Ένας μικρός ήρωας κρύβεται...

Φιλοξενώ και πάλι μια ακόμη γραπτή προσπάθεια της πολύ καλής μου φίλης που υπογράφει ως P. P.! Αφορμή της δημιουργικής έκφρασης κάποιων σκέψεων αποτέλεσε η ημέρα γενεθλίων της και οι συνειδητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα συνήθως σε κάθε τέτοια φάση. 

Ένας χρόνος επιπλέον στην πλάτη μας, την οποία επιβαρύνει με όλο και μεγαλύτερο φορτίο, πάντα μας ωθεί σε ένα βήμα παραπέρα, μικρό λιθαράκι προς την ωριμότητα. Μια άλλη "κυρία" (πέρα από την αλήθεια που λέγαμε παλιότερα εδώ) που δε σταματά να αναπτύσσεται μέχρι το τέλος.

 

Ένας μικρός ήρωας κρύβεται

Γεννιέσαι.

Μέσα από το σκοτάδι βγαίνεις στο φως

Μέσα από ένα σκοτάδι που σε έκανε να νιώθεις ασφαλής.

Βγαίνεις σε ένα φως που σε θαμπώνει…

Όμορφα χρώματα, καινούργια πράγματα, νέα πρόσωπα.

Αφήνεις πίσω την ασφάλεια για να περπατήσεις στο αβέβαιο αλλά προκλητικό νέο κόσμο που ανοίχτηκε μπροστά σου.

Και μετά…

Κάθε χρόνο γιορτάζεις αυτή τη νέα αρχή.

Την άφιξή σου εδώ.

Μια αρχή που θα μπορούσε να πει κανείς ότι επαναλαμβάνεται.

Μεγαλώνεις αλλά ακόμα μαθαίνεις…

Μαθαίνεις να εκτιμάς τα μικρά και ανούσια πράγματα που όμως τα προηγούμενα χρόνια δεν έβλεπες.

Τελικά όλοι μας είμαστε γενναίοι και μικροί ήρωες.

Από την πρώτη μέρα…

Σκέψου το!

                                                                                         P. P.

 

 

 

"Σε άγγιξα και πίστεψα"

Ο τίτλος είναι στίχος από τη μικρή δημιουργία που ακολουθεί...

Επειδή χατίρια σε φίλους δεν χαλώ, και παραγγελίες εκτελώ, αναρτώ το σημερινό που μου παραδόθηκε από μία φίλη αγαπημένη. Είχε συμμετάσχει εδώ με ακόμη ένα δικό της γραπτό πριν από πολύ καιρό, με το οποίο κατέθετε τις ανησυχίες της ψυχής στη διαδρομή προς την ωριμότητα. Καθ' οδόν όμως, και φυσικά εκεί που δεν το περιμένει κανείς, είχε μία "μετωπική" με τον γνωστό "μικρό αλητάκο", τον θεό Έρωτα. Αυτόν τον "αναρχικό" θεό που δε λογαριάζει τίποτα και κανέναν, σπέρνοντας την ανατροπή τοιουτοτρόπως στο διάβα του. Με ένα του "άγγιγμα" έχει τέτοια πειθώ..., μα καθώς είναι κι άτιμος αφήνει συχνά ένα "κάψιμο" που τα σημάδια του μένουν ανεξίτηλα.

Σε άγγιξα και κάηκα

Ζεις και δεν ζεις
Λες ότι γελάς και στην
πραγματικότητα κλαις
Σε ρωτάνε πώς είσαι;
Και απαντάς αυθόρμητα "καλά"
"όλα μια χαρά"

Σε γνώρισα όμως και όλα έγιναν
αλλιώς...
Όντως ζούσα
Όντως γελούσα
Όντως ένιωθα
Ήμουν καλά, μια χαρά.

Σε άγγιξα και πίστεψα...
Αφέθηκα...

Και τώρα που ανέβηκα στον
ουρανό πρέπει να μάθω
να πετάω...
Να πετάω με τσακισμένα φτερά...

Να μάθω να γελάω, να νιώθω και
να ζω χωρίς εσένα...
Σε άγγιξα και κάηκα...

                                                                                  Ρ.Ρ.

 

Έκρουσα τον κώδωνα του "κινδύνου" στην γλυκιά μου φίλη, αλλά σε τέτοια περίπτωση είναι ποτέ δυνατόν να προλάβει κανείς; Και γιατί να προλάβει, άραγε...; Το μόνο που μπορώ να προσφέρω είναι μια πιο εύθυμη πλευρά της ανίατης "ασθένειας" με λογάκια από τους "τοίχους"!

 

Σταματώ, διότι βλέπω την "κατραπακιά" να μου έρχεται οσονούπω!

@ Το μουσικό κομμάτι είναι επίσης δική της επιλογή, η οποία μου άρεσε πολύ!

Εντούτοις, της το αφιερώνω, γιατί τελικά ανήκουμε μόνο στον εαυτό μας και αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον προσφέρουμε με όλη μας την καρδιά εκεί που εμείς θα επιλέξουμε ανεξάρτητα από την εξέλιξη. Για να το πράξουμε κάτι θα ξέρουμε...

Ιστορίες της Νύχτας: Μικρή, νυχτερινή μυσταγωγία

Νικόλαος Γύζης, Παιδί που κοιμάται

Σήμερα έχω την χαρά να φιλοξενώ την αγαπημένη φίλη και "άστεγη καταληψία" Σοφία ΜΒ με μια τρυφερή Ιστορία της Νύχτας! Αποτελεί τη δική της συμμετοχή στο δημιουργικό δρώμενο της φίλης μας Αριστέας!

Μια ιστορία που θυμίζει σε όλους όσοι είναι γονείς ίσως την πιο γλυκιά στιγμή και εικόνα απίστευτης ομορφιάς, που προσφέρει η ύπαρξη ενός παιδιού...

Ας την απολαύσουμε!

@ Εικόνα και μουσική επιλογές δικές μου. Ελπίζω να αρέσουν στην Σοφία... 

Μικρή, νυχτερινή μυσταγωγία

Εκείνες τις στιγμές της νύχτας που μένεις να το κοιτάς απόλυτα νηφάλιο, ακαταμάχητα αθώο και ολοκληρωτικά παραδομένο...

Εκείνες τις στιγμές που μόνο η ανάσα του χορεύει ρυθμικά κάτω από το χαμηλό φως...Άλλες φορές δεν ακούγεται ούτε αυτή! Κι ακροπατώντας σκύβεις ν' αφουγκραστείς. Αναπνέει!

Κι ύστερα ένα χαμόγελο! 

Ποια πεταλούδα γαργαλάει τα όνειρά του; Κι άλλοτε ανήσυχο! Με ποιους δράκους πολεμά;

Είναι εκείνες οι στιγμές που με δέος ευγνωμονείς για το θαύμα της φύσης μα ταυτόχρονα φοβάσαι ενδόμυχα την Ύβρι και γεμίζει ο αέρας με ανομολόγητες ευχές, προσευχές, ξόρκια, δεισιδαιμονίες και τελετουργικά που ποτέ δεν πίστευες.

Κι έρχεται η αγκαλιά του συντρόφου που σε πιάνει αθόρυβα και τρυφερά από τους ώμους. Δεν μιλάτε, δεν ανασαίνετε, το βλέμμα μόνο συναντιέται, το ίδιο βλέμμα, το ίδιο χαμόγελο κι οι δυο χωρίς λόγια. 

Το ξέρεις και το ξέρει! Ότι είναι η αγκαλιά εκείνη ιερή, μια αγκαλιά, μια στιγμή που δεν μπορείς να μοιραστείς με κανέναν άλλο στον κόσμο. 

Μικρή μυσταγωγία στο μισοσκόταδο... κάθε νύχτα...αμέτρητες νύχτες...

@ Η μουσική επιλογή είναι για να μας υπενθυμίζει ότι τα παιδιά, και μαζί τους κι εμείς, επιβάλλεται να ονειρεύονται, να φαντάζονται πάντα έναν κόσμο πιο δίκαιο, κι ας μην είναι, αλλιώς η ελπίδα χάνεται και η ανθρωπιά! Τότε ποιος ο λόγος της συνέχειας σε τούτη τη γη;

Σοφία, σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτή την ευαίσθητη ματιά!

Την έχουμε ανάγκη...

"... ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης..."

Και αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο 9ο Συμπόσιο της Αριστέας με την φιλοξενία της δημιουργικής συμμετοχής της Αννούλας της Πάρου. Μια εξαιρετική προσπάθεια, η οποία με κέρδισε στην πρώτη ανάγνωση!

@ Συνοδεύω το ποίημα της Άννας με ένα μουσικό κομμάτι, το οποίο θεώρησα πολύ ταιριαστό. "Πατρίδα μου" από την παιδική χορωδία του Τυπάλδου σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, στίχους του Μιχάλη Μπουρμπούλη. 

 "... ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης..."

Τίς εἶ;
Συ,  που με βρώμικην αρβύλα την Εστία μου βεβηλώνοντας,
Θρασύνεσαι να λες πως με θαυμάζεις.
Απ' τα σκοτάδια σου το φως μου σφετερίζεσαι,
Ενώ γι' ανωτερότητα κομπάζεις.
Σαν νέος Κολόμβος,τάχατε για μένα νοιάζεσαι
Και μού 'φερες για δώρο μια πυξίδα
Να δείχνει το Βορρά το μαύρο σου στην στράτα μου
Σαν βγω στη ζητιανιά για νέα πατρίδα.
Μα εγώ που απ' την αρχή του χρόνου ζύμωσα
Το φως του Αιγαίου με της Πίνδου τον αέρα
Και τά'καμα αίμα που κυλάει στις φλέβες μου
Μ' ανάσα θυμαριού  ξορκίζω την ακρίδα
Τι δεν γνωρίζουν άλλον ουρανό τα πλάτη μου
Μηδ' άλλο χώμα τ' ακροδάχτυλά μου
Ξένη πηγή δε σβήνει εμέ τη δίψα μου
Γλώσσα άλλη δεν χωράει τη λεβεντιά μου.
Κρατήσετε, λοιπόν τις νουθεσίες σας
Το ενδιαφέρον σας το κίβδηλο το οίδα.
Πατρίδα άλλη μην μου ετοιμάζετε
Θα ζω σ αυτήν, που είναι Ελληνίδα.

 Η τελευταία έκδοση αυτού του τραγουδιού εδώ.

@ Η ανάρτηση αυτή δεν έγινε τυχαία σήμερα...

Ερωτική Φαντασίωση: Ευλογία ή Κατάρα;

Σήμερα η ανάρτηση είναι ακατάλληλη δια ανηλίκους... !!!

Κατάλληλη όμως για τους πιο τολμηρούς...!!! 

Το θέμα αφορά στις ερωτικές φαντασιώσεις, οι οποίες πάντα ήταν ταμπού κι εξακολουθούν. Μια ιδέα που είχε και αναπτύσσει εδώ ένας γνωστός μας φίλος...

Φιλοξενώ για πρώτη φορά, τον φίλο της "μπλογκογειτονιάς" μας, τον Γιάννη από τον ιδιαίτερο ιστότοπο Cinefil.

 

Πριν από κάποιες μέρες απαντώντας σ' ένα σχόλιό του εδώ στο Cafe τού είχα υποσχεθεί ότι θα τον φιλοξενήσω με μία ανάρτηση, που θα επιθυμούσε, διαφορετική από αυτές που περιλαμβάνει το προσωπικό του πιο εξειδικευμένο ως προς τη θεματολογία ιστολόγιο, το οποίο είναι η αλήθεια τον δεσμεύει να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Τα κινηματογραφικά του αφιερώματα είναι εκπληκτικά ως προς το περιεχόμενο και την παρουσίαση. Αξίζει να τον επισκεφτεί όποιος αγαπά τον κινηματογράφο!

Κρατώ σχεδόν πάντα τις υποσχέσεις μου, οπότε "όπερ και εγένετο"...

@ Στα σχόλια θα απαντά ο Γιάννης. 

Οι απόκρυφες ερωτικές μας εικόνες…. Το βύθισμα και η κάθοδος σε ερωτικούς κόσμους που η πραγματική μας ζωή δεν μας αφήνει μήτε να τολμήσουμε να σκεφτούμε στον συνειδητό κόσμο.

Σενάρια ερωτικού καθαρά περιεχομένου με μοναδικό στόχο τι ; Να μεγιστοποιήσουμε την σεξουαλική μας υπερδιέγερση και ηδονή.

Η Ερωτική φαντασίωση είναι ένα όχημα που μας ταξιδεύει πέρα από το πραγματικό, το κατεστημένα ηθικό, το παραδεκτά «νόμιμο» για εμάς.

Είναι η κάθοδος στον κόσμο των φαντασιώσεων «ευλογία» ή «κατάρα»;

Ο Κόσμος της ερωτικής φαντασίωσης είναι κόσμος που μας βάζει τεράστια ερωτήματα, μάλλον θα έλεγα προκλήσεις. Έχουμε το θάρρος να τις δούμε κατάματα ή θα πιάσουμε το ….εξομολογητήρι και θα κάνουμε καθαρτική νηστεία για να τις αποκηρύξουμε;

Έχουμε τη δύναμη να φαντασιωθούμε τον εαυτό μας σε ομοφυλόφιλες επαφές ; Σε μοίρασμα του ερωτικού μας συντρόφου με τρίτον ή τρίτους ; Σε εναλλαγή ρόλων μέσα στην ερωτική επαφή ; Τη συμμετοχή μας σε σεξουαλικό «όργιο»; Ή θα προκληθεί «ηθικό» σοκ στη σκέψη μας αρρωσταίνοντάς μας;

Φίλες και φίλοι, η δύναμη του ερωτισμού είναι άναρχη και δεν υπόκειται σε νομοθετήματα και κατεστημένα δήθεν. Και για να εξηγηθώ δεν θεωρώ ερωτική φαντασίωση την ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ ή τον ΜΗ ΣΕΒΑΣΜΟ της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Αυτά είναι ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, αντικειμενικά άρρωστο, γκρίζο, αιμοβόρο. 

Πώς θα αντιδρούσατε λοιπόν σε τέτοιες ερωτικές σας εμμονές ; Θα νιώθατε «άρρωστοι» ή θα «συμμετέχατε» στην «ολοκλήρωση» αυτής της φαντασίωσης ;

Είναι δυνατόν εσείς, ένας π.χ. «πούρος» straight άντρας, κάποια στιγμή της ζωής σας να διαπιστώνετε ότι θέλετε να σας κάνει έρωτα ένας άλλος άντρας ή το αυτό μια γυναίκα με μια γυναίκα ;

Θα ανατριχιάζατε με λιποθυμικά επεισόδια, αν διαπιστώνατε μια σύζυγος ότι σε κάποια σας φαντασίωση «βλέπετε» να απολαμβάνετε ένα ερωτικό τρίο με τον σύζυγό σας ;

Φίλες και φίλοι, πιστεύω ότι η ερωτική φαντασίωση σε αυτόν τον βαθμό είναι ένα πολύτιμο φίλτρο του οργανισμού μας από «επίθεση» ηδονών.

Η Ερωτική φαντασίωση καθίσταται «κατάρα» στο βαθμό που θα γίνει Εμμονή…..! Εκεί γεννάται θέμα….! Εκεί είναι σαφές ότι «κάτι λείπει» από την ερωτική μας ζωή και η εμμονή στην φαντασίωση έρχεται να καλύψει το ανομολόγητο κενό.

Ρωτάνε πολλοί: Πρέπει το κάθε τυχόν ζευγάρι να μιλάει ανοιχτά για τις φαντασιώσεις του ; Δύσκολη απάντηση……! Η ερωτική φαντασίωση είναι απόλυτα ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. Το αν θα μοιραστεί και θα καταστεί κοινωνός με τον/την σύντροφό μας είναι θέμα του επιπέδου κάθε σχέσης, κάθε κοινωνίας, κάθε αντίληψης. Αντιλαμβάνεστε ότι σε ένα παντρεμένο ζευγάρι στην Ελλάδα αν γίνει εξομολόγηση ….ομοφυλοφιλικής φαντασίωσης μπορεί να έχουμε ρήξη, στην Σκανδιναβία ίσως να έχουμε ….εφαρμογή…..! Το μοίρασμα της ερωτικής φαντασίωσης αν είναι «ανεκτές» σαφώς βοηθάει στην ερωτική μας σχέση.

Αν όμως η ερωτική φαντασίωση γίνεται με μοναδικό σκοπό την σεξουαλική εκτόνωση προσωπικά, αν δηλαδή ολοκληρώνεται με προσωπικό αυτοερωτισμό, τότε οδηγούμαστε σε μοναξιά, απομόνωση και προβλήματα.


Η Δύναμη αυτή καθ εαυτή της ερωτικής φαντασίωσης είτε αγνοείται είτε σνομπάρεται από τους «ορθολογικά» σκεπτόμενους ανθρώπους. Είμαι από εκείνους που ακράδαντα πιστεύουν ότι η δύναμη της libido και το ερωτικό ένστικτο είναι «ανίκητο» στην χειραγώγηση της ανθρώπινης συνείδησης υπό την έννοια ότι τυχόν τιθάσευσή του θα οδηγήσει σε καταβολή πολύ μεγάλου κόστους ικανού να παραμορφώσει το είναι μας. 

Η Δύναμη της φαντασίωσης δίνει υπαρκτή «οντότητα» σε αυτό που ζει ο φαντασιούμενος. Υπάρχουν άνθρωποι που «συζητούν» για την φαντασίωσή τους λες και έχει συμβεί. Την μοιράζονται με τον περίγυρό τους όχι φυσικά για να …καμαρώσουν αλλά γιατί «το ζουν».

Η σπουδή των συζητήσεων του ανοιχτού δικτυακού κόσμου, για όσους συμμετείχαν, εξάγει τόμους για βιβλία, φέρνει στο φως έναν ολάκερο κρυμμένο κόσμο, τι ειρωνία, καταπιεσμένης κρυφής σεξουαλικότητας σε μια εποχή που … «καμαρώνει» για την σεξουαλική της απελευθέρωση, τη στιγμή που είναι απίστευτα φοβική.

Εκεί οι διάφορες φαντασιώσεις μας παίρνουν τον χαρακτήρα του role-play σε κάθε επαφή, εκεί είμαστε «άλλοι». Πιο λεύτεροι; Ίσως………!

Θα μου πείτε εύλογα, μα…..πώς ένας άνθρωπος σε σχέση χρόνων θα μπορεί να «νομιμοποιείται» στην άφεση των ερωτικών του φαντασιώσεων.
Η Απάντηση είναι στην Φιλοσοφία των Ελλήνων. Στο μέτρο…..! Στην αρμονία…..! Αν έχουμε τη δύναμη να ελέγξουμε τις ερωτικές μας φαντασιώσεις, να τις «χαρούμε», αν θέλετε να τις εντάξουμε στην πραγματική μας ζωή, τότε αυτές είναι ευλογία, καθόσον μας δίνουν την ώθηση, το νέο, το φρέσκο.

Αν γίνουμε υπηρέτες των φαντασιώσεων, τότε οφείλουμε να δούμε τι μας συμβαίνει. Γιατί σίγουρα κάτι συμβαίνει. Ο φόβος, η ενοχή, η απόρριψη, δεν είναι καλοί σύμβουλοι.

Προσέξτε ιδιαίτερα την περίπτωση που κατά την ώρα που κάνετε έρωτα με την/τον σύντροφό σας, φαντάζεστε κάποιαν/κάποιον άλλον…! Πώς ;; Τι σας λέω ε ; Σας ενοχλώ; Σας σοκάρω αν το φανταστείτε ε ; Ή μήπως όχι ;……. Τότε τα πρόσωπα γίνονται το μέσο και όχι ο σκοπός της πράξης.

Σε κάθε περίπτωση ας κρατήσουμε την Ευλογία της ερωτικής φαντασίωσης στη ζωή μας, όποια και νάναι, ότι και νάναι. Η Ερωτική ηδονή δεν είναι μονοσήμαντη και έχει να μας χαριστεί από πάρα πολλές εναλλαγές ρόλων και συμμετοχών...

@ Να δηλώσω αμέριστα, ότι ευχαριστώ πάρα πολύ την εξαίρετη φίλη Γλαύκη, που φιλοξένησε την άποψή μου αυτή στο εξαίρετο ιστολόγιό της, που αποτελεί, όπως και πολλά άλλα, κόσμημα για τον κόσμο του διαδικτύου.

Ειλικρινά ευχαριστώ.

Αφύπνιση...

Μια πρόσκληση σε διάλογο σήμερα από την αγαπημένη φίλη Άννα της Πάρου, ακόμα "άστεγη καταληψία" που έχω την χαρά να φιλοξενώ για πρώτη φορά την ίδια εδώ στο Cafe, καθώς η κόρη της την πρόλαβε και με επισκέφτηκε πριν από εκείνη!
Το θέμα που προτείνει προς συζήτηση και προβληματισμό είναι το παρακάτω:



Η ΜΝΗΜΗ και η ΓΝΩΣΗ συμβάλλουν στην ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Γιατί ο ύπνος μας, δεν έχει πάντα εφιάλτες.
Οι εφιάλτες, όμως, μας πιάνουν πάντα στον ύπνο!

@ Μπορεί ο καθένας να δώσει όσες και όποιες προεκτάσεις θέλει πάνω στο αντικείμενο του διαλόγου.

@ Απαντά στα σχόλια η Άννα, κι εγώ αν έχω κάτι να προσθέσω. 
     Οι εικόνες είναι επιλογές της Άννας και η μουσική δική μου.