Μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας

Έπειτα από τις αρχαίες βωμολοχίες της προηγούμενης ανάρτησης ήρθα να συνεχίσω εδώ με μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας, όπως αναφέρει και ο τίτλος, οι οποίες μπορούν άνετα να προκαλέσουν τον οποιοδήποτε να ξεστομίσει βρισιές όλων των ειδών. Είναι στιγμές που κανείς χάνει την ψυχραιμία του ακόμα κι αν είναι συνήθως υπομονετικός, ευγενικός και ψύχραιμος άνθρωπος.

Σκηνή πρώτη

Πρωινή ώρα (αρκετά νωρίς) πηγαίνοντας στην εργασία σου στέκεσαι σε στοπ σε κάποιον εσωτερικό δρόμο της πόλης, τον οποίο διασχίζεις καθημερινά και συμβαίνει το αδιανόητο... Το φορτηγό που στέκεται μπροστά σου ξεκινά να περάσει το στοπ για να συνεχίσει απέναντι, όμως το μετανιώνει δίχως εμφανή λόγο και κάνει όπισθεν μάλιστα με φόρα χωρίς να ελέγξει καν. Εσύ έχεις παραμείνει στη θέση σου (όπως όφειλες, για να ελέγξεις πριν προχωρήσεις) και δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις, φυσικά δεχόμενος μια γενναία σπρωξιά, για να τη θυμάσαι! Και... "γιατί ήσουν πίσω του", θα σε ρωτήσει ο οδηγός του φορτηγού!  Από τη μια είναι να γελάς κι από την άλλη να βρίζεις! Δυστυχώς η ζημιά ήταν μεγάλη και υψηλό το κόστος, αλλά, ευτυχώς, ο οδηγός κατανόησε άμεσα την ηλιθιότητα που έκανε, είχε ασφάλεια και έληξε ήπια η κατάσταση. Βέβαια, εσύ πληρώνεις την όλη ταλαιπωρία της επισκευής και των χρημάτων που θα προκαταβάλεις...

Σκηνή δεύτερη

Απογευματινή ώρα Σαββάτου βρίσκεσαι σε λεωφορείο γραμμής που εξυπηρετεί την περιοχή σου και κινείσαι σε γνωστή λεωφόρο και μάλιστα σε πολύ κεντρικό σημείο συμβαίνει ένα ακόμη απίστευτο συμβάν.  Στη στάση της πλατείας έρχεται ένας άνδρας στο παράθυρο και βρίζει ασύστολα έναν επιβάτη, ο οποίος κάθεται στα μπροστινά καθίσματα κοντά στον οδηγό. Ως συνεπιβάτης εκπλήσσεσαι στιγμιαία, αλλά δε δίνεις πολλή σημασία, γιατί βλέπεις ότι ο άλλος επιβάτης δεν ασχολείται (εξάλλου υπάρχουν αρκετοί διαταραγμένοι γύρω μας). Στο επόμενο όμως φανάρι, ένα μικρό κλειστό φορτηγάκι κάνει όπισθεν και κολλά σχεδόν πάνω στο λεωφορείο διακόπτοντας την κυκλοφορία. Από αυτό κατεβαίνει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα πλησιάζει στο παράθυρο του οδηγού και κάτι του λέει για τις πινακίδες του οχήματος του, για να τον απασχολήσει και ο άντρας της πηγαίνει ξανά στο παράθυρο του γνωστού επιβάτη και του ζητά επίμονα να κατέβει κάτω... Δε θα πολυλογήσω, καθώς δεν υπάρχει λόγος. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποση ώρα, ενώ το λεωφορείο ήταν πλήρες (μέχρι σκασμού) από κόσμο. Ζητάς από τον οδηγό να καλέσει την αστυνομία, για να παρέμβει και ότι είναι ανήκουστο να κρατούνται "όμηροι" μιας  παλαβής κατάστασης τόσοι άνθρωποι κι εκείνος να στέκεται σαν χαζός και να μη ξέρει τι να κάνει... Από το πλήθος του κόσμου αντιδρούν ακόμη δύο άτομα και οι υπόλοιποι "μούγκα"! Ένας από αυτούς (ψηλός μπρατσαράς) κατέβηκε να διαπραγματευτεί με το ζευγάρι, μήπως και ομαλοποιηθεί η κατάσταση... Αφού η "ομηρία" είχε συνέχεια, κατεβαίνεις και πας με τα πόδια έως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό αναθεματίζοντας για την ηλιθιότητα που βιώνεις (από τους εμπλεκόμενους και τον οδηγό), την απραξία του κόσμου μα και τη δική σου ίσως ατολμία να καλέσεις την αστυνομία και να αναφέρεις το περιστατικό! Μα στην Ελλάδα ζεις και θα βρεθείς εσύ μπλεγμένος κι όχι αυτοί που το προκάλεσαν...

Σκηνή τρίτη (πιο λάιτ;)

Κάνεις τον συνηθισμένο γρήγορο περίπατό σου σε ήσυχο μέρος της πόλης σου και βλέπεις στη διαδρομή μια νεαρή μητέρα  να σπρώχνει το καροτσάκι του παιδιού της κοιτώντας χωρίς διάλειμμα το κινητό της. Και λες τώρα θα πέσει σε κανένα εμπόδιο και δε θα το πάρει και είδηση...! Δεν κοίταξε απλά το κινητό της, γιατί κάποιος κάλεσε, αλλά ήταν χωμένη εκεί, στον κόσμο του τίποτα όπως και το μικρό της φάνταζε ένα τίποτα! Όταν η βόλτα γίνεται αγγαρεία κι όχι μοίρασμα και χαρά με το παιδί! Θυμώνεις, βρίζεις από μέσα σου (καθώς βλέπεις τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας στα παιδιά και όχι μόνο) και συνεχίζεις την πορεία σου πιο γρήγορα, κοιτώντας να ξεσπάσεις μέσω της ταχύτητας...

Τα συμπεράσματα δικά σας!

 

@ Μουσική άσχετη... μόνο ο τίτλος σχετικός!