Σε έναν κόσμο σκληρό και κατά βάθος με μια πορεία γεμάτη ματαιότητα μάς υπενθυμίζει ο Ελύτης με το ακόλουθο ποίημα του (από το Μαρία Νεφέλη) μια αλλιώτικη ματιά γι' αυτόν, σε απόλυτη γνώση της ασχήμιας του.
Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι
Α τι ωραία να ‘σαι νεφεληγερέτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις ή όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι «με γενναιοδωρία» σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν’ απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου.
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ’ τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για’ να τίποτα οι χοντράνθρωποι
ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ’ ευκίνητος
σαν καπνοδοχοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ’ τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
μια δική σου λευκή παραλία
χωρίς λεφτά
γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ’ αστέρια
και μ’ οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα…
Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι.
Θα πρόσθετα πως αν δεν ονειρευτεί κανείς την ευτυχία, πώς θα την αγγίξει;
Αν δεν ονειρευτεί έναν ομορφότερο κόσμο πώς θα τον αναζητήσει και θα τον διεκδικήσει;
@ Μουσική πολύ διαφορετική (ίσως εθιστική😎)... Ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για ηλεκτρονικό παιχνίδι από πολύ γνωστό συγκρότημα. Έτσι, διότι μέσα από αυτό γίνεται αναζήτηση ενός άλλου κόσμου...! Σκατά ο κόσμος εδώ; Καιρός να εφεύρουμε έναν καινούριο, καθαρό, λαμπερό, με γνησιότητα και απλότητα. Δεν μπορούμε, λέτε; Ας αφήσουμε τα "ψόφια", και μπορούμε να προσπαθήσουμε τουλάχιστον...!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.