" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Ανάκατες σκέψεις που προσπαθούν να μπουν σε μία σειρά λογική μέσα σε καταστάσεις παραλόγου. Προτιμώ να τις διατυπώνω μέσω της τέχνης σε κάθε περίπτωση που συναντήσω ή θυμηθώ κάτι που με εκφράζει ιδιαίτερα.
Κάπως έτσι συνέβη με το ακόλουθο απόσπασμα του Ζοζέ Σαραμάγκου, το οποίο το βρήκα δημοσιευμένο το 2014 στην πηγή που έχω σε υπερσύνδεση στον τίτλο. Δέκα χρόνια πριν - στην περίοδο της οικονομικής κρίσης - και θεωρούνταν επίκαιρο, μα και τώρα το 2024; Μία πορεία τραγική δίχως φρένα...
Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
@ Ο τίτλος της ανάρτησης είναι μέρος από τα ακόλουθα λόγια του Σαραμάγκου:
"Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς
παραπατά..."
Τι να πω! Ας συνεχίσουμε έτσι, αν είμαστε οκ με όλα αυτά που ζούμε....
Μια που θάλασσα δε βλέπω φέτος το καλοκαίρι (όπως είπα ξανά εδώ και αρκετές μέρες), είτε επιλέγω εικόνες σε σχέση με εκείνη ή και θέματα που την αφορούν, έτσι, μήπως ησυχάσω τον καημό μέσω της εικονικής πραγματικότητας...😎
Πάντως, δε θα έδινα με τίποτα τα γελοία υπέρογκα ποσά για μια βουτιά στις παραλίες της Αττικής που μπορεί να έχει κανείς πρόσβαση με την αστική ή υπεραστική συγκοινωνία, αφενός για την χυδαία εκμετάλλευση του κοινού κι αφετέρου για να κολυμπήσει σε βρωμόνερα. Όμως ευθύνη έχει και το κοινό που πάει και τους τα "σκάει". Όπως λέμε, τα θέλει ο πισινός του, οπότε ας μην γκρινιάζει κιόλας! Δυστυχώς, την "πιάτσα" την χαλά, αφού όλα είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης.
Ας όψεται που αυτή τη θερινή περίοδο δεν είναι δυνατό να βρεθώ στις πολύ όμορφες παραλίες του ελληνικού βορρά, τις οποίες συνηθίζω να επισκέπτομαι και να απολαμβάνω είτε σε οργανωμένους χώρους δίχως πληρωμή ξαπλώστρας (με πολλές ανέσεις και άριστη εξυπηρέτηση) είτε σε ελεύθερους χώρους. Δε θα άντεχα φυσικά το πανηγύρι του υπερβολικού πλήθους σε πολλά νησιά μας αλλά ούτε την αισχροκέρδεια. Μέχρι τώρα έχω σταθεί μάλλον τυχερή ακόμη κι όταν βρέθηκα σε κάποια από αυτά, οπότε δεν μου έχει βγει ξινή καμία επιλογή.
Προς το παρόν εδώ (και για θάλασσα ίδωμεν...). Ας αφήσω τα πολλά λόγια και πάμε να πλάσουμε θαυμάσιες εικόνες μέσα από την θαυματουργή ποίηση του αγαπημένου μας Ελύτη...
Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι
Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι
Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό
Το θέμα αυτής της ανάρτησης αφορά σε 'ένα άρθρο που είχα κρατήσει από τον Φεβρουάριο, μα κάλλιο αργά παρά ποτέ... Αποθηκεύω πολύ συχνά στα "Αγαπημένα" άρθρα που με ενδιαφέρουν και πολλές φορές τα μοιράζομαι εδώ με τους φίλους αναγνώστες, με σκοπό την κουβεντούλα πάντα. Το άρθρο που ακολουθεί (με παραπομπή) έχει να κάνει με τον δημόσιο τομέα και για ποιους λόγους έπαψε πλέον να είναι ελκυστικός για τους νέους. Όσα αναφέρονται θεωρώ ότι είναι απόλυτα δικαιολογημένα και ορθά διατυπωμένα. Σαφώς καλύτερη εικόνα έχει όποιος έχει βιώσει το Δημόσιο ως εργαζόμενος για πολλά χρόνια, οπότε κι έχει νιώσει στο πετσί του όλα τα τα καλά και τα πολλά ζαβά του. Εν συντομία (περισσότερα στο άρθρο και στα σχόλια), θα έλεγα ότι ένα κράτος δίχως ισχυρό, καλά οργανωμένο και στελεχωμένο αξιοκρατικά με το απαιτούμενο προσωπικό (πολύ καλά καταρτισμένο επίσης) είναι ένα κράτος τελειωμένο και οι πολίτες του μαζί. Η "ζούγκλα" του ιδιωτικού τομέα κυρίαρχη παντού και οι πολίτες βορά στις όποιες διαθέσεις του. Για να μην παρεξηγηθώ, επισημαίνω ότι σέβομαι τον ιδιωτικό τομέα, καθώς προέρχομαι από οικογένεια που έζησε από αυτόν, οπότε γνωρίζω από πρώτο χέρι τι σημαίνει το "επιχειρείν" - την αγωνία, τις θυσίες μα και την τόλμη προς το άγνωστο διαρκώς... Για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους δε το συζητώ, γιατί εξαρτώνται απόλυτα από την ποιότητα του εργοδότη τους. ΄Όμως έχω και μια βαθιά εικόνα του δημόσιου τομέα, αφού αυτόν υπηρετώ πολλά χρόνια με ευσυνειδησία. Αυτό που δε δέχομαι για κανέναν τομέα (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι η αυθαιρεσία και η αδιαφορία. Το σημαντικό όμως μετά από όσα γράφονται και στο άρθρο είναι ότι τελικά οι νέοι (κι όχι μόνο) φεύγουν από τη χώρα μας κι έχουν "χεσμένο" δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μια και προκοπή δεν πρόκειται να δουν σε κανένα τους! Μια χώρα ξοφλημένη, διότι τέτοια κατάντησε πια, δεν έχει μέλλον για τους ανθρώπους της. Α, ξέχασα, έχει μέλλον μόνο για τους σούπερ ευκατάστατους, τους κλέφτες και απατεώνες, τους ασύστολα διεφθαρμένους ιθαγενείς και τους πολυπληθείς λαμπερούς τουρίστες! Τα "καθρεφτάκια" μην ξεχάσουμε να πάρουμε που θα μας προσφέρουν... Πώς να μη σκέφτεται κανείς το φευγιό, λοιπόν (κι εγώ το έχω σκεφτεί); Δεν αντέχεται αυτή η ξεφτίλα! Πάμε στο άρθρο, γιατί αν αφεθώ, θα γράφω ανεξέλεγκτα για ώρες όσα κατακλύζουν τον νου μου:
Από τη γοητεία της Μεσογείου (όπως στην παραπάνω εικόνα) που είναι μοναδική και αξεπέραστη ας περάσουμε στη γοητεία των ανθρώπων. Μάλιστα, μέσα σε τόση αηδία που εκπέμπουν άνθρωποι και καταστάσεις γύρω μας, η γοητεία είναι ανάγκη, ώστε να διατηρείται η ισορροπία στην καθημερινότητά μας. Αφορμή για το συγκεκριμένο θέμα στάθηκε μια φράση του Καμύ που βρήκα τυχαία ψάχνοντας για εικόνες (ως συνήθως). "Γοητεία είναι ένας τρόπος να παίρνεις την απάντηση "ναι", χωρίς να έχεις κάνει κάποια ξεκάθαρη ερώτηση." Θα έλεγα ότι ισχύει σε πολλές περιπτώσεις, καθώς τα γοητευτικά άτομα είναι σε θέση να επηρεάζουν θετικά τους άλλους, να μαγνητίζουν με την παρουσία τους. Ισχυρό όπλο τους είναι, θα έλεγα, πρώτα απ' όλα η μη λεκτική επικοινωνία. Δε θα περάσω σε ανάλυση των χαρακτηριστικών που διακρίνουν τους ανθρώπους με αξιοσημείωτο βαθμό γοητείας, διότι θα ήθελα να αναφερθούν από όποιον αναγνώστη επιθυμεί να σχολιάσει εδώ. Όπου εκεί θα εκθέσω και τη δική μου άποψη. Και κλείνω πολύ σύντομα αυτή την ανάρτηση με κάποιες ακόμη καλές (μάλλον) φρασούλες... Μία από την Chanel
"Κανένας δεν είναι νέος μετά τα σαράντα, αλλά μπορεί να είναι κανείς ακαταμάχητος σε όλες τις ηλικίες." Μία από τον Bukowski "Η ομορφιά δεν είναι τίποτα, δεν μένει. Δεν ξέρεις πόσο τυχερός είσαι όταν είσαι άσχημος, γιατί τότε, αν αρέσεις στους ανθρώπους, ξέρεις ότι είναι για κάτι άλλο." Και μία τελευταία από τον Kundera "Ο εγκέφαλος φαίνεται να έχει μια ειδική περιοχή, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ποιητική μνήμη», η οποία καταγράφει ό,τι μας γοητεύει ή μας αγγίζει, και ό,τι κάνει τη ζωή μας όμορφη."
@ Και φυσικά ακολουθεί γοητευτική μουσική επιλογή...
Έπειτα από πολλές μέρες τρικυμίας, όχι θαλάσσιας, ήρθα να γράψω κάτι για εκτόνωση. Να αφήσω λίγη ανάλαφρη κι ευχάριστη μουσική, κάποια λόγια που επέλεξα διότι τα βρήκα ενδιαφέροντα μα και δυο εικόνες με θάλασσα και καφεδάκι. Δυστυχώς, η θάλασσα για φέτος το καλοκαίρι, με παραμονή στην πρωτεύουσά μας, θα είναι μακρινό όνειρο και τρελή επιθυμία, κι έτσι λόγω ιδιαίτερων συνθηκών θα την απολαύσω εικονικά και μόνο μέσα από φωτογραφίες (κι όχι μόνο εγώ) από ό,τι φαίνεται... Και δεν φτάνουν όλα τ' άλλα, έχω κι ένα αρνητικό κόλλημα με τις παραλίες της Αττικής, αλλά και δεν εννοώ να πάρω το αυτοκίνητο στα χέρια μου, οπότε... καλά να πάθω! Μα αυτά είναι... και με τη ζωή δεν τα βάζεις.
Πάμε στα λογάκια που έλεγα κι ας διαλέξει ο καθένας όποια του ταιριάζουν περισσότερο τη δεδομένη στιγμή:
Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται. Horace Walpole, 1717-1797, Άγγλος συγγραφέας
Κάθε σχέση είναι υπό τον έλεγχο αυτού που ενδιαφέρεται λιγότερο. Gordon Livingston, Αμερικανός ψυχίατρος & συγγραφέας
Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει αυτό. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 1929-1968, Αφροαμερικανός ηγέτης Η αλήθεια ενός ανθρώπου είναι κυρίως αυτό που κρύβει. Αντρέ Μαλρώ, 1901-1976, Γάλλος συγγραφέας & πολιτικός
Ελευθερία είναι η δυνατότητα να επιλέγουμε τις αλυσίδες μας. Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος Τη στιγμή που η ελευθερία είναι πλήρης, πεθαίνει μέσα στην αναρχία. Γουίλ Ντυράν, 1885-1981, Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος
Τα πάθη ταπεινώνουν, το πάθος εξυψώνει. Mihai Eminescu, 1850-1889, Ρουμάνος συγγραφέας & ποιητής
Ο ηγέτης πρέπει να είναι πρακτικός και ρεαλιστής, πρέπει όμως να μιλάει σαν οραματιστής και ιδεολόγος. Eric Hoffer, 1902-1983, Αμερικανός συγγραφέας & φιλόσοφος
Γιατί τ’ όνειρο είναι μια στιγμή κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία. Μάνος Χατζιδάκις, 1925-1994, Έλληνας μουσικοσυνθέτης («Οδός Ονείρων»– 1962)
Οι άντρες θέλουν από τις γυναίκες το ίδιο πράγμα που ζητάνε από τα εσώρουχά τους: λίγη υποστήριξη, ζεστασιά, άνεση, ελευθερία. Jerry Seinfeld, 1954-, Αμερικανός κωμικός
Κι επειδή αγνώμων δεν είμαι, ας πάνε όλα καλά με όσα έχουν συμβεί κι ας μείνουμε σχετικά με τη θάλασσα με αυτό που έλεγε ο λαός "Φάτε μάτια ψάρια και η κοιλιά περίδρομο". Μπορούμε.
