" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Όσα ακολουθούν είναι για μία ακόμη φορά μικρά και διάσπαρτα μέσα από την κάπως μελαγχολική διάθεση που προκαλεί η εποχή που διανύουμε. Το φθινόπωρο έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζεται από μια τέτοια ατμόσφαιρα, οπότε μερικούς, περισσότερο ευαίσθητους, μας επηρεάζει ευκολότερα. Ε, και κάποιες σκέψεις θρέφουν το όλο πλαίσιο εσωτερικά με μικρές αφορμές.
Διάσπαρτες, λοιπόν, φράσεις που επέλεξα από το διαδίκτυο εκφράζουν με έναν τρόπο το συναίσθημα:
"Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό. " ( Τ. Λειβαδίτης )
"Λυπάμαι τους ανθρώπους που ενώ μπήκαν στην καρδιά μου, ξεφτιλίστηκαν στα μάτια μου." (Θ. .Βέγγος)
"Η απογοήτευση είναι μάθημα μεγίστης αξίας. Σου μαθαίνει πόσο απρόβλεπτοι είναι οι άνθρωποι. Και εκεί που νόμιζες ότι χωράς, ξαφνικά περισσεύεις." (Άγνωστου)
Κι ένα που μου άρεσε ως σκέψη και ίσως παρότρυνση: " Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω σε όλα τα νούμερα που πέρασαν από τη ζωή μου ότι δεν ασχολούμαι με «δεκαδικούς» αλλά μόνο με «ακεραίους». " (Άγνωστου)
💏 Πολλή μουσική με ελαφριές δόσεις ρομαντισμού μόνο και μόνο για χαλάρωση, δηλ. relax (όπως λέγανε και στο χωριό του πατέρα μου), γιατί χανόμαστε...
(Ένα ή δύο μπορεί να τα έχω αναρτήσει κι άλλη φορά... μέσα σε τόσο πλήθος μουσικών κομματιών που έχω στο "μαγαζάκι" έπαψα να θυμάμαι!)
Κάτι για σιωπή έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πού!
Πώς να σιωπήσει κανείς, όταν γύρω του συμβαίνουν τα πιο βάρβαρα, τραγικά και αποτρόπαια; Πώς να σιωπήσει κανείς μπροστά στη χυδαιότητα της ασταμάτητης ενημέρωσης και του κανιβαλισμού που λαμβάνει χώρα μέσω αυτής; Πώς να σταματήσει εμπρός στην αδάμαστη δίψα των πολύξερων τηλεθεατών μα και των φτηνών σχολιαστών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ναι, όλων εκείνων που έχουν ορίσει τους εαυτούς τους δικαστές των πάντων. Αφήνοντας ως ίχνος την μπόχα μιας άρρωστης δήθεν δικαιοσύνης, η οποία, τελικά, απονέμεται από έναν όχλο που ξερνά τη δική του βία.
Πώς να μην αισθάνεται κανείς να βιάζεται η ψυχή του μέσα από όλα τούτα τα αηδιαστικά και παρακμιακά; Γιατί η κοινωνία είναι σε παρακμή και το κράζει ανελέητα με ποικίλους τρόπους! Καθημερινά προβάλλεται το προσωπείο της σήψης της στα δελτία ειδήσεων, και άλλων μέσων ηλεκτρονικών και έντυπων, όπου γίνεται κατακλυσμός από ξυλοδαρμούς, άγριες δολοφονίες, βιασμούς κι εκβιασμούς και ό,τι άλλο ζαβό μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους (ο νορμάλ λιγουλάκι δύσκολο)!
Μια άρρωστη κοινωνία που αρρωσταίνει ολοένα ταχύτερα και βαθύτερα τα παιδιά της (ό,τι πιο αθώο από το ανθρώπινο είδος) είτε εκείνα είναι τα άμεσα θύματα είτε έμμεσα παρακολουθώντας έντρομα όσα εξελίσσονται σ' έναν κόσμο που έχει χάσει τη ζυγαριά του και την πυξίδα του. Και οι φυλακές είναι ελάχιστες για να χωρέσουν όλο αυτό το διεφθαρμένο ή ακόμα καλύτερα κατεστραμμένο πλήθος...
Τους έλαχε μια κοινωνία όπου εκπορνεύονται τα πάντα (μα τα πάντα όμως) από αδίστακτους και αναίσχυντους πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες μα και διεστραμμένους απλούς πολίτες, οι οποίοι κολυμπούν ήδη στα σκατά και θέλουν να παρασύρουν κι όλους τους άλλους εκεί. Συμμετέχοντας, λοιπόν, σε απόλυτη έκσταση σε έναν μακάβριο χορό την οδηγούν όλο και πιο αχόρταγα στο βρώμικο τέρμα της!
@ Οι μουσικές επιλογές έρχονται να συμπληρώσουν το κείμενο και νομίζω ότι αξίζει να τους αφιερώσει ο αναγνώστης λίγο από τον χρόνο του...
Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη μετάνοια.
Να δακρύζω πάνω στα διάφανα χέρια μου από μια διάφανη χαρά που δεν επιθυμεί.
Όχι θωπεία. Όχι όνειρο. Πιο πέρα. Εκεί που καταλύεται τ’ όνειρο κι’ η φθορά έχει φθαρεί.
Κ’ ήρθες εσύ.
Χ […]
Όταν περιπλανιόμουν στην ερημιά του φθινοπώρου στα γυμνά δάση ζητώντας με σφιγμένα δάχτυλα τον ήλιο που έφευγε χλωμός πάνω απ’ τις παγωμένες λίμνες εσένα ζητούσα, ω Αγάπη.
Κι όταν ακόμη επέστρεφα την όψη μου απ’ τη γη και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα τα τείχη της νύχτας ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω που δε με συλλογίστηκες, Αγάπη. Ζητώντας το θεό ζητούσα εσένα.
Εσένα περιμένοντας γέμισα τους κήπους μου με λευκούς κρίνους για να βυθίζεις τις κνήμες σου αυτά τα βράδια τ’ αργυρά που η σελήνη ραντίζει με δρόσο τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.
Για σένα, Αγάπη, ετοίμασα τα πάντα κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου ζητούσα νά ‘βρω τα ίχνη των βημάτων σου ζητούσα να φιλήσω μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου ω Αγάπη.
XVI
Χαρά χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει το φιλί μας μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.
Αγγίξαμε το μέγα άσκοπο που δε ζητά το σκοπό του.
Ὁ Θεός πραγματοποιεί τον εαυτό του στο φιλί μας. Περήφανοι εκτελούμε την εντολή του απείρου.
Ένα μικρό παράθυρο βλέπει τον κόσμο. Ένα σπουργίτι λέει τον ουρανό. Σώπα.
Στην κόγχη των χειλιών μας εδρεύει το απόλυτο.
Σωπαίνουμε κι ακούμε μες στο γαλάζιο βράδυ την ανάσα της θάλασσας καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου που δε μπορεί να χωρέσει την ευτυχία του.
Ένα άστρο έπεσε. Είδες; Σιωπή. Κλείσε τα μάτια.
Από την Εαρινή συμφωνία του Γιάννη Ρίτσου (1938) - αποσπάσματα
Επέλεξα την παραπάνω δημιουργία του αγαπημένου ποιητή, κι ας είναι με τίτλο σχετικό μιας άλλης εποχής του χρόνου, για να υποδεχτούμε με μια τέτοια αίσθηση το φθινόπωρο που μπαίνει σταδιακά στη ζωή μας. Δίχως να γνωρίζουμε τι μας περιμένει να συναντήσουμε στον δρόμο μας και πάλι...
Ας κλείσουμε τα μάτια ν' ατενίσουμε το φως, να αφουγκραστούμε στη σιωπή.
Ξεκινώ με μία ερώτηση ετούτη την ανάρτηση κι όποιος θέλει απαντά!
Ποια είναι η σχέση που έχεις με το σώμα σου;
Φλέγουσα ερώτηση και πολύ σύγχρονη, μια και είναι ένα ακόμη σημείο των καιρών, το οποίο έχει δημιουργήσει μεγάλο κακό σε άπειρους ανθρώπους. Θα μου πεις, εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με ένα τέτοιο θέμα; Μα, οφείλουμε παράλληλα να στρέψουμε το βλέμμα μας και σε άλλα, ώστε να αποφύγουμε να μας γίνει εμμονή η κατάρα που έχει πέσει στον τόπο και σε όλη τη γη. Ειδάλλως δε βγαίνει!
Επί του θέματος, λοιπόν!
Πολύ λίγους ανθρώπους έχω γνωρίσει προσωπικά, οι οποίοι είναι άνετοι με το κορμί τους και το έχουν αποδεχτεί με τις μικρές ή μεγάλες ατέλειές του. Οι περισσότεροι αισθάνονται συστολή ή μειονεξία, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους να απολαύσει τις ομορφιές της ζωής. Πρώτες και καλύτερες στο σπορ οι γυναίκες και μάλιστα με διαφορά από τους άντρες, καθώς έτσι τους έμαθε η κοινωνία και τα στερεότυπά της. Απαιτείται σχεδόν από εκείνες να είναι πάντα κομψές και όσο το δυνατόν με τις λιγότερες ατέλειες στο ταλαίπωρο σώμα τους. Δέχονται διαρκώς παροτρύνσεις να μην τρώνε ό,τι γουστάρουν, να προσέχουν, να φορούν κατάλληλα ρούχα, να..., να..., να... . Πέρα από τους δικούς τους να και ο βομβαρδισμός από τα ΜΜΕ, τα οποία έρχονται να δώσουν την χαριστική βολή! Αυτά θα σου πουν τι θα τρως, πώς θα ντυθείς, πώς θα εμφανίζεις το ημίγυμνο κορμί σου σε κοινή θέα, γιατί αν δεν είσαι έτσι, δεν υπάρχεις. Ή μάλλον υπάρχεις ως αντικείμενο κακεντρεχούς σχολιασμού, όπως : "Κοίτα πόση κυτταρίτιδα έχει! " ή "Πόση πλαδαρότητα πια;" ή "Κοίτα μια χοντρή! Καλά δε ντρέπεται;" ή "Πω πω, σκελετός είναι!". Τέτοια και άλλα πολλά ίσως πολύ πιο καυστικά και άγαρμπα.
Όσο για τους άντρες, πλέον δεν πάνε πίσω, μια και αποτελούν κι αυτοί αντίστοιχα θύματα της τέλειας εικόνας που προβάλλουν ασταμάτητα και με κάθε τρόπο τα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Κοιλιακούς κι "άγιος ο θεός", αλλιώς δε μετράς! Προφανώς, μετράς "φέτες" κι εγκρίνεις αρσενικό, σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής.
Δυστυχώς, τα πάντα θυσιάζονται στον "βωμό του οφθαλμόλουτρου" (χρειάζεται κι αυτό, δε λέω), μέχρι που ξεχνά κανείς ότι είναι άνθρωπος και όχι πλαστική κούκλα.
Φυσικά, με όσα προείπα δεν εννοώ ότι δε θα πρέπει ο άνθρωπος να φροντίζει το σώμα του ούτε να μη γυμνάζεται ή να αθλείται ούτε να μην προσέχει τη διατροφή του και ούτε είμαι της λογικής "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια". Πιστεύω ότι ο καθένας θα κάνει εκείνο που θεωρεί καλύτερο για τον εαυτό του χωρίς όμως να επηρεάζεται εύκολα από όσα πλαστά πρότυπα τον κυκλώνουν από παντού ή ακολουθώντας επιθυμίες άλλων.
Θεωρώ ότι είναι σημαντικότατο από την πρώτη παιδική ηλικία να μαθαίνει το παιδί από τους οικείους του (κάτι που θα είναι καλό να έχουν δουλέψει και οι ίδιοι) να αισθάνεται ωραία με την εικόνα του σώματός του. Ακόμη περισσότερο αναγκαίο είναι κατά την περίοδο της εφηβείας, όπου συμβαίνουν και οι μεγάλες αλλαγές. Αν τότε διαμορφωθεί μια αρνητική εικόνα για το σώμα, δημιουργούνται συναισθήματα ντροπής, άγχους, ακόμα και συμπτώματα κατάθλιψης ή διατροφικές διαταραχές (ανορεξία, βουλιμία κ.ά.).
Όπως και να 'χει, σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να συνδέεται η εικόνα του σώματος ενός ανθρώπου με την αξία του ως προσωπικότητα. Τότε ας μείνουμε όλοι οι άνθρωποι με την εικόνα στα χέρια και ας χάσουμε όλα τα άλλα τα πολύτιμα...
(Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από την παγίδα αρνητικής εικόνας για το σώμα, που ανέφερα, αφού για παράδειγμα - και δεν είναι το μόνο - δε δεχόμουν να φορέσω για πάρα πολλά χρόνια μπικίνι στην παραλία. Πίστευα ότι οι ατέλειες (είμαι και κάπως τεμπέλα ως προς τη φυσική άσκηση) δε θα πρέπει να είναι στο φως παρά τα όσα μου έλεγαν οι άλλοι. Ευτυχώς, μια φίλη βρήκε τον τρόπο και με έπεισε... και είχε δίκιο, Από τότε άλλαξα την οπτική μου γενικά σε ό,τι αφορά στην εμφάνιση του σώματος και ίσως για πολλά άλλα! Εντούτοις, θα προτιμούσα να είχα την αυτοπεποίθηση του Γουίνι του αρκουδιού! 😂)
