική (1945-1947). Τελικά δεν τραγουδήθηκε από εκείνη μα από τη Στρατηγοπούλου και πολλούς άλλους μέχρι σήμερα.

Ακολουθούν οι δικές μου επιλογές και όποιος επιθυμεί ας σημειώσει σε σχόλιο ποιο ή ποια από αυτές θεωρεί ότι του ταιριάζει ή είναι καλύτερη ερμηνευτικά ή ως μουσική απόδοση. Την προσωπική μου προτίμηση θα αναφέρω σε κάποιο σχόλιο.

Πάμε πρώτα με την αρχική:

 

Και επειδή η μουσική του Σουγιούλ είναι στον ρυθμό του τάγκο, ας θυμόμαστε κάπου κάπου την αξία γενικά του χορού, μια και τον έχουμε ξεχασμένο...

Εξάλλου, όπως μας λέει η Μάγια Αγγέλου (Αφροαμερικανίδα ποιήτρια): "Όλα στο σύμπαν έχουν ένα ρυθμό, όλα χορεύουν"! 

Επίσης, η Μία Μάικλς (Αμερικανίδα χορογράφος) τονίζει ότι: "Αν χορεύεις με την καρδιά σου, το σώμα σου θα ακολουθήσει"! Τούτο για όσους ανησυχούν ότι δε θα τα καταφέρουν ή δεν μπορούν!

Και ο Φρεντ Αστέρ έρχεται να συμπληρώσει για τους τελειομανείς και μόνο...: "Κάνε το μέγιστο, καν' το σωστά και με στυλ"! 

Θα προσθέσω και ένα ακόμα του Πωλ Βαλερύ (Γάλλος ποιητής) που μου άρεσε, με την ευκαιρία των δρώμενων (ποιητικών και μη): "Η ποίηση είναι για τον πεζό λόγο ό,τι είναι ο χορός για το περπάτημα"!

 

"Ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"...!

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

1
Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θ' αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

2
Ότι όλα τα ρεύματα των θαλασσών
άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν
ν' ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

3
Ότι και μες στο θάνατό σου πάλι θα 'σαι
σαν το νερό στον ήλιο
που γίνεται ψυχρό από ένστικτο.

4
Ότι θα κατηχηθείς απ' τα πουλιά
κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει
ελληνικά να μοιάζεις αήττητη.

5
Ότι μια σταλαγματιά θ' αποκορυφωθεί
ανεπαίσθητα στα τσίνορα σου
πέρ' απ' τον πόνο και μετά πολύ το δάκρυ.

6
Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα
ηγεμονικά να καθίσεις
μ' ένα πουλί πειθήνιο στην παλάμη σου.

7
Ότι μόνη σου τέλος θ' αρμοστείς
αργά στο μεγαλείο
της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

 

                                      Από το "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη

 

Με τούτο το μέρος από το θαυμάσιο έργο του πολυαγαπημένου μας δημιουργού καλωσορίζω τη νέα χρονιά αντί ευχών. Ας το λάβει ο καθένας όπως μιλά στην ψυχή του! Δεν ξέρω για ποιο λόγο το επέλεξα, όμως, μάλλον, κάτι έχει να δώσει για τον νέο κύκλο του χρόνου...

 

 

 @  Και όπως μας λένε τα παραπάνω τραγούδια "μια νέα μέρα έχει έρθει" και "ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"!

 

Ένα νέο έτος με λυτρωτικές νίκες για τον καθένα χωριστά 
και την ανθρωπότητα επίσης!

 

Μία έμπνευση, πρώτη ανάρτηση...

Μία έμπνευση, δύο αναρτήσεις...

Έτσι συμβαίνει καμιά φορά. Πάλι η μουσική αποτέλεσε την αφορμή για να να έχω την ιδέα να δημιουργήσω δύο αναρτήσεις (λόγω μεγάλης έκτασης) που θα περιλαμβάνουν μουσική και λογοτεχνικά αποσπάσματα. Θα μου πείτε ότι δεν είναι εδώ κάτι καινούριο αλλά πολύ συνηθισμένο... Όμως αυτή την φορά υπάρχει ιδιαίτερη διαφορά. 

Ως προς τη μουσική...

Έχω επιλέξει 24 μουσικά κομμάτια (από τα καλύτερα) της ροκ μουσικής και από τα πολλά διαφορετικά παρακλάδια της, τα οποία δεν έχω αξιοποιήσει ποτέ στις αναρτήσεις των 10 ετών του ιστολόγιου. Στη διάρκεια όλων αυτών των ετών υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία τραγουδιών από διαφορετικά είδη μουσικής μα πολύ περισσότερο της ροκ σκηνής, οπότε από τις δύο αναρτήσεις λείπουν πολύ αγαπημένοι καλλιτέχνες και αξιόλογα τραγούδια, αλλά δεν έχω λόγο να επαναλαμβάνομαι. Επιμένω στη ροκ, μια και ροκ καταστάσεις βιώνουμε έτσι κι αλλιώς! Οι μουσικές επιλογές παρατίθενται με τους τίτλους τους, οι οποίοι έχουν υπερσύνδεση και... δεν έχουν καμία σύνδεση με το περιεχόμενο των κειμένων που ακολουθούν, καθώς δε τα ταίριαξα αυτή την φορά!

Ως προς τα λογοτεχνικά αποσπάσματα...

Εδώ έκανα κάτι λίγο "τρελούτσικο", όμως υπάρχει ως διαδικασία, η οποία έχει σκοπό. Ελαφριές δόσεις "τρέλας" είναι απαραίτητες στην καθημερινότητά μας, για να επανέρχεται η ζωντάνια μέσα μας και ακόμη περισσότερο στο πνεύμα μας. Ζούμε, εξάλλου, μια αληθινή τρέλα, οπότε είναι χρήσιμες αυτές οι μικρές "δόσεις" για την πιο εμπνευσμένη αντίδρασή μας σ' αυτήν! Επέλεξα, λοιπόν, πέντε βιβλία από τη βιβλιοθήκη εντελώς αυθόρμητα, χωρίς σκέψη. Στη συνέχεια πήρα δύο αποσπάσματα από το καθένα, όμως χωρίς να τα ψάξω... Άνοιξα το κάθε βιβλίο τυχαία σε δύο διαφορετικά μέρη του και όπου έπεσαν τα μάτια μου αυτά τα σημεία κράτησα. Ίσως έχουν κάτι να μου πουν ή να μου υπενθυμίσουν ή σε όποιον αποφασίσει να δει τις δύο αναρτήσεις...!

Πάμε, λοιπόν, και ό,τι βγει...

@ Journey - Open Arms 

@  Always - Bon Jovi

@  Guns N' Roses - November Rain

 

«Στη συνέχεια πήραν το πρωινό τους και μετά ο Ναπολέων και ο Σνόουμπολ τα κάλεσαν να συγκεντρωθούν για άλλη μια φορά.

«Σύντροφοι», είπε ο Σνόουμπολ, «η ώρα είναι εξήμιση και έχουμε μπροστά μας μια ολόκληρη ημέρα. Σήμερα θα αρχίσουμε το θέρισμα του σανού, προηγουμένως όμως πρέπει να τακτοποιήσουμε κάποιο άλλο θέμα».

Τα γουρούνια αποκάλυψαν ότι τους τρεις τελευταίους μήνες είχαν μάθει μόνα τους γραφή και ανάγνωση από ένα παλιό αλφαβητάρι των παιδιών του κυρίου Τζόουνς που ήταν πεταμένο στα σκουπίδια. Ο Ναπολέων έστειλε να φέρουν δοχεία με μαύρη και άσπρη μπογιά και ξεκίνησε πρώτος για τη μεγάλη αμπαρωμένη πύλη που οδηγούσε στη δημοσιά. Εκεί ο Σνόουμπολ (που ήταν ο καλύτερος στο γράψιμο) έπιασε μια βούρτσα με τα δύο δάχτυλα των ποδιών του, έσβησε την επιγραφή ΦΑΡΜΑ ΜΑΝΟΡ από το γείσο της πόρτας και στη θέση της έγραψε ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ.» (Σελ. 31) 

 

@  Billy Joel - She's Always a Woman

@  Roxette - It Must Have Been Love

 

«Κατά τις εννέα βγήκε έξω ο Σκουίλερ περπατώντας αργά, κατηφής, με θολό βλέμμα, με την ουρά του να κρέμεται άψυχα κι με εμφάνιση που έδειχνε ότι ήταν σοβαρά άρρωστος. Κάλεσε τα ζώα κοντά του και είπε ότι είχε να τους ανακοινώσει πολύ άσχημα νέα. Ο σύντροφος Ναπολέων ήταν ετοιμοθάνατος!

Αμέσως ξέσπασαν κραυγές θρήνου παντού. […] Το ένα ρωτούσε το άλλο με δάκρυα στα μάτια τι θα έκαναν εάν έχαναν τον Ηγέτη τους. Ύστερα κυκλοφόρησε μια φήμη που έλεγε ότι ο Σνόουμπολ είχε καταφέρει τελικά να ρίξει δηλητήριο στο φαγητό του Ναπολέοντα.» (Σελ. 107)

                                «Η Φάρμα των Ζώων» του Τζωρτζ Όργουελ

 

@ Boston - More Than a Feeling

@  Whitesnake - Is This Love 

 

«Ιαπωνία»

«Μη φοβάσαι να υποφέρεις 
όσο τα αγριόπευκα προσφέρουν 
τα φύλλα τους για καταφύγιο

μη ξεχνάς να γίνεσαι εσύ το απάγκιο 
που θα ξαποστάσει ένας κυνηγημένος

και μη παραμελείς ν’ ανάβεις ένα κεράκι 
μπορεί να φωτίσει το σκοτάδι 
του απελπισμένου οδοιπόρου.» (Σελ. 28)

 

@  Gary Moore - Always Gonna Love You

@  Jennifer Rush - The Power of Love 

«Ελλάδα»

«κι όταν πήραν είδηση πως φύτευε τους σπόρους του 
για ισότητες και δικαιοσύνες κι αγώνες ενάντια στους 
πολεμόχαρους αιμοπότες 

αίφνης εκλήθη προς μετάταξη λόγω ψυχικής διαταραχής 
κι έτσι επιστρέψαμε κι εμείς τ’ αθώα πρόβατα 
στην κανονικότητα του χερσοχώραφου μας.» (Σελ. 44)

«Χωρίς Σύνορα – με τα φτερά της τέχνης – ποίηση και ζωγραφική» της Μαρίας Κανελλάκη 

 

@ Goo Goo Dolls - Iris

@   Reo Speedwagon - Keep on Loving You

@  Aphrodite's Child - The Four Horsemen

 

Και αυτή ήταν η πρώτη ανάρτηση με τα 12 μουσικά κομμάτια και τα αποσπάσματα από τα 2 βιβλία. Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση, όπου θα ακολουθήσουν τα άλλα 12 μουσικά κομμάτια και τα αποσπάσματα από τα υπόλοιπα 3 βιβλία...