"Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου"...

Κανεὶς δὲν εἶναι μόνος

«Ἦρθα», ἔλεγες πάντα μπαίνοντας στὸ δωμάτιο, παρ᾿ ὅλο ποὺ δὲν
……σὲ περίμενε κανείς.
Ὅμως ἀκριβῶς αὐτό σου ἔδινε μιὰ βαθύτερη ἀπάντηση.

Τάσος Λειβαδίτης, Κανεὶς δὲν εἶναι μόνος, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Ἀνακάλυψη, ἑνότητα, Σημειώσεις, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 310


Ἐπίλογος (Φυσάει)

[...]
Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.
Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.
Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται.

Ὅμως ἀπόψε, βιάζομαι ἀπόψε,
νὰ παραμερίσω ὅλη τὴ λησμονιὰ
καὶ στὴ θέση τῆς ν᾿ ἀκουμπήσω,
μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη.

Κύριε, ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, ὀνειρεύτηκα πολὺ
μιὰ μικρὴ ἀνεμώνη. Ἔτσι ξέχασα νὰ ζήσω.
Μόνο καμιὰ φορᾷ μ᾿ ἕνα μυστικὸ ποὺ τὸ ᾿χὰ μάθει ἀπὸ παιδί,
ξαναγύριζα στὸν ἀληθινὸ κόσμο, ἀλλὰ ἐκεῖ κανεὶς δὲ μὲ γνώριζε.
Σὰν τοὺς θαυματοποιοὺς ποὺ ὅλη τὴ μέρα χάρισαν τ᾿ ὄνειρα στὰ παιδιὰ
καὶ τὸ βράδυ γυρίζουν στὶς σοφίτες τοὺς πιὸ φτωχοὶ κι ἀπ᾿ τοὺς ἀγγέλους.
[...]
Τάσος Λειβαδίτης, Ἡ ἕκτη ἡμέρα, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου, σελίδα 20

Πηγή: Τάσος Λιβαδίτης - Ποίηματα

Διαβάζοντας τα παραπάνω αποσπάσματα αναλογιζόμουν τον άνθρωπο, τον πόνο και τη μοναξιά του μέσα σ' αυτόν. Λίγο πολύ όλοι φυλάμε στο θησαυροφυλάκιο της πολύπαθης καρδιάς μας κάποιον πόνο, τον οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε μόνοι παρά τα αγαπημένα, έμπιστα και διαθέσιμα πρόσωπα που μπορεί να υπάρχουν στη ζωή μας. 

Καλείται ο καθένας μας να σταθεί στη γωνιά του εαυτού του και να αγκαλιάσει τη "θάλασσά του τη σκοτεινή", να της δώσει "ένα φιλί από δυόσμο", που ίσως είναι "από βροχή και φωτιά", όμως τόσο αναγκαίο να φέρει την "ανατολή" στην ψυχή. Να πει μέσα του: "είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, της καρδιάς μου η χαρά κι αν μ' αφήσεις θα με πνίξει η συμφορά". Και να το πιστέψει.

Έτσι, αγαπώντας πρώτα τον εαυτό μας, ανοίγουμε την οδό στην ίαση και στην εσωτερική ηρεμία. Έτσι, ανοίγουμε και την αγκαλιά μας στον κόσμο, δείχνουμε ενσυναίσθηση, συμπόνια, φροντίδα, αγαπάμε βαθιά και ειλικρινά δίχως όρους και όρια. Αγαπάμε τη ζωή με ό,τι κι αν κουβαλά μαζί της και το παραδίδει στη δική μας θύρα. 

👀Οι φράσεις σε εισαγωγικά είναι δανεικές από τα τραγούδια που ακολουθούν...

 

 

 

"Αλληθωρίζω", επιμένω ή το σκάω;

Να που ήρθε η ώρα να μπει ο Σεπτέμβρης στη ζωή μας κι εμείς στις δικές του απαιτήσεις και τερτίπια! Να σταματήσουμε την εισαγωγή του δεν είναι εφικτό, οπότε ακολουθούμε τους ρυθμούς του, θέλουμε δε θέλουμε. Μάλιστα, αποφάσισα να αναρτήσω ως κεντρική εικόνα του κειμένου την παραπάνω της γοητευτικής πασίγνωστης ηθοποιού κι όχι αυτή που έπεται, ώστε να προκαταβάλω θετικά τις εξελίξεις της νέας σεζόν σε προσωπικό, κοινωνικό, οικονομικό και ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι αυτό, διότι η επόμενη πόζα είναι σίγουρα ταιριαστή με την αίσθηση που έχουμε για όσα συμβαίνουν ήδη!

 

Μα άδικο έχω; Πώς να μην πάρει τέτοια έκφραση κανείς όταν βιώνει στην καθημερινότητά του ως πολίτης μιας ταπεινής και ταλαίπωρης χώρας - που θα ήθελε να είναι σπουδαία και αυτάρκης, αλλά δεν της κάθεται - ό,τι πιο παράλογο και αηδιαστικό θα μπορούσε να σκεφτεί!

Εντούτοις, συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά - παρά τις άπειρες φάπες - με όση αισιοδοξία μας προσφέρει για ενδυνάμωση ο ίδιος μας ο εαυτός μα και η αγάπη για τη ζωή. Έτοιμοι και αποφασισμένοι να αντιμετωπίζουμε ό,τι έρχεται (κυρίως ως καρπαζιά) στην ώρα του δίχως την αναίτια καταστολή που επιφέρει πρόωρα ο φόβος από ανασφάλεια και το υπερβολικό άγχος. 

Ας μην λησμονούμε επίσης ότι η ζωή μπορεί να είναι γεμάτη εκπλήξεις, όμως αυτό δε σημαίνει ότι όλες θα είναι απαραίτητα δυσάρεστες. Τα πιο υπέροχα εισβάλλουν στο καθημερινό μας τοπίο εκεί που δεν τα υποψιαζόμαστε καν ή πάψαμε πια να τα περιμένουμε ..!

Πάντως, όσα ενθαρρυντικά και να λέω πιο πάνω, θα προτιμούσα να βρίσκομαι στη θέση της γλυκύτατης πρωταγωνίστριας στην ακόλουθη εικόνα από την ταινία Διακοπές στη Ρώμη (1953)! 😁

💘 Μουσική του John Barry (πληροφορίες για το έργο του στο βίντεο) με τίτλο Until September από την ομότιτλη ταινία του Richard Marquand (1984) (κλικ): 

 

 

Πάντα με χαμόγελο μα με μάτια θλιμμένα

Υπάρχουν άνθρωποι που το χαμόγελο δε λείπει από τα χείλη τους μην κάνοντας καμία έκπτωση στην προσφορά του προς τους άλλους. Φωτίζεται ο κόσμος και φτιάχνει η διάθεση στη θέα του. Εξαίρεση αποτελούν τα χαμόγελα τύπου Τζόκερ όπως κι όσων έχουν στο βλέμμα τους κάτι λίγο (έως πολύ) από λόξα, καθώς τότε δε μιλάμε για λαμπερό φως μα για τρομακτικό ημίφως...

Κάποιοι, λοιπόν, από αυτούς τους ανθρώπους που χαμογελούν μέσα από τα βάθη της ψυχής τους μπορεί να συνοδεύουν αυτό το γλυκό χαμόγελο με μια θλίψη στα μάτια, που ελάχιστοι γύρω τους παρατηρούν. 

Είναι εκείνοι που θα συμπαρασταθούν άμεσα σε όποιον τους έχει ανάγκη, θα κουβεντιάσουν με τις ώρες μαζί του για όσα τον απασχολούν - μερικές φορές φλυαρώντας ακατάπαυστα για τα πάντα και άσχετα, θα στηρίξουν έμπρακτα με όποιον τρόπο έχουν στη διάθεσή τους, θα κάνουν τον "κλόουν" αν χρειαστεί και θα εφεύρουν τα πιο ζωηρά αστεία, προκειμένου να ελαφρύνουν την κατάσταση του άλλου, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δεν είναι στα καλύτερά τους. Δεν περιμένουν ποτέ αντάλλαγμα και είναι εκεί πάντα με το χαμόγελο και τον καλό τον λόγο. Κι ετούτο, διότι κάνουν ό,τι κάνουν γιατί έτσι το αισθάνονται. 

Πόσοι όμως έχουν διακρίνει πίσω από όλα αυτά τη θλίψη που κρύβουν επιμελώς; Πόσοι από εκείνους που το έχουν διαπιστώσει αποφάσισαν να πλησιάσουν περισσότερο να αφουγκραστούν τους κραδασμούς της ψυχής, να ρωτήσουν και να μάθουν; 

Κι αυτοί οι άνθρωποι με το χαμόγελο και τη θλίψη στα μάτια, ενώ δε θέλουν να επιβαρύνουν ή να ενοχλήσουν τους άλλους με τα δικά τους θέματα και προβλήματα, έχουν παράλληλα την ίδια ανάγκη με όλους όσους προσέχουν ή συντρέχουν. Συχνά δεν εμπιστεύονται εύκολα ή αισθάνονται ότι δε θα τους καταλάβουν οι άλλοι, οπότε φυλάσσουν μέσα τους με υπομονή ό,τι τους βαραίνει. Κι αυτό το "καλά είμαι" που ξεστομίζουν κοφτά στον συνομιλητή τους, χωρίς "ρωγμές" για να εισχωρήσει οποιαδήποτε κουβέντα, υποδηλώνει τη διστακτικότητα μα και το κρυφό τους φορτίο.

Αν όμως βρεθεί κάποιος που δείξει τη στοργή και τη φροντίδα του με ειλικρίνεια και διακριτική επιμονή και σταθεί κοντά τους χωρίς βιάση κι επιπολαιότητα, τότε εμπιστεύονται. Έρχεται η ώρα που εξομολογούνται όσα προστατεύει η θλίψη των ματιών τους. Τολμούν να αφήσουν την ψυχή τους στα χέρια του άλλου...

Ας το θυμόμαστε (το παραπάνω) κάθε φορά που δεχόμαστε τη βοήθεια και τη συντροφιά τους, μια και δεν είμαστε μόνο εμείς και τα ζητήματά μας σε ετούτο τον κόσμο.

 

 

Δυο αποστάγματα αλήθειας για παρέα

Κλείνω την εποχή ηρεμίας και ξεκούρασης για μένα - που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη και αναγκαία φέτος έπειτα από μία απίστευτα αγχωτική και κουραστική εργασιακή περίοδο - με δύο μικρά αποσπάσματα (αποστάγματα αλήθειας όπως τα ονομάζω στον τίτλο) , τα οποία ταίριαξαν σε όσα σκεφτόμουν αυτές τις μέρες.

Το ένα απόσπασμα από το Μάνσφηλντ Παρκ της Τζέιν Όστιν αφορά στη μνήμη και για όσα θέλουμε να θυμόμαστε, να μας δίνουν υπομονή και δύναμη, μα και για όσα θα θέλαμε να ξεχάσουμε, να πάψουν να μας ταλαιπωρούν:

" Τι ακατανόητη που είναι η μνήμη! Αν κάποια από τις ανθρώπινες ιδιότητες μπορεί να θεωρηθεί πιο ανεξιχνίαστη από τις άλλες, νομίζω πως είναι η μνήμη! Υπάρχει κάτι πιο εμφανώς μυστηριώδες στις ικανότητες της μνήμης, στις αδυναμίες και στις διακυμάνσεις της, κάτι που δεν το έχουν οι άλλες ιδιότητες του νου. Καμιά φορά, είναι πολύ δυνατή, πολύ υπάκουη και εξυπηρετική... κι άλλοτε πάλι πολύ αδύνατη, ισχνή και μπερδεμένη... κι άλλοτε εντελώς τυραννική, εκτός ελέγχου! Είμαστε ανεξιχνίαστοι από πολλές απόψεις αλλά η ικανότητα μας να ξεχνάμε και να θυμόμαστε είναι η πιο απρόσιτη στην κατανόησή μας."

Το άλλο απόσπασμα είναι από την Ασκητική του Καζαντζάκη κι έχει να κάνει με τις περιπτώσεις όπου έχουμε πάρει απόφαση ότι κάτι είναι τετελεσμένο και δεν αναμένουμε τίποτα, όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και μας εκπλήσσει. Χρήσιμα τα λόγια του θα 'λεγα, ως παρότρυνση κι εκεί που πάψαμε να ελπίζουμε και να αγωνιζόμαστε:

" Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έκτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να 'σπας τα σύνορα! Ν' αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! "