Yes! Δέκα λεπτά σε αγώνα Φόρμουλα 1!

Το "αφεντικό" του καταστήματος εδώ "τρελάθηκε" και σας πουλάει φίκια αλλά... και μεταξωτές κορδέλες! Τα βγάζει στο σφυρί κι όποιος προλάβει... σίγουρα θα ικανοποιηθεί.

Ξεκινώ με λίγη ζούρλα, γιατί κι αυτή χρειάζεται, για να ανεβαίνει η αδρεναλίνη, ασχέτως αν η ανάρτηση καταλήξει σε κάτι μετρημένο και σοβαρό...! Εξάλλου, μετά από την φουρτούνα έρχεται η νηνεμία, μετά από τη διέγερση ακολουθεί η ηρεμία. Έτσι, λοιπόν, να ανεβαίνει αυτή η πολύ χρήσιμη ορμόνη, ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα για τη "μάχη ή τη φυγή", όταν αυτό απαιτηθεί, όπως λένε οι ειδικοί!

Μια και μιλάμε για την αγαπητή αυτή ορμόνη, θα συμπλήρωνα ότι παίρνει την ανιούσα κι όταν ασχολούμαστε από δική μας πρωτοβουλία με κάτι ριψοκίνδυνο, το οποίο έχει στο αίμα του ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξής του. Αρχικά ξεκίνησε να παίρνει το ρίσκο από ανάγκη και να έχει σύντροφό του τον κίνδυνο, όμως στην πορεία τον καθοδηγούσε η περιέργειά του να γνωρίσει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του, τις δυνατότητες, τα όριά του.

Ένα ερώτημα για σήμερα και ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα παιδιά...

Σε τι είδους ριψοκίνδυνο παιχνίδι ή άλλη δραστηριότητα έχετε συμμετάσχει ή θα επιθυμούσατε να συμμετέχετε; 

Πριν συνεχίσω, θα απαντήσω το ερώτημα για μένα. 

Ίσως να το έχετε ήδη υποψιαστεί από τον τίτλο και όσα είπα παραπάνω...

Μα... δέκα λεπτά θα ήθελα, μόνο, να βρεθώ στην πίστα της Φόρμουλα 1...! Να μπορώ για λίγο να έχω αυτή την έξαψη της μεγάλης ταχύτητας, την απόλυτη συγκέντρωση νου και σώματος, τα αντανακλαστικά σε πλήρη διέγερση. Όλα στο "κόκκινο" εν ολίγοις! 

Από παιδί με εντυπωσίαζε η ταχύτητα και παρακολουθούσα πολύ συχνά τέτοιου είδους αγώνες, επιθυμώντας να είμαι εγώ στην θέση του οδηγού, έστω για λίγο.

Πάντα είχα γερά αντανακλαστικά, τα οποία προκαλούσα μέσα στο παιχνίδι και στους άλλους. Βέβαια, με το μοναδικό όχημα που τρέχω πολύ γρήγορα είναι το ποδήλατο, μόλις βρω απλωσιά, γιατί το άλλο τιμόνι δεν το ακουμπώ δυστυχώς πια...

Ακόμα κάτι ριψοκίνδυνο που θα ήθελα να κάνω ήταν να έχω την εμπειρία των πρωτοπόρων στην ιστορία του ανθρώπου, όπως εκείνοι που προσπάθησαν να πετάξουν για πρώτη φορά... παίρνοντας όλο το ρίσκο του άγνωστου και του υψηλού κινδύνου.

Μπορεί να έχω αισθανθεί μέχρι τώρα από κάποια σημεία στην καθημερινότητα και ειδικά την επαγγελματική ως μικρή πρωτοπόρος, όμως αυτό δεν συγκρίνεται με το ρίσκο εκείνων, των πρώτων, που τολμούσαν αυτό που ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ σκεφτεί ή δεν επέτρεπε στον εαυτό του ούτε καν να το ονειρευτεί, από φόβο ή γιατί θα τον χαρακτήριζαν παλαβό.

Η σειρά σας...

...μετά το εξαιρετικό άρθρο και τη μουσική επιλογή, η οποία έχει κάτι επιπλέον να πει. 

Το άρθρο είναι από τη σελίδα των εκπαιδευτικών ΑlfaVita κι έχει τίτλο (κλικ επάνω, για να μην έχω εδώ κατεβατά):

"Ριψοκίνδυνο παιχνίδι: Γιατί τα παιδιά το αγαπούν και το χρειάζονται" 

Γυμνό ντουέτο

Γυμνό ντουέτο
 (Δοσμένο μέσα από τέσσερις κινήσεις, τέσσερα εντεκάρια)
 
Αλάθητο
Το σώμα
Ανθίζει στο κάλεσμα.
Φορώ τη γύμνια σου.
Ηδονή!

Ελεύθερη
Η ψυχή
Γαληνεύει σαν άγγελος.
Εισχωρώ στη δική σου.
Ευτυχία!

Πλανεμένος
Ο νους
Φαντασιώνεται το άπειρο.
Διεγείρω κάθε σου κύτταρο.
Έκσταση!

Αναπότρεπτη
Η ένωση
Συγκλονίζει τη σάρκα.
Δανειζόμαστε τούτη τη στιγμή.
Αιωνιότητα!

@ Το ποίημα είναι γνωστό στους παλιούς αναγνώστες εδώ και έχει αναρτηθεί ξανά παλαιότερα μαζί με άλλες δημιουργικές μου απόπειρες, όπως είχε πρωτοδημοσιευθεί στο blog στης φίλης Αριστέας (κλικ εδώ). Το θυμήθηκα με αφορμή την έναρξη του 18ου Συμποσίου ποίησης, που διοργανώνει η ίδια αγαπημένη και αεικίνητη φίλη. Είπα, λοιπόν, να το τιμήσω ιδιαιτέρως, μια και είναι από τις πολύ ξεχωριστές προσπάθειες που έχω κάνει και νομίζω ότι του αξίζει να αναρτηθεί μόνο του.
Άσε, που είναι σαν να κάνω έναρξη του συμποσίου άτυπα και επειδή πιθανόν δεν θα μπορέσω να συμμετέχω ετούτη την φορά.
Μετά από αυτή μου την ποιητική απόπειρα πάνω στο θέμα του γυμνού και της γύμνιας, αισθάνομαι ότι δεν έχω να πω κάτι άλλο... ;-)
Α, και ο σχολιασμός σε ετούτη την ανάρτηση είναι μάλλον περιττός, εφόσον έχει σχολιαστεί το συγκεκριμένο πολλάκις και με εξαιρετικά μάλιστα σχόλια, για τα οποία ευχαριστώ θερμά όλους!

Μπορεί ο επισκέπτης του Cafe να διασκεδάσει με τις μουσικές επιλογές, που αυτή την φορά ίσως αποτελούν έκπληξη, αφού είναι λίγο κόντρα σε ό,τι θα περίμενε κανείς να συνοδεύσει ετούτο το ποίημα. Θα τις έλεγα "ραδιοφωνικές" επιλογές...

@ Ίσως ένα πιο ταιριαστό...          Alexander Tarasov - Touch

Το κλάμα ένδειξη αδυναμίας ή δύναμης;

Λέγανε οι παλιοί αλλά και πολλοί ακόμα και σήμερα ότι "οι άντρες δεν κλαίνε πια", επιβάλλοντας δια μέσω του λόγου αυτού άμεσα την εικόνα του δυνατού και σκληρού ανθρώπου, πολύ περισσότερο την ταύτιση του ανδρισμού με τη μη έκφραση του συναισθήματος και ειδικά με αυτό τον τρόπο.

Στην εποχή μας θεωρείται ίσως πραγματική ντροπή ή ακόμα χαρακτηρίζεται από πάρα πολύ κόσμο ως γραφικό το να δείχνει κανείς τη συναισθηματική του φόρτιση κλαίγοντας.

Ποιος όμως έχει το δικαίωμα να ορίσει τι είναι καλό για τον καθένα και για το πώς θα διαχειριστεί το συναίσθημά του; Κανείς πέρα από τον ίδιο. Αυτό ας υπάρχει ξεκάθαρο μέσα μας, πριν θέσουμε σε αναστολή ό,τι πηγαίο κι αυθόρμητο τολμήσει να ζητήσει διέξοδο στο φως. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις στιγμές που είδα άντρες να κλαίνε μπροστά μου σαν παιδιά. Είναι κάτι που με συγκλονίζει θα έλεγα και φυσικά όχι μόνο για τους άντρες αλλά και για τις γυναίκες και όλους - δε συζητώ για τους ηλικιωμένους. Είναι τόσο συγκινητικό, απόλυτα ανθρώπινο και τρυφερό να συμβαίνει, βλέποντας απέναντί σου να ανοίγει η ψυχή και να αφήνεται στα δικά σου χέρια. Κι εσύ με απόλυτη ευαισθησία να την φυλάς στις παλάμες σου ως κάτι πολύτιμο, πάντα με ενσυναίσθηση και ευθύνη.

Άνεργοι πατέρες μαθητών μου να έρχονται για ενημέρωση σχετικά με την πρόοδο των παιδιών τους κι εκεί να λυγίζουν και να τους παίρνουν τα κλάματα, διότι ένιωθαν ντροπή που δεν μπορούσαν να προσφέρουν στο σπιτικό τους όπως πριν, που έπρεπε να ζητήσουν χαρτζηλίκι από τη γυναίκα τους, που την έτρωγαν οι δρόμοι για να βγάλει τον επιούσιο, που δεν ξέρανε αν θα υπάρχει πιάτο γεμάτο την άλλη μέρα. Ναι, γιατί εκείνοι μαγείρευαν, αλλά αγωνιούσαν αν θα είχαν τα υλικά για την κατσαρόλα τους. Άλλοι να φεύγουν για την επαρχία ή το εξωτερικό μόνοι, εγκαταλείποντας την οικογένεια, προκειμένου να πάνε μακριά να καλύψουν την ντροπή, την θλίψη και την αγωνία τους και ίσως με την ελπίδα να βρουν ένα καλύτερο μέλλον για όλους. Καθηλωτικές εικόνες.
Το ίδιο συναίσθημα, ίσως πιο ήπιο αναδύθηκε, όταν έτυχε να είμαι μάρτυρας αντίστοιχου ανοίγματος με τη βοήθεια του βουρκώματος και των δακρύων έπειτα από μια απώλεια που είχαν άντρες φίλοι, οι οποίοι εξέφραζαν τον πόνο τους μέσα από αυτή τη λυτρωτική διαδικασία.

Ξεκίνησα με αναφορά στους άντρες, γιατί η κοινωνία έχει περάσει το αυστηρό πρότυπο του ισχυρού και ανέκφραστου αρσενικού σε όποια συνθήκη βρεθούν. Κι ας μην το παραδεχόμαστε, η πράξη αυτό αποδεικνύει μέσα από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Λες και κι εκείνοι δεν είναι άνθρωποι που υποφέρουν ή συγκινούνται κι έχουν δικαίωμα στο κλάμα. Αν κατά λάθος συμβεί, θα υποστούν τον χλευασμό και την απόρριψη.

Στις γυναίκες είναι σχετικά πιο εύκολο να κλάψουν με οποιαδήποτε αφορμή, είναι θα λέγαμε περισσότερο στην φύση τους, λόγω ίσως της μεγαλύτερης ευαισθησίας που τις διακρίνει - και των ορμονών τους - χωρίς να σημαίνει αυτό ότι ισχύει για όλες. Η κοινωνία πάντως τους δικαιολογεί άνετα μια τέτοια στάση σε σχέση με τους άνδρες. Μην ξεχνάμε ότι έχει γράψει ιστορία η εκμετάλλευση αυτής της εξωτερίκευσης του συναισθήματος, προς όφελός τους. Σκάει το δάκρυ κορόμηλο και η επιτυχία σε ό,τι έχει βάλει ο νους τους πιθανόν μπαίνει πιο εύκολα στο τσεπάκι τους. Μια συμπεριφορά που εμένα προσωπικά με ανατριχιάζει και με θυμώνει. Τα ψεύτικα "χαϊδέματα" και η πονηριά με ενοχλεί αφάνταστα. 

Το ζήτημα είναι να μπορεί να κλαίει κανείς φυσικά και αβίαστα χωρίς κόμπλεξ, να του βγαίνει αληθινά και να το επιτρέπει δίχως τον φόβο της αντίδρασης των άλλων. Να τολμά να εκθέσει την ψυχή του. Θέλει αρκετή γενναιότητα και δύναμη να το κάνει κάποιος σήμερα στην εποχή του ατομισμού και του αψεγάδιαστου προφίλ. Σε μια εποχή που η περίπτωση του κλάματος δημόσια γίνεται πάραυτα αντικείμενο προς πώληση από τα ΜΜΕ. Δήθεν εκστασιασμένοι και υποκριτικά συντετριμμένοι γελοιοποιούν οποιαδήποτε τραγική στιγμή των ανθρώπων, λειτουργώντας απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις σαν εξωγήινοι, που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ουσιαστικά τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό μπροστά στα μάτια τους. 

Προσωπικά από την παιδική μου ηλικία δεν ήμουν από τους ανθρώπους που έκλαιγα εύκολα, μάλλον σπάνια. Δεν είχα την άνεση να το πράξω, θεωρώντας ότι είμαι δυνατή, οπότε δεν υπήρχε λόγος να δείξω την ευσυγκινησία μου - που υπήρχε - με τέτοιο τρόπο. Συνήθως έβγαινε προς τα έξω η μάσκα του παγώματος. 

Μια φορά, πριν από πολλά χρόνια, συνέβη σε κάποια συντροφιά να κλάψω σιωπηρά κι ανέλπιστα αυτό εκτιμήθηκε τόσο πολύ ειδικά από τους άντρες της παρέας, που τότε αντιλήφθηκα πως δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους αυθόρμητες κι ειλικρινείς αντιδράσεις από τον γυναικείο πληθυσμό που γνώριζαν. 
Αυτό όμως μου έδωσε κι εμένα ένα μήνυμα. Πως μπορώ να αφεθώ και να φέρω στο φως αυτή την πλευρά μου, δίχως να φοβάμαι μήπως εμφανιστώ τρωτή στους άλλους. Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα εκεί ότι το να κλάψει κανείς μπροστά σε άλλους δείχνει θάρρος και δύναμη. 

Στην πορεία της ζωής μου ήρθαν στιγμές τέτοιες που το κλάμα αποτέλεσε λύτρωση έπειτα από το ισχυρό πάγωμα του σοκ ή της απέραντης θλίψης. Ήταν οι στιγμές που σου φανερώνεται ο θησαυρός που κρύβεται, όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να κλάψει, ακόμα και γοερά, ακόμα και στα πρόθυρα της ολικής κατάρρευσης, όχι μόνος όπως έκανες πάντα, αλλά και μπροστά σ' εκείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις οικεία. Την πρώτη φορά που συνέβη αισθάνθηκα αυτή την απελευθέρωση της ψυχής από τον πόνο, που δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει. Οι άλλοι ήταν δίπλα συμπαραστάτες σε αυτόν τον προσωπικό αγώνα.

Η περηφάνια, η δύναμη, η αντοχή στα δύσκολα θέλουν κι αυτές το μέτρο τους, αφού κανείς μας δεν είναι σούπερ ήρωας, όπως νόμιζα μέχρι πριν μερικά χρόνια. 
Η ευαισθησία και το κλάμα είναι σπουδαίοι σύντροφοι στην ζωή μας και μάλλον γνώρισμα των δυνατών ανθρώπων, οι οποίοι σέβονται αυτούς τους συντρόφους και πάνω από όλα τον εαυτό τους. Το μυστικό είναι η ισορροπημένη σχέση μαζί τους.

Ερωτικά γράμματα και μια αθυροστομία

Θα αναρωτιέται κανείς διαβάζοντας τον τίτλο τι ιδέα ήρθε πάλι μέσα στο αγύριστό μου το κεφάλι...

Απλά θα συνεχίσω την προηγούμενη ανάρτηση με έναν δικό μας ποιητή και την ερωτική του πλευρά, η οποία μου ήταν άγνωστη και έπεσα κατά λάθος επάνω της...! Τι μόνο ο Neruda θα είναι ερωτικός; Ας κάτσουμε καλά! Ο λόγος γίνεται για τον Σεφέρη, επίσης βραβευμένο με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, και τα ερωτικά γράμματα που έγραφε στην αγαπημένη του Μαρώ (Σεφέρης και Μαρώ Αλληλογραφία (1936-1940), Εκδ. Βικελαία Βιβλιοθήκη, Δήμος Ηρακλείου, 1989).

Μπορώ να πω ότι με εξέπληξε η ερωτική γραφή του και θέλησα να μοιραστώ εδώ ορισμένα μέρη από εκείνα τα γράμματα .

Το ζήτημα είναι ότι θα μοιραστώ και μια αθυροστομία, από κάποιον τοίχο του fb, που μάλλον είχε πολλά να μου πει... Συνδυάζω, λοιπόν, την αίσθηση του ποιητή με την δική μου, την ομορφιά (ακόμα και μέσα από τον πόνο) και τον ρομαντισμό με την πικρή γεύση και τον προβληματισμό.

Θα αποζημιώσω για το αλλοπρόσαλλο τούτης της ανάρτησης, όποιον μπει στη διαδικασία να ασχοληθεί μ' αυτό, με μουσική ηρεμίας και μεγάλης διάρκειας, πάντα αν την έχει ανάγκη.

  

Από τα γράμματα του Σεφέρη προς την αγαπημένη του...

(Η τέχνη και η διανόηση στην δική του ζωή)

Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω -γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει και όχι το δικό μου- δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου. [Πηγή: www.doctv.gr]

Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω -γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει και όχι το δικό μου- δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου [Πηγή: www.doctv.gr]

"Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω - γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει κι όχι το δικό μου - δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου." 

"Αν έχω την τύχη να σου δώσω κάτι που να κρατήσεις μέσα σου από την αληθινή ζωή, αν μπορώ να σε κάνω να νιώσεις ότι έχουμε κάτι μέσα μας που είναι μεγάλη αμαρτία να το εξευτελίζουμε, θα είναι αρκετό. Κι αυτά όλα που σου γράφω, τόσο ήρεμα τώρα, με κάνουν να συλλογίζομαι πώς είναι δυνατό να μην είναι κανείς απάνθρωπος, όταν είναι απάνθρωπη η ζωή."

"Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσα να αγαπήσω έτσι. Μου είναι αδύνατο να σου εξηγήσω τι είναι αυτό το τρομερά δυνατό και ζωντανό πράγμα που κρατώ μέσα στην ψυχή μου και τη σάρκα μου. Είμαι κάποτε σαν τρελός από τον πόνο και αισθάνομαι πως όλοι οι άλλοι μου δρόμοι έξω από αυτόν τον πόνο, είναι κομμένοι. Πως μόνο απ' αυτόν μπορώ πια να περάσω. "

"Μου φαίνεται πως κάθε γράμμα είναι το τελευταίο, και πως, αν δε σου δώσω ό,τι μπορώ να σου δώσω σε μια στιγμή, δε θα μπορέσω να σου το δώσω ποτέ." 

"Όταν πάει κανείς να πάρει μια μεγάλη απόφαση, ποτέ δε μπορεί να τα δει όλα. Βλέπει έναν κύκλο σαν το μισοφέγγαρο, μισό φωτεινό και μισό σκοτεινό. Πάνω στο φωτεινό μέρος βάζει όλη τη λογική. Πάνω στο σκοτεινό όλη του την παλικαριά και την πίστη."

"Αν είχα χρήματα, λες. Μα αν είχα οτιδήποτε από αυτά που δεν έχω, δεν θα είχα εσένα. Έτσι αγαπώ όλη μου τη ζωή γιατί ήρθε ως εσένα, τέτοια που ήταν κι όχι άλλη."

"Πόσα πράγματα που έχω να σου πω ή να σου δείξω και που δε μ' άφησε η λαχανιασμένη ζωή μας."

"Αν μπορούσα να σου δώσω μια μικρή χαρά, πρέπει να σου τη δώσω αμέσως. Μακάρι κάθε μέρα να μπορούσα. Κάθε μέρα ως την τελευταία στιγμή. Μ' έκανες να σκεφτώ ένα πράγμα που σκεπτόμουν πολύ λίγο άλλοτε, την ευτυχία." 

"Θα ήθελα τρεις μέρες κοντά σου χωρίς λέξη. Λέξη..."

"Φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι πάντα από μακριά να σ' αγαπώ." 

"Και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ' αρέσουν."

"Ξέρεις πόσο πολύ είναι για μένα οι λίγες στιγμές μαζί σου;" 

"Είμαι πονεμένος σ' όλες τις μεριές και στο σώμα και στο πνεύμα. Δεν μπορώ να κάνω έναν συλλογισμό στοιχειώδη χωρίς να 'ρθεις ξαφνικά να τον κόψεις."

"Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ' εκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη." 

Από τον τοίχο του fb η αθυροστομία που στάθηκε κάπως μέσα μου...

"Καμιά φορά χαμογελάμε, για να μην τα γαμήσουμε όλα!" 

Ένας σχολιαστής από κάτω έγραψε: "Κανονικά πρέπει πρώτα να τα γαμήσουμε όλα και μετά να χαμογελάμε..." 

Γλυκιά μουσική με εικόνες από τη θάλασσα της λύτρωσης...