Γαλλία, χορεύοντας με τους "λύκους"...

Ο χορός με τους "λύκους" συνεχίζεται με ένταση στη Γαλλία και η ατμόσφαιρα αποκτά τη θολούρα της "έκστασης" (από τα χημικά είναι, αλλά μη δίνετε σημασία...)!

Οι πολίτες είναι στους δρόμους εδώ και δύο μήνες ενάντια στις σκληρές εργασιακές μεταρρυθμίσεις και το σκηνικό εξελίσσεται σε εφιάλτη μιας άλλης εποχής, καθώς, πέρα από την κλιμακούμενη βία τής αστυνομίας απέναντί τους, υφίστανται κι εκείνη της πολιτείας με την απαγόρευση της κυκλοφορίας των ακτιβιστών και αντιφασιστών σε συγκεκριμένες περιοχές του Παρισιού και για ορισμένες ώρες. Η απόφαση έφτασε στα σπίτια τους με έγγραφο του υπουργείου Εσωτερικών. 

Για ποια δημοκρατία μιλάμε, όταν αυτές τις μεταρρυθμίσεις επιδιώκουν να τις περάσουν με Προεδρικό Διάταγμα, παρακάμπτοντας την Βουλή; Για ποια δημοκρατία μιλάμε μέσα από την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που διαιωνίζεται και με αποκορύφωμα την απαγόρευση της κυκλοφορίας των πολιτών; Γιατί φοβούνται τόσο πολύ; 

Σε μια "δημοκρατική" κοινωνία ο φόβος δεν θα έπρεπε να υπάρχει, καθώς το πρώτο που διασφαλίζεται από το κράτος είναι η ασφάλεια των πολιτών, οι οποίοι το αποτελούν και αποφασίζουν γι' αυτό ελεύθερα και όχι η καταστολή τους.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ένα από τα άρθρα που κάνω παραπομπή:

"Αν η Ελλάδα έγινε εργαστήριο λιτότητας, η Γαλλία μετατράπηκε σε εργαστήριο καταστολής των πολιτών".

Ακόμα ένα παράδειγμα από τα άπειρα, που μαρτυρούν τι προωθείται με θράσος και χυδαιότητα από τη "λατρεμένη" - μεγαλειότατη - Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή που οι περισσότεροι πολίτες της δεν ονειρεύτηκαν ποτέ! Αν δεν διεκδικήσουν αυτή που οραματίστηκαν και θέλησαν να απολαμβάνουν, τότε θα τους αποτελειώσει και κάποια στιγμή θα καταρρεύσει παταγωδώς από μόνη της μέσα από τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις, όπως κάθε αυτοκρατορία.

Και να πώς έχουν τα πράγματα στο γαλλικό έδαφος, για να μην ξεχνάμε και τα δικά μας...

Ψεκάστε...

Σκουπίστε...

Φιμώστε...

Ξαναφιμώστε για σιγουριά... 

Σ' έναν κόσμο που είναι δικός τους

αλλά... και δικός τους...

Τι τους χωρίζει άραγε;

Το χάος και... τίποτα!

Η βία της εξουσίας

φέρνει βία μέσα από την απόγνωση και την οργή, όταν σε πατάνε στον σβέρκο, όταν σε βλέπουν σαν αριθμό και μάλιστα τον ίδιο επαναλαμβανόμενο, το μηδέν...

Για έναν κόσμο που αλλάζει και πάλι βίαια!

Ένα τραγούδι με μεγάλες αλήθειες... 

Εδώ, στον τόπο μας, η Αριάδνη έχει προς το παρόν μουγκαθεί, αλλά για κάθε τι έρχεται ο κατάλληλος χρόνος. Εκείνη ξέρει να δείχνει τον δρόμο, όταν αισθανθεί έτοιμη...

Σκέψεις μέσα από ένα τραγούδι...

Υπάρχουν στιγμές που ακούμε ξανά ένα τραγούδι, ακόμα κι αν είναι από τα πιο αγαπημένα μας για χρόνια, κατά τις οποίες γεννιούνται σκέψεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες που συνήθως το συνοδεύουν. Ίσως μάλιστα έρχονται να αναμειχθούν ήπια μεταξύ τους, νέες σκέψεις και γλυκόπικρες αναμνήσεις, οι οποίες μάς μεταφέρουν σε άλλες εσωτερικές διαδρομές.

Το μουσικό κομμάτι, που προκάλεσε όσα αναφέρω, το έχω προβάλει άλλες δύο φορές, όμως νομίζω ότι του αξίζει μια ξεχωριστή ανάρτηση, για να το τιμήσω όπως του πρέπει. Είναι ίσως από τα πιο μελαγχολικά κομμάτια της ροκ μουσικής σκηνής και για μένα αξεπέραστο. Η μελωδία και η φωνή του τραγουδιστή βγάζει μια μειλίχια οδύνη, η οποία με εκφράζει σε κάποιες φάσεις της ζωής μου απόλυτα.

Πρόκειται για το Soldier of Fortune των Deep Purple...

Μισθοφόρος, από το αρχαίο μισθός + φέρω.

Ο μισθοφόρος στο συγκεκριμένο τραγούδι παίρνει μεταφορική έννοια και έτσι με μεταφορική ματιά προέκυψαν οι δικές μου σκέψεις. 

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους έμαθαν να είναι "μισθοφόροι στρατιώτες" κάποιων άλλων ανθρώπων ή καταστάσεων με την έννοια της δοτικότητας και της προσήλωσης. Να στέκονται ως "στρατιώτες" πλάι σε όσους τους έχουν ανάγκη, απέναντι στις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους, ως "στρατιώτες" στον τρόπο που λειτουργούν σε σχέση με τους άλλους, στις αξίες και τα ιδανικά τους, σε ιερούς σκοπούς της ζωής, "στρατιώτες" και στην αγάπη. 

Και όποτε παρέκκλιναν από αυτό τους τον τρόπο, αισθάνονταν πάντα σαν τους μισθοφόρους με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, οι οποίοι συχνά εμφανίζονταν αφερέγγυοι, διότι ακολουθούσαν εύκολα εκείνους που θα τους πρόσφεραν τον μεγαλύτερο μισθό...

Υπάρχουν όμως και αυτοί οι άνθρωποι, που από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους έμαθαν να είναι "μισθοφόροι στρατιώτες" της μιζέριας, του συμφέροντός τους και μόνο, της ματαιοδοξίας, της μικροψυχίας, της απερίγραπτης γκρίνιας και της αδιαφορίας για οτιδήποτε είναι έξω από τον εαυτό τους. Έμαθαν να βλέπουν τον κόσμο μέσα σε στενά πλαίσια και με μυωπικά μάτια. 

Και όποτε παρέκκλιναν από αυτό τους τον τρόπο, τρόμαζαν από τη θέα που ανοιγόταν μπροστά τους και δεν ήξεραν πώς να την απολαύσουν...

Κάποια στιγμή καθένας επιλέγει τι είδους "μισθοφόρος" οραματίζεται να γίνει στην ζωή του και είναι μια απόφαση που οδηγεί σε διαδρομή χωρίς αλλαγή πορείας!

Τον λόγο έχει όμως το τραγούδι, διότι είπα πολλά και λίγο άσχετα:

Και οι αγαπημένοι μου στίχοι:

 Ι have often told you stories
About the way
I lived the life of a drifter
Waiting for the day
When I'd take your hand
And sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me love me
And I would surely stay

But I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill goin' 'round
I guess I'll always be
A soldier of fortune

Πιστεύετε στις μοιραίες συναντήσεις;

Η ιδέα για την ερώτηση του τίτλου μού ήρθε διαβάζοντας τυχαία ένα κείμενο στο διαδίκτυο - τότε που για άλλα ψάχνεις, σε άλλα πέφτεις και τελικά στέκεσαι - δηλαδή όπως προκύπτουν και οι μοιραίες (;) συναντήσεις στην ζωή μας. Τότε που ασχολούμαστε με άλλα κι εκεί που δεν το περιμένουμε, έρχονται εκείνοι οι άνθρωποι, που θα μας αλλάξουν για πάντα, είτε έρθουν για λίγο και φύγουν είτε μείνουν για μια ζωή.

Το κείμενο που ακολουθεί, προς μεγάλη μου έκπληξη, έχει γραφτεί από άνδρα, κάτι το οποίο δεν συναντάμε εύκολα σήμερα σε τέτοιου είδους γραπτά. Αναδημοσιεύω συνήθως κείμενα που θεωρώ ότι θα μπορούσα να είχα γράψει η ίδια ή γιατί τα βρίσκω κατάλληλα για ενημέρωση. Το παρακάτω ανήκει στην πρώτη κατηγορία.

Όταν συναντήσεις τον μοιραίο άνθρωπο

Μακάρι αυτό το «κλικ« να ήταν απλά ένας διακόπτης, που όπως άναψε να μπορεί να σβήσει, αλλά φαντάζει αδύνατον. Γιατί αν σου συμβεί, πράγμα σπάνιο, είναι σαν μια όμορφη φλόγα που σου ζεσταίνει την καρδιά και δε θες να τη σβήσεις, μ' αποτέλεσμα να καταλήγει ανεξέλεγκτη, παρασύροντάς σε στη δίνη της αφύπνισης.

Νιώθεις σαν να ήσουν σε έναν βαθύ λήθαργο τόσο καιρό, ξοδεύοντας τον χρόνο σου άσκοπα με κενούς ανθρώπους και ρηχές προσωπικότητες. Με χλιαρά πάθη και καθόλου όρεξη για προσπάθεια. Μουδιασμένο κορμί και μαστουρωμένος νους. Έρχεται όμως εκείνη η στιγμή και σου δίνει ένα δυνατό σπρώξιμο, ταρακουνώντας όλο σου τον κόσμο.

Είναι εκείνη η ξεχωριστή στιγμή που συναντάς ένα τόσο μοναδικό κράμα ανθρώπου, που το 'χεις ξεχωρίσει απ' την πρώτη κιόλας στιγμή που του μίλησες. Που του έδωσες το χέρι για τη χειραψία γνωριμίας και που το χαμόγελό του έδιωξε όλα τα προβλήματα που είχες στοιβαγμένα μέσα στο κεφάλι σου, χωρίς καμία προσπάθεια. Εκείνος ο άνθρωπος που με την πρώτη του κουβέντα και την πρώτη του ματιά, ήταν σαν να σου 'λεγε «Ήρθα, συγγνώμη που άργησα τόσο».

Και ξαφνικά όλος εκείνος ο χρόνος που περίμενες γι' αυτό το κάτι, μοιάζει ασήμαντος και μικρός. Το μόνο που σ' ενδιαφέρει από 'κεί και πέρα είναι πώς θα μπορέσεις να τον πλησιάσεις με χειρουργικές κινήσεις, χωρίς να τον πληγώσεις ή να τον τρομάξεις. Να του δώσεις να καταλάβει πως είναι ό,τι ακριβώς έψαχνες. Το μόνο που θες είναι να σου δώσει την ευκαιρία να του αποδείξεις ότι έχεις τόσα πολλά να του προσφέρεις, άσχετα αν δεν γνωρίζεστε. Να του ξεδιπλώσεις όλο σου το είναι σε μια κόλλα χαρτί, να τη διπλώσεις και να τη βάλεις στην τσέπη του τζιν του, σαν ραβασάκι.

Μέσα σου νιώθεις ότι γνωρίζεις αυτόν τον άνθρωπο τόσο καλά, όσο το πίσω μέρος του χεριού σου. Η αύρα του μοιάζει τόσο οικεία, που όταν μιλάτε νιώθεις ότι είσαι σ' ένα ήσυχο και γαλήνιο εξωτικό μέρος όπου κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε πειράξει. Την πρώτη φορά που θ' αντικρίσεις το βλέμμα του, θα το αποτυπώσεις στη μνήμη σου τόσο βαθιά, σαν πυρωμένο σίδερο και θα μπορείς να το αναγνωρίσεις μέσα σε πλήθος προσώπων σαν από ένστικτο.

Θα ερωτευτείς το περπάτημά του, το χαμόγελό του, ακόμα και τα νεύρα του. Καθετί πάνω σ' αυτόν τον άνθρωπο θα μοιάζει μαγικό για σένα και μόνο για σένα. Τα ψεγάδια που παρατηρούν οι υπόλοιποι πάνω του θ' ακούγονται σαν ένα κακόγουστο αστείο κι ως δια μαγείας όταν τον κοιτάς, όλο το σκηνικό θα γίνεται γκρίζο. Η μόνη μορφή στο τοπίο που θα 'χει χρώμα θα 'ναι αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Αυτός ο άνθρωπος που σου 'δωσε πνοή άθελά του, χωρίς να το γνωρίζει, τη στιγμή που πέθαινες από ασφυξία κι έχανες την πίστη σου. Τη στιγμή που νόμιζες ότι η φλόγα του πάθους κι η όρεξη για να ζεις τη ζωή στο έπακρο άρχισε να σβήνει σιγά-σιγά.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει έναν τέτοιον άνθρωπο στη ζωή μας κάποια χρονική στιγμή. Κάποιον άνθρωπο που τον θυμόμαστε με ρομαντικές σκέψεις ή ακόμα μπορούμε και τον ζούμε, έχοντάς τον δίπλα μας. Όσοι δεν είχατε την τύχη να γνωρίσετε κάτι παρόμοιο ακόμα, κρατηθείτε καλά, γιατί θα συμβεί αργά ή γρήγορα κι είναι αναπόφευκτο.

Πηγή:  http://www.pillowfights.gr

Θα σε αγαπούσα όπως κι αν ήσουν!

Μετά από μια συνηθισμένη παιδική σου αταξία και ένα γερό μάλωμα, γιατί η μαμά δεν είχε και πολλή υπομονή εκείνη την ώρα, άρχισες κι έλεγες και δεν τελείωνες...

"Μαμά, θα με αγαπούσες, αν ήμουν γατάκι;"
"Μα τι λες καρδούλα μου;"
"Να, ξέρω ότι δεν θέλεις να τα πιάνεις και γι' αυτό σε ρωτάω.
Θα με αγαπούσες το ίδιο και τότε;"

"Θα σε αγαπούσα ακόμα κι αν ήσουν γατάκι,

 θα μάθαινα μαζί σου να σε αγγίζω!"

"Αν ήμουν σιχαμερή κάμπια, θα με φρόντιζες

και θα με αγαπούσες το ίδιο;"

"Θα σε αγαπούσα όπως κι αν ήσουν,

 και μην ξεχνάς ότι κάθε σιχαμερή κάμπια

κρύβει μια πανέμορφη πεταλούδα!"

"Ακόμα κι αν ήμουν φίδι, που ξέρω ότι τα φοβάσαι,

θα με αγαπούσες και θα με έπαιρνες μια ζεστή αγκαλιά;"

"Δεν θα φοβόμουν, γιατί θα σε αγαπούσα όπως κι αν ήσουν!

Η αγάπη δεν γνωρίζει τον φόβο!"

"Μαμά, η αγάπη χάνεται ποτέ;"

"Γλυκιά μου, η αγάπη είναι σαν τον ήλιο, που

δίνει ζωή στα πάντα. Ακόμα κι όταν δεν τον βλέπουμε,

ξέρουμε ότι θα ανατείλει και πάλι ολόλαμπρος το επόμενο πρωί! Είναι πάντα εκεί στο σύμπαν! 

Θα σε αγαπούσα, κοριτσάκι μου, όπως κι αν ήσουν!

Θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει!"

Η αγάπη που νιώθει ο γονιός για το παιδί του είναι καθηλωτική και μοναδική. Μέσα από τα μάτια του μαθαίνει να αγαπά ακόμα περισσότερο τον εαυτό του, μαθαίνει να αγαπά τον κόσμο. Είναι το υπέρτατο αγαθό στην ζωή!

@ Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην πρόταση της φίλης Αριστέας να γράψουμε για την αγάπη, που έχει τίτλο "Κοινωνία Ώρα Αγάπης!". 
Οι παραπάνω διάλογοι βασίστηκαν σε αληθινούς, που είχαν γίνει ανάμεσα σε μένα και την κόρη μου όταν ήταν μικρή.

Ένα τραγούδι που της αρέσει... από την ταινία Wall-e