Πόσον αναστεναγμό να χωρέσει ο τόπος

Με βάση την προηγούμενη ανάρτηση όσα αστεία κι αν πούμε, πολύ σύντομα το χαμόγελο σβήνει από τα χείλη, αναλογιζόμενος κανείς τι έχει περάσει αυτός ο τόπος και τι περνάει ακόμα (παραμερίζω για λίγο εδώ όλο τον υπόλοιπο κόσμο). Τα δεινά του πολλά και κατά περιόδους έμοιαζαν βασανιστικά ατέλειωτα. Μικρό διάλειμμα στον χρόνο ο καιρός της ευμάρειας για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στη χώρα μας. Κατά τη διάρκειά του, μάλιστα, θεωρήσαμε πως αφήσαμε πίσω την Ελλάδα των συμφορών, του πόνου και της φτώχειας. Δυστυχώς, η σκληρή πραγματικότητα ήρθε (εδώ και χρόνια) και διέψευσε κάθε παρόμοια σκέψη.

Τρεις μουσικές επιλογές από μια Ελλάδα που τότε μπορούσε να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο παρά τις απίστευτες δυσκολίες. Σήμερα μπορεί; Θα έλεγα ότι πρέπει...!
Το πρώτο τραγούδι αποτέλεσε την έμπνευση για τούτες τις σκέψεις και όχι άδικα. Μα και τα επόμενα είναι ξεχωριστά, τα οποία ερμηνεύει με την αξεπέραστη φωνή του ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

"Βρέχει στη φτωχογειτονιά" σε στίχους του Τάσου Λειβαδίτη και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη από την ταινία "Συνοικία το όνειρο" (1961), σκηνοθεσία και παραγωγή του Αλέκου Αλεξανδράκη ( εδώ μιλά ο ίδιος γι' αυτή) και σενάριο του Τάσου Λειβαδίτη και Κώστα Κοτζιά. Μια ταινία - ντοκιμαντέρ (θα λέγαμε) για τον τρόπο διαβίωσης στην Ελλάδα που δε συνέφερε να βγει στο φως της δημοσιότητας (απαγορεύτηκε αρχικά κι εν συνεχεία επιτράπηκε λογοκριμένη) , καθώς χαλούσε την πλαστή εικόνα απόλυτης ομορφιάς του τόπου που ήθελε το κράτος να προβάλει, ειδικά ως "κράχτης" του τουρισμού. Κι έτσι σιγά-σιγά άφησαν οι Έλληνες την παραγωγή και έγιναν προσκυνητές των ξένων επισκεπτών...

"Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου."

"Μ' ένα παράπονο" σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Δήμου Μούτση, ένα γνήσιο ζεϊμπέκικο με τη θλιμμένη φωνή του Μπιθικώτση. Αφού ο λαός μας με το τραγούδι και τον χορό έδιωχνε την απελπισία και ηρεμούσε κάπως το παράπονο στην ψυχή του.

Το τελευταίο για να αναγαλλιάζει η ψυχή...

"Ανοίγω το στόμα μου" από το "Άξιον Εστί" του Οδυσσέα Ελύτη που "έντυσε" μουσικά με υπέροχο τρόπο ο Μίκης. 

Πώς τελικά σε αυτή την ταλαίπωρη γη της Μεσογείου συνυπήρξαν με ευκολία και συνεχίζουν όλα τα χρόνια το μεγαλείο και το αίσχος;

"Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος
και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές
και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει
τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα.

Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών
και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε
κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα."

Τα αστεία ποτέ να μη μας λείψουν...

Ο λόγος και πάλι στους "τοίχους" και πολύ περισσότερο σ' εκείνους με αστεία λογάκια, καθώς το χιούμορ είναι ένας καλός τρόπος να κρύψει κανείς τις πληγές του, όπως διάβασα σ' έναν από αυτούς. 

Και μια που οι πληγές έχουν δημιουργήσει συνωστισμό πλέον (έχουν ξεπεράσει κατά εκατοντάδες εκείνες του δύστυχου Φαραώ), είπα να τις αναγκάσω να διατηρήσουν αποστάσεις μεταξύ τους αξιοποιώντας ως "όπλο" αραίωσης το χιούμορ, όπως οι αύρες στις διαδηλώσεις ένα πράμα...

Α, και για αμεσότερα αποτελέσματα, θα τοποθετήσω ανάμεσα στα αγαπημένα "τοιχαλάκια" έναν ισοδύναμο μηχανισμό, τον γνωστό, αυτόν ντε με τα σημαδάκια που χορεύουν πάνω σε κάτι γραμμές, σαν ακροβάτες στα σχοινιά τους!

Πάμε, λοιπόν, για την εγκατάσταση των χρησιμότατων "υλικών", του χιουμοριστικού "δωδεκάλογου" και της μουσικής "τετραλογίας"...

😎 Καναδυό από τα παραπάνω δεν είναι αστεία, όμως ίσως κάτι αφήσουν...

 

Αν δεν ήξερα, ας φρόντιζα να ξέρω...

Μικρά αποσπάσματα από ένα άρθρο που βρήκα τυχαία - το οποίο μπορεί να διαβάσει ολόκληρο ο αναγνώστης πατώντας επάνω στον τίτλο - και αναφέρει πικρές αλήθειες...

Ας φρόντιζαν

" Είναι ο τίτλος ποιήματος του Καβάφη που γράφτηκε το 1930 και περιγράφει την παρακμιακή σχέση συνενοχής κυβερνήτη και κυβερνωμένου. Ο πολίτης ενστερνίζεται την πολιτική σήψη, ενώ παράλληλα απαιτεί να ενσωματωθεί στο σύστημα για να απολαύσει κι αυτός όσα πιστεύει ότι δικαιούται.

Η αποδοχή του πολιτικού μιθριδατισμού και η μοιρολατρία δεν έχει εκλείψει και βασικό εργαλείο για την επιβολή της είναι η λεξιπενία. Η γλώσσα είναι ο διαμεσολαβητής των σκέψεων με την πραγματικότητα. Ως εκ τούτου, η φτωχή γλώσσα δεν προάγει την κριτική σκέψη και οδηγεί σε παραίτηση και μη συμμετοχή στα κοινά."

 

-------- * --------

"Οι πολίτες αδύναμοι να κατανοήσουν τι σημαίνουν όσα ακούν να επαναλαμβάνονται πλαισιωμένα με τα αριθμητικά μεγέθη, οδηγούνται στην υιοθέτηση των κανόνων της πολιτικής ορθότητας. Αποδέχονται τις κυβερνητικές επιταγές πιο εύκολα και αφήνουν τη ζωή τους στα χέρια αυτών που κυβερνούν, επειδή αυτοί που κυβερνούν έχουν την απαραίτητη γνώση για να επιλύσουν τα προβλήματα και να βγάλουν την κοινωνία από κάθε κρίση."

-------- * --------

 

" Ο περιορισμός της γλώσσας οδηγεί σε περιορισμό της σκέψης και η μονόπλευρη σκέψη κάμπτει τις αντιστάσεις και παράγει ανοχή και ανεκτικότητα στη μοίρα και το κατεστημένο."

 

                                                                        Πηγή : Ναυτεμπορική

 

 

 

💖 Το ποίημα του Καβάφη από το οποίο προέρχεται ο τίτλος του άρθρου είναι από τα καλύτερα πολιτικά ποιήματα του δημιουργού και μπορεί να το διαβάσει όποιος επιθυμεί εδώ...

 

 

 

 

 

 

Για τα "ταξίδια" ιδιαίτερης αξίας και μόνο

Ως συνήθως για άλλα ξεκινά κανείς και άλλα του βγαίνουν στην πορεία. Έτσι, λοιπόν, ψάχνοντας εικόνες για κάποιο θέμα που τριγύριζε καιρό στο μυαλό μου, βρέθηκα σε κάτι τελείως διαφορετικό... Είδα ένα απόσπασμα της Αλκυόνης Παπαδάκη από το "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή", το οποίο δεν έχω διαβάσει, και παρόλο που έχει αναρτηθεί πολλές φορές στο διαδίκτυο, θέλησα να το προβάλω εδώ, γιατί μου άρεσε. Οπότε, με το άλλο θέμα που είχα στον νου μου θα ασχοληθώ σε επόμενη φάση που θα το κάνω κέφι...

Ως συνέχεια δύο παλαιότερων αναρτήσεων με θέμα τα "ταξίδια" που δεν έγιναν, για κάθε ρίσκο που δεν πάρθηκε ακολουθεί το παρακάτω απόσπασμα:

"Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα 'χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρα μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφί του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.
Να 'χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;"

Για να είμαστε ειλικρινείς και προσγειωμένοι, μια και μέσα στο ψεύδος ζούμε (και δε μας φταίει η πρωταπριλιά), ας κάνουμε επιτέλους κάτι χρήσιμο για εμάς και τους επόμενους, γι' αυτό τον ρημαδότοπο. Κι όχι κοιτώντας μόνο την πάρτη μας.
Έτσι που έγιναν όλα γύρω μας, μόνο με την ανάληψη ρίσκου μπορούν να λάβουν χώρα "ταξίδια" με στόχο τους την ελευθερία και τη σωτηρία όσων πραγμάτων βρίσκονται υπό πλήρη κατάρρευση.