Η μουσική για πολλοστή φορά έδωσε την έμπνευση για κάτι δημιουργικό, προκάλεσε σκέψεις, που θα μπορούσαν να μοιάζουν και με μια σύντομη ιστορία. Όταν τα τραγούδια "συνομιλούν"...
Κάποιες μελωδίες δεν περνούν στη λήθη με το πέρασμα του χρόνου , αλλά παραμένουν ζωντανές σαν αθέατες συχνότητες που εξακολουθούν να πάλλονται αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή να περάσουν ξανά στο φως. Γίνονται "σπίτι" για την ψυχή, γεφυρώνουν αποστάσεις κάθε είδους. Η μελωδία του τότε...
Το να γνωρίζει κανείς τον άλλο στην πιο αληθινή, την πιο ευάλωτη εκδοχή του είναι ο μόνος τρόπος να τον καταλάβει βαθιά και η πραγματική αγάπη είναι εκείνη που το προσφέρει απλόχερα μέσα από την ωριμότητα και την προσωπική βελτίωση στην οποία οδηγεί. Και πώς αλλιώς, αφού δεν είναι απλά συναισθήματα, αλλά είναι μια κατάσταση της ψυχής που φέρνει χαρά, σεβασμό και θαυμασμό γι' αυτό που αγαπάει. Η χαρά πηγάζει από την αυθεντικότητα της σχέσης, ο σεβασμός είναι ο θεμέλιος λίθος της αγάπης και η εκτίμηση και η αναγνώριση των χαρισμάτων και των δυνατοτήτων του άλλου είναι αυτό που κάνει την αγάπη να μεγαλώνει και να γίνεται πιο ουσιαστική, δίνοντας φως και νόημα στη ζωή. Έτσι, μεγαλώνει μέσα του κι εκείνος που την αισθάνεται.
Κι έτσι, οι γραμμές και οι νότες πάντα βρίσκουν τον δρόμο, ακόμα και μέσα από εμπόδια, δυσκολίες κι αποστάσεις!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.