Μια μικρή "σπρωξιά" για την εβδομάδα...

Από το μουσικό κομμάτι που ακολουθεί ξεκίνησα και με το άδικο ανταμώθηκα! Κι ενώ ήθελα να χαθώ και να ξεχαστώ μέσα στη μουσική, να 'σου το άδικο, ήρθε να "σφηνωθεί" ανάμεσα και να μου χαλάσει τη διάθεση στην έναρξη της εβδομάδας! Κάθισα κι έστησα "αυτί" στον διάλογο των αγαπημένων μας παρακάτω, μήπως και επανέλθω μέσω της "ομοιοπαθητικής" οδού...

Βολταίρος: Φίλοι μου, μου φαίνεται ότι τελικά "θα αφήσουμε αυτό τον κόσμο ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό".

Ελύτης: Εγώ ένα ξέρω, "στην κακή μοιρασιά πάντοτε ο Θεός ζημιώνεται".

Καζαντζάκης: Ε, καλά, "Θεός δεν είναι; Ό,τι του καπνίσει κάνει. Αν δεν μπορούσε να κάμει αδικίες, τι παντοδύναμος θα 'ταν;"

Τερζάκης Α.: Πείτε ό,τι θέλετε, να θυμάστε όμως ότι "οι τρεις βασικοί νόμοι της ζωής είναι: το άνισο, το άδικο, το ανήθικο".

Γλαύκη: Μην αγχώνεστε, παιδιά, καθώς με μικρή αλλαγή των γραμμάτων της περιβόητης λέξης που πονεί, έρχεται μια άλλη να φέρει το "αίμα" πίσω... Εκεί που βρίσκει τόπο το άδικο, του αρπάζεις το "α" και το μετακινείς λίγο πιο δεξιά στα γράμματα, του βάζεις κι ένα μπαστούνι να στηρίζεται καλά, οπότε... καταφτάνει το δίκαιο.

 

💣 "Βουτιά" στη μουσική του μέλλοντος (θα τη χαρακτήριζα), όπου το πιάνο έχει διαφύγει σε άλλα μονοπάτια και ο νέος καλλιτέχνης έχει ταλέντο κι έμπνευση.

 

 

"Το παιδί της Αφροδίτης" και του...Άρη

Ένας ακόμη κορυφαίος Έλληνας συνθέτης πέθανε αυτές τις μέρες αφήνοντας στον κόσμο τις πολύτιμες εμπνεύσεις του. Πρόκειται για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, "το παιδί της Αφροδίτης" και του... Άρη, όπως τον αναφέρω στον τίτλο επηρεασμένη από δύο σημαντικά σημεία της μουσικής του πορείας, τα οποία θα αναφερθούν εν συντομία παρακάτω, καθώς όλα τα μέσα έγραψαν για εκείνον, οπότε είναι περιττά τα πολλά λόγια από μένα. Ήθελα όμως να του κάνω ένα μικρό αφιέρωμα.

Ο πρωτεργάτης του ηλεκτρονικού ήχου έκανε τα πρώτα του βήματα στη σύνθεση στα τέσσερα έτη και στα έξι του την πρώτη του μουσική παράσταση ως αυτοδίδακτος, αρνούμενος μάλιστα για πολύ καιρό να εκπαιδευτεί... Συμβαίνει συχνά μάλλον στα καλλιτεχνικά πνεύματα που δεν θέλουν να μπουν σε καλούπια, αν και τελικά υπέκυψε :)

Αυτό το παιδί, λοιπόν, γίνεται "παιδί της Αφροδίτης" δημιουργώντας το γνωστό συγκρότημα προοδευτικής ροκ μουσικής Aphrodite's Child με τον Ντέμη Ρούσσο, τον Λουκά Σιδερά και τον Αργύρη Κουλούρη το 1967 με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα κι έπειτα στο Παρίσι.

Στα πλήκτρα ο νεαρός τότε Βαγγέλης με γυαλιά ηλίου και μπόλικο μαλλί και μούσι...

Φυσικά, δεν μπορούσε να παραμείνει μόνο "παιδί της Αφροδίτης", οπότε άνοιξε τα "φτερά" του για πολύ μεγαλύτερες "αποστάσεις", περνώντας μέσα από τους "δρόμους της φωτιάς"  και της επιτυχίας! Ανέλαβε τη μουσική της βρετανικής ταινίας Chariots of Fire (κλικ) το 1981, η οποία βραβεύτηκε με τέσσερα Όσκαρ, όπου σε αυτά ήταν και της μουσικής με το πασίγνωστο θέμα του Βαγγέλη...

Έγραψε μουσική για αρκετές ταινίες, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές, (περισσότερες πληροφορίες για εκείνον και τις δημιουργίες του εδώ...), όμως η καλλιτεχνική ανησυχία του και τα απλωμένα του "φτερά" τον οδήγησαν στην αναζήτηση του συντρόφου της Αφροδίτης, τον περιβόητο... Άρη! Γράφει την περίφημη Μυθωδία - χορωδιακή συμφωνία - το 1993, η οποία στη συνέχεια θα γινόταν η μουσική για την αποστολή της NASA: 2001 Η Οδύσσεια του Άρη, όταν το διαστημόπλοιο Mars Odyssey θα προσέγγιζε την τροχιά του πλανήτη Άρη τον Οκτώβριο του 2001. Περισσότερες πληροφορίες για το έργο, τη μοναδική μα... και πανάκριβη συναυλία, κάνοντας κλικ εδώ...

Μικρό απόσπασμα από τη συναυλία στην Αθήνα...

 Κι εδώ όλο το έργο...

 

Θα τον αποχαιρετούσα, λοιπόν, με δύο μουσικές του δημιουργίες, ίσως ταιριαστές για ετούτη την ώρα..

Αντίο, ανήσυχο παιδί της γης και του διαστήματος!

Νίκη χωρίς καβγά σε μία αντιπαράθεση

Σχετικά με τον τίτλο... μμμ, τώρα, μάλιστα!

Ακούγεται κάπως αστείο να μπορεί κανείς ν' αντισταθεί με τη μη συμμετοχή του σε έναν "γενναίο" καβγά, όπου θα έχει την ευκαιρία να βγάλει μέσα από αυτόν όλα τα συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα και τις πικρίες του, να διεκδικήσει φασαριόζικα το δίκιο του, να περάσει, ασκώντας δύναμη, την άποψή του και άλλα τέτοια.

Η εμπλοκή σε τέτοιους καβγάδες είναι κάτι συνηθισμένο, που όμως τις περισσότερες φορές επιφέρει ψυχική εξάντληση και όχι σημαντικά αποτελέσματα. Συχνά, ακούγονται πολύ άσχημες κουβέντες, οι οποίες σε άλλη περίπτωση δεν θα λέγονταν και δε θα πλήγωναν.

Γιατί να μπλέκει κανείς σε τέτοια κατάσταση όταν έχει μια άλλη επιλογή με περισσότερες πιθανότητες νίκης;

Όταν έχεις απέναντι κάποιον που ξεκινά την "αναμέτρηση" με φωνές, επικρίσεις ίσως και βωμολοχίες μην μπαίνεις στο παιχνίδι... Μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό να μετατραπείς σε κάτι που δεν θα ήθελες, δηλαδή σε αυτό που έχει περιέλθει ο "αντίπαλος". Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε συναισθηματική φόρτιση δεν έχει το μυαλό του σε λειτουργία, έχει πνιγεί στον ίδιο του τον θυμό. Αισθάνεται ήδη άσχημα, οπότε δεν έχει κανένα νόημα η οποιαδήποτε λεκτική επαφή μαζί του, καθώς δεν οδηγεί πουθενά.

Η καλύτερη λύση, λοιπόν, που έχεις στη διάθεσή σου, για να σταματήσει το "όργιο" από μέρους του, είναι η σιωπή. Τον αφήνεις να σιγοβράζει μέχρι "τελικής πτώσεως". Αγνοείς τις λέξεις του, γιατί απλά είναι όσα τον πονούν. Διατηρώντας την ψυχραιμία και τη σιωπή σου, ακούς με προσοχή και τον κοιτάς με ηρεμία. Είναι σαν να του ρίχνεις κρύο νερό μέχρι να επανέλθει στην "τάξη".

Εννοείται ότι είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να πράξει κανείς όταν θέλει να υποστηρίξει την άποψή του, όμως αξίζει. Αν ο ένας παραμείνει σε χαμηλούς τόνους, τότε όλοι αισθάνονται ασφαλείς.

Ζόρικο; Ναι. Άπιαστο; Όχι.

Δοκιμασμένες και οι δύο τακτικές - η εμπλοκή με φασαρία και η σιωπηλή στάση - με νικήτρια τη δεύτερη. Στην ουσία η "αναμέτρηση" δεν έχει να κάνει με τον "αντίπαλο" μα με τον ίδιο τον εαυτό μας.

Φυσικά, πού και πού ένας καλός καβγάς είναι χρήσιμος, μια και πρέπει να "ανάβουν τα αίματα", ώστε να αισθανόμαστε ζωντανοί...

 

Πού να λέμε "ευχαριστώ" τώρα...!

"Ευχαριστώ". Τι είναι και πάλι ετούτο;

Για μερικούς ανθρώπους είναι άγνωστη λέξη, μην πούμε και αντιπαθητική. Η απουσία της είναι ίσως το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα των αχάριστων ανθρώπων. Εκείνων που ταλαιπωρούν πολύ κόσμο με τις συμπεριφορές τους και τη στάση τους.

Τους θυμήθηκα και πάλι μέσα από πρόσφατη συζήτηση με μία φίλη που μου μοιράστηκε δική της εμπειρία των τελευταίων ημερών. Όλοι έχουμε λίγο πολύ βιώσει την αχαριστία μέσα από διαφορετικές καταστάσεις της καθημερινής μας συναναστροφής με τους άλλους. Όταν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά δίνει κανείς τόπο στην οργή, όμως μετατρέπεται σε δυσλειτουργική επαφή στην περίπτωση στενότερων σχέσεων.

Μια παροιμία λέει πολύ σοφά: "Αχόρταγο κι αχάριστο, ποτέ μη βοηθάς"!

Προσφέρεις ένα δώρο που έψαξες και επέλεξες ή ένα έδεσμα που ετοίμασες με χαρά και λαμβάνεις δυσαρέσκεια και "στραβομουτσούνιασμα" - καμιά φορά κι επίκριση, γιατί δεν ήταν αυτό που φανταζόταν ως προς το είδος ή την αξία του. Κατά το γνωστό του λαού: "του χάριζαν έναν γάιδαρο και τον κοίταγε στα δόντια". Παραμερίζεις επανειλημμένα οποιαδήποτε δική σου υποχρέωση ή ασχολία για να σταθείς και να συντρέξεις όποτε έχει ανάγκη και λαμβάνεις αδιαφορία ή και δυσαρέσκεια ακόμη. Το πρόβλημα είναι ότι δεν καταφέρνεις να καλύψεις το κενό της ψυχής του...!

Πού να βοηθήσεις και τι να προσφέρεις, όταν το μόνο που σκέφτεται ένα αχάριστο άτομο είναι τον εαυτό του και τίποτε άλλο; Πάντα παραπονιέται για όλα - σπίτι, δουλειά, τη ζωή του. Στέκεται σε καθετί άσχημο και το καλό έχει πάει περίπατο. Θεωρεί τον εαυτό του άτυχο και ότι τίποτε δεν του πάει καλά. Νιώθει ανικανοποίητο και μονίμως ότι κάτι λείπει. Πάντοτε την ευθύνη την έχουν άλλοι για ό,τι ζαβό συμβεί. Τα αρνητικά συναισθήματα κάνουν "πάρτι" μέσα του και με δαύτα "ποτίζει" και όσους είναι γύρω του. Εννοείται ότι όλο αυτό επηρεάζει και τη σωματική του υγεία. Και καλά, αν πρόκειται για το ίδιο "με γεια του με χαρά του", οι υπόλοιποι τι φταίνε;

Αυτό το "ευχαριστώ" είναι, λοιπόν, δεδομένο και για το λάθος όχι μόνο δεν είναι υφίσταται ως κίνηση το "συγγνώμη", αλλά τα συγκεκριμένα άτομα μπορεί να θυμώσουν κιόλας μη παραδεχόμενα ότι έχουν σφάλει. Δεν αντιλαμβάνονται καν ότι είναι αγενείς και αγνώμονες. Δε νοιάζονται για τα συναισθήματα των άλλων. Όσο τους προσφέρεις τόσα περισσότερα απαιτούν και δεν ξέρουν να σταματούν. Θα το κάνουν μόνο όταν τους πεις ένα ωραιότατο και χορταστικότατο "όχι" κι έπειτα ένα απελευθερωτικό για σένα "άντε γεια κι αέρα στα πανιά"!

Εννοείται ότι θα φύγουν, αναζητώντας τον επόμενο που θα μπει στον δικό τους ρυθμό... Κάτι που ίσως γίνει και πιο άμεσα - πριν τη δική σου απομάκρυνση - μόλις έρθουν αντιμέτωποι με την άρνησή σου.

Όπως είπε και ο Ντοστογιέφσκι: "Νομίζω ότι ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι το "αγνώμον δίποδο"! Εσύ, για ποιο λόγο να έχεις οποιαδήποτε σχέση μαζί του; Είτε ως αγνώμον ον είτε ως συμπορευτής του;

Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι πολύ στενές επαφές, όπου αξίζει ο ειλικρινής διάλογος πριν από την οριστική διατήρηση αποστάσεων... 

 

 
@ Το μουσικό κομμάτι μη σχετικό με το θέμα, όμως μου άρεσε ιδιαίτερα...