Καρδιά στο κλουβί
Φρενίτις στην αγορά.
Πόλεις καίγονται.
Ο κόσμος κλονίζεται και απαιτεί δημοκρατία.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει.
Ο χριστιανισμός δεν αποδίδει.
Ούτε η αθεΐα.
Τίποτα δεν αποδίδει.
Εκτός από το όπλο
κι εκείνον που το εξουσιάζει.
Τίποτα δεν αλλάζει.
Οι αιώνες αλλάζουν
κι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος.
Η αγάπη λυγίζει και διαλύεται.
Το μίσος είναι η μοναδική πραγματικότητα
στις ηπείρους.
Στις ηπείρους και στα δωμάτια δυο ανθρώπων.
Τίποτα δεν αποδίδει εκτός από το όπλο
κι εκείνον που το εξουσιάζει.
‘Ολα τ’ άλλα είναι θεωρίες.
Φρενίτις στην αγορά.
Πόλεις καίγονται για να ξαναχτιστούν.
Για να ξανακαούν.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει.
Ο χριστιανισμός;
Μόνο το όπλο.
Υπάρχει μόνο το όπλο.
Κι αυτός που το εξουσιάζει.
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Το σημερινό έχει ως αφορμή μια μικρή συζήτηση που είχα με κάποια γνωστή μου έπειτα από ένα ταξίδι της στο Παρίσι σε ένα συγγενικό πρόσωπο μέσα στο εορταστικό δεκαπενθήμερο.
Η πόλη του φωτός έχει μετατραπεί σε πόλη του σκοταδιού μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες που έχει υποστεί. Μια πόλη που η καρδιά της είναι στο κλουβί, που φοβάται πλέον και τη σκιά της. Δρόμοι άδειοι, έρημοι, τα μαγαζιά - καφετέριες, εστιατόρια, μπαρ κι άλλα με έναν - δυο πελάτες μέσα. Βιτρίνες και όλα γύρω χωρίς ίχνος στολιδιού χριστουγεννιάτικου. Οι κάτοικοι μιας από τις μεγαλύτερες πρωτεύουσες του κόσμου και όχι μόνο της Ευρώπης παρέμεναν κλεισμένοι στα σπίτια τους - κλουβιά τους πια, καθώς ο φόβος έχει απλώσει το άκαμπτο πέπλο του παντού.
Παντού σωματικός έλεγχος πριν εισέλθει κάποιος στο εσωτερικό ενός δημόσιου χώρου. Κάτω από τον πύργο του Άιφελ αυστηρή αστυνόμευση σε κάθε σιδερένιο του πόδι και έλεγχος στα πάντα.
Μια αστυνόμευση με την οποία είχα έρθει σε επαφή ήδη από το 2010, που επισκέφθηκα η ίδια αυτή την πόλη. Από τότε ο στρατός με τα όπλα ανά χείρας είχε απλωθεί στο αεροδρόμιο, το μετρό, στους δρόμους, κάτι που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση και το είχα αποδώσει στην εναντίωση και τις συχνές διαμαρτυρίες των Γάλλων πολιτών στα μέτρα του Σαρκοζί την εποχή εκείνη.
Η περιγραφή όμως ετούτων των ημερών με έκανε να πλάσω την θλιβερή, και τρομακτική συνάμα, εικόνα των σκοτεινών πόλεων του μέλλοντος - όχι και τόσο μακρινού εν τέλει...
Η βία φέρνει βία κι εκείνη ακόμα μεγαλύτερη, τόση που να προκαλέσει τον βαθύ φόβο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο φόβος καταστέλλει κάθε αντίδραση και δημιουργεί αιώνια θύματα.
Αυτό είναι το μέλλον που επιθυμούμε για εμάς και πολύ περισσότερο για τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές;
Επιλέγουμε, λοιπόν, ανάμεσα στην "καρδιά στο κλουβί" ή στην αναζήτηση της ελευθερίας με κάθε τρόπο;
Ελπίζω να ξυπνήσουμε πριν είναι πολύ αργά...
Να εφεύρουμε άλλους τρόπους να αντισταθούμε σε όλη αυτή την ύπουλη λαίλαπα, που επιθυμεί απεγνωσμένα να μας καταπιεί, να μας έχει απόλυτα χειραγωγημένους, άβουλους, σιωπηλούς! Αριθμούς, που λειτουργούν ως εκτελεστικά όργανα στα πλαίσια των όποιων αδηφάγων ορέξεών...!
Συγχωρήστε με για την "μαύρη" αρχή της νέας χρονιάς μέσα από τις πρώτες αναρτήσεις αυτού του έτους. Να θυμόμαστε βέβαια ότι κάθε νύχτα την ακολουθεί μια άλλη μέρα...
@ Έρχομαι να συμπληρώσω, μετά τα νεότερα των καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην χώρα μας, πως εδώ προς το παρόν το μεγαλύτερο μέρος του τόπου μας έχει να παλέψει με το χιόνι, τον πάγο και τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Τα προβλήματα πολλά και ποικίλα δυστυχώς - ακόμα και σε μέρη της Αττικής που δεν έχουν χιόνι, λόγω του παγετού. Υπομονή σε όσους βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση όμως από τους άλλους, όπως οι άστεγοι, οι πρόσφυγες, όσοι δεν έχουν θέρμανση, νερό ή είναι εντελώς αποκλεισμένοι.
Μακάρι να τα έβαζαν μόνο οι καιρικές συνθήκες μαζί μας και όχι άλλοι...!
@ Έρχομαι να συμπληρώσω, μετά τα νεότερα των καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην χώρα μας, πως εδώ προς το παρόν το μεγαλύτερο μέρος του τόπου μας έχει να παλέψει με το χιόνι, τον πάγο και τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Τα προβλήματα πολλά και ποικίλα δυστυχώς - ακόμα και σε μέρη της Αττικής που δεν έχουν χιόνι, λόγω του παγετού. Υπομονή σε όσους βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση όμως από τους άλλους, όπως οι άστεγοι, οι πρόσφυγες, όσοι δεν έχουν θέρμανση, νερό ή είναι εντελώς αποκλεισμένοι.
Μακάρι να τα έβαζαν μόνο οι καιρικές συνθήκες μαζί μας και όχι άλλοι...!
