Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε ένα βιβλίο που μόλις ολοκλήρωσα μετά από συνεχόμενες διακοπές στην ανάγνωσή του. Συνήθως αν δεν μου αρέσει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα, το εγκαταλείπω δια παντός χωρίς καμία αναστολή. Ετούτο δεν το διέκοπτα επειδή δεν μου άρεσε, αλλά λόγω του ότι δε διαβάζω με τον ίδιο ρυθμό όπως παλιότερα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου από μία πολύ αγαπημένη φίλη, το οποίο άργησα να αρχίσω μα και να τελειώσω. Είναι γραμμένο από την Καίτη Αναστασιάδου (τη γνωρίζει προσωπικά η φιλενάδα μου) και έχει τίτλο "Κουρού Καϊμάκ" (ξερό καϊμάκι) Εκδ. Εκάτη, Αθήνα 2020. Όπως αναφέρει στην εισαγωγή της η ίδια η συγγραφέας: " [...] είναι ένα παραμύθι, όπως εκείνα που λένε οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους ή και στη γειτόνισσα καμιά φορά, άλλες φορές πλατειάζοντας για τα ασήμαντα και άλλες φορές πηδώντας από θέμα σε θέμα, χωρίς σύνδεση. ...όπου παράλληλες ή συνεχόμενες ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους, γιατί η ζωή είναι πιο πολύπλοκη από τη μυθοπλασία, γιατί όλοι είναι πρωταγωνιστές στη δική τους ιστορία, αλλά κυρίως γιατί η ζωή συνεχίζεται πάντα και μετά το "ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα"..."
Κεντρικός τόπος της αφήγησης είναι η Κωνσταντινούπολη (όχι μόνο, αφού η πρώτη εικόνα στην ιστορία έρχεται από την Καππαδοκία) και φυσικά ο συνδετικός κρίκος για τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου. Η συγγραφέας ξεδιπλώνει με άνεση και ομορφιά τις ιστορίες των πρωταγωνιστών ταυτόχρονα με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, καθώς επηρέασαν σε κάποιο βαθμό τη ζωή τους. Ένα τρυφερό ταξίδι στην Πόλη και τον Ελληνισμό της Ανατολής μέσα στον χρόνο, το οποίο προέκυψε από τις μαρτυρίες ανθρώπων που γεννήθηκαν και έζησαν εκεί για πολύ καιρό, μα και από τις εμπειρίες που είχε η συγγραφέας κατά τη διάρκεια των προσωπικών της περιηγήσεων.
Παραθέτω στη συνέχεια ένα απόσπασμα από το τελευταίο μέρος του βιβλίου με το οποίο ταυτίστηκα όσο δεν παίρνει..., λες και ήταν στο μυαλό μου η Αναστασιάδου!
"Ο παππούλης Ηράκλειτος είχε διαπιστώσει πως η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μας είναι η αλλαγή, σύμφωνα με την παροιμιώδη φράση "Τα πάντα ρει" που χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία του. Κάτι παραπάνω θα ήξερε αφού ήταν και Εφέσιος... Τα πάντα αλλάζουν από ώρα σε ώρα και από λεπτό σε λεπτό. Γι' αυτό είναι τόσο ανούσιο να προγραμματίζουμε με τόσο ζήλο. Μπορούμε, έστω, να κάνουμε κάποιον προγραμματισμό για το εγγύς μέλλον - τι φαγητό θα μαγειρέψουμε το μεσημέρι ας πούμε - αλλά και πάλι με επιφύλαξη, γιατί ούτε καν αυτό είναι σίγουρο. Μπορούμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε πού θέλουμε να φτάσουμε, να έχουμε στόχους...
Η ζωή είναι εκεί μπροστά μας, δίπλα μας. Είναι όλα αυτά που συμβαίνουν όσο περιμένουμε να συμβούν τα "σπουδαία". Ας την αφήσουμε, λοιπόν, να μας πάει όπου νομίζει - όχι το "χύμα στο κύμα" αλλά με όπλα την αρετή και τη γνώση - γιατί, πιθανόν ως και σίγουρο, αυτό που θα συναντήσουμε να είναι πιο ενδιαφέρον από ό,τι μπορούμε να προγραμματίσουμε κι απ' ό,τι φανταζόμαστε. Εμείς, απλώς, ας είμαστε έτοιμοι να συλλάβουμε τη στιγμή όταν έρθει, γιατί δεν πρόκειται να ξανάρθει ποτέ η ίδια... Μπορεί να 'ρθει άλλη. Ας μη λέμε "μιαν άλλη φορά", δεν θα υπάρξει ποτέ με τις ίδιες συνθήκες...
Ας παρακολουθήσουμε τα σημάδια των καιρών και ας είμαστε προετοιμασμένοι κάθε στιγμή για ό,τι μπορεί να φέρει. ας μη φοβόμαστε ότι μπορεί να κάνουμε λάθος, να πάρουμε λάθος απόφαση - δεν υπάρχουν λάθος αποφάσεις, όταν κουβαλάς μαζί σου εφόδια... Όλες οι αποφάσεις είναι σωστές τι στιγμή που λαμβάνονται. Κι αν εκ του αποτελέσματος τις θεωρήσουμε λάθος, ήταν απλώς ένας δρόμος που μας οδήγησε κάπου που δεν θα είχαμε πάει αλλιώς...
Ας είμαστε σεμνοί κι ας μην έχουμε έπαρση, ας είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και κυρίως για την υγεία, καθώς τίποτε δεν είναι δεδομένο... Κι ας μην παραπονιόμαστε για τις αντιξοότητες, για τα "κακά", γιατί όπως και πάλι θα μας έλεγε ο σοφός παππούλης: " Πάντα κατ΄' έριν...το αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην". [...] η σύγκρουση είναι αυτή που γεννάει τα πάτα , το κακό και το καλό εναλλάσσονται σε αυτή τη ζωή, από το αντίξοο προκύπτει το συμφέρον και από την εναλλαγή τους έρχεται η τέλεια αρμονία...". (σελ. 233-234)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.