Ο χρόνος είναι αμείλικτος, κανέναν δε ρωτά, κανέναν δε λογαριάζει για το τι θα δώσει και τι θα πάρει στην πορεία του. Προχωρά και σαρώνει κι αν οι άνθρωποι σταθούν γενναία απέναντι του, ίσως κερδίσουν πολλά, ειδάλλως, "έπαιξαν κι ΄'έχασαν".
Υπάρχουν και οι άνθρωποι που στη διαδρομή τους μέσα στον χρόνο μπορεί να ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή με όλα τα όμορφα μα και τα άσχημα που θα τους συναντήσουν και το κάνουν, όμως σε κάποια φάση επιλέγουν συνειδητά να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες κι επιθυμίες προς όφελος άλλων.
Μάχονται στην πρώτη γραμμή δίχως άλλη σκέψη, προκειμένου να υπερασπιστούν όσους αγαπούν και χρειάζονται τη συνδρομή τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλουν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους. Στέκονται αγέρωχοι με υπομονή και δυναμισμό πλάι τους στις δύσκολες στιγμές παραμερίζοντας εγωισμούς, φόβους, κούραση και διαφωνίες. Όλα αυτά δε μετρούν εμπρός στο καθήκον και τους δυνατούς συναισθηματικούς δεσμούς που καλούν να σταθεί κανείς στο ύψος των περιστάσεων.
Έρχεται όμως το ερώτημα για πόσο και μέχρι πότε θα υφίσταται η αυτοθυσιαστική στάση;
Παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν συνηθισμένο να θυσιάζουν ολόκληρη τη ζωή τους για την ευημερία και μόνο των άλλων, επειδή το επέβαλλαν οι κοινωνικές νόρμες με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Σήμερα κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ως σκέψη.όσον αφορά στην κοινωνία, αλλά ο άνθρωπος να πορεύεται με όσα επιτάσσει η ηθική του και οι αξίες του.
Εκείνο που θεωρώ ότι απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό από όλους είναι η αυτοθυσία που δείχνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν για χρόνια (ή για όσο υπάρχουν) μέλη της οικογένειάς τους, λόγω ασθένειας ή κάποιας σοβαρής ανεπάρκειας. Ένας αγώνας απαιτητικός, ένας δρόμος δύσβατος και το φορτίο αβάσταχτο με το ψυχικό ανάστημα υψηλό.
Και σ' αυτές τις περιπτώσεις το ερώτημα παραμένει ενεργό. Η αυτοθυσία θα έχει όρια;
Ο χρόνος, όπως ανέφερα στην αρχή, δε διακόπτει την ανηλεή ροή του για τίποτα, οπότε οι άνθρωποι από μόνοι τους οφείλουν να σεβαστούν και τον εαυτό τους, να του προσφέρουν την αγάπη, τη φροντίδα που ίσως στερήθηκε, την ευγνωμοσύνη και τη δικαίωση που πιθανόν δεν έλαβε, την εκπλήρωση ονείρων που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία.
Εν ολίγοις, οι άνθρωποι έχουν χρέος και καθήκον απέναντι και στον εαυτό τους κι όχι μόνο προς τους άλλους (οικογένεια, εργασία, φιλικό περιβάλλον).
Pulp, Got To Have Love
