" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Δυο λόγια ήρθα να αφήσω εδώ και ένα μουσικό κομμάτι ως μικρή εισαγωγή στην εβδομάδα που ανοίγει την εορταστική περίοδο. Μάλιστα, πολλοί την βλέπουμε σαν σανίδα σωτηρίας μέσα στον παραζουρλισμό που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, ο οποίος στέκεται κυνικά σαν βρωμερό φτύσιμο πάνω στη μάπα μας!
Ένας λόγος παραπάνω, λοιπόν, να αναρωτιέται κανείς αν θα πρέπει να αφήνει κάτι να... τον αφήσει ή αν θα παλέψει γι' αυτό, ίσως με άλλους τρόπους διαχείρισης ή με άλλον τρόπο σκέψης πλέον. Πάντα μιλώντας για κάτι που έχει αξία για εκείνον, είτε είναι ιδέα, κατάσταση, άνθρωποι, όνειρο, οτιδήποτε.
Συχνά ο άνθρωπος είναι ο ίδιος που επιτρέπει σε ό,τι αγαπά να τον αφήσει, γιατί είτε δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα προκύψουν είτε δεν έχει την αυτοπεποίθηση να διεκδικήσει αυτό που ονειρεύεται ή έχει ανάγκη ακόμη.
Το μόνο σίγουρο ότι αφήνει παντελώς πίσω του ό,τι ή όποιον του έκατσε σαν μπουκιά στον λαιμό και κόντευε να τον πνίξει. Για όλα τα υπόλοιπα ίσως οφείλει να το σκεφτεί διπλά και τριπλά πριν πει "Σε αφήνω να με αφήσεις"!
@ Κι ένα τραγούδι που το θυμήθηκα ακούγοντάς το πρόσφατα στο ραδιόφωνο...
Για να μη σκεφτόμαστε αυτό που λέει ο τίτλος του τραγουδιού για ό,τι επιτρέψαμε να μας αφήσει.
Είναι δικά μας όλα τούτα που άφησαν έξω απ’ την πόρτα τους οι κλειδωμένοι άνθρωποι το χουγιατό του αγέρα στις σκοτεινές κάμαρες η μουσική που κατεβαίνει σε μεγάλα κύματα χτυπώντας τα παραθυρόφυλλα η σιωπή που ανοίγει την τσάντα της και κοιτάζεται στο τετράγωνο καθρεφτάκι της κι αυτή που τυλίγεται σε μια στρατιωτική κουβέρτα πάνου στο μουράγιο κι αποκοιμιέται δίπλα στο ταγάρι της.
Είσαι και συ που ανάβεις το τσιγάρο σου μ’ ένα άστρο πάνω απ’ το ήσυχο κοπάδι της ψυχής σου σαν το σκοπό που αγρυπνάει πάνω απ’ το κοιμισμένο στράτευμα να συλλογιέται μια γυναίκα τη θάλασσα την πολιτεία με τις σημαίες τις σάλπιγγες τη σκόνη του ήλιου και τη δόξα των ανθρώπων.
Κ’ είναι στο πλάϊ σου -το ξέρεις- ετούτο το μεγάλο χαμόγελο σαν το στρογγυλό ξυπνητήρι πλάϊ στον ύπνο του εργάτη. Καιρός να κοιμηθούμε λίγο. Μη φοβάσαι. Κουρντισμένο καλά. Θα σε ξυπνήσει στην ώρα σου, με το κουβά της αυγής που ανεβάζει το νερό απ’ το πηγάδι με το σύρσιμο μιας προκήρυξης που ρίχνει αθόρυβα το φως κάτου απ’ τη πόρτα της σιωπής σου. Νάσαι σίγουρος. Θα σε ξυπνήσει.
Γιάννης Ρίτσος
Η ανατριχιαστική σιωπή της εποχής στέκεται παθητικά και κοιτιέται αυτάρεσκα στο τετράγωνο καθρεφτάκι της, όπως λέει ο αγαπημένος μας ποιητής. Γύρω συμβαίνουν καθημερινά "τέρατα" κι αυτή τον χαβά της! Στη θέα τους η ψυχή αγριεύεται, η σιωπή την πνίγει, μα στέκει ασάλευτη περιμένοντας ίσως ένα ξυπνητήρι με κουδούνες τεράστιες να σημάνει, σπάζοντας επιτέλους την κεφαλή της κυρα-σιωπής πάνω στον άχρηστο καθρέφτη της. Μήπως και γλιτώσει ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Οι στίχοι του ποιητή νομίζω αποτυπώνουν πολύ περισσότερα, όπως και τα τραγούδια που ακολουθούν, το πρώτο αν το δούμε μεταφορικά κι όχι ως ερωτικό τραγούδι, ενώ το δεύτερο τα λέει ως έχουν με όμορφο ποιητικό λόγο (το έχω αναρτήσει κι άλλοτε, αλλά είναι αγαπημένο μου πολύ και συνδεδεμένο με ιδιαίτερες προσωπικές στιγμές).
Κι ακόμη ένα τραγούδι, σχετικά νέας "κοπής", του γλυκού ερμηνευτή, γιατί "τέτοια τραγούδια να έχουμε να μην μένουν οι στιγμές μας γυμνές", όπως έλεγε ένα σχόλιο κάτω από το βίντεο...!
Ο τίτλος είναι στίχος από τη μικρή δημιουργία που ακολουθεί...
Επειδή χατίρια σε φίλους δεν χαλώ, και παραγγελίες εκτελώ, αναρτώ το σημερινό που μου παραδόθηκε από μία φίλη αγαπημένη. Είχε συμμετάσχει εδώ με ακόμη ένα δικό της γραπτό πριν από πολύ καιρό, με το οποίο κατέθετε τις ανησυχίες της ψυχής στη διαδρομή προς την ωριμότητα. Καθ' οδόν όμως, και φυσικά εκεί που δεν το περιμένει κανείς, είχε μία "μετωπική" με τον γνωστό "μικρό αλητάκο", τον θεό Έρωτα. Αυτόν τον "αναρχικό" θεό που δε λογαριάζει τίποτα και κανέναν, σπέρνοντας την ανατροπή τοιουτοτρόπως στο διάβα του. Με ένα του "άγγιγμα" έχει τέτοια πειθώ..., μα καθώς είναι κι άτιμος αφήνει συχνά ένα "κάψιμο" που τα σημάδια του μένουν ανεξίτηλα.
Σε άγγιξα και κάηκα
Ζεις και δεν ζεις Λες ότι γελάς και στην πραγματικότητα κλαις Σε ρωτάνε πώς είσαι; Και απαντάς αυθόρμητα "καλά" "όλα μια χαρά"
Σε γνώρισα όμως και όλα έγιναν αλλιώς... Όντως ζούσα Όντως γελούσα Όντως ένιωθα Ήμουν καλά, μια χαρά.
Σε άγγιξα και πίστεψα... Αφέθηκα...
Και τώρα που ανέβηκα στον ουρανό πρέπει να μάθω να πετάω... Να πετάω με τσακισμένα φτερά...
Να μάθω να γελάω, να νιώθω και να ζω χωρίς εσένα... Σε άγγιξα και κάηκα...
Ρ.Ρ.
Έκρουσα τον κώδωνα του "κινδύνου" στην γλυκιά μου φίλη, αλλά σε τέτοια περίπτωση είναι ποτέ δυνατόν να προλάβει κανείς; Και γιατί να προλάβει, άραγε...; Το μόνο που μπορώ να προσφέρω είναι μια πιο εύθυμη πλευρά της ανίατης "ασθένειας" με λογάκια από τους "τοίχους"!
Σταματώ, διότι βλέπω την "κατραπακιά" να μου έρχεται οσονούπω!
@ Το μουσικό κομμάτι είναι επίσης δική της επιλογή, η οποία μου άρεσε πολύ!
Εντούτοις, της το αφιερώνω, γιατί τελικά ανήκουμε μόνο στον εαυτό μας και αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον προσφέρουμε με όλη μας την καρδιά εκεί που εμείς θα επιλέξουμε ανεξάρτητα από την εξέλιξη. Για να το πράξουμε κάτι θα ξέρουμε...
Αυτή η ανάρτηση αφορά σε ένα βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας με ένα πολύ γλυκό μήνυμα για τα παιδιά και όχι μόνο! Πρόκειται για "Το Παλιόπαιδο" της Αγγελικής Δαρλάση. Λίγα λόγια γι' αυτό από το οπισθόφυλλο των εκδόσεων Πατάκη 2014:
"Αυτή είναι η ιστορία ενός παιδιού συνηθισμένου σαν όλα τα παιδιά και ξεχωριστού σαν κάθε παιδί.
Η ιστορία ενός παιδιού που μεγάλωνε φορώντας την γκρίζα θλίψη ενός δανεικού παλτού που του έπεφτε μεγάλο. Όλοι το φώναζαν Παλιόπαιδο - ίσως επειδή ήταν το πιο φτωχό και θλιμμένο απ' όλα τα παιδιά.
Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισε πως, αν σε λένε Παλιόπαιδο, πρέπει και να γίνεις. Όμως, είσαι στ' αλήθεια... παλιόπαιδο;"
"Μια ιστορία εμπνευσμένη από αληθινές ιστορίες μουσικών του El Sistema και της διεθνούς φήμης συμφωνικής ορχήστρας "Μπολιβάρ" της Βενεζουέλας. Μια ιστορία για την πίστη στον άνθρωπο και στον ανθρωπισμό. Μια ιστορία για τη δύναμη της τέχνης και του πολιτισμού ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. "
Ο μουσικός και οικονομολόγος Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου οραματίστηκε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο για το πώς η μουσική θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή φτωχών και περιθωριοποιημένων παιδιών. Να τα σώσει από την εγκληματικότητα. Έτσι, το 1975 κάνει πραγματικότητα το όνειρό του, όταν μαζί με εθελοντές δασκάλους και 11 παιδιά δημιουργεί την πρώτη ορχήστρα.
Η ιδέα του εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και το 2016 δημιουργήθηκε και το ελληνικό El Sistema.
Όταν ο μικρός πρωταγωνιστής του βιβλίου δέχτηκε να παραδώσει το πιστόλι (που είχε λάβει από τον έφηβο αρχηγό της συμμορίας) σε εκείνον τον άγνωστο άντρα (τον οποίο είχε απειλήσει κάποιο βράδυ στον δρόμο) και να το ανταλλάξει με ένα βιολί, ο κόσμος του δεν ήταν ποτέ ξανά ίδιος...
Από το βιβλίο:
"Γιατί; Γιατί να μου το δώσεις... εμένα;" ρώτησε έκπληκτο το Παλιόπαιδο και μόνο τότε σκέφτηκε να σκουπίσει με την ανάστροφη της παλάμης του τα δάκρυά του.
"Επειδή ένα παιδί που έχει ένα βιολί δεν μπορεί με τίποτα στον κόσμο να είναι παλιόπαιδο" είπε ο άντρας. Και χαμογέλασε - γλυκό το χαμόγελό του.
"Έλα σ' αυτή τη διεύθυνση. Φέρε μου το όπλο. Κι εγώ θα σου δώσω το βιολί. Και θα σε μάθω να παίζεις. "
Τη νύχτα εκείνη το Παλιόπαιδο δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Η αυγή το βρήκε καθισμένο στα σκαλοπάτια του σπιτιού του να κοιτάζει τα αστέρια και να χαμογελάει. Για πρώτη φορά ήταν απόλυτα σίγουρο πως τα αστέρια τού είχαν μιλήσει. Πως ο ουρανός το είχε, έστω για μια στιγμούλα, αγκαλιάσει.
Ένα τέτοιο παιδί είναι κι αυτός που κατάφερε να είναι ένας από τους 100 σημαντικότερους ανθρώπους στον πλανήτη μας... ο Gustavo Dudamel (κλικ) !
Μουσική από εκείνον...
"Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας".
