Η αυτοθυσία μήπως μπορεί να έχει όρια;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, κανέναν δε ρωτά, κανέναν δε λογαριάζει για το τι θα δώσει και τι θα πάρει στην πορεία του. Προχωρά και σαρώνει κι αν οι άνθρωποι σταθούν γενναία απέναντι του, ίσως κερδίσουν πολλά, ειδάλλως, "έπαιξαν κι ΄'έχασαν".

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που στη διαδρομή τους μέσα στον χρόνο μπορεί να ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή με όλα τα όμορφα μα και τα άσχημα που θα τους συναντήσουν και το κάνουν, όμως σε κάποια φάση επιλέγουν συνειδητά να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες κι επιθυμίες προς όφελος άλλων.

Μάχονται στην πρώτη γραμμή δίχως άλλη σκέψη, προκειμένου να υπερασπιστούν όσους αγαπούν και χρειάζονται τη συνδρομή τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλουν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους. Στέκονται αγέρωχοι με υπομονή και δυναμισμό πλάι τους στις δύσκολες στιγμές παραμερίζοντας εγωισμούς, φόβους, κούραση και διαφωνίες. Όλα αυτά δε μετρούν εμπρός στο καθήκον και τους δυνατούς συναισθηματικούς δεσμούς που καλούν να σταθεί κανείς στο ύψος των περιστάσεων. 

Έρχεται όμως το ερώτημα για πόσο και μέχρι πότε θα υφίσταται η αυτοθυσιαστική στάση; 

Παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν συνηθισμένο να θυσιάζουν ολόκληρη τη ζωή τους για την ευημερία και μόνο των άλλων, επειδή το επέβαλλαν οι κοινωνικές νόρμες με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Σήμερα κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ως σκέψη.όσον αφορά στην κοινωνία, αλλά ο άνθρωπος να πορεύεται με όσα επιτάσσει η ηθική του και οι αξίες του.

Εκείνο που θεωρώ ότι απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό από όλους είναι η αυτοθυσία που δείχνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν για χρόνια (ή για όσο υπάρχουν) μέλη της οικογένειάς τους, λόγω ασθένειας ή κάποιας σοβαρής ανεπάρκειας. Ένας αγώνας απαιτητικός, ένας δρόμος δύσβατος και το φορτίο αβάσταχτο με το ψυχικό ανάστημα υψηλό.

Και σ' αυτές τις περιπτώσεις το ερώτημα παραμένει ενεργό. Η αυτοθυσία θα έχει όρια; 

Ο χρόνος, όπως ανέφερα στην αρχή, δε διακόπτει την ανηλεή ροή του για τίποτα, οπότε οι άνθρωποι από μόνοι τους οφείλουν να σεβαστούν και τον εαυτό τους, να του προσφέρουν την αγάπη, τη φροντίδα που ίσως στερήθηκε, την ευγνωμοσύνη και τη δικαίωση που πιθανόν δεν έλαβε, την εκπλήρωση ονείρων που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία. 

Εν ολίγοις, οι άνθρωποι έχουν χρέος και καθήκον απέναντι και στον εαυτό τους κι όχι μόνο προς τους άλλους (οικογένεια, εργασία, φιλικό περιβάλλον).

 

                                                Pulp, Got To Have Love
 

Υπηρέτης πολλών "αφεντάδων"...(;)

Τούτη τη φορά ξεκινώ με το "ρε, πού μπλέξαμε"..., μια και αυτό που ακολουθεί θα το βάφτιζα "της  αγανακτήσεως το ανάγνωσμα"!

Άραγε, πώς να μην γκρινιάξει και να σιχτιρίσει επαναλαμβανόμενα κανείς, όταν από όλες τις μεριές προσπαθούν παντοιοτρόπως να μας βάλουν με το στανιό στον ρόλο των κορόιδων! Και να μη θες να το δεχτείς, το νιώθεις αυτόν τον ρόλο να επιδιώκει να κολλήσει επάνω σου σα γλίτσα. Για να μην μιλώ με γρίφους, περνώ στην ουσία, που αφορά σε διάφορα απλά καθημερινά θέματα (πού να πιάσουμε τα πιο σοβαρά), τα οποία εξελίσσονται σε τροχοπέδη ή βάσανο. Η αφορμή για να εκφραστώ εδώ προήλθε από την παράδοση ενός πακέτου μέσω μίας υπηρεσίας ταχυμεταφορών και θα τα μεταφέρω όπως έγιναν, για να ξεσπαθώσω και λίγο...

Πολύ συχνά δημιουργούνται προβλήματα πλέον με τις παραδόσεις πακέτων και δε συζητώ για τη Γενική Ταχυδρομική που σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει εγκαταλειφθεί, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού, με αποτέλεσμα οι καθυστερήσεις να είναι μεγάλες. Όμως άλλες ιδιωτικές υπηρεσίες αυτού του τύπου κάνουν ό,τι γουστάρουν, γιατί... μπορούν! Με μια τέτοια υπηρεσία είχα ένα προβληματάκι τις προηγούμενες ημέρες. Πρέπει να ζητήσεις να σε ενημερώσουν με μήνυμα ή τηλεφώνημα για το πότε θα παραδώσουν, αλλιώς ενημερώνουν τελευταία στιγμή ή και όχι...

Γενικά, όποτε είναι να γίνει παραλαβή ένα άγχος υπάρχει, γιατί δεν μπορεί να είναι κανείς στο σπίτι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο να τους περιμένει σταυροπόδι! Στη δεδομένη περίπτωση απογειώθηκε η κατάσταση όπως και τα νεύρα μου, αφού το πακέτο δεν ήρθε ποτέ! Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με την υπεύθυνη της υπηρεσίας, διαπιστώνω ότι είχε σημειωθεί λάθος ταχυδρομικός κώδικας και η παράδοση πήγε να γίνει σε όμορη περιοχή. Όμως πριν ξεκαθαριστεί αυτό, ο διάλογος ήταν κάπως σουρεάλ. Μέσα σε όλα μου διευκρίνισε ότι κατά την παράδοση χτυπούν το κουδούνι μία φορά κι αν δεν εμφανιστεί κανείς, φεύγουν.,,, Μου άναψαν τα λαμπάκια πάραυτα και ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε! Της τόνισα πως αυτό είναι απαράδεκτο από μεριάς τους, καθώς δεν έχουν σκεφτεί (μάλλον τους είναι αδιάφορο) ότι μπορεί κάποιος να είναι στην τουαλέτα... ή ένας ηλικιωμένος θα πρέπει να τρέξει να παραλάβει με κίνδυνο να μπουρδουκλωθεί στις σκάλες και εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν να πεταχτεί κάποιος με ένα κουδούνισμα και δίχως μία λογική αναμονή από τον διανομέα όταν δίνουν ένα εύρος παράδοσης δύο ωρών. Μου δικαιολογήθηκε ότι έχουν 500 διανομές και ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Τότε απάντησα ότι κι εμένα μου είναι αδιάφορο, αφού οφείλουν να βρουν τρόπο, γιατί η δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τον κόσμο κι όχι να τον παιδεύουν ή να τους υπηρετεί εκείνος! Δεν είχε τι άλλο να πει και φυσικά προσπάθησε να επιτευχθεί η παράδοση το συντομότερο δυνατό, βέβαια σε ώρα άσχετη από αυτή που ζήτησα (μην είμαστε και πλεονέκτες)! Πάντως, αν δεν ήταν κάποιος άλλος στο σπίτι, θα έπρεπε να πάρω άδεια από την εργασία μου για την ηλιθιότητα που τους βαράει ή δε θα παραλάμβανα ποτέ!

                                                    (Λίγη αγένεια δε βλάπτει!)

Τελικά, έχουμε φτάσει στο σημείο να υπηρετούμε όλους εκείνους που ο σκοπός της ύπαρξης τους είναι η εξυπηρέτηση του κοινού! Ας μην ξεχνάμε τις τράπεζες, οι οποίες ήταν οι πρώτες διδάξασες! Και πόσες άλλες υπηρεσίες και φορείς...  Και τρέχουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες να βγάλουν άκρη (συχνά στην άλλη άκρη από εκεί που κατοικούν) ή ψάχνουν και εξαρτώνται από άλλους να τους βοηθήσουν ή να τους εξυπηρετήσουν με τα ψηφιακά μέσα.

Θέλετε να προσθέσω και τους τεχνικούς που τους ψάχνεις με το δίκαννο και αν καταφέρεις να τους βρεις, θα παρακαλάς να σου κάνουν τη δουλειά και θα προσεύχεσαι να την φέρουν σε πέρας σωστά...! Αν συνεχίσω, τελειωμό δε θα έχω και είμαι σίγουρη ότι όλοι θα έχουν να πουν πολύ περισσότερα!

Το έχω ξαναπεί ότι μονίμως βρισκόμαστε στη διαδικασία του πληρώνεις και δηλώνεις και πλέον υπηρετείς το σύστημα όλο (δημόσιο και ιδιωτικό) μέσα από την ανικανότητά του και την αδιαφορία του! Για να μην είμαι άδικη και μόνο γκρινιάρα, δε λέω ότι δεν υπάρχουν και πολλά καλά - τα οποία δεν υπήρχαν παλαιότερα - που προσφέρουν διευκολύνσεις στους ταχύτατους ρυθμούς που ζούμε, αλλά  τα αρνητικά μας διαβρώνουν εσωτερικά! Γνωρίζοντας, επίσης ότι τα περισσότερα είναι επικοινωνιακές φανφάρες και κενού (ή ελλειμματικού) ουσιαστικού περιεχομένου, δεν είναι δυνατόν να μην επέρχεται εκνευρισμός και αγανάκτηση!

 

@  Μουσική από τις αγαπημένες "πέτρες που κυλούν" για να μη χορταριάζουν...! 

 

 

Θα πρόσφερες βοήθεια, αν χρειαζόταν;

Αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση στάθηκε κάτι που άκουσα σε ραδιοφωνική εκπομπή, κάπου ανάμεσα στα τραγούδια και τον σχολιασμό που συνήθως γίνεται. Όπου αναφέρθηκε το τραγικό περιστατικό με τον άδικο θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος εγκλωβίστηκε στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού του μετρό στη Βοστώνη, καθώς πιάστηκε το πανωφόρι του. Εξίσου όμως τραγικό και παράλληλα τρομακτικό ήταν το γεγονός ότι τον έβλεπαν άλλοι περαστικοί και δεν έκαναν απολύτως τίποτα, απλώς κοίταξαν και συνέχισαν...! Μάλιστα, κάποιος στάθηκε να τον κοιτά περισσότερο χρόνο χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από μεριάς του!Οι υπεύθυνοι του σταθμού έφτασαν έπειτα από είκοσι λεπτά, τα οποία αποδείχτηκαν μοιραία, αφού είχε πεθάνει ήδη από ασφυξία ο άτυχος νέος άνδρας (είχαν τυλιχτεί τα ρούχα του γύρω από τον λαιμό του). Αυτό συνέβη τον Φεβρουάριο, αλλά δόθηκαν τα βίντεο από τις κάμερες στη δημοσιότητα τις προηγούμενες ημέρες. 

Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά χωρίς απαραίτητα να χάνονται ζωές. Το σημαντικό εδώ είναι η συχνή απάθεια του κόσμου σε περιπτώσεις που κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Μπορεί να το συναντήσει κανείς στις παιδικές ή εφηβικές ομάδες στα σχολειά ή αλλού, στον δρόμο όταν κάποιος πέσει και χτυπήσει ή του επιτεθούν, στα μέσα μαζικής μεταφοράς αν ζαλιστεί ή λιποθυμήσει ή κλέβουν το σπίτι του γείτονα και η αστυνομία δεν καλείται από εκείνον που το αντιλαμβάνεται, και πόσα άλλα... Δε συζητώ καν ότι ολόκληρη ανθρωπότητα στέκεται και κοιτά με απάθεια λαούς να κατακρεουργούνται από λίγους ισχυρούς. Προτίμησα να αναφερθώ σε πιο απλά της καθημερινότητας που γίνονται μπροστά στα μάτια μας.

Ζητήθηκε, λένε, η γνώμη ψυχολόγων για τη στάση αυτή των ανθρώπων κι εκείνοι είπαν πως στέκονται απαθείς, διότι πιστεύουν ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει δράση, κάποιος άλλος θα βοηθήσει. Οπότε για ποιο λόγο να το κάνουν οι ίδιοι; 

Ο "κάποιος άλλος" μπορεί και να μην υπάρξει ποτέ. Τότε; Αν ο καθένας μας βρισκόταν στη θέση αυτού που χρήζει βοηθείας και κανείς δεν του την πρόσφερε, πώς θα μας φαινόταν; Ξέρω ότι η πρώτη σκέψη πολλών θα ήταν: "Αφού δεν είμαι σε αυτή τη θέση, γιατί να με νοιάζει; Κι ευτυχώς, δηλαδή, που δεν είμαι! Μακριά από εμένα αυτά!"... 

Αυτός ο "άλλος" ας είμαστε επιτέλους ο καθένας μας. "Σωτήρες" εξ ουρανού δεν πέφτουν στα πόδια μας, για να μας απαλλάξουν. Και το πάω λίγο πιο πέρα. Αν δεν περιμέναμε κανέναν "άλλο" να κάνει ό,τι μπορούμε εμείς οι ίδιοι, τότε θα δυσκολεύονταν οι έχοντες εξουσία να μας κάνουν πιόνια... 

Υ.Γ.:
Δεν αναφέρθηκα σε περιστατικά κατά τα οποία όχι απλά κοιτά κάποιος έναν άνθρωπο που χρειάζεται άμεσα βοήθεια , μα τον βιντεοσκοπεί με το κινητό δίχως καμία άλλη αντίδραση, καθώς τότε πρόκειται περί ηλιθιότητας και μόνο! Και δυστυχώς έχουν υπάρξει άπειρα... Κατάντια του ανθρώπινου είδους θα το χαρακτήριζα! Άραγε, εκεί τι πόρισμα θα έβγαζαν οι ψυχολόγοι;

 

Εμ, τα 'πε ο ποιητής, κι εμείς "κοσμάρα"!

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια. 

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

 
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι. 

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Αποσπάσματα από το ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο "Αποκριτική γραφή" (1908), από τη συλλογή "Η Πολιτεία και η Μοναξιά" (1912).

 

Ας δούμε πότε το έγραψε και ας ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στο σήμερα και δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο!  

 

 

 

Νίκη του φωτός επί του σκότους...

Οι μέρες ετούτες είναι εξέχουσας σημασίας για τον Χριστιανισμό, καθώς έπειτα από το βαθύ σκοτάδι των παθών και της θυσίας ακολουθεί το φως που προβάλλει με λαμπρότητα μέσα από τη νίκη επί του θανάτου. Νίκη επί του θανάτου της ψυχής θα πρόσθετα, καθώς στη σύγχρονη εποχή εκείνη βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Δυσκολεύεται να βρει τη φωτεινότητα ή και δεν την αναζητά καν, αφού δεν την αναγνωρίζει.

Σύμφωνα με τον Πέρση ποιητή Τζεραλαλαντίν Αλ Ρουμί (1207-1273) "υπάρχουν δυο τρόποι για να λάμπεις είτε να αντανακλάς το φως είτε να το δημιουργείς".

Σημειώνει επίσης ότι "το φεγγαρόφωτο πλημμυρίζει όλο τον ουρανό, από τη μια άκρη του ορίζοντα στην άλλη, μα πόσο από αυτό θα φωτίσει και το δωμάτιο του καθενός εξαρτάται από τα παράθυρά του". 

Υπενθυμίζει, για να μη ξεχνιόμαστε, ότι "η πληγή είναι το σημείο από όπου μπαίνει μέσα μας το φως".

Και κλείνει, λέγοντας πως "το να κοιτά κανείς προς τα πάνω τον φωτίζει, αν και στην αρχή μπορεί να τον κάνει να ζαλιστεί"!

Όμως, κατά τη γνώμη μου, αξίζει όλη η ζαλάδα...

 

@ Ένα μουσικό κομμάτι του Roger Waters, που με τους γεμάτους ειρωνεία στίχους του μας φέρνει με πίκρα εμπρός σε ένα άλλο "θαύμα" της σημερινής ανθρωπότητας...

Και ο David Gilmour με τη μουσική του έρχεται να φέρει στην ψυχή μας την αξία του φωτός τόσο για τον άνθρωπο όσο και για όλη την πλάση!

 

Battle for the sun... but only with you!

Ασπρόμαυρη η εποχή με αρκετό γκρίζο απλωμένο σαν χοντροϋφασμένο σεντόνι σε όλη την πλάση, η οποία ενάντια σε τούτο το βαρίδι παλεύει να φορέσει την πολύχρωμη και ευωδιαστή φορεσιά της, αγωνίζεται να φέρει τη χαρά σε όλα τα πλάσματά της , όπως άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της. Ο ρόλος της συνδέεται απόλυτα με εκείνον του αφυπνιστή, που σκορπά απλόχερα γύρω του το γενναίο ξύπνημα και την καθολική αναζωογόνηση.

Εγώ πάντως ήρθα εδώ να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο ελαφρώς παράξενο, μα ούτως ή άλλως σε καιρούς παράξενους ζούμε και παντελώς στρεβλούς...! Γι' αυτό μην απορήσετε για το μοίρασμα λεκτικών χαστουκιών που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, καθώς δια μέσου αυτών θα επιδιώξω να ενεργοποιήσω ορισμένα πνευματικά ξυπνήματα απόλυτα αναγκαία... Πολύ θα ήθελα να είναι πραγματικά και σβουριχτά ετούτα τα χαστούκια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί ότι η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και πρέπει να πάρει άλλη ρότα! Όμως δεν είμαι τόσο βίαιος άνθρωπος, οπότε αρκούμαι να τα δώσω μέσω των λέξεων...

Δανείζομαι τους τίτλους των τραγουδιών που έπονται και τους χρησιμοποιώ ως έναυσμα... Όλα είναι του βρετανικού ροκ μουσικού συγκροτήματος Placebo.

Passive Aggressive είναι ο τίτλος του πρώτου μουσικού κομματιού. Σημαίνει "παθητικά επιθετικός", όπου θα έλεγα να σταματήσουμε να λειτουργούμε κάπως έτσι, αφού το μόνο που καταφέρνουμε είναι η πρόκληση κακού στον εαυτό μας. Είναι ένας τρόπος καθαρά αυτοκαταστροφικός, δίχως κανένα ανατρεπτικό - μα χρήσιμο - αποτέλεσμα στην κατάσταση που βιώνουμε. Επιτρέπουμε την εκροή δηλητήριου εσωτερικά μας και προς τους άλλους (ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κι εκεί εξαντλείται η όποια αντίδραση...)! Ενεργητικά επιθετικοί, λοιπόν, οφείλουμε να γίνουμε - με την καλή έννοια το επιθετικοί - αν θέλουμε να επιστρέψει η φύση στην καθορισμένη πορεία της, βοηθώντας την να απαλλαγεί από το βαρύ γκρίζο σεντόνι που την επισκιάζει.

Without You I'm Nothing  είναι ο τίτλος του δεύτερου (στο οποίο οι Placebo έχουν συνεργαστεί επιτυχώς με τον David Bowie). Σημαίνει ότι "χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα". Ας αναλογιστούμε επιτέλους την αποκλειστικά ατομική πορεία σε τι τέλμα μάς έχει φέρει και να επανεκτιμήσουμε την κοινή πορεία με τους άλλους για έναν σημαίνων σκοπό που μάς ενώνει! Ας το μεταφέρουμε αυτό στον διπλανό μας ως αναντίρρητη ανάγκη, προκειμένου να έχουμε δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα! Μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση "ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη" κι ας μη μας αρέσει να το ακούμε, καθώς είναι μια αδιάψευστη αλήθεια!

Battle For The Sun είναι ο τελευταίος τίτλος που μεταφράζεται ως "μάχη για τον ήλιο". Έτσι, με ενεργητική επιθετικότητα ή πιο σωστά με ενεργητική αποφασιστικότητα και δυναμισμό ας προχωρήσουμε παρέα μ' εκείνον (και όποιους άλλους) που καλέσαμε δίπλα μας (έπειτα από τη συνειδητή εξομολόγηση της αναγκαίας παρουσίας του στη ζωή μας), για να δώσουμε την περίφημη μάχη για τον ήλιο, που χρειάζεται απαρέγκλιτα η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της! Φυσικά, τη βαθιά και καθοριστική μάχη πρώτα πρέπει να τη δώσουμε με τον εαυτό μας ο καθένας, ώστε να νιώσουμε στο πετσί μας ότι δε χωρά ουδεμία υποχώρηση στην όποια αδυναμία μας ως άνθρωποι, που πιθανά θα έβλαπτε την κοινή προσπάθεια!

Αυτά τα ολίγα κι ας μοιάζουν τετριμμένα και ίσως γραφικά!

 

 

 

 

@ Και αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της αγαπημένης μας Αριστέας με τίτλο "Ξυπνήματα" !

 

Μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας

Έπειτα από τις αρχαίες βωμολοχίες της προηγούμενης ανάρτησης ήρθα να συνεχίσω εδώ με μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας, όπως αναφέρει και ο τίτλος, οι οποίες μπορούν άνετα να προκαλέσουν τον οποιοδήποτε να ξεστομίσει βρισιές όλων των ειδών. Είναι στιγμές που κανείς χάνει την ψυχραιμία του ακόμα κι αν είναι συνήθως υπομονετικός, ευγενικός και ψύχραιμος άνθρωπος.

Σκηνή πρώτη

Πρωινή ώρα (αρκετά νωρίς) πηγαίνοντας στην εργασία σου στέκεσαι σε στοπ σε κάποιον εσωτερικό δρόμο της πόλης, τον οποίο διασχίζεις καθημερινά και συμβαίνει το αδιανόητο... Το φορτηγό που στέκεται μπροστά σου ξεκινά να περάσει το στοπ για να συνεχίσει απέναντι, όμως το μετανιώνει δίχως εμφανή λόγο και κάνει όπισθεν μάλιστα με φόρα χωρίς να ελέγξει καν. Εσύ έχεις παραμείνει στη θέση σου (όπως όφειλες, για να ελέγξεις πριν προχωρήσεις) και δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις, φυσικά δεχόμενος μια γενναία σπρωξιά, για να τη θυμάσαι! Και... "γιατί ήσουν πίσω του", θα σε ρωτήσει ο οδηγός του φορτηγού!  Από τη μια είναι να γελάς κι από την άλλη να βρίζεις! Δυστυχώς η ζημιά ήταν μεγάλη και υψηλό το κόστος, αλλά, ευτυχώς, ο οδηγός κατανόησε άμεσα την ηλιθιότητα που έκανε, είχε ασφάλεια και έληξε ήπια η κατάσταση. Βέβαια, εσύ πληρώνεις την όλη ταλαιπωρία της επισκευής και των χρημάτων που θα προκαταβάλεις...

Σκηνή δεύτερη

Απογευματινή ώρα Σαββάτου βρίσκεσαι σε λεωφορείο γραμμής που εξυπηρετεί την περιοχή σου και κινείσαι σε γνωστή λεωφόρο και μάλιστα σε πολύ κεντρικό σημείο συμβαίνει ένα ακόμη απίστευτο συμβάν.  Στη στάση της πλατείας έρχεται ένας άνδρας στο παράθυρο και βρίζει ασύστολα έναν επιβάτη, ο οποίος κάθεται στα μπροστινά καθίσματα κοντά στον οδηγό. Ως συνεπιβάτης εκπλήσσεσαι στιγμιαία, αλλά δε δίνεις πολλή σημασία, γιατί βλέπεις ότι ο άλλος επιβάτης δεν ασχολείται (εξάλλου υπάρχουν αρκετοί διαταραγμένοι γύρω μας). Στο επόμενο όμως φανάρι, ένα μικρό κλειστό φορτηγάκι κάνει όπισθεν και κολλά σχεδόν πάνω στο λεωφορείο διακόπτοντας την κυκλοφορία. Από αυτό κατεβαίνει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα πλησιάζει στο παράθυρο του οδηγού και κάτι του λέει για τις πινακίδες του οχήματος του, για να τον απασχολήσει και ο άντρας της πηγαίνει ξανά στο παράθυρο του γνωστού επιβάτη και του ζητά επίμονα να κατέβει κάτω... Δε θα πολυλογήσω, καθώς δεν υπάρχει λόγος. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποση ώρα, ενώ το λεωφορείο ήταν πλήρες (μέχρι σκασμού) από κόσμο. Ζητάς από τον οδηγό να καλέσει την αστυνομία, για να παρέμβει και ότι είναι ανήκουστο να κρατούνται "όμηροι" μιας  παλαβής κατάστασης τόσοι άνθρωποι κι εκείνος να στέκεται σαν χαζός και να μη ξέρει τι να κάνει... Από το πλήθος του κόσμου αντιδρούν ακόμη δύο άτομα και οι υπόλοιποι "μούγκα"! Ένας από αυτούς (ψηλός μπρατσαράς) κατέβηκε να διαπραγματευτεί με το ζευγάρι, μήπως και ομαλοποιηθεί η κατάσταση... Αφού η "ομηρία" είχε συνέχεια, κατεβαίνεις και πας με τα πόδια έως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό αναθεματίζοντας για την ηλιθιότητα που βιώνεις (από τους εμπλεκόμενους και τον οδηγό), την απραξία του κόσμου μα και τη δική σου ίσως ατολμία να καλέσεις την αστυνομία και να αναφέρεις το περιστατικό! Μα στην Ελλάδα ζεις και θα βρεθείς εσύ μπλεγμένος κι όχι αυτοί που το προκάλεσαν...

Σκηνή τρίτη (πιο λάιτ;)

Κάνεις τον συνηθισμένο γρήγορο περίπατό σου σε ήσυχο μέρος της πόλης σου και βλέπεις στη διαδρομή μια νεαρή μητέρα  να σπρώχνει το καροτσάκι του παιδιού της κοιτώντας χωρίς διάλειμμα το κινητό της. Και λες τώρα θα πέσει σε κανένα εμπόδιο και δε θα το πάρει και είδηση...! Δεν κοίταξε απλά το κινητό της, γιατί κάποιος κάλεσε, αλλά ήταν χωμένη εκεί, στον κόσμο του τίποτα όπως και το μικρό της φάνταζε ένα τίποτα! Όταν η βόλτα γίνεται αγγαρεία κι όχι μοίρασμα και χαρά με το παιδί! Θυμώνεις, βρίζεις από μέσα σου (καθώς βλέπεις τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας στα παιδιά και όχι μόνο) και συνεχίζεις την πορεία σου πιο γρήγορα, κοιτώντας να ξεσπάσεις μέσω της ταχύτητας...

Τα συμπεράσματα δικά σας!

 

@ Μουσική άσχετη... μόνο ο τίτλος σχετικός!

 

"Μακάρι να 'τανε τα πάντα αλλιώς"...

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τέχνη μέσα από όλες τις μορφές της έχει τη δύναμη μα και τα κατάλληλα εργαλεία να αποδώσει το βάθος των σκέψεων και πολύ περισσότερο των συναισθημάτων, που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση κάποιες στιγμές να εκφράσει με λόγια. Τούτο συμβαίνει όταν αυτά που μένουν ανείπωτα πληγώνουν. Όταν υπάρχει στην ψυχή "τραύμα" (συχνά συλλογικό κι όχι μόνο ατομικό), το οποίο δεν του είναι εύκολο να επεξεργαστεί. Τότε τον ρόλο του αναμεταδότη και εν μέρει λυτρωτή αναλαμβάνει η τέχνη και σε μεγάλο βαθμό η μουσική και το τραγούδι. Πόσοι καημοί, πόσος πόνος, αγωνία, ματαίωση μα και χαρά (για να μην είμαστε άδικοι) βρήκαν διέξοδο μέσα από αυτό το είδος της τέχνης σχεδόν από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη γη!

Με αυτό το σκεπτικό επέλεξα δύο μουσικά κομμάτια που δεν έτυχε να αναρτήσω άλλη φορά και ίσως αποτελέσουν αφορμή για μία ακόμη συζήτηση εδώ. Ίσως απλά μάς κάνουν μία πικρή υπενθύμιση της στείρας κατάστασης που ζούμε και πολύ περισσότερο μάς βάλουν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί τα πράγματα όχι μόνο δεν άλλαξαν μα έγιναν χειρότερα. Μήπως είναι καιρός να ψάξουμε άλλους τρόπους, αφού με τους ίδιους ή παρόμοιους το διαφορετικό ποτέ δε θα έρθει; Γίνεται να πηγαίνεις τυφλά προς το ντουβάρι που έχεις μπροστά σου και να πέφτεις διαρκώς επάνω του, πιστεύοντας πως θα το ρίξεις για να περάσεις ή θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας από την πορεία σου; Δε γίνεται ό,τι και να λέμε!

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους. Όλα ξεκινούν από τα πιο απλά και καθημερινά, τα οποία βλέπουμε και δεν αντιδρούμε έως τα μεγαλύτερα όπου εκεί είναι αναγκαία η συλλογική προσπάθεια, στην οποία τελικά επιβάλλεται η συμμετοχή μας (αν επιθυμούμε το ντουβάρι να πάψει να είναι εμπόδιο) με όποιο τρόπο φυσικά μπορεί ο καθένας. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με την πάρτη μας (την αυτοβελτίωσή της και πολλά άλλα), όπως άριστα μάς το εμφύτευσαν το παραμυθάκι στον εγκέφαλό μας (που ούτε αυτό κάνουμε σωστά) κι ας πάψουμε να φοβόμαστε ακόμα και τον φόβο, διότι, ναι, φυλάει τα έρμα, όμως σε υπερβολική δόση φέρνει απάθεια, πλήρη αδράνεια και εν τέλει τα έρμα θα μείνουν ως έχουν και θα καταλήξουν έρμαια...

"Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ"...! 

@  Τα τραγούδια θα πρέπει να τα ακούσει όποιος διαβάσει το κείμενο, καθώς οι στίχοι έχουν σχέση απόλυτη... 

"Ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"...!

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

1
Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θ' αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

2
Ότι όλα τα ρεύματα των θαλασσών
άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν
ν' ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

3
Ότι και μες στο θάνατό σου πάλι θα 'σαι
σαν το νερό στον ήλιο
που γίνεται ψυχρό από ένστικτο.

4
Ότι θα κατηχηθείς απ' τα πουλιά
κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει
ελληνικά να μοιάζεις αήττητη.

5
Ότι μια σταλαγματιά θ' αποκορυφωθεί
ανεπαίσθητα στα τσίνορα σου
πέρ' απ' τον πόνο και μετά πολύ το δάκρυ.

6
Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα
ηγεμονικά να καθίσεις
μ' ένα πουλί πειθήνιο στην παλάμη σου.

7
Ότι μόνη σου τέλος θ' αρμοστείς
αργά στο μεγαλείο
της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

 

                                      Από το "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη

 

Με τούτο το μέρος από το θαυμάσιο έργο του πολυαγαπημένου μας δημιουργού καλωσορίζω τη νέα χρονιά αντί ευχών. Ας το λάβει ο καθένας όπως μιλά στην ψυχή του! Δεν ξέρω για ποιο λόγο το επέλεξα, όμως, μάλλον, κάτι έχει να δώσει για τον νέο κύκλο του χρόνου...

 

 

 @  Και όπως μας λένε τα παραπάνω τραγούδια "μια νέα μέρα έχει έρθει" και "ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"!

 

Ένα νέο έτος με λυτρωτικές νίκες για τον καθένα χωριστά 
και την ανθρωπότητα επίσης!

 

"Και η καρδιά σας, κύριε;"

Σε αυτή την ανάρτηση επανέρχομαι σε θέματα που αφορούν στην εκπαίδευση και ειδικότερα εδώ στη θέση του εκπαιδευτικού, όπως κατέληξε πλέον. Έφτασε να μοιάζει με αρλεκίνο στο παλάτι (χώρα) του παραλόγου, που όλοι απαιτούν από εκείνον να παίξει την παράστασή του όπως μόνο αυτοί επιθυμούν και όχι όπως λέει η συνείδησή του, η καρδιά του και ό,τι έχει ονειρευτεί για τον ρόλο του στην κοινωνία που υπηρετεί.

Αφορμή για τα γραφόμενα εδώ αποτέλεσαν τρία άρθρα που θα παραθέσω στη συνέχεια με παραπομπές στην εκπαιδευτική ιστοσελίδα που δημοσιεύτηκαν, μα και μέσα από όσα βλέπω αρκετά χρόνια να εξελίσσονται (όλο και χειρότερα) στον χώρο της εκπαίδευσης. Δε θα επεκταθώ με δικές μου θέσεις, γιατί τα άρθρα λένε ήδη πολλά, αλλά και για να μην κουράσω. Επίσης, στα σχόλια (αν υπάρξουν) δίνεται η δυνατότητα να γράψω όσα δεν θα ειπωθούν στο κείμενο της ανάρτησης, το οποίο βρίσκω ως διαδικασία πιο ενδιαφέρον λόγω της ανταλλαγής με τον κάθε αναγνώστη.

Το πρώτο άρθρο παρουσιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο το πώς βλέπει ο εκπαιδευτικός το έργο που έχει αναλάβει και εξηγεί στους μαθητές του γιατί το αγαπά. Φυσικά, αναφέρεται στους εκπαιδευτικούς που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν (και δεν είναι λίγοι). Έτσι, λοιπόν, "πρώτα αγαπάς, μετά διδάσκεις"...

Αν τα μάτια του εκπαιδευτικού είναι καθρέπτης, η φωνή του ποτάμι, το μυαλό του καράβι, τότε η καρδιά του τι είναι;

 

Όμως, τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει με σοφία, ψυχραιμία και ψυχική δύναμη είναι πολλά και ποικίλα στην καθημερινότητά του - αφού βέβαια έχει βρει σπίτι να μείνει και τρόπο να τα βγάλει πέρα οικονομικά (αφορά κυρίως νέους εκπαιδευτικούς)... Τα επόμενα δύο άρθρα δίνουν δύο από τα τόσα εμπόδια και τις δυσκολίες που θα βρεθούν σίγουρα στον δρόμο του με κάποιο τρόπο. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικά του κλίματος που επικρατεί στα σχολεία κυρίως τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου (ίσως και περισσότερα).

«Δεν αντέχω άλλο αυτό το σχολείο»: Όταν ο διευθυντής σκοτώνει τη χαρά της διδασκαλίας

 

Το τελευταίο άρθρο αφορά στους γονείς και το νέο "σπορ", στο οποίο επιδίδονται με πάθος χωρίς κανέναν σεβασμό πια ούτε προς το σχολείο ούτε προς τα ίδια τα παιδιά τους. Κι όλα αυτά λόγω της δικής τους ανικανότητας και κακομαθησιάς, θα έλεγα. Ευτυχώς, δεν ισχύει για όλους...μα για αρκετούς και εννοείται πολύ περισσότερους από ό,τι πριν κάποια χρόνια.

Γονεϊκό bullying: Ο αθέατος πόλεμος μέσα στα σχολεία

 

Κλείνοντας, θα πρόσθετα ότι όσα αναφέρονται στο πρώτο άρθρο με αντιπροσωπεύουν ως εκπαιδευτικό μα και τη στάση μου στον χώρο που επέλεξα να καταθέσω ψυχή και πνεύμα όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, τα άλλα δύο άρθρα παρουσιάζουν μια κατάσταση ασφυκτική, η οποία απλώνεται σαν επιδημία σε πολλές σχολικές μονάδες παράλληλα με ένα σωρό σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν, όπως τα παραμελημένα κτίρια, η έλλειψη προσωπικού, ο μη σοβαρός και με ουσία σχεδιασμός και πόσα άλλα...

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο εκπαιδευτικός, που αγαπά αυτό που έχει αναλάβει, μπορεί να τα καταφέρει σε όλες τις συνθήκες και να βγει νικητής μέσα από όλες τις αντιξοότητες (αποδεικνύεται μέσα από την καθημερινότητα αυτό), αλλά με τι κόστος τελικά...;

 

 

 

 

Κέφια έχει σήμερα η αγορά... Έχει;

Ήρθα εδώ να μοιραστώ μια πολύ ευχάριστη εμπειρία που είχα τις προηγούμενες ημέρες μέσα από απλά καθημερινά πράγματα και ίσως να προβληματιστούμε λίγο. 

Ο περισσότερος κόσμος πλέον κάνει πολλά από τα ψώνια του με διαδικτυακές παραγγελίες και λίγες φορές θα προτιμήσει να πάει βόλτα στα μαγαζιά, όπως συνηθιζόταν πριν κάποια χρόνια. Ειδικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας και του εγκλεισμού αυτό έγινε ο κύριος τρόπος αγορών (μην πω μοναδικός). Έπειτα έγινε συνήθεια (καλά εκπαιδευτήκαμε για πολλά...) και εύλογα θεωρήθηκε ευκολία σε μια εποχή που όλοι ζουν μια ασφυκτικά γεμάτη καθημερινότητα με τρελούς ρυθμούς. 

Προσωπικά, δε συνηθίζω να κάνω τις αγορές μου από το διαδίκτυο, αλλά το χρησιμοποιώ μόνο και σταθερά για πολύ συγκεκριμένα προϊόντα περίπου δυο φορές τον χρόνο, κι αυτό διότι τα βρίσκω σε πολύ καλύτερες τιμές. Γενικά δεν είναι η καλύτερη μου φάση τα ψώνια ούτε και στα μαγαζιά. Βαριέμαι το ψάξιμο, ακόμα και το χάζεμα στις βιτρίνες και δε συζητώ για το σούπερ μάρκετ (το χειρότερό μου)... όπου πηγαίνω με συγκεκριμένη λίστα, ελέγχω σβέλτα τιμές και ποιότητα, παίρνω και φεύγω. Κάπως έτσι κάνω όμως και σε όλα τα είδη πραγμάτων που χρειάζομαι (ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, αξεσουάρ, δώρα κλπ). Παρόλα αυτά, προτιμώ τη δια ζώσης επίσκεψη στην αγορά παρά την ηλεκτρονική. 

Και πάμε τώρα στο βασικό θέμα, για την εμπειρία που έλεγα. Χρειάστηκε να αγοράσω ένα δώρο πολύ συγκεκριμένο σε σύντομο χρονικό διάστημα και δεν ήξερα σε ποια καταστήματα θα μπορούσα να βρω κάτι σχετικό. Η περιοχή επίσης που μένω δεν έχει μεγάλη αγορά, οπότε...τζίφος η δουλειά! Αναγκαστικά μετακινούμαι πάντα σε γειτονικές περιοχές που έχουν πολλά μαγαζιά και πολύ σπάνια στο κέντρο της Αθήνας. Έτσι, λοιπόν, μπήκα να κάνω μια γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο. Βρήκα πράγματι αυτό που ήθελα στην ιστοσελίδα ενός επαρχιακού καταστήματος (μεγάλης πόλης) και από τη χαρά μου κοίταξα και για μερικά ακόμη δώρα που είχα προγραμματίσει να πάρω. Αφού κατέληξα, δεν έκανα γραπτώς την παραγγελία μου, μα προτίμησα να τηλεφωνήσω για να γίνουν όλα πιο σύντομα και να ζητήσω επιπλέον πληροφορίες. Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη και πολύ ευχάριστη όταν από την άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής η γυναίκα που με εξυπηρέτησε μου έφτιαξε τη διάθεση για όλη την υπόλοιπη μέρα. Η επαφή μαζί της ήταν άμεση, οικεία (εντελώς φιλική), ζωντανή και ταυτόχρονα με απίστευτο επαγγελματισμό από μέρους της! Τα πράγματα δε που παρέλαβα ήταν θαυμάσια επιμελημένα - πέρα από τις προσδοκίες μου - και η παράδοσή τους χωρίς καμία καθυστέρηση γιατί εκείνη το ζήτησε από την υπηρεσία ταχυμεταφορών. 

Τώρα θα μου πείτε για ποιο λόγο σας ζαλίζω με όλα τα παραπάνω... Το βασικό πίσω από όλα αυτά είναι η σημαντική διαφορά που έχουν οι τρόποι αγορών ακόμη και στο διαδίκτυο. Είναι εντελώς ψυχρό (και ρομποτικό θα έλεγα) να παραγγέλνει κανείς αποκλειστικά με γραπτό τρόπο και παράλληλα ελαφρώς δυσκίνητο χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα άμεσης επαφής προκειμένου να ζητήσει διευκρινίσεις (κι ας μοιάζει εύκολο). Ακόμη και η τηλεφωνική επαφή με υπαλλήλους ηλεκτρονικών καταστημάτων είναι επίσης εντελώς διεκπεραιωτική, Στην περίπτωση που ανέφερα όμως η γυναίκα ήταν η ιδιοκτήτρια του εμπορικού καταστήματος, με αποτέλεσμα η εξυπηρέτηση ήταν σε άλλο επίπεδο,  σαν να ήμουν στον χώρο της. 

Αυτά τα λίγα είχα να μοιραστώ. Το μόνο που θα πρόσθετα ως κατακλείδα και με στενοχωρεί (και με ανησυχεί πολύ) είναι το πόσο επιτρέπουμε να εκλείπει σταδιακά η ζεστή ανθρώπινη επικοινωνία ωσότου χαθεί ολοκληρωτικά...! Πόσο επιτρέπουμε να χαθεί ανεπιστρεπτί η ζωντάνια της αγοράς, η οποία ήταν πάντα ένα έξυπνο "πάρε δώσε" ανάμεσα στους ανθρώπους! Και το παζάρεμα των τιμών πού το βάζεις, εκεί να δεις "παιχνίδι"! 

 

 

 

Αλλιώς μπαίνεις κι αλλιώς βγαίνεις...

Το θέμα αυτής της ανάρτησης είναι πρόταση αναγνώστη, την οποία βρήκα ενδιαφέρουσα. Αν και έχω γράψει διάφορα κατά καιρούς, δεν ασχολήθηκα ποτέ αποκλειστικά μ’ αυτό, το οποίο αφορά στις σχέσεις των ζευγαριών σήμερα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Όσα αναφέρονται παρακάτω είναι καθαρά προσωπικές μου απόψεις από εμπειρίες που είχα ή μέσα από όσα έχω μελετήσει (λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας ) ή έχω παρατηρήσει και δεν είμαι ειδικός επί του θέματος, δηλ. Ψυχολόγος ή Οικογενειακός Σύμβουλος.

Αν το «υπάρχειν» είναι απαιτητικό, τότε το «συνυπάρχειν» είναι ένα μαθηματικό πρόβλημα για δυνατούς λύτες. Μοιάζει με διαδρομή σε πυκνό δάσος με τις ομορφιές του αλλά και με τους κινδύνους και τις παγίδες του. Για να το διαβεί κανείς χρειάζεται να επιδεικνύει σε όλη τη διαδρομή τόλμη, ειλικρίνεια, υπομονή, βαθιά κατανόηση και αποδοχή. Πάνω απ’ όλα όμως το κρίσιμο εργαλείο είναι η εξελισσόμενη αυτογνωσία.

Με όση, λοιπόν, αυτογνωσία έχουν οι δύο σύντροφοι μπαίνουν στη σχέση με χαρά, ενθουσιασμό και άλλα ποικίλα συναισθήματα μα και με μπόλικες προσδοκίες. Όμως, όταν η κατάσταση στραβώσει βγαίνουν από αυτή με όλα τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος αλλά και με συμπεριφορές και πράξεις, οι οποίες μόνο πληγώνουν – ενίοτε ανεπανόρθωτα. Έτσι, θα λέγαμε ότι σε μια σχέση «αλλιώς μπαίνεις και αλλιώς βγαίνεις» - και ως ψυχοσυναισθηματική διαδικασία μα και ως προσωπικότητα εντέλει. Ακόμα και να παραμένει κανείς στη συμβίωση δε σημαίνει ότι δεν έχει βγει συναισθηματικά και ψυχικά από αυτή.

Τα ζευγάρια σήμερα έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά από τη στιγμή που θα αποφασίσουν να έχουν κοινή πορεία. Πέρα από τις αγκυλώσεις που μπορούν να προκαλέσουν τα προσωπικά τους βιώματα, το μοντέλο σχέσης των δικών τους γονιών (που ασυνείδητα αναπαράγουν σε κάποιο βαθμό), τα ενδεχόμενα παιδικά τραύματα που δεν έχουν δει, η μη κατανόηση της διαφορετικότητας του άλλου και η μη αναγνώριση της συμβατότητας ή ασυμβατότητας μεταξύ τους, έρχεται να προστεθεί ως φορτίο καταλύτης ο σύγχρονος τρόπος ζωής με τις αρνητικές επιρροές του επάνω στη σχέση.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις σε τέτοιο βαθμό που έχουν φτάσει να γίνονται όλο και πιο απόμακρες και πιο μοναχικές. Η αρμονική επαφή των συντρόφων επιβαρύνεται ή και εμποδίζεται από την εξωτερική πραγματικότητα μα και την εσωτερική τους. Απέξω το ζευγάρι έχει να διαχειριστεί, εκτός από την ταραγμένη έως εξωφρενική κατάσταση του κόσμου στον οποίο ζει, την αγχωτική καθημερινότητα με τις πάμπολλες υποχρεώσεις και τις συχνά ψευδείς ανάγκες που τρέχει να καλύψει, τα υπερφορτωμένα εργασιακά ωράρια, τους ανεπαρκείς μισθούς για μια πολύ ακριβή ζωή, την ανασφάλεια για τη διατήρηση της θέσης εργασίας ή την αντιμετώπιση της απώλειά της και πόσα άλλα… Από μέσα έχει επίσης να παλέψει τόσο με τα πρακτικά ζητήματα, όπως είναι ο καταμερισμός εργασιών, η διαχείριση των οικονομικών και η συναινετική κάλυψη των πραγματικών αναγκών σε καταστάσεις οικονομικής ασφυξίας, ο διαθέσιμος χρόνος για την μεταξύ τους επαφή και η διάθεση για επικοινωνία όσο και με τις προσδοκίες που έλεγα παραπάνω. Οι οποίες είναι σε θέση να τινάξουν τα πάντα στον αέρα από μόνες τους.

Θα πρόσθετα ακόμη πως ο απέξω κόσμος παίζει σημαίνοντα ρόλο στο πώς θα σταθούν οι σύντροφοι μεταξύ τους – πλάι ο ένας στον άλλο ή απέναντι – μέσα από τα πρότυπα που προβάλλονται από πολλές μεριές και αδιάλειπτα πλέον. Πώς να σταθεί ουσιαστική σχέση ανάμεσα σε ανθρώπους που δίνουν σημασία μόνο στην εξωτερική εμφάνιση αντιγράφοντας πάραυτα ό,τι πλασάρεται στην αγορά (με επίσης αγχωτικό τρόπο για να μην μείνουν άουτ), βλέπουν τα πάντα ελαφρά και επιπόλαια (cool), μιμούνται άκριτα συμπεριφορές και στάσεις. Ναρκισσισμός, εγωισμός, ατομισμός, ψεύτικα συναισθήματα, φτηνές επιλογές κάνουν πάρτι. Η συντροφικότητα έχασε τον δρόμο της και η αγάπη βόσκει στα λιβάδια.

Κι όλα τα παραπάνω από τον έξω κόσμο να μην υπάρχουν, αν το ζευγάρι επιτρέπει την αφιλτράριστη παρέμβαση άλλων ατόμων στον κοινό τους βίο , όπως οι οικογένειες των συντρόφων, οι φίλοι, αλλά ακόμη και η ίδια η κοινωνία με τις νόρμες της (τι θα πει ο κόσμος…), τότε «χάνει την μπάλα μέσα από τα πόδια του», η οποία έχει περάσει στον «αντίπαλο» πανηγυρικά και το ζεύγος βγαίνει στον «πάγκο».

Όταν η δυσλειτουργία φτάνει στο αποκορύφωμά της, το ζευγάρι θα κληθεί να αποφασίσει πώς θα είναι η συνέχεια, είτε συνειδητά είτε μέσα από τις συνθήκες που θα το αναγκάσουν. Μένεις ή φεύγεις;

Αν το ζευγάρι επιλέξει το «μένεις» υπάρχουν δύο ενδεχόμενα ως εξέλιξη (με βάση περιπτώσεις από την καθημερινότητα γύρω μας) . Είτε θα γίνει πραγματική και σοβαρή προσπάθεια να αποκατασταθεί η σχέση με ό,τι τη δένει είτε θα αποδεχτούν και οι δύο σύντροφοι να παραμείνουν κάτω από την ίδια στέγη ως απλοί συγκάτοικοι. Για το δεύτερο οι λόγοι είναι αρκετοί. Ένας από αυτούς είναι η ύπαρξη παιδιών, όπου εκείνα δεν φταίνε απολύτως σε τίποτα, οπότε όταν οι γονείς θέσουν την ανατροφή τους ως προτεραιότητα, μένουν μαζί για εκείνα (τουλάχιστον μέχρι να ενηλικιωθούν). Ένας άλλος λόγος είναι η οικονομική εξάρτηση του ενός από τον άλλο, τα κοινά περιουσιακά στοιχεία ή το βόλεμα σε μια συνθήκη. Ένας ακόμα είναι ο φόβος της αλλαγής, της αντίδρασης του συντρόφου ή μη αντοχή της μοναξιάς. Είναι και πολλά άλλα, διαφορετικά για κάθε άνθρωπο και κάθε σχέση. Είναι καθαρά θέμα επιλογής και αν είναι σωστή ή όχι μόνο κάθε ζευγάρι μπορεί να έχει άποψη και κανένας άλλος. Αρκεί να το έχουν αποδεχτεί και οι δύο , ακόμα και σιωπηρά.

Αν το ζευγάρι επιλέξει το «φεύγεις», τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά. Φυσικά δεν θα έπρεπε να μένει κανείς σε μια σχέση που είναι κακοποιητική για όλους. Εκεί τα δεσμά επιβάλλεται να λύνονται πάραυτα. Καλύτερα να παλεύει ένας γονιός μόνος του να τα βγάλει πέρα μέσα από πολλές αντιξοότητες παρά να ζουν όλοι στην κόλαση με τραύματα μιας ζωής για τις αθώες ψυχές. Ένα διαζύγιο δεν είναι εύκολη υπόθεση, εκτός αν και οι δύο σύντροφοι είναι απόλυτα σύμφωνοι και συνειδητοποιημένοι γι’ αυτό που κάνουν, όπου τότε όλα κυλούν πολύ πιο ανώδυνα. Σε τέτοια περίπτωση ακόμα και τα παιδιά (όταν υπάρχουν) δέχονται την αλλαγή της οικογενειακής τους κατάστασης, διότι και οι δύο γονείς είναι αποφασισμένοι να σταθούν πλάι τους χωρίς εκπτώσεις. Δύσκολο πολύ, όμως το έχω δει να συμβαίνει και απαιτεί μεγάλη ωριμότητα και από τις δύο πλευρές. Όλες οι άλλες περιπτώσεις διαζυγίου είναι από δύσκολες έως τραγικές. Αν ο ένας από τους συντρόφους αρνείται τη λύση της σχέσης ή υπάρχουν διαφωνίες για την κηδεμονία των παιδιών ή για τα περιουσιακά στοιχεία, τότε ξεκινά ένας Γολγοθάς για όλους.

Δε θα επεκταθώ άλλο, γιατί θα χρειαστούν δύο με τρεις αναρτήσεις κανονικά. Συνέχεια για όποιον το επιθυμεί μπορεί να υπάρξει στα σχόλια. Είναι πολυδιάστατο θέμα, το οποίο εμπεριέχει ένα σωρό υποθέματα, που εννοείται ότι δε γίνεται να εξαντληθούν εδώ.

Κλείνοντας θα έλεγα πως όλα εξαρτώνται από την ωριμότητα και των δύο συντρόφων, ακόμη κι όταν έχουν πολλές διαφορές μεταξύ τους, καθώς τότε θα μπορούν να διαχειριστούν πολύ καλά το «μπες» σε μια σχέση, τη συνέχειά της, αλλά και το «βγες» από αυτή όταν κριθεί αναγκαίο.

💣 Μουσική; Ταιριαστή, πολλή και όποιος αντέξει.

 

 

 

 

 

@ Και δύο ελληνικά μουσικά κομμάτια σχετικά με το θέμα ακολουθούν στους παρακάτω συνδέσμους...

Πατώντας εδώ και εδώ !