Με το "πάτημα της ψιλοτάκουνης"

Το σημερινό αφιερωμένο σε όσους εδώ και χρόνια μας εξαπατούν ευθαρσώς, μας χλευάζουν με μεγάλη ευκολία, ρίχνουν "δηλητήριο" με άνεση και χαιρεκακία. Κι όλο αυτό ξεχύνεται σαν χείμαρρος μέσα από την ψυχή τους την πουλημένη, μίζερη και κακιασμένη. Λένε ότι κάνουν τη δουλειά τους...

Αλήθεια;

"Πες μου τι δουλειά κάνεις, να σου πω ποιος είσαι" θα έπρεπε να τους ρωτάμε, όμως θα αδικούσαμε εκείνους που σε κάθε εργασία λειτουργούν με ευσυνειδησία, ηθική και εντιμότητα.

Το βίντεο που ακολουθεί ίσως τα λέει καλύτερα με συμβολικό μα εύστοχο και ξεκαρδιστικό τρόπο (κάτι που έχουμε περισσότερη ανάγκη)...

"Τι δουλειά κάνς", λοιπόν;

Κι έτσι, με όλα αυτά που ετοιμάζονται για εμάς πάντα χωρίς εμάς, δε θα απορούμε καθόλου στο τέλος, όταν θα μας συμβαίνει το παρακάτω...

Σε μια παραγγελία πίτσας

Τι να την κάνουμε την "μπότα πάνω στη μούρη μας" στη σύγχρονη εποχή, αφού όλα γίνονται με το "πάτημα της ψιλοτάκουνης" πλέον; Ο σκοπός είναι να θεωρούμε τούτο το "πάτημα" αθώο αλλά και σέξι, ώστε να το δεχόμαστε με ευχαρίστηση μα να νιώθουμε και... μοδάτοι.

Κατά τον Τραμπάκουλα παραπάνω...

Ο "εν συνεχεία" και "κατ' εξακολούθηση" γλυκά (εξα)πατημένος  θεατής (των όσων λαμβάνουν χώρα γύρω του) περιμένει συχνά ανυποψίαστος κάθε "επαφή" που θα του ορίζει την ζωή.

Μουσικό διάλειμμα ταιριαστό...

Και όσοι αισθανόμαστε αυτό το "πάτημα" δε θα λέμε, δυστυχώς, "Light my fire", αλλά "άναψέ μου κι άλλο τα λαμπάκια"! 

Μα ας μην ξεχνάμε...

"Να κρατάμε τα μάτια μας στον δρόμο και τα χέρια στο τιμόνι", γιατί "το μέλλον είναι αβέβαιο και το τέλος είναι πάντα κοντά"!

"Just like a newborn day"

Μόνο στίχοι, γιατί ο χρόνος είναι σε έλλειψη!
Και μια γλυκιά συνεργασία σε ένα τρυφερό μουσικό κομμάτι...

Love is new everyday

Sometimes it's sad, sometimes gay 

Just like a newborn day
Warmest sunshine that's flowing
Coolest chilly winds blowing
And has no way of knowing 

For love is new everyday
When t comes will it stay
Just like a newborn day
With the summer rains falling
Then it made a luck calling
Τhat's how my heart keeps falling

For the games love can play
Love is funny that way
Love is new everyday
And can lead you astray
Just like a newborn day
One love follows another
As you hope to discover
If there's a perfect lover

Love is new everyday
You can't keep it at bay
Just like a newborn day
It's a story unending
And there's no use pretending
When your heart is depending
On the games love can play
Love is funny that way

"Πού είναι το φεγγάρι μου;"

"Where is my moon" τραγουδά στη συνέχεια ο Hoyem κι αυτό αναζητείται τούτη την ώρα, για να φωτίσει τα σκοτεινά μονοπάτια της νύχτας, μα κι αυτά της ψυχής. 

Ακολουθώντας (σε ελεύθερη απόδοση από μένα) των στίχων του Elie Wisel, που έχει το βίντεο στην αρχή του (δεν είναι του τραγουδιού), γίνεται υπενθύμιση ότι η νύχτα είναι καθαρότερη από την ημέρα. Είναι καλύτερη για σκέψη, για αγάπη, για όνειρα. Τη νύχτα τα πάντα είναι πιο έντονα, πιο αληθινά. Η ηχώ των λέξεων που έχουν ειπωθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας αποκτούν ένα νέο και βαθύτερο νόημα.

Πώς να μην είναι καλοδεχούμενο το φεγγάρι, που λόγω του φωτός του όλα λάμπουν κι αντανακλούν την αλήθεια τους; Ό,τι δε διακρίνεται εύκολα την ημέρα εξαιτίας των πολλών ερεθισμάτων, είναι ευκολότερο να φανεί τη νύχτα με τη συντροφιά του φεγγαριού.

Έχει ανάγκη η νύχτα το φεγγάρι για να παραμένει ανόθευτη!

Το ίδιο και η ψυχή στις αναζητήσεις της...
Όμορφα θα 'ταν αυτές οι αναζητήσεις να γίνονταν σε μια ήρεμη αμμουδιά υπό το λαμπερό φως του αγαπημένου ουράνιου σώματος, να, σαν το περιβάλλον της αρχικής εικόνας. Ίσως από εδώ και πέρα να μπορεί να συμβεί. 

@ Με αφορμή την πανσέληνο της εβδομάδας. 

 

Σε όλες τις συνθήκες παρέα...

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση και αναφοράς εκεί για τις ισορροπίες στα δύσκολα, ακολούθησαν σκέψεις για τις σχέσεις των ανθρώπων, τις πιο γνήσιες, και τον ρόλο τους στη ζωή μας.

Αν έχουν αυτή την ταυτότητα της γνησιότητας, τότε αντέχουν σε όλες τις συνθήκες. Πράγματι, αν γνωρίζει κανείς ότι έχει κοντά του ανθρώπους που τον αγαπούν και τους αγαπά, δεν έχει να φοβάται και πολλά. Του προσφέρεται το απάγκιο παντός καιρού και παράλληλα αντλεί δύναμη - από εκεί που δεν το φανταζόταν - να αντέχει τις δυσκολίες μα και να κάνει υπερβάσεις, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Όπως λένε και οι στίχοι του τραγουδιού που ακολουθεί:

"Εγώ στου χρόνου τα σκοτάδια

θα ανατέλλω

αν σε έχω στη ζωή μου

όπως θέλω" 

"να' μαστε μαζί , δίχως μια ρωγμή

και στα εύκολα και στα δύσκολα"

Κι επειδή χωρίς καμιά απολύτως ρωγμή σχέσεις δεν υφίστανται, μπορεί κανείς "να βρει γενναία υλικά" να επισκευάσει τις ρωγμές και να πάει παρακάτω με αυτούς που επιθυμεί στη ζωή του και το επιθυμούν κι εκείνοι. Αρκεί να το θέλουν ειλικρινά.

Αυτές οι σχέσεις είναι θησαυρός και ως τέτοιος αξίζει το σεβασμό, την προστασία και την φροντίδα, από εκείνους που τον έχουν.