" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Αφιερωμένη ετούτη η ανάρτηση στην πανσέληνο του Ιουλίου, μια και έχω κάποια χρόνια να αναφερθώ με κάποιο τρόπο σ' εκείνη την πολυλατρεμένη και μοναδικά μαγευτική. Και όπως διάβασα κάπου, λένε πως η θάλασσα παίρνει τις λύπες όμως το φεγγάρι φέρνει τη χαρά!
Ας την τιμήσουμε, λοιπόν, με τρυφερές δημιουργίες τριών ξεχωριστών ποιητών μας, όπου ο καθένας τους μάς εισάγει ευχάριστα στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του ολόφωτου ουράνιου σώματος που στέκει περήφανο στον νυχτερινό ορίζοντα για την ομορφιά, την ελπίδα, τα ταξίδια της ψυχής που προσφέρει και τις αναμνήσεις που πλάθει στη λαμπερή αγκαλιά του!
Το φεγγάρι απόψε
Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι. Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό τρελό φεγγάρι. Όλο θα σπάει το κύμα ρουμπινί στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια. Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί δυο περιστέρια Θ’ ανέβουν — ασημένια δυο πουλιά — με φεγγάρι — δυο κούπες — θα γεμίσουν, με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά θα μου ραντίζουν. Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό. Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ λαμπρό χαλίκι. Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά, η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι. Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να, να το φεγγάρι!
Κώστας Καρυωτάκης
Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού
Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο. Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κ’ ήτανε σαν αγάλματα μικρά τής ερημιάς και τής γαλήνης. Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι. Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο. Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν. Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.»
Γιάννης Ρίτσος
Επτά νυχτερινά επτάστιχα
VII
Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια Της δράσης
Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί Ακούσιος καταρρέει Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ’ το μελαγχολικό Σιωπητήριο.
Οδυσσέας Ελύτης
@ Μουσικά ξεκινάμε με κάτι ήπιο και ρομαντικό για να περάσουμε σε κάτι πιο δυναμικό και παθιασμένο σαν τις διαφορετικές όψεις της σελήνης...
" Μια φορά και έναν καιρό, ένας βασιλιάς σκέφτηκε ότι αν ήξερε πάντοτε την κατάλληλη στιγμή για ν’ αρχίζει κάτι, αν ήξερε ποιοι είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι για ν’ ακούει και ποιοι είναι εκείνοι που θα πρεπε ν’ αποφεύγει και πάνω από όλα αν ήξερε πάντοτε ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα να κάνει, δε θα αποτύχαινε σε ό,τι επιχειρούσε.
Και όταν του ήρθε αυτή η σκέψη, φρόντισε να διακηρυχθεί σε ολόκληρο το βασίλειό του ότι θα έδινε σπουδαία αμοιβή σ' εκείνον που θα του μάθαινε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, ποιοι είναι οι πιο αναγκαίοι άνθρωποι και πως θα μπορούσε να ξέρει ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει.
Και ήλθαν σοφοί άνθρωποι στο βασιλιά, αλλά όλοι έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα ερωτήµατα.
Σ’ απάντηση του πρώτου ερωτήματος, μερικοί είπαν ότι για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να φτιάξει προκαταβολικά ένα πρόγραµµα ηµερών, µηνών και ετών και να το ακολουθήσει πιστά. Μόνον έτσι, είπαν αυτοί, θα µπορούσε να γίνει το κάθε τι στην κατάλληλη στιγµή. Άλλοι δήλωσαν ότι θα ήταν αδύνατο ν’αποφασίσει κανείς εκ των προτέρω την κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, αλλά αν δεν αφήσει τον εαυτό του να απορροφηθεί σε µάταιες ενασχολήσεις, θα µπορούσε πάντοτε να προσέχει τι συµβαίνει και τότε να κάνει ό,τι θα ήταν αναγκαίο. Άλλοι πάλι είπαν, ότι όσο κι αν πρόσεχε ο βασιλιάς ό,τι συµβαίνε, θα ήταν αδύνατο σε έναν άνθρωπο να αποφασίζει σωστά ποια είναι η κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, γι΄ αυτό θα πρεπε να έχει ένα συµβούλιο από σοφούς ανθρώπους, που θα τον βοηθούσαν να καθορίσει την κατάλληλη στιγµή για κάθε τι.
Αλλά πάλι, άλλοι του είπαν ότι υπάρχουν ορισµένα πράγµατα που δε θα µπορούσαν να περιµένουν να εξεταστούν από ένα συµβούλιο και για τα οποία πρέπει κανείς να αποφασίσει αµέσως αν θα τα επιχειρήσει ή όχι. Για να µπορεί να όµως κανείς να το αποφασίσει αυτό, πρέπει να εκ των προτέρω τι πρόκειται να συµβεί. Μόνο µάγοι µπορούν να το κάνουν αυτό και γι’ αυτό, για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγµή για κάθε ενέργεια, πρέπει να συµβουλεύεται µάγους.
Εξ ίσου ποικίλες ήταν οι απαντήσεις και στο δεύτερο ερώτηµα. Μερικοί είπαν ότι οι άνθρωποι που χρειάζεται περισσότερο ο βασιλιάς είναι οι σύµβουλοί του, άλλοι οι ιερείς, άλλοι οι γιατροί, ενώ άλλοι είπαν ότι πιο αναγκαίοι είναι οι πολεµιστές.
Στο τρίτο ερώτηµα για το ποιά είναι πιο σπουδαία ενασχόληση, µερικοί απάντησαν ότι πιο σπουδαίο πράγµα στο κόσµο είναι οι επιστήµες. Άλλοι είπαν ότι είναι η πολεµική επιδεξιότητα, και άλλοι πάλι ότι είναι η θρησκευτική λατρεία.
Όλες οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές και ο βασιλιάς δε συµφώνησε σε καµιά απ’ αυτές και σε καµιά δεν έδωσε σηµασία. Αλλά θέλοντας ακόµη να βρει τις σωστές απαντήσεις, αποφάσισε να συµβουλευτεί έναν ερηµίτη πολύ γνωστό για την σοφία του.
Ο ερηµίτης ζούσε σ’ ένα δάσος απ’ το οποίο δεν αποµακρυνόταν ποτέ και δε δεχόταν παρά τους απλούς ανθρώπους.
Έτσι ο βασιλιάς ντύθηκε απλά ρούχα και πριν φτάσει στο κελί του ερηµίτη, κατέβηκε απ’ τ’ άλογό του, άφησε πίσω τη φρουρά του και πήγε µόνος του. ‘Οταν πλησίασε ο βασιλιάς, ο ερηµίτης έσκαβε τη γη µπροστά στην καλύβα του. Όταν είδε το βασιλιά, τον χαιρέτησε και συνέχισε να σκάβει.
Ο ερηµίτης ήταν άνθρωπος ασθενικός και αδύνατος και κάθε φορά που σφήνωνε την αξίνα του στην γη για να σηκώσει λίγο χώµα, ανάπνεε βαριά.
Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ ερηµίτη για να σε ρωτήσω τρία πράγµατα: Πώς θα µάθω να κάνω το κατάλληλο πράγµα στην κατάλληλη στιγµή, ποιοι είναι οι άνθρωποι που χρειάζοµαι περισσότερο και εποµένως ποιους θα πρέπει να προσέχω περισσότερο από τους άλλους και ποιες υποθέσεις είναι πιο σπουδαίες και χρειάζονται περισσότερο προσοχή»;
Ο ερηµίτης άκουσε το βασιλιά, αλλά δεν έδωσε καµιά απάντηση. Μόνο έφτυσε στις παλάµες του και ξανάρχισε το σκάψιµο.
«Είσαι κουρασµένος», είπε ο βασιλιάς, «άσε µε να πάρω την αξίνα και να δουλέψω εγώ λίγο για σένα».
«Ευχαριστώ», είπε ο ερηµίτης και δίνοντας την αξίνα στο βασιλιά κάθισε κάτω στο χώµα. Όταν έσκαψε ο βασιλιάς δύο αυλάκια, σταµάτησε και επανέλαβε τα ερωτήµατά του. Ο ερηµίτης και πάλι δεν απάντησε, αλλά σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του να πάρει την αξίνα και είπε: «Ξεκουράσου τώρα λίγο και άσε µένα να δουλέψω λιγάκι».
Ο βασιλιάς όµως δεν του έδωσε την αξίνα και συνέχισε να σκάβει. Πέρασε µια ώρα και άλλη µια. Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω απ’ τα δέντρα και ο βασιλιάς στο τέλος σφήνωσε την αξίνα στο χώµα και έιπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ άνθρωπε για µια απάντηση στα ερωτήµατά µου. Αν δεν µπορείς να µου δώσεις καµιά, πες το µου να γυρίσω στο σπίτι µου».
Ο βασιλιάς γύρισε και είδε ένα γενειοφόρο άνδρα να έρχεται τρέχοντας από το δάσος, σφίγγοντας µε τα χέρια του το στοµάχι του, απ’ το οποίο έτρεχε ποτάµι το αίµα. Όταν πλησίασε το βασιλιά, έπεσε λιπόθυµος στο χώµα βγάζοντας έναν ελαφρύ αναστεναγµό. Ο βασιλιάς και ο ερηµίτης ξεκούµπωσαν τα ρούχα του. Υπήρξε ένα µεγάλο τραύµα στο στοµάχι του. Ο βασιλιάς το έπλυνε όσο καλλίτερα µπορούσε και το έδεσε µε το µαντήλι του και µε µια πετσέτα που τού δωσε ο ερηµίτης. Αλλά το αίµα δε σταµατούσε να τρέχει και ο βασιλιάς ξανά και ξανά άλλαζε τον επίδεσµο, µουσκεµένο από καυτό αίµα, τον έπλενε και ξανάδενε το τράυµα. Όταν σταµάτησε να τρέχει το αίµα, ο πληγωµένος συνήλθε και ζήτησε κάτι να πιει. Ο βασιλιάς έφερε φρέσκο νερό και του το έδωσε. Στο µεταξύ ο ήλιος έδυσε και άρχισε να κρυώνουν. Έτσι ο βασιλιάς µε τη βοήθεια του ερηµίτη µετέφερε τον πληγωµένο στην καλύβα και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι. Όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι ο πληγωµένος, έκλεισε τα µάτια του και ησύχασε, αλλά ο βασιλιάς ήταν τόσο κουρασµένος απ’το περπάτηµα και τη δουλεία που έιχε κάνε, που κάθισε στο κατώφλι και τον πήρε και αυτόν ο ύπνος τόσο βαθιά, ώστε κοιµήθηκε συνέχεια όλη την καλοκαιριάτικη νύχτα.
Όταν ξύπνησε το πρωί, πέρασε πολλή ώρα πριν µπορέσει να θυµηθεί που ήταν, ή ποιος ήταν ο άγνωστος γενειοφόρος άνδρας που ήταν ξαπλωµένος στο κρεβάτι και τον κοίταζε έντονα και µε φλογισµένα µάτια.
«Συγχώρεσέ µε», είπε ο γενειοφόρας άνδρας µε µια ασθενική φωνή, όταν είδε ότι ο βασιλιάς είχε ξυπνήσει και τον κοίταζε. «Δε σε ξέρω και δεν έχω τίποτε να σου συγχωρήσω», είπε ο βασιλιάς. «Εσύ δε µε ξέρεις, αλλά εγώ σε ξέρω. Είµαι αυτός ο εχθρός σου που ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση από σένα, γιατί εκτέλεσες τον αδελφό του και κατάσχεσες την περιουσία του. Ήξερα πως είχες πάει µόνος σου να δεις τον ερηµίτη και αποφάσισα να σε σκοτώσω στην επιστροφή. Αλλά πέρασε η ηµέρα και δεν γύρισες. Έτσι βγήκα απ’ την ενέδρα µου και έπεσα στους φρουρούς σου και αυτοί µε αναγνώρισαν και µε τραυµάτισαν. Τους ξέφυγα, αλλά θα είχα πεθάνει απ’ την αιµορραγία, αν εσύ δεν είχες φροντίσει το τραύµα µου. Εγώ ήθελα να σε σκοτώσω κι εσύ µου έσωσες την ζωή. Τώρα, αν ζήσω, κι αν το θέλεις κι εσύ, θα σε υπηρετήσω σαν ο πιο πιστός σου σκλάβος και θα ζητήσω απ’ τους γιους µου να κάνουν το ίδιο. Συγχώρεσέ µε».
Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστηµένος που είχε συµφιλιωθεί τόσο εύκολα µε τον εχθρό του και που είχε κάνει ένα φίλο και όχι µόνο τον συγχώρεσε, αλλά είπε ότι θα έστελνε τους υπηρέτες του και το προσωπικό του γιατρό να τον φροντίσουν και υποσχέθηκε να του ξαναδώσει την περιουσία του. Αφού έφυγε απ’ τον πληγωµένο ο βασιλιάς, πήγε έξω στον εξώστη και κοίταξε τριγύρω να βρει τον ερηµίτη. Ήθελε πριν φύγει, να τον παρακαλέσει ακόµη µια φορά να απαντήσει στα ερωτήµατα που του είχε κάνει. Ο ερηµίτης ήταν έξω γονατισµένος και φύτευε σπόρους στ’ αυλάκια που ‘χαν σκαφτεί την προηγούµενη µέρα.
Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε:
«Για τελευταία φορά σε παρακαλώ απάντησε στα ερωτήµατά µου, σοφέ άνθρωπε». «Μα έχουν ήδη απαντηθεί», είπε ο ερηµίτης, σκύβοντας ακόµα στ’ αδύνατα πόδια του και κοιτάζοντας προς το βασιλιά που στεκόταν µπροστά του. «Πως απαντήθηκαν; Τι εννοείς;», είπε ο βασιλιάς. «Δε βλέπεις;», απάντησε ο ερηµίτης. «Αν δεν είχε λυπηθεί χθες την αδυναµία µου και δεν είχες σκάψει για µένα τ’ αυλάκια, αλλά είχες φύγει, αυτός ο άνθρωπος θα σου είχε επιτεθεί και θα είχες μετανοιώσει που δεν έµεινες µαζί µου. Έτσι η πιο σπουδαία στιγµή ήταν όταν έσκαβες τ’ αυλάκια, κι εγώ ήµουν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και το να µου κάνεις καλό ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Ύστερα, όταν αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε µας, η πιο σπουδαία στιγµή ήταν όταν τον φρόντιζες, γιατί αν δεν είχες δέσει το τραύµα του, θα πέθαινε χωρίς να συµφιλιωθεί µαζί σου. Έτσι αυτό ήταν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και αυτό που έκανες γι’ αυτόν ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Να θυµάσαι λοιπόν: Υπάρχει µόνο µία στιγµή που είναι η πιο σπουδαία, το παρόν. Είναι η πιο σπουδαία στιγµή, γιατί είναι η µόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναµη. Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος είναι αυτός µαζί µε τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα έχει ποτέ πάρε- δώσε µε κάποιον άλλο. Και το πιο σπουδαίο πράγµα είναι να του κάνεις καλό, γιατί µόνο γι’αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’αυτόν τον κόσµο!»
Τώρα λοιπόν βλέπεις ότι πρέπει να τρέχεις συνεχώς για να παραµένεις στην ίδια θέση. Αν θέλεις να πας κάπου αλλού θα πρέπει να τρέχεις τουλάχιστον δύο φορές περισσότερο… "
@ Χωρίς περιττά σχόλια από εμένα για τη μικρή διήγηση του Τολστόι, αφού μόνη της προσφέρει την ουσία, πάμε για "το τραγούδι στον ήλιο", μια και είναι η εποχή της ακμής της "βασιλείας" του!
Ας υποδεχτούμε τον μήνα που αντιπροσωπεύει την καρδιά του καλοκαιριού με λίγη παραπάνω αισιοδοξία και θετική διάθεση, αφού διατηρεί ακόμη την υπόσχεση (;) πιο χαλαρών στιγμών σε αντίθεση με τον Αύγουστο, ο οποίος από την ώρα που θα έρθει ήδη προμηνύει την αντίστροφη μέτρηση για την επαναφορά στις υποχρεώσεις (εργασιακές και άλλες) παρόλο που θεωρείται ο κατεξοχήν μήνας των αδειών και διακοπών. Επομένως, τούτος ο θερινός μήνας μοιάζει σαν τον έρωτα στα ντουζένια του :)) Μπορεί να προετοιμάζεται κανείς να λάβει θέση σαν της κοπελιάς στην εισαγωγική εικόνα! Αμήν,λέμε!
Μες στην προσμονή για όσα δυνητικά υπόσχεται ο γλυκός μήνας ας δεχτούμε στις χούφτες μας μικρές στάλες ποιητικά πλασμένες να φρεσκάρουμε με δαύτες το πρόσωπο και το νου μας...
Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.
(Απόσπασμα από από τη Συλλογή Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα, σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.
(Απόσπασμα από το Σε Περιμένω παντού του Τάσου Λειβαδίτη)
Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μία τόσο λίγη ζωή.
(Απόσπασμα από το Δάφνες για νικημένους-Τα ψεύδη του ημερολογίου του Λειβαδίτη)
Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα. (Απόσπασμα από το Γειτονιές του κόσμου του Γιάννη Ρίτσου)
Και μην ξεχνάς και κάτι ακόμα... να έχεις μαζί σου τα λόγια του Ελύτη:
Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι
(Στίχος από το Μικρός Ναυτίλος)
😎Και αφού μέσα σε τόση κάψα οι στάλες μπορεί να μην επαρκούν, ας περάσουμε σε απολαυστικά δροσερά ντουσάκια με μουσικές των δεκαετιών '80 και '90 , από ελαφριά pop, electronicpop
έως rockκαι hardrock τραγούδια, χιλιοακουσμένα, όμως με τη δική τους αξία πάντα...
Και να που μπήκε φουριόζικο το καλοκαιράκι έπειτα από το θερινό ηλιοστάσιο, λες και το περίμενε πώς και πώς! "Μπούκαρε", μάλιστα, με τα απ' όλα του, με καύσωνα του θανάτου (για τους άλλους όχι ακόμη για εμάς), με αέρηδες που τα παίρνουν όλα και τα σηκώνουν, τις πρώτες πυρκαγιές του (νιάνιαρες προς το παρόν), με τα δροσερά θαλάσσια νερά του (σκέτη απόλαυση πριν γίνουν "σούπα"), με το πλούσιο φως του να μας τυφλώνει στιγμιαία να χάνεται από τα μάτια η απύθμενη βλακεία του κόσμου, με τα τριζόνια του να κάνουν πάρτι (σαν τους καρεκλοκένταυρους ένα πράμα που παρτάρουν ασύστολα στην κεφαλή μας επάνω) και με τα υπέροχα μα κι ατέλειωτα βράδια του (όπου και η εργασία να σε περιμένει το πρωί δε θες να κοιμηθείς)!
Κι αφού ετούτη η φλογερή περίοδος του χρόνου δίνει την ευκαιρία για μικρές ανάπαυλες από το αέναο τρεχαλητό, είπα να "κλέψω" λίγες "σκληρές" αλήθειες (όπως λέει και το άρθρο από όπου τις πήρα) για στοχασμό, καθώς σε μικρές δόσεις όχι μόνο δε βλάπτει, αλλά είναι απαραίτητος...
"Αν νομίζεις ότι η ζωή σου έχει τελματώσει, το λάθος είναι δικό σου". Με άλλα λόγια σου λείπει η δύναμη να πεις: "Εγώ είμαι υπεύθυνος για τη ζωή μου και για όσα την αποτελούν"!
"Αν επενδύεις όλο σου τον χρόνο στο να αναλύεις προτού αποφασίσεις να κάνεις κάτι, πού θα βρεθεί ο χρόνος να αποφασίσεις και να δράσεις;".Κατά το "Analysis-Paralysis" των Αγγλοσαξώνων (κλεμμένο το έχουν...)!
" Έχεις δύο επιλογές - να αντιδράσεις ή να ανταποκριθείς στη ζωή. Ποια επιλογή διαλέγεις;" Δε νομίζω ότι χρειάζεται κάποιο σχόλιο εδώ...
"Αν κάνεις παρέα με κοράκια, μην παραξενευτείς αν συνέχεια μπροστά σου βλέπεις ψοφίμια" (Περσική παροιμία)! Ας κοιτάμε πού και πού το περιβάλλον των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε...
"Όταν αναζητάς μια συμβουλή από κάποιον, ποτέ μην απευθύνεσαι σ' εκείνους που σ' αγαπούν". Αναζήτησέ την ανάμεσα σ' εκείνους που έχουν κάνει με επιτυχία πριν από σένα αυτό για το οποίο θέλεις τη συμβουλή, έστω κι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι σου!
Περισσότερα, αν κάνεις κέφι, θα βρεις εδώ! Αλλιώς περνάς απευθείας στη μουσική που ακολουθεί και κλείνεις "χορεύοντας στο σκοτάδι"...! Δηλαδή, ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό βραδάκι!
"…Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.
Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό – που λεν – ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.
Το λέω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί.
Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού."
Μάνος Χατζιδάκις - Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σχόλια του τρίτου"
💦 Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, μια και τα σχόλιά του λένε ήδη πολλά!
💦 Φυσικά και θα ακούσουμε μουσική του, με επιλογές που δε έχω φέρει άλλη φορά στο ιστολόγιο.
Σε αυτή την ανάρτηση δεν έχει δικές μου σκέψεις με παράπονα, γκρίνιες ή διάφορα γλυκανάλατα, ρομαντικά και σαχλομπούχλες (δική μου λέξη), μα μία αναδημοσίευση αποσπάσματος του Χόρχε Μπουκάιαπό το βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία" και αφορά σε κάτι που όλους - λίγο ή πολύ - μας βασανίζει. Φυσικά θα ακολουθήσει όμορφη και πολλή μουσική από ένα αγαπημένο συγκρότημα!
Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης… για τον εαυτό σου
«Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής, σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματα σου, τις ασχήμιες σου, τις ανοησίες σου, τα δυσάρεστα όλα. Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα «διαφορετικός» όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αφτί ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ’ εσένα (…).
Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης, ο ανεπιθύμητος επισκέπτης, και ωστόσο, είμαι ο πρώτος που ήρθα κι ο τελευταίος που θα φύγω.
Έγινα ισχυρός με τον καιρό ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου για το πώς να θριαμβεύσεις στη ζωή. Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου, που σου λέει να τι να κάνεις και τι να μην κάνεις, για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.
Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία των συντρόφων σου στο σχολείο όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου. Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανώτερους σου. Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη και συγκρίνοντας τη μετά με την εικόνα των «διασήμων» που βγαίνουν στην τηλεόραση.
Και τώρα, επιτέλους, έτσι όπως είμαι δυνατός, και για τον απλό λόγο ότι είμαι γυναίκα, ότι είμαι νέγρος, ότι είμαι Εβραίος, ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ότι είμαι ανατολίτης, ότι είμαι ανάπηρος, ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός… μπορώ να σε μεταμορφώσω σ’ ένα σωρό σκουπίδια, σε παλιοσίδερα, σε αποδιοπομπαίο τράγο, στον παγκόσμια υπεύθυνο, σ’ έναν καταραμένο μπάσταρδο μιας χρήσης.
Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών με υποστηρίζουν .Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.
Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που για να με αντέξεις πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου, ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά, στους αιώνες των αιώνων. Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία, σε υψηλά ιδανικά, σε αυτοκριτική, σε πατριωτισμό, σε ηθικές αξίες, σε καλές συνήθειες, σε αυτοέλεγχο.
Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη που αν θελήσεις να με αρνηθείς και, για αυτό, θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπα σου, πίσω από τα ναρκωτικά, πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα, πίσω από τις νευρώσεις σου, πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητα σου. Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως, δεν έχει σημασία που πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι πάντα εκεί, πάντοτε παρών. Γιατί ταξιδεύω μαζί σου μέρα και νύχτα, ακούραστα, δίχως όρια. Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης, της κτητικότητας, της πίεσης, της ανηθικότητας, του φόβου, της βίας, του εγκλήματος, της τρέλας. Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης κι εγώ περιόρισα την ύπαρξη σου σ’ αυτό το φόβο. Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν, το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος που είσαι σήμερα για τους άλλους. Από εμένα εξαρτάσαι, γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα, τα πιο γελοία, τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο. Χάρη σ’ εμένα έμαθες να συμβιβάζεσαι με αυτά που σου δίνει η ζωή, γιατί τελικά, οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω απ’ αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις. Το μάντεψες, έτσι δεν είναι; Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου τον εαυτό». Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος:
«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ !»
Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα καλό συλλογισμό:
«ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ…»
💣 Τα σχόλια δικά σας και η μουσική που υποσχέθηκα...
Σε έναν κόσμο σκληρό και κατά βάθος με μια πορεία γεμάτη ματαιότητα μάς υπενθυμίζει ο Ελύτης με το ακόλουθο ποίημα του (από το Μαρία Νεφέλη) μια αλλιώτικη ματιά γι' αυτόν, σε απόλυτη γνώση της ασχήμιας του.
Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι
Α τι ωραία να ‘σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις ή όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι «με γενναιοδωρία» σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν’ απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ’ τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για’ να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ’ ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ’ τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία
χωρίς λεφτά
γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ’ αστέρια
και μ’ οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα…
Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι.
Θα πρόσθετα πως αν δεν ονειρευτεί κανείς την ευτυχία, πώς θα την αγγίξει;
Αν δεν ονειρευτεί έναν ομορφότερο κόσμο πώς θα τον αναζητήσει και θα τον διεκδικήσει;
@ Μουσική πολύ διαφορετική (ίσως εθιστική😎)... Ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για ηλεκτρονικό παιχνίδι από πολύ γνωστό συγκρότημα. Έτσι, διότι μέσα από αυτό γίνεται αναζήτηση ενός άλλου κόσμου...! Σκατά ο κόσμος εδώ; Καιρός να εφεύρουμε έναν καινούριο, καθαρό, λαμπερό, με γνησιότητα και απλότητα. Δεν μπορούμε, λέτε; Ας αφήσουμε τα "ψόφια", και μπορούμε να προσπαθήσουμε τουλάχιστον...!!!
Μεγάλο συνήθειο της σύγχρονης εποχής είναι η πολυλογία και συχνά δίχως κανένα νόημα, όμως ας θυμηθούμε κάτι απλό, που ενίοτε μας διαφεύγει... Τα μάτια έρχονται να μαρτυρήσουν όσα προσπαθούμε πολλές φορές να μεταφέρουμε στους άλλους με λόγια ατέλειωτα. Έχουν ειπωθεί πολλά για δαύτα και από πολλούς, όμως το σίγουρο είναι ότι δείχνουν συναισθήματα και προθέσεις, φέρνουν στο φως την ψυχή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να τους κοιτά κάποιος στα μάτια όταν τους μιλά ή γενικά αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή όταν μιλούν κι εκείνοι σε άλλους. Δεν είναι τυχαίο το ότι μπορεί να φέρει αμηχανία κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι πρέπει να αισθάνεται κανείς πολύ στέρεος μέσα του (να μην έχει παντός είδους ανασφάλειες), να είναι ειλικρινής και άνετος για να το κάνει.
Θα πρόσθετα και ένα ακόμα που έχω παρατηρήσει στη ζωγραφική και συγκεκριμένα στις προσωπογραφίες. Θεωρείται επιτυχές ένα σχέδιο όταν ο δημιουργός έχει καταφέρει να αποδώσει με ορθότητα τα μάτια, διότι αν δεν γίνει, τότε χάνεται όλη η ψυχή του έργου. Ειδάλλως, μοιάζει ολοζώντανο το πρόσωπο, έτοιμο να σου μιλήσει, όπου εκεί βέβαια το κάνει μόνο με τα μάτια!
Πάμε να δούμε μερικά από όσα έχουν ειπωθεί κατά καιρούς για τους ανεπανάληπτους "καθρέφτες της ψυχής" και μου άρεσαν:
"Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως." (Βίκτωρ Ουγκώ) "Κράτα τα μάτια σου στ’ αστέρια και τα πόδια σου στη γη." (Θεόδωρος Ρούζβελτ)
"Η ομορφιά είναι πώς αισθάνεσαι μέσα σου, και αυτό καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Δεν είναι κάτι σωματικό." (Σοφία Λώρεν)
"Αυτός που έχει δίκιο έχει δυνατό βλέμμα." (Αραβική παροιμία)
"Τα μάτια δεν βλέπουν αυτό που το μυαλό δεν θέλει." (Ινδική παροιμία)
"Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης." (Μιγκέλ Θερβάντες)
"Στον έρωτα, μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να καταλαβαίνετε τι θέλουν χωρίς αυτές να το ομολογούν." (Robert de Flers - Γάλλος συγγραφέας 1869-1927)
"Κράτα τα μάτια σου ορθάνοιχτα πριν τον γάμο, μισόκλειστα μετά." (Βενιαμίν Φραγκλίνος)
Και με αφορμή αυτό που είχε πει η Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων E. L. Konigsburg: "Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν κάποιος σε κοιτάζει στα μάτια, τι θα ‘θελες να βλέπει;"
Εσείς τι θα θέλατε να βλέπει ο άλλος στα δικά σας μάτια;
@ Για το μουσικό μέρος επέλεξα τέσσερα χιλιοακουσμένα τραγούδια και ειδικά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια και σήμερα είναι η ημέρα ραδιοφώνου! Μάλιστα, είναι αγαπησιάρικα, έτσι, γιατί στην αγάπη (κατά την ταπεινή μου γνώμη) οφείλουμε σεβασμό και εορτασμό όλο τον χρόνο κι όχι μόνο την ημέρα των ερωτευμένων (που είναι αύριο)...
Να γράψω για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι αστροφώτιστη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, στα μάκρη».
Ο άνεμος της νύχτας περιστρέφεται στον ουρανό και τραγουδάει.
Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, κι ήταν φορές που κι εκείνη μ’ αγάπησε.
Σε νύχτες σαν κι αυτή την είχα στην αγκαλιά μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω απ’ τον άπειρο ουρανό.
Εκείνη με αγάπησε, κι ήταν φορές που και εγώ την αγαπούσα.
Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.
Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να αισθανθώ πως την έχασα.
Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη δίχως εκείνη.
Κι ο στόχος πέφτει στην ψυχή σαν τη δροσιά στα χόρτα.
Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι αστροφώτιστη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.
Σαν για να την πλησιάσω η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Η ίδια η νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι του τότε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά πόσο την αγάπησα.
Η φωνή έψαχνε τον άνεμο για ν’ αγγίξει την ακοή της.
Σε άλλον. Θα ανήκει σε άλλον. Όπως και πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το φωτεινό σώμα της. Τα άπειρα μάτια της.
Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά μπορεί και να την αγαπώ.
Πόσο διαρκεί η αγάπη, πόσο διαρκεί η λησμονιά.
Επειδή σε νύχτες σαν κι αυτή που την είχα στην αγκαλιά μου,
η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.
Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τελευταίος μου πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που γράφω.
Πάμπλο Νερούδα
Η μετάφραση του ποιήματος είναι της Δανάης Στρατηγοπούλου, στην οποία είχα αναφερθεί σε ανάρτηση προηγούμενων ημερών μέσω ενός γνωστού τραγουδιού της. Αυτή ήταν και η αφορμή να παρουσιάσω το παραπάνω ποίημα του μεγάλου δημιουργού της Λατινικής Αμερικής που έμεινε γνωστός για τη δράση του για την παγκόσμια ειρήνη και ως δυναμικός μαχητής της δικαιοσύνης. Η Δανάη ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων του Νερούδα και μάλιστα με πάθος ερωτικό (όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά ο Λειβαδίτης), μένοντας πιστή στον τρόπο με τον οποίο έγραφε και ο ίδιος ο ποιητής.
Ακολουθούν δύο μουσικά κομμάτια που αποδίδει η ίδια, για να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο με μια νότα νοσταλγίας για όσα εμείς δε ζήσαμε, μα υπήρξαν.
# Ο τίτλος είναι μια μικρή παραφθορά στίχου του παραπάνω ποιήματος...
Έπειτα από τις μέρες των εορτών, οι οποίες έχουν ως σημεία αναφοράς κυρίως την αγάπη, τη χαρά, την ελπίδα, τα οποία είναι πολύτιμα στη ζωή του ανθρώπου, σκέφτηκα να φέρω εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη με τίτλο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Δεν το έχω διαβάσει, μα βρίσκοντας αυτό το μέρος του στο διαδίκτυο μού προκάλεσε το ενδιαφέρον να το πάρω, αλλά πρώτα θα το μοιραστώ με τους αναγνώστες του ιστολόγιου, μια και έχει να δώσει πολλά και από μόνο του.
Το συγκεκριμένο έργο της συγγραφέως αναφέρεται στο σημερινό ανικανοποίητο του ανθρώπου, στην αέναη αναζήτηση της αγάπης και της πλήρωσης των κενών της ψυχής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών.
Πάμε να το δούμε:
O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"
Κι αυτά σε μια εποχή άγρια, όπου ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός, η ανωριμότητα, ο κυνισμός και γενικά τα κατώτερα ένστικτα έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό επίπεδο και όπως βλέπουμε συμβαίνει παγκόσμια από τον απλό πολίτη μιας χώρας έως τον πιο ισχυρό αρχηγό κράτους.
@ Μουσική επιλογή ένα νέο όμορφο τραγούδι του Γιώργου Περρή, που όταν το άκουσα μου θύμισε ως προς τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί το τραγούδι της Μποφίλιου : "Το όνομά μου / Εγώ μεγάλωνα για σένα".
Συνέχεια εδώ της προηγούμενης ανάρτησης, όπως είχα υποσχεθεί. Στην οποία μπορεί να ανατρέξει κανείς, προκειμένου να λάβει γνώση τι δημοσιεύτηκε σ' αυτήν μα και να έχει εικόνα τι περιλαμβάνουν οι δύο αναρτήσεις, ώστε να μη δίνω πάλι εξηγήσεις... Πατώντας στον τίτλο γίνεται η μεταφορά:
Ακολουθούν τα υπόλοιπα 12 μουσικά κομμάτια και τα αποσπάσματα από τα 3 βιβλία που έχουν απομείνει. Τα τραγούδια της ροκ σκηνής (με τα παρακλάδια της) που δεν έχω χρησιμοποιήσει ξανά στο ιστολόγιο δεν τα έχω συνδέσει με κάποιον τρόπο με τα κείμενα.
«Του άφησα πολύ χρόνο, καταλαβαίνεις; Τον απογύμνωσα από ό,τι ήθελε να κάνει, τον άφησα ελεύθερο και ωραίο. Πραγματικά ωραίος, όχι σαν αυτούς στα μυθιστορήματα. Άδωνης, βρε παιδί μου! Αυτό δεν ήταν ανάγκη να το ακούσει, στριφογύρισε στη θέση της. Η Μάτα συνεχίζει πως με όλα αυτά ήταν μόνιμα κουρασμένη, δεν διέθετε χρόνο για τον εαυτό της, άφησε που πίστευε πως, αφού κατείχε «όλο το πακέτο», μόρφωση, καταγωγή, κοινωνική τάξη, λεφτά, εμφάνιση, τι άλλο να ήθελε ο άντρας της; Τον είχα υποτιμήσει αλλά όχι συνειδητά, μάρτυς μου ο Θεός! Δεν του είχα αφήσει καμία ευθύνη, καμία εξουσία, νόμιζα πως σκεφτόταν και ένιωθε όπως εγώ. Τι άλλο μπορούσε να θέλει; Τα είχαμε όλα! Τέτοια τύφλωση, τόσος εγωισμός.» (Σελ. 63)
«Το κρύο τής μπατσίζει τα μάγουλα
και τα κάνει να κοκκινίσουν, ευτυχώς γιατί το ξενύχτι την έχει διαλύσει, να την
έβλεπε η μάνα της τώρα, να άκουγε τον εξάψαλμο… Προχωράει με τα χέρια στις
τσέπες και τις αναμνήσεις να ανεμίζουν γύρω της χρωματιστές κορδέλες. Γαλάζια η
κορδέλα του αγοριού που έχει εξάρτηση από το διάβασμα. Μοβ η κορδέλα της Μάτας,
της γυναίκας με τα πολιορκημένα μάτια. Πράσινη του Σταύρου , του πατέρα που
αγωνίζεται να κρατήσει το παιδί του κοντά του. Γκρίζο με μαύρες πιτσιλιές του
επιχειρηματία που δεν άδραξε τη μέρα, αλλά μόνο τις ευκαιρίες. Κατακόκκινη σαν
την κάπα του η κορδέλα εκείνου που γεννήθηκε Κωνσταντίνος και αποφάσισε να
πεθάνει χτες ως Νάντια. Λευκό, φυσικά λευκό το χρώμα της κορδέλας των
ερωτευμένων παιδιών.» (Σελ. 368)
«Μια νύχτα στο Βιβλιοπωλείο» της Μαίρης Κοντζόγλου
«- Αγαπητοί ακροατές, καλή σας ημέρα. Όπως κάθε εβδομάδα, το Ράδιο Τυνησία έχει τη χαρά να σας παρουσιάσει τη Φωνή του Προκτετοράτου, με τον Σαρλ Ντεζ Εμπρέν. Αύριο, 2 ΜΑϊου του 1931, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Γκαστόν Ντουμέργκ, πρόκειται να εγκαινιάσει την αποικιακή Έκθεση, συνοδεία του στρατάρχη Λουί Εμπέρ Γκονζάλβ Λυωτέ. Όλα είναι πανέτοιμα, τα μουσεία, οι κινηματογραφικές αίθουσες, οι νέοι σταθμοί του μετρό, ο ζωολογικός κήπος της Βενσέν. Φυσικά η Τυνησία αποτελεί μια από τις κυριότερες ατραξιόν , με τις αναπαραστάσεις των ανακτόρων, των κήπων και των μιναρέδων της…» (Σελ. 23-24)
«Έχουμε περίπου το ίδιο χρώμα, αν και δεν είστε από την Αφρική, και όταν η αστυνομία κυνηγάει μαύρους, δεν ξέρω γιατί, εγώ είμαι με τους μαύρους…Εγώ είμαι Σενεγαλέζος. Γεννήθηκα στην Καζαμάνς. Όλοι σχεδόν οι νέοι του χωριού μου σκοτώθηκαν στο Βερντέ. Απ’ τα αέρια… Οι λευκοί φαντάροι αρνήθηκαν να ξανακάνουν επίθεση, κι ο στρατηγός ζήτησε από μας, τους ακροβολιστές των αποικιακών στρατευμάτων, να σώσουμε τη Γαλλία. Βγήκαμε απ’ τη λάσπη των χαρακωμάτων τα ξημερώματα, χωρίς μάσκες μάς έσπρωχναν οι στρατονόμοι κι οι χωροφύλακες, που του λόγου τους ήταν προφυλαγμένοι και σκότωναν τους αδερφούς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν απ’ το σύννεφο του θανάτου…» (Σελ. 78-79)
«Το AL – 76 ήταν απασχολημένο με τις δικές του υποθέσεις. Το μισό περιεχόμενο της παράγκας είχε σκορπίσει σε μια μεγάλη έκταση στο χώμα, και στη μέση το ρομπότ, καθισμένο σταυροπόδι, μαστόρευε με κάτι λάμπες ραδιοφώνου, κομμάτια σίδερο, ατσάλινα σύρματα και διάφορα άλλα σκουπίδια. Δεν έδωσε καμιά σημασία στον Παίην, που έρποντας με την κοιλιά του, ρύθμιζε τη μηχανή του για μια όμορφη πόζα.» (Σελ. 35)
«Ο Λάννινγκ κούνησε το κεφάλι του. Είχε χάσει πια το λογαριασμό πόσες φορές θα ’χε κάνει καλό στην ψυχή του αν είχε διώξει τη Σούζαν Κάλβιν. Είχε, ακόμα, χάσει τον λογαριασμό πόσα εκατομμύρια δολάρια είχε γλιτώσει «αυτή η γυναίκα» την εταιρεία και πόσες φορές. Ήταν ένα πραγματικά ανεξάρτητο πλάσμα και θα ’μενε έτσι μέχρι να πεθάνει – ή μέχρι να λύνανε το πρόβλημα της εξεύρεσης αντρών και γυναικών του δικού της υψηλού επιπέδου, που θα τους ενδιέφερε η ρομποτική έρευνα.» (Σελ. 213)
.jpg)
