Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
σαν δυο τρελοί που είχαν κλειστεί
σ' ένα όνειρο έξι μήνες
έφυγε η τρέλα
μείναν μόνα τους τα μάτια
και η ζωή μας νοικιαζόμενα δωμάτια
Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως βρούμε πουθενά τον εαυτό μας
ίσως το λάθος να μην ήτανε δικό μας
Ψάξε στ' όνειρό μας
μήπως έχουμε ξεχάσει
αυτό που απέναντι μπορεί να μας περάσει
Θυμάσαι τις μέρες εκείνες
που βάζαμε σκληρό χαρτί
στου ποδηλάτου τις ακτίνες
τρέχαν τα νιάτα μας σε μία κατηφόρα
κι ήρθαν τα χρόνια και μας έκοψαν τη φόρα
Στίχοι του Λάκη Λαζόπουλου σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου που ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου από τον δίσκο "Ελλάς κατόπιν... αορτής" (1989) της ομώνυμης παράστασης που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Λάκης Λαζόπουλος στο Θέατρο Λαμπέτη.
Το άκουσα τυχαία για πρώτη φορά και το ξεχώρισα ως υπενθύμιση για όσα θα έπρεπε να ζήσουμε με θάρρος και μια δόση ζωοδότριας τρέλας, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε ή νιώθαμε ότι οι συνθήκες δεν μας επιτρέπουν! Αν είχαμε βαθιά συνειδητοποιημένο ότι ερχόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο για μία και μοναδική βόλτα, ίσως δεν μετρούσε τίποτε από αυτά και θα δίναμε στη ζωή την αξία που της πρέπει!
@@ Και... μια μικρή (κάπως πικρή) έκπληξη!
Πολύ ωραίοι στίχοι, Γλαύκη, ερμηνεία, τραγούδι, ύφος, θέμα. Όλα! Το δεύτερο βίντεο, κορίτσι μου, με το δίδυμο Αλεξίου, Λαζόπουλος είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γίνει μουσικά και θεατρικά. Ξεχειλίζει από συγκίνηση. Μόνο τις εκφράσεις των προσώπων να δεις, φτάνει. Αυτήν την έκπληξη, καρδιά μου, την απόλαυσα και σε ευχαριστούμε.
ΑπάντησηΔιαγραφή