" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Μία ακόμα άνοιξη, ένα ακόμα κάλεσμα της φύσης για αναγέννηση εξωτερική και πρωτίστως εσωτερική. Μπα, πολλοί δεν χαμπαριάζουν από αυτά. Αχάριστοι, ανόητοι και μοιραίοι, όταν τους προσφέρεται, ενώ κάποιοι άλλοι δεν θα έχουν αυτή την ευκαιρία ποτέ.
Ένα μουσικό κομμάτι που το επαναλαμβάνω, για τους στίχους του αυτή την φορά, οι οποίοι και ακολουθούν...
"Εγώ θα ξαναγεννηθώ την άνοιξη ελάφι
ή γλάρος σ΄ένα βράχο χωρίς τίποτα να ξεχνώ χωρίς τίποτα άλλο να ρωτώ μόνο ένα χώρο να πιαστώ
Και θα ξαναγεννηθώ χωρίς προβλήματα και απογοητεύσεις και φίλε μου θα ακούω τις συμφωνίες των εποχών σε έναν άλλο ρόλο διαφορετικό ευτυχισμένος που γεννήθηκα ανάμεσα στ’ απέραντο, γης και ουρανό"
Α, και λόγω των ημερών και των επετειακών πανηγυρισμών, πριμαβέρες και αναγεννήσεις για τον τόπο μας μην περιμένετε με τόση πολλή ηλιθιότητα που μας βαράει, πολιτικούς και πολίτες (ισχύει για ένα πολύ μεγάλο μέρος πάντα και όχι για όλους, για να είμαι και δίκαιη)!
Ένας ή δυο κούκοι δεν φέρνουν τελικά την άνοιξη, ειδικά σ' έναν κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του.
Ένα ελληνικό τραγούδι για όσα θεωρήσαμε πατρίδα και λίγοι τα σεβάστηκαν...
Απουσία από παντού σε ό,τι αφορά στα διαδικτυακά, γιατί δε βγαίνει για πολλούς λόγους.
Τακτοποιώντας τα εξωτερικά τρέχοντα της καθημερινότητάς μας αλλά παράλληλα και τα εσωτερικά μας, τα οποία συχνά δεν τακτοποιούνται όπως θα θέλαμε (σιγά μην ήταν έτσι), ο καιρός περνά και μας προφταίνει, όπως μας προφταίνει και η ζωή.
Εμείς, κυνηγοί της. Σαστισμένοι καμιά φορά, μαχόμαστε για αυτό που περιμένει εκείνη από εμάς.
"Μυστήριο μέγα η ζωή και σχετικό το λάθος"
"Φυσάει αδιαφορία να ντύνεσαι καλά"
"Συγγνώμη που δεν ήμουνα για σένα ουρανός"
"κι αν από καημό χορτάσω,
μέσα στο χαμό θα ξεχειμωνιάσω"
"Της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία"
Παίρνοντας, λοιπόν, πολλές απουσίες όλο αυτόν τον καιρό και κινδυνεύοντας να μείνω "μετεξεταστέα"..., συνεχίζω την απαιτητική πορεία που ακολουθώ, χωρίς να μπορώ να γνωρίζω την εποχή της ολόψυχης παρουσίας μου στη διαδικτυακή παρέα.
Μέσα σ' όλα υπάρχει και η εσωτερική ερημιά που πρέπει να θαφτεί, μια και δαύτη είναι παρούσα ακόμα και κατά τη διάρκεια όμορφων συναναστροφών εμποδίζοντας την απλόχερη κι εγκάρδια επαφή.
Κι εκεί έξω στον κόσμο παίζεται στο σανίδι της παράγκας του Καραγκιόζη η παράσταση του παραλόγου, την οποία αρνούμαι ίσως πεισματικά να σχολιάσω, ενώ μπήκα στον πειρασμό αρκετές φορές. Όμως κουράστηκα κυριολεκτικά από την τρέλα που μας περιβάλλει - εντός και εκτός συνόρων - και πικράθηκα από την ελαφρότητα "δικών" μου ανθρώπων που πίστεψα (και για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι σε πολιτικούς φυσικά). Διάθεση μηδέν, οπότε και ο ελάχιστος χρόνος είναι μη διαθέσιμος επίσης.
@ Τούτο γράφτηκε για τους φίλους που με επισκέπτονται σταθερά, ώστε να μην απορούν για τις πολύ καθυστερημένες απαντήσεις στα σχόλιά τους και την απουσία μου από τους δικούς τους χώρους.
Πριν από λίγες μέρες τέλειωσε η περίοδος των Αποκρεών αφήνοντας πίσω το πνεύμα διασκέδασης και χαλαρότητας. Συνήθως τέτοια εποχή γίνονταν πάντα πάρτι είτε σε σπίτια είτε σε άλλους χώρους.
Παλαιότερα ήταν δεδομένο πως κάποιος θα έκανε πάρτι στο σπίτι του για τις ημέρες του καρναβαλιού και όχι μόνο... Το σπίτι αν ήταν μικρό ή μεγάλο δεν είχε καμία σημασία, αφού μετρούσε η καλή παρέα, το κέφι για χορό, τα πειράγματα, η πλάκα και το φλερτ. Με κάθε ευκαιρία κάποιος έστηνε στο πι και φι μια τέτοια βραδιά για τη συντροφιά, η οποία δενόταν πολύ περισσότερο μέσα από αυτές τις συγκεντρώσεις ή ακόμα γνώριζε και άλλα άτομα - φίλο φίλου κλπ.
Εδώ και αρκετά χρόνια πέρα από τα παιδικά πάρτι δεν ακουγόταν τίποτε αντίστοιχο για τους εφήβους. Αναφέρομαι στα πάρτι σε σπίτια και όχι σε άλλους χώρους διασκέδασης. Ακόμα και τα περισσότερα παιδικά πάρτι δε γίνονταν στα σπίτια αλλά σε παιδότοπους, κάτι με το οποίο δε συμφωνώ καθόλου, αλλά είναι προσωπική μου άποψη, όπως είμαι υπέρμαχος του ελεύθερου παιχνιδιού και της ψυχαγωγίας με τρόπους που μπορούν να βρουν τα παιδιά, αν έχουν γύρω τους τα κατάλληλα ερεθίσματα. Απεχθάνομαι την συνήθεια - επιδημία του κλόουν και του εμψυχωτή, λες και τα παιδιά δεν έχουν από μόνα τους μια δυναμική που δε συγκρίνεται με κανενός ενήλικα... Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, που σηκώνει ιδιαίτερη συζήτηση και έχω βγει ήδη από τα πλαίσια του σημερινού.
Το τρέχον ζήτημα είναι ο τόπος και ο τρόπος που διασκεδάζουν σήμερα οι έφηβοι. Διασκεδάζουν ή βαριούνται; Κάνουν πάρτι, χορεύουν ή τα πίνουν με ιλιγγιώδη ρυθμό και παράνομα (!) στα μπαρ μένοντας την περισσότερη ώρα, ή μέχρι να διαλυθούν εντελώς από το αλκοόλ, πίσω από τις οθόνες;
Λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον ισχύει το δεύτερο σε κάθε ερώτημα...
Από μαρτυρίες γνωστών μου γονέων, παλαιότερων μαθητών μου, δράσεις κάποιων συμμαθητών του δικού μου παιδιού και από άρθρα σχετικά που έχουν πέσει στην αντίληψή μου διαπιστώνεται πως ο πιο συνηθισμένος τρόπος διασκέδασης των εφήβων είναι η μάζωξη σε μπαράκια της γειτονιάς ή αλλού και η κατανάλωση οινοπνευματωδών ανεξέλεγκτα. Εννοείται ότι αυτό αφορά σε ηλικίες κάτω των 17 ετών.
Οι γονείς πού είναι άραγε;
Οι καταστηματάρχες δεν παρανομούν;
Η ευθύνη τους τεράστια.
Ψιλά γράμματα και πού να ασχολείται κανείς τώρα...
Μόνα τους, πλέουν δυστυχώς σε πελάγη εξοντωτικής βαρεμάρας, αδιαφορίας για όλα, άγνοιας των κινδύνων και συχνά παρανομίας - κάποιες φορές με ολέθριες συνέπειες.
Δεν θα σταθώ άλλο στην αρνητική όψη των εφήβων, διότι είναι αυτό που αναδεικνύεται παντού γύρω μας, όπως και για πολλά άλλα θέματα, αφού "πουλάνε" και γενικά κάνουν εντύπωση... Χωρίς φυσικά να γίνεται κάτι αξιόλογο από γονείς, επίσημους ή άλλους ανεπίσημους φορείς, ώστε να προλαμβάνονται τέτοιες καταστάσεις.
Αντίστοιχο ενδιαφέρον έχει και η άλλη όψη, όπου υπάρχουν παιδιά, τα οποία κάνουν μαζώξεις στα σπίτια και διασκεδάζουν ακούγοντας μουσική, κάνοντας πλάκες, παίζοντας επιτραπέζια παιχνίδια και ότι άλλο εμπνευστούν.
Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι οργανώνουν πάρτι σε κάποιο σπίτι (δε χρειάζεται να είναι τεραστίων διαστάσεων), όπως συνέβη με αφορμή τις Απόκριες, όπου είχαν τη διάθεση και να μασκαρευτούν - μάλιστα με αυτοσχέδιες στολές, γιατί θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα εξωφρενικό και out το να ντυθεί κανείς αποκριάτικα σε αυτές τις ηλικίες. Οι πιο προχωρημένοι ετοιμάζουν λίστες τραγουδιών (καλής μουσικής...), όλοι μοιράζονται τα μικρά εδέσματα και τα αναψυκτικά και φέρνουν μαζί τους όλο τους το κέφι, για να χορέψουν ως να βγάλουν φουσκάλες στα πόδια τους και να διασκεδάσουν με την ψυχή τους.
Αποτέλεσμα;
Πληρότητα και... χωρίς να "γκρεμιστεί" το σπίτι!
Μέσα στην ευρύτερη συντροφιά ίσως θα βρεθούν κι εκείνα τα παιδιά που θα βαριούνται την ζωή τους, γιατί θα ήθελαν να περάσουν την ώρα τους αλλιώς... οπότε παραμένουν με το κινητό στο χέρι βγάζοντας selfies και "σκοτώνοντας μύγες". Εκεί η υπόλοιπη παρέα σηκώνει τα χέρια ψηλά...
Γιατί να μη γίνει ξανά in, λοιπόν, ένας τέτοιος τρόπος διασκέδασης; Τα πάντα είναι θέμα μόδας πλέον.
Από όσα άκουσα και είδα πάντως, παρατηρώ ότι κάτι έχει αρχίσει να κινείται λίγο διαφορετικά...
Ας τους δώσουμε από νωρίς το παράδειγμα μιας πιο υγιούς και αυθεντικής ζωής, για να απολαύσουν με γνήσια επαφή και ενδιαφέρον και ως ενήλικες αργότερα τις όμορφες όψεις του "σκατόκοσμου", στον οποίο ζούμε. Πόσο πια κοστίζει;
"Χαμογέλα και ίσως αύριο θα δεις τον ήλιο να λάμπει από μέσα σου"!
Το σημερινό είναι αφιερωμένο σε εκείνον - τον μοναδικό - που λάτρεψα από παιδί και εξακολουθώ να λατρεύω, ως ενήλικας πια. Σε εκείνον, που ήθελα να μοιάσω και αντέγραφα τα καμώματά του όταν έπαιζα...
Γράμμα προς τον Τσάρλι Τσάπλιν από έναν επίσης αγαπημένο μου ποιητή...
"Ε, Τσάρλι Τσάπλιν, παιδικέ μου φίλε, που ΄μοιαζαν τα παπούτσια μας! Περάσαν τόσα χρόνια από τότε κι όμως νιώθω μια ζεστασιά παράξενη, ως να με είχες στα χέρια σου ζεστάνει κάποια νύχτα, που νιφάδες χιονιού τρύπωναν μέσα στον κινηματογράφο του χωριού μου και κρύωνα διπλωμένος στο μακρύ σάκο μου, με πεσμένα τα μαλλιά στα μάτια μου, που λάμπαν βλέποντάς σε σαν του αγριμιού, ολοκάθαρα. Που να΄ξερα πως θα΄ μενες εσύ, Τσάρλι, ως το τέλος ο φίλος μας στον κόσμο, ο καλός θείος, ο γείτονας του Θεού, ο παραστάτης σε όλους μας, και πως εγώ μια μέρα με τη φτωχή αλφαβήτα που εκεί κάτω στο ταπεινό σχολείο μας με μαθαίναν, θα σου’ γραφα ένα γράμμα σαν και τούτο, γιομάτο από φιλία και καρδιοχτύπια για όλο τον κόσμο!
Τσάρλι! Τσάρλι! Γράφω σ’ εσένα για όλους μου τους φίλους, Τσάρλι Τσάπλιν,καλέ μου ταχυδρόμε, που πας σ΄όλες τις χώρες και χτυπάς με το διακριτικό σου μπαστουνάκι των φτωχών τα παράθυρα κι αφήνεις στο παντζούρι τους πάνω ένα γαρούφαλο, που με το πλάι το βράδυ, ακροπατώντας, μπαίνεις απ΄τις μισάνοιχτες πορτούλες στον ύπνο των παδιών, με την ψυχή σου φορτωμένη παιχνίδια, Τσάρλι, φίλε των φίλων μου όλων που δεν έχουν φίλους, που τους πήραν τον ήλιο τ΄ ουρανού, που τους πήραν τη χάρη και την πρόνοια. Και που σένα έχουν μόνο ανάμεσά τους να πηγαίνεις και να’ ρχεσαι, κουνώντας τα λοξά σου παπούτσια, διάβασέ τους την αγάπη μου Τσάρλι! Ένα λουλούδι μ΄εκατομμύρια φύλλα είναι το γράμμα που σου στέλνω για όλους. Μοίρασέ τους την ελπίδα μου, Τσάρλι!…"
