Ως εισαγωγή στην εποχή του καλοκαιριού λογαριάζω ετούτη την ανάρτηση, με μικρή ποικιλία στο περιεχόμενο χωρίς όμως καμία αναφορά σε καλοκαιρινά θέματα. Μια εποχή που έχει συνδεθεί με χαρά και μια κάποια ανεμελιά και φυσικά πολλά άλλα όμορφα. Εντούτοις, η πηγαία χαρά και η ηρεμία έχουν απαχθεί βίαια από την ζωή μας, όπως και οι περισσότερες από τις ομορφιές της.
Ξεκινώ με μια πρόταση τηλεοπτικής σειράς που μόλις ολοκληρώθηκε η προβολή της. Δεν παρακολουθώ τηλεόραση, οπότε την είδα διαδικτυακά ως συνήθως κάνω επιλέγοντας ό,τι μου φαίνεται ενδιαφέρον. Πρόκειται για την εβδομαδιαία σειρά του Mega δεκαέξι μόνο επεισοδίων με τίτλο "Οι Αθώοι", η οποία βασίστηκε στο θαυμάσιο έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Ο Κατάδικος" (1919).
Το σενάριο είναι της Ελένης Ζιώγα, η οποία κατάφερε να φέρει στο φως με μαεστρία τον πλούσιο και γεμάτο συγκρούσεις εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων ξεφεύγοντας από τα κλισέ, μα και το βαθύτερο υπαρξιακό νόημα της ιστορίας. Ο Νίκος και ο Άγγελος Κουτελιδάκης έκαναν τη σκηνοθεσία, όπου εκπληρώνεται με μεγάλη επιτυχία ένα όνειρο πολλών χρόνων του πατέρα Κουτελιδάκη (συνεργάστηκε με τον γιο του Άγγελο) να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο πεζογράφημα. Κατά ένα μέρος αποτέλεσε κάπως οικογενειακή υπόθεση...:)), μια και η Ελένη Ζιώγα είναι σύζυγός του. Συνεργασίες που αξίζουν τον κόπο, αφού το αποτέλεσμα τις δικαιώνει. Εκπληκτική, επίσης, είναι η φωτογραφία του Γιάννη Φώτου, η οποία αναγάγει την τηλεοπτική σειρά στο επίπεδο κινηματογραφικής προσπάθειας. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές και δε συζητώ για τους πρωταγωνιστές (Η Αμαλία Καβάλη στον ρόλο της Αρετής, διακρίνεται για την πολύ δυνατή και απίστευτα εκφραστική ερμηνεία της)!
Γενικά, είναι ένα βαρύ κατηγορώ απέναντι σε μια κοινωνία που δεν αφήνει περιθώρια κατανόησης ανθρώπων και καταστάσεων πριν τιμωρήσει και φυσικά δε συγχωρεί (και τελικά πόσο επίκαιρο). Όλο αυτό αποδίδεται με πιστή αποτύπωση της εποχής μέσα από τον σκληρό τρόπο της τότε πραγματικότητας μα και με συμβολισμούς στα όρια του μεταφυσικού. Δε θα πω τίποτε άλλο, ώστε να μην προκαταβάλω περισσότερο όποιον δεν την έχει παρακολουθήσει.
Και πάμε στη μουσική τώρα...!
Άκουσα τυχαία ένα κομμάτι, του ελληνικού συγκροτήματος, των CReal που με πήγε κάπου είκοσι χρόνια πίσω και αναπάντεχα με κατέκλυσε ένα στενόχωρο αίσθημα από τις τρυφερές αναμνήσεις, κι ας μην ήταν στις τότε μουσικές μου επιλογές. Ήταν τότε που ακόμα ζούσαμε (έστω και ως αυταπάτη) σε χρόνια πιο όμορφα και ίσως πιο ξένοιαστα, γιατί λίγο μετά εξελίχθηκαν σε π@$τ@ν@ όλα! Τώρα προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας τα ασυμμάζευτα! Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό το τραγικό το οποίο ζήσαμε και ζούμε, έχουμε να υποστούμε και τη νεκρανάσταση των πολιτικών ζόμπι, που χωρίς καμία ντροπή και με περισσό θράσος προσχεδίασαν τα πάντα (με γερές "πλάτες" άλλων δυνατών), ώστε να επανέλθουν με αξιώσεις δήθεν έντιμου και έμπιστου πολιτικού αρχηγού! Βρε ουστ! Τι να πω; Τον "νου μας ρεμάλια"!
Και κλείνω με μέρος ενός στίχου από ακόμα ένα μουσικό κομμάτι των CReal , το οποίο μπορεί να είναι ερωτικό τραγούδι, όμως εμένα μου ταίριαξαν αυτά τα λόγια για να μεταφέρω το μήνυμα που θέλω... Πατήστε στον στίχο για να ακούσετε ολόκληρο το τραγούδι που είναι στα Αγγλικά.
Lost in the silence and I forget the violence
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.