Στα δύσκολα κρατάμε ισορροπίες

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, αφού σαν τους ακροβάτες επιχειρούμε να περπατήσουμε σε τεντωμένο σχοινί δίχως ουσιαστικά καμία μα καμία προστασία (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια). Διχτάκι ασφαλείας από κάτω ας μην ψάχνουμε, διότι είναι ανύπαρκτο και όλη η ευθύνη, θέλουμε δε θέλουμε, είναι ορθό ή όχι, είναι αποκλειστικά δική μας για ακόμη μία φορά! 

Αν κάνουμε κάποιο λάθος, φταίμε εμείς και μόνο εμείς, καθώς οι "από πάνω" τα έχουν όλα οργανωμένα στην εντέλεια και αμφισβήτηση ή άλλη άποψη δεν χωρά. Ελπίζω να το έχουμε καταλάβει!

Προχωράμε, λοιπόν, όπως - όπως "ξυπόλυτοι στ' αγκάθια", αισθανόμενοι πολλοί μαζί και μόνοι (συνηθισμένο κι αυτό), κρατώντας λεπτές ισορροπίες στα δύσκολα, κι όπου μας βγάλει... 

Τα παρακάτω για την παρηγοριά...

"... κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο

     είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει

     είναι σαν στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει..."

                          Ο Φτωχούλης του Θεού, Ν. Καζαντζάκης 

Και πάλι από τον Γλάρο Ιωνάθαν, για να μην ξεχνάμε ότι όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα στη ζωή, οφείλουμε - πρώτα στον εαυτό μας κι έπειτα σε όσους αγαπάμε - να επιδείξουμε θάρρος και δύναμη, ανοίγοντας τα φτερά μας προς το άγνωστο!

Και κάτι πιο ατμοσφαιρικό για τη ζωή και για... τις ισορροπίες που λέγαμε!

Ας της πούμε: "I love you more"!

  

 

Βρε δεν πάμε καλά... !

Οι ανησυχίες που κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου είναι αρκετές και ποικίλες με όλη αυτή την κατάσταση, όπως φυσικά συμβαίνει σε όλους, διότι δεν είναι μόνο η προστασία, η φροντίδα τους εαυτού μας, των δικών μας ανθρώπων, των πραγμάτων που εισέρχονται στο σπίτι μας, είναι και η αγωνία για το τι θα γίνει με την "ηρωική έξοδο"... πώς θα υλοποιηθεί τελικά στην πράξη όλο το πλάνο και "ποιον θα πάρει ο χάρος" (εδώ μεταφορικά και κυριολεκτικά)!

Πού να συζητήσουμε για το άγχος σχετικά με την εργασία του ο καθένας, όπου εκεί είναι τελείως διαφορετικοί οι προβληματισμοί και οι δυσκολίες για τον κάθε τομέα. Πού να συζητήσουμε για τα παιδιά (όσοι έχουμε) και πώς θα κάνουν αυτό το "μετέωρο βήμα του πελαργού". Όσον αφορά δε στα πιο μεγάλα που ετοιμάζονται για εισαγωγικές εξετάσεις, δεν νομίζω ότι θα ήθελε κάποιος να είναι αυτή τη στιγμή στη θέση τους... όσο ψύχραιμα κι αν το διαχειρίζονται και όποιος ισχυριστεί ότι δε συμβαίνει και κάτι σπουδαίο και ότι είναι ευνοημένα, μάλλον είναι "έξω από τον χορό", γι' αυτό κι εύκολα μιλά.

Όμως δεν ήρθα να γράψω για όλα τα παραπάνω, αφού έτσι κι αλλιώς τα βιώνουμε στο πετσί μας και ακούμε και διαβάζουμε τα νέα διαρκώς. Έτσι, δεν υπάρχει λόγος για επανάληψη από μένα εδώ πέρα. Εξάλλου, το έχω ξαναπεί πως έρχομαι και γράφω, για να εκτονώνω λίγο την πίεση που αισθάνομαι από πολλά και ετερόκλητα κάθε φορά.

Ας δούμε και τι σχέση έχει η εικόνα της ανάρτησης με το κείμενο..., διότι μέχρι αυτή τη γραμμή μοιάζει άκυρη επιλογή!

Μέσα, λοιπόν, σε όλα όσα ανέφερα παραπάνω, αλλά και μέσα από το "παραλήρημα" των ΜΜΕ, τα οποία μας "παίρνουν τα μυαλά" και "θα καεί ο σκληρός" από την υπερφόρτωση σε ενημέρωση - αληθινή, ψεύτικη, σωστή, επιπόλαιη, υστεροβούλως σκόπιμη, άχρηστη ή λάθος - έφτασε στ' αυτιά μου κάτι που έχει και την πλάκα του. Ήρθα να το μοιραστώ, από τη μια για να γελάσουμε και από την άλλη για να πούμε ξανά αυτό το "βρε δεν πάμε καλά" με όσα έχουμε να διαχειριστούμε!

Αυτό που ακολουθεί μου το μετέφερε ένα φιλικό μου πρόσωπο, αστειευόμενο κιόλας για όσα άκουσε σε γνωστό, κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ήταν καλεσμένος σε μια εκπομπή διάσημος σεξολόγος και έδινε οδηγίες σχετικές με το θέμα εν μέσω πανδημίας - για το τι θα πρέπει να προσέχουμε... και πολύ καλά έκανε.

Μέσα σε διάφορα που είπε, σύστησε πολύ σωστά να αποφεύγουμε τις σεξουαλικές επαφές με ανθρώπους που δε γνωρίζουμε, αναφέρθηκε στο πώς μεταδίδεται, κλπ, κλπ. Το ζήτημα είναι σε ποιο σημείο στάθηκε και το ανέδειξε ως σημαντικό, έπειτα από την επιμονή του δημοσιογράφου να ρωτά εναγωνίως για το τι θα γίνει με τις σεξουαλικές επαφές.  Τόνισε ότι πρέπει να αποφεύγεται το γλ&$#%^% του πρ$%^$^! 

Δε λέω ότι είχε άδικο σ' αυτό που είπε, καθώς και το αιτιολόγησε, λέγοντας ότι ο ιός μεταφέρεται ατόφιος ειδικά μέσα από τα κόπρανα και σοβαρός ήταν μέσα από όσα έλεγε. Θεώρησα κάπως αστεία αφενός την επιμονή του δημοσιογράφου να μάθει μέσα στη σοβαρότητα του επιστήμονα και αφετέρου την ιδιαίτερη επισήμανση που έκανε ο ειδικός, ενώ γενικά όλη η σεξουαλική πράξη μπορεί να είναι αιτία μετάδοσης πολύ εύκολα από καθετί άλλο. Δεν υπάρχει άλλη φάση που να έρχεσαι τόσο κοντά με κάποιο άλλο άτομο και να ανταλλάσσεις τόσα...  Πώς να μην είναι αστείο όλο αυτό, όταν τελικά όλα πρέπει να μας τα πουν; Επίσης, δεν μπορεί κανείς να συγκρατηθεί σ' αυτή την παράξενη κατάσταση και να αποφύγει για τούτο το διάστημα κάποια σεξουαλική πρακτική, που εκ των πραγμάτων είναι περισσότερο παρακινδυνευμένη;

Είχα δεν είχα, πάλι σε συζήτηση του κ%^&$ καταλήγουμε εδώ μέσα μα και σ' αυτόν τον τόπο! Το λέω, γιατί υπάρχει και προηγούμενο στο ιστολόγιο με παλαιότερες αναρτήσεις, οι οποίες έκαναν αναφορές σ' αυτόν, μία με τα "ασπρίσματά" του στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και άλλη για την φάση κ$%^κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε επί μακρόν και τελειωμό δεν έχει, αφού μεταπηδάμε από τη μία στην άλλη με... "άνεση και χάρη"! 

Και ας μην ξεχνάμε ότι το έχουμε χούι σ' αυτή την χώρα να "γλ$#%^&#% κ$%^&#" ή "να φιλάμε κατουρημένες ποδιές", για να γίνονται οι δουλειές μας,  όπως έλεγαν οι παλιότεροι - κάτι ήξεραν για όλα πια! 

Ξέρει, από ό,τι φαίνεται, και ο περίφημος σεξολόγος... και τον παρεξηγήσαμε τον άνθρωπο! Πέρα από την πλάκα, μια χαρά κάνει εκείνος τη δουλειά του. Εμείς τι θα κάνουμε, που οσονούπω θα το χάσουμε τελείως με όσα θα ακολουθήσουν.

Δεν μπορούσα να μην το καταλήξω σε πικρό σχόλιο στο τέλος, αφού ο κόσμος χάνεται και ο πισινός πάλι αλλού αρμενίζει!

Προσοχή, λοιπόν, να μην αγγίζεται ό,τι να 'ναι, και με όποιον τρόπο, όσο ο "μικρός" είναι εδώ! Δε θα ζητείται τελικά μόνο από τους τουρίστες διαβατήριο υγείας αλλά και από τους παρτενέρ (είχαμε που είχαμε τόσα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, τώρα θα έχουμε κι αυτό). Άντε, να γίνει και τούτο εξ αποστάσεως (σαν την εκπαίδευση), όπως μας έδειχναν κάποτε οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας να τελειώνουμε πια!

Την κρατάς ή όχι, όταν τη δίνεις;

"Για να με κρατήσεις, πρέπει να με δώσεις πρώτα."

Έλεγε το 1ο αίνιγμα της προηγούμενης ανάρτησης και αναφερόταν φυσικά στην υπόσχεση!

Υπόσχεση είναι η διαβεβαίωση που δίνει κάποιος ότι θα πραγματοποιήσει κάτι είτε επειδή το θέλει ο ίδιος είτε από ανάγκη.

Κατά πόσο δίνουμε όμως εύκολα υποσχέσεις και πόσο τελικά τις κρατάμε;

Υπόσχεση μπορεί να δώσει κανείς για πάρα πολλά πράγματα από τα πιο ασήμαντα καθημερινά μέχρι πολύ σοβαρά. Για παράδειγμα μπορεί να υποσχεθεί το παιδί ότι θα τακτοποιήσει το δωμάτιό του, κάτι συνηθισμένο στην καθημερινότητα, αλλά υπόσχεση μπορεί να δώσει επίσης κάποιος σ' έναν φίλο του πως θα φροντίσει το παιδί του στην περίπτωση που ασθενήσει. 

Υπόσχεση είναι και η αγάπη, η διαβεβαίωση ότι θα είσαι εκεί για τον άλλον - με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, και αφορά οποιαδήποτε σχέση, γονεϊκή, φιλική ερωτική, δασκάλου-μαθητή.

Πολλοί άνθρωποι όπως εύκολα δίνουν υποσχέσεις άλλο τόσο δεν εννοούν να τις κρατούν. Αυτό ήταν πάντα κάτι που μου καθόταν στον λαιμό... Ίσως είναι λόξα μου, όμως δεν μου άρεσε ποτέ να μου υπόσχονται ότι θα κάνουν κάτι για μένα ή να μου λένε μεγάλα λόγια - κι αυτά σαν τις υποσχέσεις είναι - και στην τελική να "το σκάνε δια του αρραβώνος", όπως λέγανε παλιά. 

Πόσες φορές έχει τύχει αυτό στον χώρο εργασίας, στις φιλικές σχέσεις, ακόμα και στις συγγενικές. Συχνά έχουν τις καλύτερες προθέσεις, αλλά στην πράξη διαψεύδονται από τις προτεραιότητες που βάζουν και πώς διαχειρίζονται τα πράγματα.

Θα μου πει κανείς, μα σε τέτοια στέκεσαι σαν τα παιδιά, που τους υπόσχονται κάτι και χτυπούν τα ποδαράκια τους κάτω, όταν δε γίνεται αυτό που τους έταξαν;

Δεν είναι έτσι ακριβώς. Όταν δίνω μια υπόσχεση για οτιδήποτε, από κάτι μηδαμινό έως κάτι πολύ σημαντικό, θα κοιτάξω να την κρατήσω πάση θυσία. Είναι σαν να δίνω τον λόγο μου, τον οποίο έχω μάθει να σέβομαι και να τηρώ, όπως σέβομαι και το άτομο στο οποίο απευθύνομαι. Φυσικά και θα παρεκκλίνω μερικές φορές, διότι θα υπάρχει λόγος, είτε πραγματική δυσκολία ή κάποια ανατροπή που συνέβη χωρίς δική μου υπαιτιότητα είτε έχει να κάνει με εξαρτήσεις παντός είδους... (υπόσχομαι ότι δε φάω γλυκό για ένα μήνα, δε θα καπνίσω κλπ).  "Ουδείς αναμάρτητος"! 
Έτσι, λοιπόν, στις φάσεις που οι άλλοι δε λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, στενοχωριέμαι ή θυμώνω, ανάλογα την περίσταση.

Δε θα συζητήσουμε για πολύ σοβαρότερες καταστάσεις, όταν εκεί οι υποσχέσεις καταλήγουν "κούφιες", σαν να λέμε "λόγια του αέρα". Τότε δε θυμώνεις ούτε στενοχωριέσαι μόνο, μα πληγώνεσαι. Ισχύει πολύ περισσότερο για εκείνους που κρατούν τις υποσχέσεις τους, γιατί όταν κάποιος λειτουργεί αδιάφορα και επιπόλαια, δεν τον αγγίζει ιδιαίτερα η αθέτηση μιας υπόσχεσης. Εκτός, αν υπάρχει τόσος εγωισμός, όπου όλα και όλοι περιστρέφονται γύρω από αυτόν, οπότε δε μετρά τι κάνει ο ίδιος παρά μόνο οι άλλοι.

Πιστεύω ότι μια υπόσχεση βαρύνουσας σημασίας είναι κάτι "ιερό" και είναι ευθύνη που παίρνει ένας άνθρωπος προς έναν άλλο. Οφείλει να μην τον ταπεινώνει, όταν δεν είναι έτοιμος να την αναλάβει.

Αν δεν μπορείς να την κρατήσεις, 

μην την ξεστομίσεις, βρε αδερφέ! 

Μην την ευτελίζεις!

@ Το παραπάνω είναι υπενθύμιση και στον εαυτό μου, προς αποφυγή παρεξηγήσεων! 

@ Έγραψα όπως μου ερχόταν, οπότε το αποτέλεσμα είναι λίγο ό,τι να' ναι... Συγχωρήστε με, αφού η πολλή κλεισούρα βλάπτει κάπως τον εγκέφαλο :))

@ Αποζημιώνω με μουσική πολύ εκλεκτή!

 

Παίζοντας για λίγο με τα αινίγματα...

Όταν κανείς ξεκινά να γράψει άλλο θέμα κι άλλο του προκύπτει στην πορεία... 

Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησα να γράψω δυο λόγια γι' αυτό που είναι η απάντηση στο πρώτο αίνιγμα που παραθέτω στη συνέχεια κι άλλαξα πλεύση. Σκέφτηκα να κάνω μια κάπως πιο ευχάριστη και σύντομη ανάρτηση μέσα από τέσσερα αινίγματα.

Σε επόμενο κείμενο ίσως αναφερθώ στο θέμα του πρώτου αινίγματος.

Πάμε να τα δούμε... 

Εύκολα είναι, για να... μη ζοριζόμαστε κι άλλο στην κατάσταση που βρισκόμαστε!

Α, και για κάθε σωστή απάντηση θα υπάρχει αφιέρωση ενός μουσικού κομματιού από μένα! Το έχω ξανακάνει παλιότερα με γρίφους που είχα αναρτήσει...

Αίνιγμα  1ο 

"Για να με κρατήσεις, πρέπει να με δώσεις πρώτα." 

Αίνιγμα 2ο 

"Είμαι μια λέξη. 

Αν με προφέρεις σωστά, θα είμαι λάθος.

Αν με προφέρεις λάθος, θα είναι σωστό.

Ποια λέξη είμαι;"

Αίνιγμα 3ο

"Είμαι μια ολόκληρη λέξη,

όμως έχει μόνο ένα γράμμα μέσα.

Ποια είμαι;" 

Αίνιγμα 4ο 

"Ποτέ δεν υπήρξα, αλλά θα υπάρχω πάντα.

Κανείς ποτέ δεν με είδε και κανείς δε θα με δει.

Και παρόλα αυτά, είμαι η ελπίδα όλων,

ότι θα ζουν και θ' αναπνέουν σ' αυτή τη γη.

Τι είναι;"

Θα δώσω τις απαντήσεις το Σάββατο, κάτω από το μουσικό κομμάτι που ακολουθεί...

Και οι λύσεις των αινιγμάτων...

Αίνιγμα 1ο   -   η υπόσχεση

Αίνιγμα 2ο   -   το λάθος

Αίνιγμα 3ο   -   ο φάκελος

Αίνιγμα 4ο   -   το μέλλον ή το αύριο