"Η εκτίμηση, η αγάπη και ο σεβασμός..."

"Η εκτίμηση, η αγάπη, ο σεβασμός των μαθητών..." είναι η ουσιαστική αξιολόγηση για κάθε εκπαιδευτικό. Όταν τα λαμβάνει, έχει ήδη επιτύχει σε μεγάλο βαθμό αυτό για το οποίο έχει κληθεί από την κοινωνία να προσφέρει. Τότε το έργο του έχει αξία και οδηγεί με αποφασιστικό βήμα τον κόσμο σε ένα καλύτερο μονοπάτι.

Απόλυτα χρήσιμη όμως και η τυπική αξιολόγηση - κάτι που ποτέ ο εκπαιδευτικός κλάδος στο σύνολό του δεν αρνήθηκε. Το "αγκάθι" βρίσκεται στο πώς και από ποιους θα γίνεται, με ποιες διαδικασίες και το βασικότερο για ποιο σκοπό πραγματικά. Μέχρι στιγμής το μόνο που έχω αντιληφθεί είναι ότι παλεύουμε με σκιές άγριες και τρομακτικές, που οι βλέψεις τους είναι η ικανοποίηση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων και η δημιουργία ηχηρών εντυπώσεων. Αδιαφορούν για οτιδήποτε αφορά στην παιδεία. Η πάρτη τους να είναι καλά, μια και για τα υπόλοιπα μας έχουν χ@#^%#&^%$ - μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς! Το σχολείο αντιμετωπίζεται ως εμπορεύσιμο είδος, εν ολίγοις πολύ μακριά από τον αληθινό του ρόλο.

Για να αξιολογήσεις ορθά, οφείλεις να προσφέρεις όλο το πακέτο πρώτα ως κράτος, υψηλού επιπέδου μόρφωση και κατάρτιση, συνεχή, οργανωμένη και υποχρεωτική επιμόρφωση, εξοπλισμό των σχολικών κτιρίων με όλα τα απαραίτητα υλικά μέσα και ένα από τα σημαντικότερα είναι η έγκαιρη κάλυψη των σχολικών μονάδων με το αναγκαίο προσωπικό. Αυτοί δε που θα αξιολογούν να έχουν πάνω απ' όλα ήθος κι εντιμότητα, άριστη γνώση του αντικειμένου - καθώς από τη φύση του είναι πολυδιάστατο και ιδιαίτερα ευαίσθητο αφού είναι κάτι ζωντανό σε διαρκή κίνηση - μα και να έχουν βιώσει χρόνια τη σχολική τάξη, ώστε η κρίση τους να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και ίσως πιο δίκαιη.

Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, γιατί είναι ένα θέμα που με στενοχωρεί πολύ όσα χρόνια υπηρετώ τον χώρο, πάντα όμως με ευσυνειδησία, υπευθυνότητα και πολλή αγάπη. Έχει ξεκινήσει μια έντονη διαμάχη ανάμεσα στο Υπουργείο και την εκπαιδευτική κοινότητα τα τελευταία δύο χρόνια, η οποία δεν ξέρω πού θα βγει. Πάντως, η άποψη των άμεσα ενδιαφερόμενων και εμπλεκόμενων (εκπαιδευτικών, μαθητών, γονέων) δεν έχει καμία σημασία και δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη. Εξάλλου, τα "καυτά" νομοσχέδια περνούν νύχτα ή σε περιόδους διακοπών.

Το λυπηρό είναι ότι μετατρέπεται σιγά-σιγά η σχολική αίθουσα σε αίθουσα δικαστηρίου... Ήμαρτον!

Άντε, και βοήθειά μας σε όλους τους τομείς, γιατί δεν είναι μόνο η εκπαίδευση!

 

Γνωρίζοντας το "γιατί", αντέχεις

Πολύ θα ήθελα να βρίσκομαι στη στάση και την κατάσταση της κοπελιάς στην εικόνα, όμως ούτε συζήτηση πια. Τέτοια σκέφτομαι μόνο όταν είμαι πολύ πιεσμένη, γιατί φυγόπονη δεν είμαι.

Πλέον επί ποδός και χωρίς να παραπονιόμαστε... πάντα όμως δίχως να χάνουμε το νόημα της ζωής!

Πάνω σ' αυτό διάβασα συμπτωματικά κάτι σχετικό στο Αντικλείδι (κλικ), από όπου δανείστηκα μερικά σημεία που μου άρεσαν πολύ και τα όποια παραθέτω στη συνέχεια.

 
Ιδού, λοιπόν...

"Αν έχεις στόχο, σκοπό, νόημα, γιατί, τότε θ’ αντέξεις ακόμα και μέσα στο Άουσβιτς.

Το γιατί είναι κάτι που αγαπάς, κάτι που έχεις ερωτευτεί, κάτι που σε κάνει να θες να συνεχίζεις να ζεις για να συνεχίσεις να το κάνεις.

Το γιατί μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που αγαπάς και θες να συνεχίσεις να ζεις μαζί του.

Το γιατί μπορεί να είναι η δημιουργικότητα σου, η τέχνη σου, η επιστήμη σου, ο κήπος σου, τα ταξίδια σου, η μαγειρική σου.

Το γιατί μπορεί να είναι κάθε μικρή ομορφιά που σε κάνει να χαμογελάς."

 

" Οι μικρές απολαύσεις, ένα βλέμμα, ένα τραγούδι που έχεις ακούσει δέκα χιλιάδες φορές, αλλά και πάλι δεν σου φτάνει, ένα ποτήρι κρασί μ’ έναν φίλο –ή και μόνος, ένα αστείο, μια νύχτα έρωτα μέχρι που να ξημερώσει, ένα κολοκυθάκι που φύτρωσε στον κήπο σου, το αναπάντεχο κελάηδημα ενός νυχτολούλουδου, η θάλασσα και τα τριζόνια, όλα αυτά που μας δίνουν καύσιμα για να συνεχίσουμε προς το γιατί μας, αντέχοντας το πώς."

 

" Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές έχουν αξία, πρέπει να τις αποδεχόμαστε και να συνεχίζουμε. Να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια, όρθιοι, ακόμα και το πένθος, το θάνατο."

 

" Και για γίνουμε ακόμα πιο επικούρειοι, ας θυμηθούμε ότι όλα είναι εφήμερα κι ο θάνατος δεν είναι τίποτα, μοιάζει με αυτό που «δεν-ζούσαμε» πριν γεννηθούμε. Όπως θα μπορούσε να έχει πει κι ο Επίκουρος:

Κάνε ό,τι νιώθεις κι αγαπάς, μείνε ζωντανός, απόλαυσε το.
Όλα τελειώνουν. Και περνάει τόσο γρήγορα η ζωή.
Αγάπησε την. Δως της ένα νόημα.
Μην την αφήσεις να πάει χαμένη."

💞 Μουσική κάπως μελαγχολική, ίσως ταιριαστή με την εποχή, το θέμα, την εικόνα... 

Τραγούδια που ήρθα σε επαφή μαζί τους μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς δεν ήταν της περιόδου των νεανικών μου χρόνων μα ούτε και της αρεσκείας μου. Όμως, μπορούν να μας προσφέρουν ένα ταξίδι αναπόλησης, μικρής περιπλάνησης σε αλλοτινές περιόδους ίσως πιο αγνές.

 

Μουσικού διαλείμματος συνέχεια...

Μουσικού διαλείμματος συνέχεια ή...  αλλιώς θα μαρτυρούσαμε πως δεν προφταίνουμε, όμως δεν θέλουμε να αφήσουμε και τον χώρο δίχως μια μικρή ανανέωση.

Πιο μικρή ανάρτηση δε γίνεται, καθώς μόνο μουσική θα προσφερθεί. Ούτε προβληματισμοί ούτε πνευματικές τροφές ούτε ενημερώσεις και ανησυχίες παντός είδους. 

Στην πορεία θα υπάρξει φαντάζομαι περισσότερος ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθούμε με κάποια ίσως ενδιαφέροντα θεματάκια...

Καλή ακρόαση μέσα από μικρή ποικιλία μουσικών κομματιών!

Πάρτε το καφεδάκι ή το ποτάκι σας κι ελάτε όποτε, και αν, κάνει κέφι ο καθένας.

 

 

 

 

Θερμό μουσικό διάλειμμα και άλλα...

Είχαμε μια υποψία ότι κάνουμε εισαγωγή στο φθινόπωρο, όμως η θερμή αύρα που μας αγκαλιάζει τις δυο τελευταίες μέρες μόνο φθινόπωρο δε θυμίζει... Πολλοί είπαμε να αποχαιρετήσουμε τη θάλασσα και μερικοί το κάναμε, ενώ άλλοι δεν αντιστάθηκαν στο γοητευτικό κάλεσμα της "Σειρήνας" και... μάλλον μια χαρά έπραξαν.

Με αφορμή αυτό ήρθα να προσφέρω ένα θερμό μουσικό διάλειμμα, λοιπόν, που είχα καιρό να κάνω, χωρίς ιδιαίτερους προβληματισμούς. Για όποιον όμως θέλει λίγη "τροφή" για σκέψη (γιατί δεν μπορεί στην απουσία της 😀), προτείνω τις παρακάτω φράσεις (ιδέα από το Αντικλείδι):

" Τι άνθρωποι αυτοί οι Έλληνες! Δεν υπάρχουν ερωτήματα που δε θέτουν και ελάχιστα υπάρχουν στα οποία δεν έχουν απαντήσει. Κι όταν δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν, μιλούν για την ομιλία, αν δεν έχουν τίποτε άλλο να σκεφτούν, σκέφτονται για τη σκέψη. "  Ρος Λέκι, Αννίβας ο Καρχηδόνιος

" Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής και της έρευνας, ορμάει να καταχτήσει τον κόσμο· κι η Ανατολή, σπρωγμένη από τρομακτικές υποσυνείδητες δυνάμεις, χιμάει κι αυτή να καταχτήσει τον κόσμο· κι η Ελλάδα, ανάμεσά τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου …"  Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

" Η Ελλάδα δημιουργήθηκε πάνω στο ιδεολόγημα ότι η μόνη αξία των σημερινών Ελλήνων είναι η καταγωγή τους απ’ τους αρχαίους -για μένα αυτή είναι η πραγματική ελληνική τραγωδία "  Μάικλ Χέρτσφελντ, ανθρωπολόγος

" Δεν μπορείς με μια αερογέφυρα 25 αιώνων να συνδέσεις τους σημερινούς ‘Έλληνες με το αρχαίο παρελθόν. "  Χρηστός Γιανναράς 

 

 

 

Τώρα, πάμε κι εμείς να ενδώσουμε στη γοητεία της μουσικής - όπως αφήνεται κανείς στη γλυκιά πρόκληση-πρόσκληση της γητεύτρας θάλασσας - με τη βοήθεια του Jack Savoretti...

 

 

 

 

Για το γλυκόπικρο αυτής της εποχής

Αυτή την περίοδο πάντα αναδύεται μια γλυκύτητα στην ατμόσφαιρα λόγω καιρού, όμως δεδομένων των συνθηκών - όπου βαλλόμαστε από πολλές μεριές κάνοντας αγώνα δρόμου να επεξεργαστούμε τις "ρίψεις" στο "πεδίο βολής" - μοιάζουν όλα μίζερα και ξενέρωτα. Μένει στο στόμα η γλυκόπικρη γεύση και δεν εννοεί να εγκαταλείψει την θέση των επισήμων. Θρονιάστηκε εκεί μπάστακας στιβαρός.

Έτσι, χωρίς πολλά, ακολουθεί ένα ερωτικό τραγούδι να δώσει μια μικρή μάχη με οτιδήποτε μας ξενερώνει... Ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη τη δημιουργία του Αρμένιου συνθέτη (που μιλά απευθείας στην καρδιά του ακροατή) Ara Dinkjian με απόλυτα ταιριαστούς στίχους της Λίνας Νικολοπούλου.

Ένα από τα μουσικά κομμάτια που τόσα χρόνια μου είχε διαφύγει, ίσως από τα πιο ερωτικά τραγούδια που έχω ακούσει. Μα, ας εκφράσει η μουσική μονάχη της ό,τι έχει να μεταδώσει...

"Βαριά βραχιόλια οι λύπες"

"Το ‘χω παράπονο, πάρε μου, ζήτα μου
της λησμονιάς σαΐτα μου."

 

Υ.Γ. Μέσα σε όλα ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή είναι πολύ μικρή και δεν πρέπει κανείς ν' αφήνει ό,τι αγαπάει.