Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις - Δ΄

Και έφτασε η ώρα της τελευταίας πράξης του Δρώμενου, στην οποία ολοκληρώνεται η εικόνα της σύντομης (μα χρονικά μακράς) ιστορίας κι έρχεται στο φως ο μικρός της θησαυρός στα πλαίσια της πιο λαμπρής και αγαπησιάρικης γιορτής του χρόνου.

Για τη σύνδεση όλων των πράξεων μια βόλτα στις προηγούμενες ίσως θα ήταν χρήσιμη:  Πρώτη Πράξη - Δεύτερη Πράξη - Τρίτη Πράξη

Τέταρτη Πράξη

Αυτές τις γιορτινές ημέρες ο ωκεανός έγινε ο δρόμος που τους έφερε κοντά κι ας ήταν ο ίδιος που τους χώρισε. Όμως τώρα όλα ήταν αλλιώς. Ο καθένας τους νίκησε μέσα του το δικό του "τέρας" και αποκαλύφθηκε όλη η ομορφιά της ψυχής, της ισχυρής μεταξύ τους έλξης και της δυνατής αγάπης. Μιας αγάπης που όχι μόνο άντεξε στο πέρασμα του χρόνου και στην απόσταση, μα έγινε βαθύτερη και αναντικατάστατη. Ήρθε επιτέλους η μαγική στιγμή που το πολύτιμο κουραμπιεδάκι θα μοιραζόταν στα δύο. Δόθηκε η υπόσχεση πως σε όλες τις επόμενες γιορτές τα κουραμπιεδάκια θα τα έφτιαχναν πάντα παρέα και θα τα πρόσφεραν και σε άλλους για το καλό!

Ας μη ξεχνάμε ότι ο κουραμπιές έναντι του - ωραιότατου επίσης - μελομακάρονου έχει μια κάποια νίκη, καθώς ήταν το κατεξοχήν γλυκό γιορτής (δινόταν αρχικά σε γάμους και βαφτίσεις). Συμβολίζει το μοίρασμα της αγάπης και της χαράς, αρκεί να είναι αφράτη και εύθρυπτη μπουκιά που λιώνει στο στόμα δίνοντας μοναδική απόλαυση. Και όσο πιο πολλή η άχνη τόσο πιο μεγάλη είναι η χαρά λένε... Έτσι δεν είναι όμως και οι σχέσεις των ανθρώπων που συμβαίνουν μια φορά στη ζωή;

 

 

 @  Κι αυτό ήταν το τέταρτο και τελευταίο μέρος της συμμετοχής μου στο Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" με τίτλο:

 Χριστούγεννα σε Τέσσερις Πράξεις

Όμορφα Χριστούγεννα για όλους!

Και ας  αποθέσουμε για λίγο όλα τα βάσανα και τις έγνοιες στην αεράτη άχνη των μικρών κουραμπιέδων!

Μια σκόνη είναι όλα, που την παίρνει ο άνεμος...