Οι μέρες ετούτες είναι εξέχουσας σημασίας για τον Χριστιανισμό, καθώς έπειτα από το βαθύ σκοτάδι των παθών και της θυσίας ακολουθεί το φως που προβάλλει με λαμπρότητα μέσα από τη νίκη επί του θανάτου. Νίκη επί του θανάτου της ψυχής θα πρόσθετα, καθώς στη σύγχρονη εποχή εκείνη βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερο σκότος. Δυσκολεύεται να βρει τη φωτεινότητα ή και δεν την αναζητά καν, αφού δεν την αναγνωρίζει.
Σύμφωνα με τον Πέρση ποιητή Τζεραλαλαντίν Αλ Ρουμί (1207-1273) "υπάρχουν δυο τρόποι για να λάμπεις είτε να αντανακλάς το φως είτε να το δημιουργείς".
Σημειώνει επίσης ότι "το φεγγαρόφωτο πλημμυρίζει όλο τον ουρανό, από τη μια άκρη του ορίζοντα στην άλλη, μα πόσο από αυτό θα φωτίσει και το δωμάτιο του καθενός εξαρτάται από τα παράθυρά του".
Υπενθυμίζει, για να μη ξεχνιόμαστε, ότι "η πληγή είναι το σημείο από όπου μπαίνει μέσα μας το φως".
Και κλείνει, λέγοντας πως "το να κοιτά κανείς προς τα πάνω τον φωτίζει, αν και στην αρχή μπορεί να τον κάνει να ζαλιστεί"!
Όμως, κατά τη γνώμη μου, αξίζει όλη η ζαλάδα...
@ Ένα μουσικό κομμάτι του Roger Waters, που με τους γεμάτους ειρωνεία στίχους του μας φέρνει με πίκρα εμπρός σε ένα άλλο "θαύμα" της σημερινής ανθρωπότητας...
Και ο David Gilmour με τη μουσική του έρχεται να φέρει στην ψυχή μας την αξία του φωτός τόσο για τον άνθρωπο όσο και για όλη την πλάση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.