Ίσως να μην τον χρειάζεσαι και... τόσο

Επανέρχομαι σε ένα αντικείμενο που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πώς μπορεί να γίνει αλλιώς, όταν πριν βγεις από το σπίτι, μια βόλτα θα την κάνεις από εκεί - μάλλον κάτι περισσότερο από μία....  

Ο λόγος για τον γνωστό "μαντατούρη" που τον αποκαλούμε ευγενικά "καθρέφτη".

Δείχνει όμως πάντα την αλήθεια και ποια είναι άραγε αυτή; Μπορεί να φτάσει στην ψυχή ή τελικά αντικατοπτρίζει ό,τι θέλει; Το ζήτημα είναι να μην αντικατοπτρίζει ό,τι θέλουν οι άλλοι να είσαι ή να μην στέκεται στην επιφάνεια.

Ο Durkheim είπε ότι "'όταν ο άνθρωπος ανακάλυψε τον καθρέφτη, έχασε την ψυχή του". Ίσως είχε δίκιο, ίσως δεν τον χρειάζεται τόσο όσο νομίζει. Δεν τον έχει απαραίτητα ανάγκη για να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού του, καθώς αρκετές από αυτές απαιτούν απομάκρυνση από ό,τι γυαλίζει ή προκαλεί αντανακλάσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε πρόσκαιρο "τύφλωμα".

Η ομορφιά του ανθρώπου, επίσης, δε χρειάζεται καθρέφτη, αφού όταν υπάρχει, αντανακλάται στα μάτια των άλλων, χωρίς προσπάθεια. Κατά βάθος είμαστε αυτό που αισθανόμαστε και οι άλλοι βλέπουν αυτό που εμείς τους αφήνουμε να δουν.

Ο καθρέφτης ίσως είναι χρήσιμος στη ζωή μας για πρακτικούς λόγους μα και γιατί "είναι ο καλύτερος φίλος, καθώς όταν κλαίω, δε γελάει ποτέ", όπως είπε ο Τσάρλι Τσάπλιν!

 

Η έμπνευση για τούτη την ανάρτηση προήλθε από ένα πολύ γνωστό μουσικό κομμάτι, που λέει πολλά και ενδιαφέροντα για τον λατρεμένο "απατεώνα"...

 

 

Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη
που μ’ εμποδίζει ότι είναι πίσω του να δω
δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο, είναι όμοιος εγώ…

Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι,
δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό
Όσοι μου λένε “φίλε όπως είσαι μείνε”
είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
ένα καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου…

Αντανακλά αυτά που θέλουν οι γυναίκες
κι έτσι τις πείθει ότι είμαι το άλλο τους μισό
μπροστά του γδύνονται του λεν γλυκές κουβέντες,
πίσω απ’ το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ

Κάνει παιχνίδι ως και με τα πρότυπά μου
τις θείες φωνές που μου μιλούσανε παιδί
τις φέρνει απέναντι μου και στα κυβικά μου
πάω να τις φτάσω και τσουγκρίζω στο γυαλί

Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέφτες
σε οθόνες σε φωτοτυπίες και προβολείς
μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες
ζουν σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς

Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια
ξέρω ότι αυτό που κρύβει πίσω του είσαι εσύ
εσύ που ψάχνεις μες στα μαύρα σου τα μάτια
να καθρεφτίζεις μόνο εμένα στην ζωή

"Όταν με βρει η μοναξιά να φυλαχτώ"

Με έναν στίχο στον τίτλο συντροφιά από το τραγούδι που ακολουθεί, μεταφέροντας κάπως τη διάθεση αυτών των ημερών. Στενάχωρη, "με έναν κόμπο στον λαιμό". 

Πολεμιέται αυτή η διάθεση με την πίστη σε κάτι καλύτερο μα και από την καθημερινή δράση, που στέκει ανυπόμονα να μας παρασύρει στη δίνη της, ώστε να ξεχαστούμε.

Αφιερωμένο ετούτο σε όλους όσοι βιώνουν μοναξιά με οποιοδήποτε τρόπο, όμως πολύ περισσότερο στους νέους που κοντεύουν να γίνουν πρωταθλητές της μοναξιάς. "Ωραίο" σπορ τους έλαχε...

Οι στίχοι του μουσικού κομματιού για παρηγοριά στη δυσάρεστη ατμόσφαιρα:

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα θυμάμαι
όταν θα ζει με αναμνήσεις η καρδιά
να `ρχεσαι πάντα μες στον ύπνο που κοιμάμαι
σαν πεταλούδα με φτερά μενεξεδιά

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φυλάξω
σ' ένα πηγάδι της ψυχής μου σκοτεινό
όταν θα σκύβω τη ζωή μου να κοιτάξω
να `σαι φεγγάρι στου βυθού τον ουρανό

Μη μου μιλάς γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν
όσα φοβάμαι και να διώξω πολεμώ
κι όσα μου πεις πως αγαπάς αυτά θα μείνουν
να τα θυμάμαι μ' έναν κόμπο στο λαιμό

Πες μου αυτά που αγαπάς να τα φορέσω
πάνω στο στήθος μου σαν άγιο φυλαχτό
και με την πρώτη μαχαιριά να μην πονέσω
όταν με βρει η μοναξιά να φυλαχτώ 

Κλείνω με δυο στίχους του Τίτου Πατρίκιου, που υπάρχουν στην αρχή του παραπάνω βίντεο:

"Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλαγος
και η φωνή μου θα σε φτάσει."

Σ' εμπιστεύομαι, μ' εμπιστεύεσαι;

Μεγάλη κουβέντα ο τίτλος κι εξίσου μεγάλο ερώτημα.
Η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους χτίζεται με κόπο και εννοείται δεν προϋπάρχει της σχέσης. Σ' αυτή μπαίνει ο καθένας μας με τις δικές του εμπειρίες, δείχνοντας άλλος περισσότερη κι άλλος λιγότερη εμπιστοσύνη, η οποία δοκιμάζεται αρχικά διαρκώς, αλλά ακόμα και πολύ αργότερα μέσα από καθημερινές καταστάσεις, ιδιαίτερες συνθήκες, δράσεις, αντιδράσεις και στάσεις. Έτσι, καλλιεργείται η εμπιστοσύνη όσο εξελίσσεται και η σχέση. Είναι σαν το αγαπημένο λουλούδι που με τη φροντίδα αναπτύσσεται και ομορφαίνει.

Οι άνθρωποι μας εμπιστεύονται όταν τους κάνουμε να νιώθουν ασφαλείς μαζί μας. Υπάρχουν κάποια σημεία στη συμπεριφορά μας που είναι άξια προσοχής από μέρους μας, αφού είναι κι αυτά που προσφέρουν την ασφάλεια στους άλλους και εν τέλει οδηγούν στην εμπιστοσύνη.

Πρώτα απ' όλα, θα πρέπει να εμπιστευόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, αλλιώς δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτε παραπέρα. Πώς είναι δυνατόν να μας δείχνουν οι άλλοι εμπιστοσύνη, όταν οι ίδιοι δεν την έχουμε για εμάς τους ίδιους;

 

Έπειτα, όταν επικοινωνούμε με κάποιον, τον παρακολουθούμε με προσοχή και ενδιαφέρον για όσα μοιράζεται μαζί μας εκείνη την ώρα και δεν ταξιδεύουμε σε δικές μας σκέψεις, επιθυμίες και ό,τι άλλο άσχετο. Τότε θα είμαστε σε θέση να συμμετέχουμε ενεργά σε αυτό που συμβαίνει, έχοντας περισσότερες πιθανότητες να κατανοήσουμε σε βάθος αυτό που ακούμε, ώστε να σταθούμε εκεί που ο άλλος μας έχει ανάγκη και να νιώσει ότι ενδιαφερόμαστε αληθινά.

Συχνά δε δίνουμε σημασία στην επιβεβαίωση των μηνυμάτων που λαμβάνουμε από τους άλλους, οπότε φτάνουμε να κάνουμε λανθασμένες υποθέσεις και οδηγούμαστε σε παρερμηνείες όσων αναφέρθηκαν. Δεν είναι επίσης ντροπή να λέμε ότι δεν καταλαβαίνουμε και να ζητάμε πληροφορίες για πράγματα που δε γνωρίζουμε, παρά να κάνουμε ότι τα ξέρουμε και να προσπαθούμε να βοηθήσουμε κάποιον πάνω σε μια τέτοια βάση. Το μόνο που θα πετύχουμε είναι να τον κάνουμε να νιώσει άβολα και να μην καταφέρουμε τίποτα.

Ένα πεδίο που απαιτεί λεπτότητα από τη μεριά μας είναι το θέμα της κριτικής. Τη στιγμή που κάποιος μας εκμυστηρεύεται κάτι που έκανε, το μόνο που δε χρειάζεται τότε να του πούμε είναι: "Τι παπαριά πήγες κι έκανες;"! Δεν είναι εύκολο να αποφύγει κανείς την κριτική - θετική ή αρνητική, όμως είναι προτιμότερο στη φάση της ανταλλαγής να δείξουμε ενσυναίσθηση, ώστε να αισθανθεί κοντά μας και πιο άνετα το άλλο άτομο, αφού είναι σε πιο ευάλωτη θέση ανοίγοντας τον εαυτό του.

Εκείνο που υποσκάπτει ίσως και ανεπανόρθωτα τα θεμέλια της εμπιστοσύνης είναι το ψέμα. Πιστεύουμε πολλές φορές ότι αν δεν πούμε την αλήθεια, θα προστατεύσουμε τον άλλο από το να στενοχωρηθεί βαθιά ή ότι δεν θα την αντέξει αν την ξεστομίσουμε. Μπορεί να ανησυχούμε επίσης εμείς οι ίδιοι για τις συνέπειες με την αποκάλυψη της αλήθειας. Ας πούμε από αυτήν όση αντέχουμε ή ας μην το συζητήσουμε εκείνη τη στιγμή.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει στην περίπτωση που δεν εκφράζουμε άμεσα τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ή τα συναισθήματά μας, οπότε αφήνουμε στην ατμόσφαιρα μια δυσάρεστη κατάσταση να αιωρείται κάπου ανάμεσα στη μαντεψιά, την απορία, τον θυμό, τη στενοχώρια κ.ά.. Πόσο πιο απλό είναι να πει κανείς στον άλλο πώς ακριβώς νιώθει και τι θα ήθελε από εκείνον. Φυσικά, θα πρέπει να είναι έτοιμος για οποιαδήποτε απάντηση, όμως η δική του πλευρά έχει γίνει ξεκάθαρη.

Όπως, τολμάμε να πούμε το "δε θέλω" και "δεν μπορώ" σε κάθε περίπτωση που αισθανθούμε να πιεζόμαστε από ό,τι ζητά κάποιος άλλος. Να μη φοβόμαστε ότι θα χαθεί η εμπιστοσύνη που μας έχει, αν δηλώσουμε ότι δεν είναι δυνατή η παρουσία μας ή η προσφορά βοήθειας από μέρους μας ανά πάσα στιγμή τη ζητά. Αν το κάνουμε με το ζόρι, ο άλλος το αντιλαμβάνεται, όπως κι όταν γίνεται από την καρδιά μας νιώθει σίγουρος για εμάς.

 

Δε νομίζω ότι θέλει και πολλά να πούμε για το ότι δε μεταφέρουμε σε τρίτους όσα μοιράστηκε εμπιστευτικά μαζί μας κάποιος. Ακόμα, και όταν δεν είναι κοινός γνωστός και θα θέλαμε να ακούσουμε μια παραπάνω γνώμη, μήπως και βοηθήσουμε καλύτερα τον άλλο, ας είμαστε προσεχτικοί, μιλώντας ίσως γενικά και αόριστα.

 

Τέλος, αν παραδεχόμαστε ότι κάνουμε λάθη και αναλαμβάνουμε την ευθύνη τους, τότε και οι άλλοι θα νιώθουν οικεία μαζί μας, δε θα τρομάζουν μπροστά στην ψευδή τέλεια εικόνα μας και θα τολμούν να μοιραστούν τα λάθη τους μαζί μας, δίχως τον φόβο της επίκρισης ή και της απόρριψης ακόμη. Έχοντας στον νου μας ότι όλοι μας είμαστε γεμάτοι ατέλειες και ότι αποζητάμε την κατανόηση και την παρηγοριά, τότε μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

 

 

💕  Τι άλλο θα προσθέτατε στο θέμα της εμπιστοσύνης;

 

 

 

@ Αγαπημένες επιλογές από δύο κυρίες της ελληνικής μουσικής σκηνής...

 

 

Κάτι για τον νέο δωδεκάμηνο δρόμο

Πώς λέγανε παλιά "πάρε κάτι για τον δρόμο", έτσι σκέφτηκα να πάρουμε λίγη πνευματική τροφή, την οποία έχουμε περισσότερο ανάγκη, για το δωδεκάμηνο που μόλις ξεκίνησε... με παγωμάρα κι ας μην χιόνισε!

 

Μικρό "τσιμπούσι" με Καζαντζάκη!

"κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει..."

                                                   Ο Φτωχούλης του Θεού

"- Μου θυμίζετε το φτωχό φιλόσοφο της βάρκας. Λέει στο βαρκάρη του: «Γνωρίζεις φιλοσοφία; - Όχι. - Όχι; Τότε έχασες τη μισή ζωή σου.» Λίγο αργότερα σηκώνεται τρομερή τρικυμία. «Έ φιλόσοφε, φωνάζει ο βαρκάρης, ξέρεις να κολυμπάς; -Όχι. -Όχι; Έχασες αλάκερη τη ζωή σου!»"

                                                                  Τόντα - Ράμπα

"Από τα μάτια του Γερανού περνά μια αστραπή· η φωνή του γίνεται βαθιά.
-Δεν πρέπει ν' αγαπούμε τους ανθρώπους, μα τη φλόγα που δεν είναι ανθρώπινη και τους καταλεί. Δεν πρέπει ν' αγωνιζούμαστε για την ανθρωπότητα, μα για τη φλόγα τούτη που μεταμορφώνει σε φωτιά το υγρό άχερο, το ανήσυχο, το άθλιο, που καλούμε Ανθρωπότητα!"

 

                                                                  Τόντα - Ράμπα

 

 

"Μην είσαι παλαβός, Μπραϊμάκι μου, άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους. Δεν έχει ξοφλημό, ανάθεμά τη για ράτσα! Πόσα χρόνια, πάππου πρόσπαππου, πολεμούμε να την ξεκάνουμε; Τί καταφέραμε; Τον κακό μας τον καιρό! Έναν ξεριζώνεις, δέκα φυτρώνουν... Αν δεν σκοτωθούν, σου λέω, αναμεταξύ τους, σκοτωμό δεν έχουν. Τους αφήνω, το λοιπόν, κα σκοτώνουνται. Κι άμα βγάλουν καλά -καλά τα μάτια τους, καβαλικεύω τη φοράδα μου και πάω και βάνω τάξη. Κατάλαβες; Σου τα λέω αν αξιωθείς και γίνεις κι εσύ καμιά φορά Αγάς σε ρωμαίικο χωριό, να ξέρεις μωρέ, πώς να φέρνεσαι με τους Ρωμιούς."

                                                            Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Ένα ακόμα νέο έτος και... τώρα τι;

Είναι η πρώτη φορά στα σχεδόν έξι χρόνια ύπαρξης αυτού του ιστολόγιου που δεν ξέρω πώς να δώσω ένα μήνυμα για το νέο έτος, όπως κάνω κάθε χρόνο. Αισθάνομαι μια παγωμάρα μετά από όλα όσα έφερε μαζί του το 2020, αρκετά τα έσερνε μαζί του από το 2019, μα και από πόσα χρόνια πριν που δηλητηρίαζαν άλλοτε σβέλτα και ηχηρά άλλοτε αργά κι αθόρυβα τη ζωή μας.

Διστάζω να ευχηθώ, γιατί φοβάμαι ότι κάποιος θα μου πάρει το μήνυμα - ευχή και θα το μετατρέψει σε κουρελόπανο, όπως επιδιώκεται με αδίστακτη επιμονή και αγριότητα να συμβεί στη ζωή όλων μας. Μια ζωή κουρελόπανο!

Το μόνο που έρχεται ως πρώτη σκέψη, η οποία έχει συνήθως τη σπουδαιότερη σημασία, είναι ένα μεγάλο "δεν θέλω"! Δεν θέλω άλλο όσα άσχημα βρέθηκαν στην προσωπική διαδρομή μου εδώ και πολλά χρόνια ούτε άλλα όμοιά τους, δεν θέλω τίποτε από όσα θεόστραβα συνέβησαν στον τόπο μου την τρομακτική δεκαετία που μόλις έκλεισε! Ναι, έχω πει πολλές φορές ότι όλες οι αρνητικές εμπειρίες και οι δυσκολίες μας μαθαίνουν, μας ωριμάζουν, μας δυναμώνουν, όμως δεν θέλω άλλο ούτε να ωριμάσω περισσότερο ούτε να δυναμώσω παραπάνω... Δεν θέλω τίποτε από όλα αυτά, καθώς είμαι ώριμο φρούτο, έτοιμο να πέσει από το δέντρο.

Διατηρώ ως πολύτιμο φυλαχτό - για όσα θα προσπαθήσουν να μου κουρελιάσουν - όλα εκείνα τα υπέροχα και συγκινητικά που έλαβα αυτά τα δύσκολα χρόνια! 

Ας βουτήξουμε, λοιπόν, σε τούτο το άγνωστο πέλαγος κρατώντας σφιχτά στο χέρι ο καθένας μας το δικό του φυλαχτό!

Υ.Γ.
Η πιο συγκινητική στιγμή στην αλλαγή του χρόνου ήταν η πανδαισία πυροτεχνημάτων από πολλές γειτονιές της περιοχής μου (και από το σπίτι μου επίσης), μα και οι φωνούλες των παιδιών που συνόδευαν τον ήχο του χρωματιστού φωτός! Πόση ανάγκη είχε ο κόσμος να επικοινωνήσει και να ξεδώσει με κάποιο τρόπο!

Ζούμε ροκ εποχή, ένα "τρελοκομείο", οπότε μόνο ροκ μουσική μα ελληνική αυτή τη φορά...

Το πρώτο τραγούδι αφιερωμένο με μεταφορικό τρόπο στον "σωτήρα" του τόπου, ναι, αυτόν που μας οδηγεί... για πού δεν ξέρω (μάλλον ξέρω, μα πού να το πω)!
(Το βλέμμα της καλλιτέχνιδας με την όμορφη ροκ φωνή ταιριάζει απόλυτα με τα παραπάνω...) 

Το δεύτερο τραγούδι για όλα εκείνα από το 2011... 

Τα άλλα δύο ελεύθερα σκοπού και συγκεκριμένου στόχου.

 

Καλή Χρονιά!

Κι όπου μας βγει...

2021