Δεν έχω τίποτε να πω, μόνο να δώσω...

Δεν έχω τίποτε ιδιαίτερο να πω, γιατί αυτή την περίοδο είμαι σε άλλη διαδρομή..., όμως δίνω μια θερμή αγκαλιά, την οποία δεν την παραλείπουμε, μια και είναι ηρεμιστικό, απάγκιο, είναι ευτυχία!

Δίνω μουσική - όπως πάντα - για λίγη ονειροπόληση, ξεκούραση, συγκίνηση, για λίγη συντροφιά σε στιγμές μοναχικές.

Δίνω στίχους, που ξεχώρισα και ίσως έχουν να πουν αυτοί κάτι.

Μελίνα Κανά σε τραγούδια των Μάλαμα, Κοτονιά,  Θ. Παπακωνσταντίνου...

"Βραδινές περιπολίες... θέλει η νύχτα παραμύθι

Στα λασπόνερα διαμάντια να ζητάς

Το μυστήριο της ζωής να προσκυνάς"

"Έλα σαν σιωπή που πιάνει
ό,τι το μυαλό δε φτάνει
έλα σαν τον κλέφτη"

"Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό
ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό"

"Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ’ την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει για τους ναυαγούς.
Αχ ζωή μάγισσα
να σε μάθω άργησα..."

  
 "δε θα γυρέψω νοσηλεία
στα σινεμά και στα βιβλία"

"όλα ζουν αν τα θυμάσαι" 

 

@ Καλή συνέχεια σε όλους και όποτε βρίσκω λίγο χρόνο θα περνώ από όσους προλαβαίνω. Προς το παρόν είμαι σε απόλυτη εγρήγορση...!

Οι "Δώδεκα ρηγάδες" παίρνουν σάρκα και οστά...

Με τους "Δώδεκα ρηγάδες" (κλικ εδώ) έδωσα φέτος ευχές σε όλους μας για το νέο έτος, οι οποίες σχεδόν από την αρχή της χρονιάς έδειξαν τις πρώτες τους φωτεινές ακτίνες και πλέον μπορώ να πω ότι για μένα έχουν ήδη αρχίσει να πιάνουν τόπο για τα καλά...

Εκείνη η αναρχία στην ψυχή που ευχήθηκα και την οποία ανέδυε έντονα η τρυφερή ιστορία των "Δώδεκα ρηγάδων", η απόφαση δηλ. να ακολουθούμε όσα αποζητά ξεκάθαρα η καρδιά μας, να την εμπιστευόμαστε και να τη στηρίζουμε στην επίτευξη των στόχων της με τη λογική μας, απέφερε καρπούς. Άνθισε πρώτα η ψυχή, όταν ακολούθησε απόλυτα τον δικό της δρόμο πάνω σε μια απαιτητική πορεία, πιστή στις δικές της αξίες, περήφανη για όσα έχει καταφέρει και  με τα λάθη συντροφιά, έτοιμη να ανοιχτεί στο πέλαγος όσων ονειρεύεται και επιθυμεί πολύ. Τώρα ήρθε σταδιακά και η πρώτη καρποφορία μέσα από αυτή τη διαδρομή και έπεται συνέχεια.

Για να μην κουράζω με άσκοπες φλυαρίες και πολλά μεταφορικά λόγια, θα ήθελα να μοιραστώ εδώ την χαρά, που έχω πάρει τις τελευταίες μέρες. Την πληρότητα, αλλά και τη συγκίνηση, από όσα σπουδαία έλαβα μέχρι τώρα, στον επαγγελματικό μου χώρο, ακολουθώντας τον βηματισμό προς την εσωτερική ελευθερία.

Όταν δεν θέλεις να βολεύεσαι και στη συνέχεια να βαλτώνεις - αλλά και δεν τα παρατάς εύκολα στις ζόρικες καταστάσεις, όταν θέλεις να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, αποχωρείς από ένα περιβάλλον που δεν σου τα παρέχει αυτά κι ας έχεις δώσει την ψυχή σου εκεί μέσα, για να απολαμβάνουν και κάποιοι άλλοι, που τελικά ούτε αυτό δεν είναι σε θέση να κάνουν, καθώς τους έχει πνίξει η μιζέρια.

Τότε το "Κάποτε θα φύγω", που είχα γράψει πέρσι, γίνεται πράξη. Κι όταν έχεις πάρει με το μέρος σου και κοντά σου ακόμα και τους "αντιπάλους" σου (γιατί οι ίδιοι δεν αισθάνονταν συνεργάτες αρχικά), οι οποίοι δεν θέλουν με τίποτε πια να σε χάσουν, αλλά σου δίνουν τις θερμότερες ευχές τους μέσα από την καρδιά τους, αυτό είναι επιτυχία και μεγάλη δικαίωση - και γι' αυτήν είχα γράψει πέρσι, όμως τώρα είναι απόλυτη.

Τα καλοκαιρινά ταξίδια μπορεί να τέλειωσαν, όμως ένα νέο ταξίδι ξεκινά προς άλλες θάλασσες που περιμένουν να τις εξερευνήσω. Με τόσες πολύτιμες εμπειρίες (μέσα από πολύ αρνητικές καταστάσεις) που απόκτησα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, θεωρώ ότι η πλεύση θα έχει πολύ ενδιαφέρον...

Ο χώρος που μπήκα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς θυμίζει πολύ το πλοίο των "Δώδεκα ρηγάδων" και εύχομαι να μην διαψευστώ! Ένας χώρος πολύ πιο ταπεινός όσον αφορά στις υποδομές, αλλά γεμάτος ψυχή, ζεστασιά και αγάπη για τη δουλειά! Χαρά μου να βοηθήσω να ανθίσει κι άλλο!

Αισθάνομαι ότι μια νέα εποχή κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή της όχι μόνο για τα επαγγελματικά, αλλά ίσως και για άλλους τομείς της ζωής. Είναι σαν να γίνεται επανεκκίνηση μετά από μια περίοδο στασιμότητας, ίσως και παγώματος, γιατί υπήρχαν πολλά μέτωπα ανοιχτά...

@ Το κείμενο είναι αρκετά αυτοαναφορικό, όμως πιθανόν να έχει κάτι να προσφέρει και σε κάποιους άλλους μέσα από τις εμπειρίες που μοιράστηκα.

 Καλή σχολική χρονιά σε όσους έχουν παιδιά στην εκπαίδευση ή διδάσκουν οι ίδιοι!

 

"Ύπαρξη απλή, αιθέρια, σαγηνευτική..."

Τα πιο μελαγχολικά μάτια του ελληνικού κινηματογράφου!

Μία από τις μεγαλύτερες ιέρειες της ελληνικής θεατρικής σκηνής!

Έλλη Λαμπέτη!

Έζησε την ζωή με πάθος και ας έκανε λάθος. Ακολουθούσε την καρδιά της και ρουφούσε κάθε σταγόνα από όσα είχε να της προσφέρει ο κόσμος ετούτος! 

Δυνατή και ευαίσθητη, επίμονη και γεμάτη εκπλήξεις στην επαγγελματική και προσωπική της πορεία!

Όπως έγραψε και ο Λυκούργος Καλλέργης:

"Ήταν μια ύπαρξη απλή, αιθέρια, σαγηνευτική, με μια βαθύτατη όμως πνευματική και καλλιτεχνική καλλιέργεια, ειδικότερα σε ό,τι αφορούσε το θέατρο και την υποκριτική τέχνη.[...]

Μετουσιωνόταν στον κάθε ρόλο που ερμήνευε και μάγευε το κοινό με την παρουσία της."

Και ο Φρέντυ Γερμανός αναφέρει στο βιβλίο που έγραψε για εκείνη:

"Η Έλλη έκανε πάντα κάτι αναπάντεχο”, λέει ο Κουν. Από ένα τέτοιο αναπάντεχο θα γεννηθεί το 1946 μια στιγμή που θα περάσει στην ιερή Μυθολογία του θεάτρου μας.
Ήταν μια σκηνή στον “Γυάλινο κόσμο” όπου η Λάουρα σβήνει το κερί, δίπλα στον κοιμισμένο αδελφό της: “Μια ποιητική στιγμή!” Πώς να κάνεις όμως ποίηση, όταν πρέπει να φουσκώσεις τα μάγουλά σου για να φυσήξεις; Η Έλλη αποφάσισε να λύσει τον γρίφο, χωρίς να πει τίποτε στον Κουν. Κάθε βράδυ που γύριζε στην οδό Ασκληπιού, κλεινόταν μόνη της στην κουζίνα, άναβε ένα σπαρματσέτο και προσπαθούσε να το σβήσει ποιητικά:
“Τελικά βρήκα τον τρόπο. Έπρεπε το στόμα μου να είναι ακριβώς απέναντι στο σπαρματσέτο – η ανάσα μου να σημαδεύει τη φλόγα. Μου πήρε ένα μήνα, αλλά τα κατάφερα! Έμαθα να σβήνω το κερί με μιαν ανάσα”.
Όλα αυτά για μια σκηνή που κρατούσε όλα κι όλα δέκα δευτερόλεπτα! Άξιζε όμως τον κόπο. Ένα βράδυ μπαίνει στο θέατρο ο Άγγελος Σικελιανός – περίπου τυχαία. Θα ξανάρθει άλλες δέκα φορές:
"Έρχομαι για να καταλάβω πώς σβήνει τα κεριά το κορίτσι αυτό" λέει ο Σικελιανός. "Είναι το πιο ποιητικό πράμα που είδα ποτέ μου."

Η Έλλη Λαμπέτη μιλάει για την απήχηση που είχε στο κοινό η παράσταση της «Φιλουμένα Μαρτουράνο»:

Άπειρες φορές μου απαντάνει το κοινό. Όταν η Φιλουμένα λέει: «Ξέρεις πότε κλαίει ο άνθρωπος; Κλαίει όταν έχει γνωρίσει την ευτυχία και δεν την έχει πια».
«Έτσι είναι», λένε από κάτω.
Αυτό θα πει απήχηση…

                                       (Από συνέντευξή της στην ΕΡΤ)

Σκληρή με τον εαυτό της αλλά και εύθραστη είχε τη δύναμη να δώσει την τελευταία της παράσταση μέσα από τον ρόλο της κωφάλαλης, όπου έζησε συγκλονιστικές στιγμές για έναν ηθοποιό...

"Ήρθαν κωφάλαλοι στο θέατρο να δουν την παράσταση;

Και βέβαια ήρθαν. Τριάντα κωφάλαλα παιδιά. Ήταν κάτι άγριο και συγκλονιστικό συνάμα. Τα παιδιά καταλάβαιναν τα πάντα που συνέβαιναν στη σκηνή. Και αντιδρούσαν. Έβγαζαν άναρθρες κραυγές, που δεν μπορούσαν να ελέγξουν, γιατί, βέβαια, δεν ακούνε. Κι η αίθουσα γέμιζε απ’ αυτές τις άναρθρες φωνές, που σ’ έκαναν να ριγείς. Ήταν μια συνταρακτική εμπειρία."

                                            (Από συνέντευξή της στα Νέα)

Είπε το εκφραστικότερο "Σ' αγαπώ" στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου... (κλικ εδώ)

Κι άλλες μικρές στιγμές από τις "Βερσαλίες και τα Βίλια", όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο Βόκοβιτς για εκείνη και τον μέγαλο της έρωτα, τον Δημήτρη Χορν... (κλικ εδώ)

Έφυγε από την ζωή στις 3 Σεπτεμβρίου 1983...

Πηγή και περισσότερα στο λογομνήμων

Το μικρό αυτό αφιέρωμα είναι για μένα η καλύτερη υποδοχή του φθινοπώρου, αν και έξω μυρίζει έντονα καλοκαίρι ακόμα! Όμως εκείνη ήταν όλες οι εποχές μαζί...!

Μελαγχολικός απολογισμός καλοκαιριού

Ένα ακόμα καλοκαίρι έφτασε αισίως στο τέλος του.

Και;

Ένα ακόμα καλοκαίρι στην πλάτη μας, ίσως όχι από εκείνα τα πολύ ταραχώδη, όπως το περσινό με την απίστευτη αγωνία και τις απανωτές ανατροπές για την χώρα μας, ούτε και από εκείνα τα υπέροχα με εκπλήξεις μοναδικές, που χαράζουν ανεξίτηλα την πορεία της ζωής μας και θα θέλαμε να σταματούσε ο χρόνος εκεί, ούτε βήμα παραπέρα.

Ήταν ένα διαφορετικό καλοκαίρι πλούσιο σε μετακινήσεις και παντός είδους επαφές. Το σακίδιο αντικατέστησε την τσάντα και άδειασε την τελευταία μέρα ακριβώς του επίσημου καλοκαιριού. Η βαλίτσα άδειασε και γέμισε κάμποσες φορές, ίσα για να παίρνει και λίγο αέρα το εσωτερικό της. 

Όπως οι αποσκευές γέμιζαν και άδειαζαν και μόνο η προσωπική αποσκευή έμενε διαρκώς γεμάτη, έτσι έγινε και με τον εσωτερικό μου κόσμο γέμιζε συνεχώς από εικόνες, αρώματα, γεύσεις, ανθρώπους, νέες ιδέες, γνώσεις και ανάμικτα συναισθήματα. Άδειαζε όμως, όσο ήταν δυνατό αυτό, ό,τι τον βάραινε παραπάνω και διατήρησε ως κόρη οφθαλμού όλα εκείνα που θεώρησα ανεκτίμητα.

Ένα ταξιδιάρικο καλοκαιράκι, που με έφερε σε επαφή με τους σταθερούς καλοκαιρινούς φίλους, με άλλους ενδιαφέροντες ανθρώπους επαγγελματικά και προσωπικά, με πλούτισε με φρέσκιες όψεις απόλυτα χρήσιμες για την εργασία μου, ανοίγοντας παράλληλα για μένα καινούριους δρόμους προσφοράς πάνω στον τομέα μου, με φίλεψε με παρουσίες από διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας που ανταλλάξαμε πολλά και περάσαμε δημιουργικά και διασκεδαστικά, γνωρίζοντας ο ένας τον άλλον και γεμίζοντας το σακιδιάκι μας με όμορφες εμπειρίες από την μεταξύ μας επαφή.

Αυτό που πάντα απολαμβάνω μέσα από τα ταξίδια είναι η φύση και τα πολύτιμα δώρα της. Ρουφώ σαν σφουγγάρι τις εναλλαγές των τοπίων, όταν περιηγούμαι σε κάποια περιοχή. Φέτος στάθηκα πολύ τυχερή για ακόμη μία φορά από αυτά που είδαν τα ματάκια μου... καταπράσινα δάση - γνωστοί ειρηνοποιοί της ψυχής, χωριουδάκια με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό άρωμα των χωριών - σαν άλλοτε - να εισχωρεί στο μυαλό και να φέρνει νοσταλγικές θύμησες (αχ και να έμενα εκεί, να σταματούσε ο χρόνος), ήσυχες αλλά γεμάτες ζωή λίμνες, ποτάμια διαβατάρικα που θα ήθελα να κυλώ μαζί τους μέχρι να κάνω βουτιά στην απέραντη θάλασσα και να χαθώ μέσα της. 
 
Πώς να ξεχάσω την θάλασσα που γιατρεύει επίσης τις ψυχές απαλλάσσοντάς τες από το φορτίο που κουβαλούν, αλλά και που αναζωογονεί το σώμα, το ξυπνά συντροφιά με τον ήλιο από τη χειμερία νάρκη. Ναι, αισθάνεσαι και πάλι ζωντανός μέσα από τις βουτιές, τα πλατσουρίσματα, τα παιχνίδια, αλλά και από το μαγευτικό τοπίο που προβάλλει με μεγαλειώδη τρόπο ο δικός μας ο ηλιάτορας. Παραλίες μοναδικές στον κόσμο, τις οποίες δεν ξέρω αν θα δω και πάλι, όμως και άλλες που ανανεώνω κάθε χρόνο το ραντεβού μαζί τους.
Θάλασσα, πικροθάλασσα, που μας χωρίζεις, αλλά και μας ενώνεις...

Οι δυνατές συγκινήσεις δεν έλειψαν, όπως και οι στιγμές που με οδήγησαν στην είσοδο του "μαγικού κήπου" (παράδεισο τον λένε;), αλλά δεν μπήκα, διότι δυστυχώς εμποδίζονταν το πέρασμά μου εντός του από τον "Κέρβερο" των ζόρικων στιγμών, που θόλωνε και σκοτείνιαζε την ατμόσφαιρα. 

Τέλος εποχής, λοιπόν, και αφού διέσχισα την Ελλάδα από βορρά προς νότο και ανατολή προς δύση (κάνοντας ένα γεωφυσικό σταυρό στην Μεγαλόχαρη..., μήπως και δούμε άσπρη μέρα) έφτασε ο καιρός να μαζευτώ και να παρουσιαστώ στην υπηρεσία μου (διατάχτε...). Το σακίδιο πλύθηκε και φυλάχτηκε στην ντουλάπα, πάντα σε ετοιμότητα. 

Τα πολύτιμα όμως φυλάχτηκαν μόνο μέσα μου ως τονωτική ένεση για τη συνέχεια!

Μέσα σε αυτά τα πολύτιμα διατηρείται και η συνάντησή μου με εκείνη που μου ενέπνευσε αυτή την ανάρτηση έπειτα από την ανάγνωση της αντίστοιχης δικής της... Την οφείλω στην Αριστέα μας, την οποία και είδα επιτέλους από κοντά μετά από τρία χρόνια γνωριμίας! Ένα συναπάντημα σχεδόν αστραπή, καθώς πρόεκυψε απρόοπτα και ανέλπιστα. Είναι από εκείνες τις ευκαιρίες, που σαν βρεθούν στον δρόμο σου, τις αρπάζεις από τα μαλλιά... όχι φυσικά του γνωστού μπουκλωτού, το οποίο ήταν λαμπερό και γλυκό σαν παιδί! Α, και λαλίστατο, βρε παιδί μου...! Αλλά, πόσα να προλάβει να πει κανείς, όταν έχει τόσο λίγο χρόνο στη διάθεσή του;
Ίσως να καταφέρουμε να ξανειδωθούμε! Ποιος ξέρει;

Όπως λέει και ο Καρυωτάκης:
 

 Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Έτσι, μελαγχολικά κλείνει η πιο ζωντανή περίοδος του χρόνου και για να επιβεβαιώσω αυτό το συναίσθημα που είναι και λίγο δεύτερη φύση μου, επέλεξα τραγούδια από ένα κορίτσι - DUSK και κατά κόσμον Αυγή, που έχει κάνει ήδη τα πρώτα της επιτυχημένα βήματα στο τραγούδι εντός της χώρας μας. Μια νεαρή Ελληνίδα δημιουργός με εξαιρετική φωνή και μελαγχολικό ύφος. Μικρά όμορφα και ελπιδοφόρα αστεράκια του τόπου μας!
Αν, λέμε αν τραγουδούσα, θα επέλεγα κάτι από αυτά που κάνει... Προς το παρόν, το "κλείνω" εγώ, για να ακούσουμε εκείνη!

Το πρώτο μουσικό κομμάτι το έχετε ακούσει πρώτη φορά εδώ !

 Καλό μήνα!