Άντε, πάμε άλλη μία τις "ακροβασίες"...

Ό,τι ακολουθεί γράφτηκε μόνο για λόγους ψυχαγωγίας και διατήρησης υψηλού ηθικού... Δεν πέφτουμε, λέμε, γιατί έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. 
Ας πούμε ότι πρόκειται για μια πολύ μικρή τονωτική ένεση. Ίσως υπάρξουν κι άλλες, αν έχω κέφι και δεν μου κάνει την επίσκεψή του ο "μικρός φιλαράκος" (ο γνωστός μας ιός) που κυκλοφορεί άναρχα και κάνει ό,τι γουστάρει. Μα τι ελευθερία έχει ο ατιμούλης κατεργαράκος, όσο κανένας άνθρωπος πάνω στη γη ετούτη την ώρα. Αν και από δαύτον δε ζητάμε τα ρέστα, μια και είναι η δουλειά του. Τι φταίει ο δόλιος; Οσονούπω θα βρουν τρόπο να τον "κατατροπώσουν" και να τον "μαντρώσουν", όπως και με τόσους άλλους. Έτσι κι αλλιώς είναι ήδη "επικηρυγμένος"! 

Ο "μικρόκοσμος" παίρνει την εκδίκησή του, τρίβοντας, σαν απατεωνίσκος που πάνε καλά οι πονηρές δουλειές του, τα "θαυματουργά" αγκαθάκια του (κάπως έτσι είναι η εικόνα του) από ευχαρίστηση!
Κι αν είχε λαλιά θα έλεγε τον λόγο που βολτάρει παγκόσμια με την παρακάτω φράση:

Ας μην τον παρεξηγούμε, λοιπόν! Να επικοινωνήσει θέλει ο καψερός... και μάλιστα επιδεικνύοντας τις γνώσεις του σε επίπεδο γλωσσών! Αμ, πώς!

Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτός, μα εμείς...

Άλλη μία φορά, κι εδώ πρωτόγνωρη και πάλι, καλούμαστε να συμμετέχουμε σε "ακροβασίες" και όπου μας βγάλει...

Να, που εντελώς λάιβ (πιο λάιβ πεθαίνεις - τι λέω τώρα η ζουρλή κάνοντας μπλακ χιούμορ) θα ακολουθήσουμε σε γενναία δόση όσα λέμε πολύ καιρό για τη ρευστότητα της ζωής (όχι της οικονομίας), το άγνωστο που διαφυλάσσει ζεστά ζεστά στην αγκαλιά της, το απρόοπτο, την πρόκληση, το "δεν ξέρω τι μου ξημερώνει αύριο", το "όσα παίρνει ο άνεμος", το "Θεέ μου φύλαγε" (από το σπίτι η προσευχή) και τελοσπάντων όλα όσα αρκούν για να μας θυμίσουν το: 
"Τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι ο άνθρωπος! Ένα τίποτα. Αυτό είναι ο άνθρωπος!" - Από την ταινία "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα". 
Μα αυτό είναι...! Βρήκα ποια είναι η αιτία της κυκλοφορίας του ιού! Βρε ποια ζώα και εργαστήρια και συνωμοσίες συζητάμε τόσο καιρό; Ο τίτλος της ταινίας μου έδωσε την έμπνευση και με οδήγησε πάραυτα στη διαλεύκανση του μυστηρίου. Κάποιος άντρας (να με συγχωρήσουν οι άντρες) που διαπίστωσε με πίκρα ότι δεν τον φοβάται η γυναίκα του αποφάσισε να πάρει εκδίκηση μέσω του "μικρού αναρχικού", τον οποίο "αμόλησε" στα πλήθη, για να δουν τι σημαίνει φόβος. Στόχευε βέβαια τα γυναικεία πλήθη, όμως ο "μικρός" διακρίσεις δεν κάνει και του το ξεκαθάρισε του "αφεντικού", αλλιώς δεν αναλάμβανε τη δουλειά! Όχι, παίζουμε!


Εμείς παρ' όλα αυτά κρατάμε γερά και τραγουδάμε:

Και δεν ξεχνάμε παράλληλα:

Κλικ εδώ...
(σόρι για τη λάθος παραπομπή όταν πρωτοανέβηκε η ανάρτηση)


Α, να μην παραλείψουμε να ζητήσουμε στα κορίτσια παρακάτω να τραγουδάνε να "βρέχει" μάσκες, αντισηπτικά, κλίνες, νοσηλευτικό προσωπικό, φράγκα και δουλειά κι όχι άντρες, μια και δεν είναι της ώρας η ανάγκη αυτή (επαφές απαγορεύονται, μόνο "τρίτου τύπου" προς στιγμήν)!
Άντε, καλά μου κορίτσια:

Ένα ξόρκι στο κακό ήταν όλο το παραπάνω, καθώς το χιούμορ είναι τέτοιο ξόρκι και τα έχουμε ξαναπεί!
Συγχωρέστε με, διότι γράφτηκε όλο όπως μου ερχόταν!

Σαπουνόφουσκα, τσιχλόφουσκα κ.ά.

Με τόσα που ακούμε αυτές τις μέρες από τα μέσα ενημέρωσης, θεωρώ ότι εδώ τα πολλά λόγια είναι περιττά, όμως η ανάγκη να εκτονωθεί όλο αυτό που φορτωνόμαστε αποδεικνύεται ισχυρότερη. Δυο λόγια για μικρή αποσυμπίεση αρκούν.

Παρακολουθώντας όλα όσα εξελίσσονται στη χώρα μας μα και σε όλο τον κόσμο, μου ήρθε η εικόνα μιας γιγάντιας  σαπουνόφουσκας, εξάλλου, μετά από τόσο πλύσιμο των χεριών μετράμε εκατομμύρια σαπουνόφουσκες καθημερινά.

  

Μια σειρά από τεράστιες "σαπουνόφουσκες" δημιούργησε ο σύγχρονος άνθρωπος σε πάρα πολλούς τομείς, πιστεύοντας μάλιστα ότι πλάθει "θαύματα" - κατά βάθος στον βωμό του αχαλίνωτου κέρδους. Του "σκάνε" όμως μες στα χέρια του ή μπροστά στο πρόσωπό του η μία μετά την άλλη, όπως είναι φυσικό για κάθε σαπουνόφουσκα. 

Τι δεν έχει καταλάβει;

Κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του κατασκευάζοντας "φούσκες", συμμετέχοντας παράλληλα με πάθος στον διαρκή άγριο "χορό των λύκων". Παραμένοντας δε μαγεμένος από το τρελό παιχνίδι της "σαπουνόφουσκας". Μακάριος στην πλάνη του.

Μια άλλη εικόνα που μου ήρθε ήταν εκείνη της θεόρατης τσιχλόφουσκας. Τι σαπουνόφουσκα τι τσιχλόφουσκα... 

Έχει βέβαια μια διαφορά. Εκεί που μασά κανείς χαλαρά κι αδιάφορα μα με γευστική ηδονή τη στρουμπουλή κι αφράτη τσίχλα γεμάτη τεχνητά αρώματα, εκεί, λοιπόν, που μασά αχόρταγα μέχρι να αρχίσουν να κουράζονται η άνω και κάτω γνάθος - απορροφώντας του ακόμα και το μυαλό, εκεί λέει να κάνει με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία την πιο μεγάλη και τέλεια τσιχλόφουσκα. Βάζοντας όλη του την αναπνευστική δύναμη και μαεστρία δημιουργεί μια αξιομνημόνευτη από άποψη μεγέθους αρωματική χρωματιστή φούσκα, που με περηφάνια και ίσως αλαζονεία επιδεικνύει στους άλλους, ωσότου εκείνη σκάσει με θόρυβο και κολλήσει με ορμή επάνω στην μάπα του...! 

Για όσους μπερδεύτηκαν με όσα ειπώθηκαν περαιτέρω εξηγήσεις δε δίνονται.

Το παραπάνω γράφτηκε μόνο προς εκτόνωση για όσα ήδη έχουμε περάσει μα και για όσα θα έρθουν να μας συναντήσουν, αναμενόμενα και μη.

Και για τα πουλιά που μας κάνουν συντροφιά με το πιο γλυκό τραγούδι τους...

 

 

Σωτηρία μόνο το ειλικρινές ενδιαφέρον

Αδιάφορος άνθρωπος = άξιος της μοίρας του

Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας έφτασε στο σήμερα να κινείται ως ζόμπι σε δρόμους κενούς δίχως ουσιαστικό νόημα, να αδιαφορεί σχεδόν για τα πάντα πέρα από τα του οίκου του και της καταναλωτικής του επιφάνειας. Μα ακόμα και γι’ αυτά είναι αμφίβολη η ποιότητα του ενδιαφέροντός του, δυστυχώς.

Αν νοιάζεται κανείς αληθινά - ακόμα και μόνο - για το σπιτικό του και τα προϊόντα που καταναλώνει, θα πρέπει να κοιτάξει και πάλι πιο μακριά, αφού όλα είναι μια αλυσίδα ή ακόμα καλύτερα ένας πύργος του παιχνιδιού Jenga, το οποίο θέτει ως πρώτο μέλημα το νοιάξιμο του παίκτη για την ευστάθεια και ακεραιότητα του πύργου και στη συνέχεια απαιτεί επιδεξιότητα στο χειρισμό όλων των μερών του πύργου.

Να μην παραμένει κοντόφθαλμα, εγωιστικά, υστερόβουλα και τελικά ανόητα στον μικρόκοσμό του, καθώς η "πληρωμή" του για αυτή του την αδιαφορία έρχεται συνήθως με βαρύ και σκληρό τρόπο. Η αδιαφορία ποτέ δεν οδηγεί καμία κατάσταση σε αίσιο τέλος.  Έχει ως αποτέλεσμα, σύντομα ή σε βάθος χρόνου, είτε το αδιέξοδο είτε την καταστροφή.

Ας κάνουμε μια προσπάθεια, λοιπόν, να δραπετεύσουμε από το αόρατο κελί της αδιαφορίας, γιατί μηνύματα και μάλιστα ηχηρά επιδιώκουν να μας δώσουν το στίγμα ολοένα και περισσότερο προς ποια κατεύθυνση οφείλουμε να κινηθούμε ως ανθρωπότητα πλέον.

Ας αποδείξει ο άνθρωπος ότι έχει τη δυνατότητα να σταθεί στο ύψος αυτού του κεφαλαίου αρχικού γράμματος του ονόματός του, υπερβαίνοντας τον εγωισμό, κάθε μικροψυχία, όποια ιδεοληψία ή κενή ματαιοδοξία τον κρατά δέσμιο. Οι καιροί, για τον τόπο μας (υγεία και εθνικά θέματα) και παγκόσμια, "κραυγάζουν" για ενότητα, η οποία επιτυγχάνεται μόνο με το ειλικρινές και βαθύ ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν.

Ας πάψει να είναι φαύλος και να θυμηθεί τι σημαίνει Άνθρωπος, μη λησμονώντας πως η αγάπη και το ενδιαφέρον ίσως πονούν, όμως η αδιαφορία σκοτώνει με πολλούς μα πάρα πολλούς τρόπους.

"Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία." μας υπενθυμίζουν μικρές πηγές φωτός γύρω μας...

Το χιούμορ σώζει ζωές και καταστάσεις

Λίγο χιούμορ την ημέρα τον γιατρό θα μπορούσε να κάνει πέρα...

Οι παλιοί ξέρανε να αστειεύονται, ενίοτε και με χοντρό τρόπο, και στις πιο τραγικές στιγμές. Εξάλλου, είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του λαού μας από τα αρχαία χρόνια, που ήταν σοφότερος, αφού τότε είχε χρόνο να σκεφτεί και να φιλοσοφήσει.

Θα λέγαμε ότι το χιούμορ σώζει πράγματι ζωές και καταστάσεις, καθώς ελαφραίνει την ψυχή, καθαρίζει τον νου και τον διατηρεί σε εγρήγορση. Ως εκ τούτου, και ψυχοθεραπεία γίνεται μα ίσως και πιο ευφυείς λύσεις  βρίσκονται μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας.

Εισηγείται την ισορροπία σ' έναν ανισόρροπο κόσμο!

Μια και είμαστε έτσι κι αλλιώς για γέλια και για κλάματα (για τόσα πολλά που δεν ξέρει κανείς από πού να το πιάσει και που να το αφήσει...),  ας δούμε μερικά αστεία που βρήκα ψάχνοντας για εικόνες. Ως συνήθως για άλλα ξεκινώ και αλλού καταλήγω. Αρχικός μου στόχος ήταν η μουσική και η αλλαγή κλίματος από τις προηγούμενες αναρτήσεις, όμως προέκυψε κάτι παραπάνω...

Μουσική από έναν Έλληνα καλλιτέχνη που δε γνώριζα και  έμαθα γι' αυτόν πολύ πρόσφατα.

"Τι θα 'κανα χωρίς αυτό τον κόσμο"

"Τι θα ‘κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο χωρίς πρόσωπο 

χωρίς απορίες
όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή όπου κάθε στιγμή
χάνεται στο κενό στη λησμονιά της αλλοτινής της ύπαρξης
χωρίς αυτό το κύμα όπου στο τέλος
κορμί και σκιά καταβροχθίζονται
τι θα ‘κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων
που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια γι’ αγάπη
χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται
πάνω απ’ τη σκόνη της σαβούρας του
τι θα ‘κανα θα ‘κανα ό,τι και χθες ό,τι και σήμερα
αγναντεύοντας απ’ το φεγγίτη μου μπας και δεν είμαι μόνος
να πλανιέμαι και να φεύγω μακριά απ’ όλη ετούτη τη ζωή
σ’ ένα χώρο μπερδεμένο
χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές
που είν’ έγκλειστες μαζί μου"

 

 

Σάμουελ Μπέκετ 

(Από τη συλλογή “Ποιήματα συνοδευόμενα από σαχλοκουβέντες”, μτφρ: Γιώργος Βίλλιος, εκδ: Ερατώ, 1989)