Είναι κι αυτές γιορτινές αναμνήσεις...

Με αφορμή το Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" ενεργοποιήθηκε σε όλους η ροή των αναμνήσεων για Χριστούγεννα που προηγήθηκαν στον χρόνο και ίσως μάς στιγμάτισαν με κάποιο τρόπο, ακόμα κι αν δε θέλουμε να το ομολογήσουμε ούτε στον εαυτό μας. Μας έχει πάρει η ζωή παραμάζωμα με τόσα που συμβαίνουν απανωτά και δίχως ανάσα... 

Έτσι, λοιπόν, γύρισα κι εγώ τον χρόνο λίγο πίσω και έπειτα ακόμη πιο πίσω...Έπαιξαν στο μυαλό μου έντονα σαν σκηνές κινηματογραφικής ταινίας δύο διαφορετικές καταστάσεις που έζησα. Σίγουρα δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, καθώς η δεύτερη που θα αναφέρω δε συγκρίνεται με την πρώτη, όμως αφέθηκα στη ροή του νου και στάθηκα σε εκείνες που μου ήρθαν πρώτες. Και μάλλον δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να πάει πολύ πίσω στον χρόνο, γιατί εκεί υπάρχουν αναμνήσεις από απώλεια που δε χωνεύεται όσα χρόνια κι αν περάσουν - πονούν αφόρητα όσο κι αν έχει συμφιλιωθεί κανείς μαζί τους. 

Η πρώτη ανάμνηση ήρθε απρόσμενα το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων μετά τα κουδουνίσματα των παιδιών για τα κάλαντα. Γύρισα αυτόματα σ' εκείνα τα πρώτα τραγικά Χριστούγεννα του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας. Τότε τα κάλαντα είχαν απαγορευτεί δια ροπάλου! Όμως, την ελεύθερη ψυχή των παιδιών και τον πηγαίο αυθορμητισμό τους δύσκολα τον φυλακίζει κανείς. Απόδειξη αυτού ήταν ό,τι συνέβη εκείνη την σκοτεινή παραμονή. Αφού τελειώσαμε το περίφημο τηλεμάθημα την προπαραμονή και είπαμε εξ αποστάσεως τα κάλαντα και ακούσαμε αντίστοιχα από όλη την Ελλάδα, ευχηθήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μετά τις διακοπές των εορτών. Πίστευα κι εγώ ότι θα έμεναν εκεί τα πράγματα με αρκετή θλίψη και ένα κενό μέσα μου..., κάτι το οποίο είχαν αισθανθεί και οι μαθητές. Αιφνίδια την επόμενη μέρα χτύπησε πρωί πρωί το κουδούνι! Είχαν έρθει αρκετοί από την ομάδα της τάξης να τα πουν δια ζώσης, όπως έκαναν τα προηγούμενα χρόνια, σπάζοντας τα δεσμά του πιθαναγκασμού για κλείσιμο εντός των τοίχων και των ψυχών παράλληλα! Τα είπανε έξω στον δρόμο και μάλιστα ψιθυριστά, μην τυχόν και τους ακούσει κανένας γείτονας και τους "καρφώσει"... Κάλαντα ψιθυριστά! Το ζήσαμε κι αυτό!

Η δεύτερη ανάμνηση προήλθε μέσα από μια συζήτηση που είχα και είναι ιδιαίτερα επώδυνη, καθώς σχετίζεται με την απώλεια του πατέρα μου. Φυσικά και δεν περίμενα αυτό για να τον θυμηθώ, όμως αυτή την φορά αναβίωσα νοερά όλες εκείνες τις δύσκολες μέρες, ίσως και με κάθε λεπτομέρεια. Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια και μάλιστα σαν αστραπή! Ήταν προπαραμονή Χριστουγέννων που μόλις είχε εισαχθεί εκτάκτως στο νοσοκομείο και από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε ο μαραθώνιος της εναγώνιας προσμονής για την επιστροφή του στο σπίτι. Τα πράγματα δεν έγιναν όπως όλοι επιθυμούσαμε και αναμέναμε από τα λεγόμενα των γιατρών, διότι η ανατροπή έγινε απρόσμενα με την είσοδό του στην εντατική. Έπειτα από ενάμιση μήνα έφυγε από κοντά μας και δυστυχώς όχι από την πάθηση για την οποία εισήχθη (και δεν ήταν προχωρημένης ηλικίας). Εκείνες οι γιορτινές μέρες δεν ξεχνιούνται ποτέ και αφήνουν σε κάθε επαναφορά τους στη μνήμη μια γλυκιά θλίψη, καθώς έτυχε να ζήσω πολύ όμορφες στιγμές ταυτόχρονα με όσες έφεραν αγωνία, μεγάλη στενοχώρια και πόνο. 

Από εκεί κι έπειτα ακολούθησαν τόσα άλλα δύσκολα, τα οποία δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθουν, μα έβαλα φραγή στις "κλήσεις" του νου και τις άφησα "αναπάντητες", γιατί αποφάσισα ότι θα απολαύσω όλες τις καλές στιγμές που συμβαίνουν και θα πλάσω επίσης τέτοιες για όλους μας.

Στη ζωή δεν είναι όλα ονειρικά όπως τα παρουσίασα στην ιστορία σε τέσσερις πράξεις με το περίφημο κουραμπιεδάκι, λόγω του κλίματος των εορτών - και μακάρι να ήταν έτσι για όλο τον κόσμο. Υπάρχουν βεβαίως και τέτοιες στιγμές, οι οποίες είναι αληθινός θησαυρός, όμως δεν είναι ο κανόνας. Οφείλουμε να τιμούμε με την καρδιά μας όσα όμορφα μάς φέρνει η διαδρομή μας σε τούτη τη γη και να στεκόμαστε με θάρρος και δύναμη στις αντιξοότητες και τις αιφνίδιες και λυπηρές καταστάσεις που δυστυχώς είναι ουκ ολίγες...

 

 @ Η επιλογή του τραγουδιού έγινε στη μνήμη του ξεχωριστού καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή τις προηγούμενες μέρες!