Προβληματιζόμαστε "ατμοσφαιρικά"

Για να μην ξεφεύγουμε (εγώ και ο χώρος εδώ) από τις συνήθειές μας, προβάλλουμε συχνά κάποιους προβληματισμούς με συνοδεία μιας τελείως διαφορετικής ατμόσφαιρας από αυτή που αντικειμενικά θα τους ταίριαζε.

Έτσι, για να μη βαριόμαστε κιόλας...

Γύρω μας το χάος κι εμείς θεατές για ακόμη μία φορά...

Αυτό επιθυμούσαν πολλοί με πάθος και μάλλον το έχουν προς το παρόν (πάντα) επιτύχει!

Με δυο κουβέντες μπορεί κανείς να πει πλήθος πραγμάτων. Αυτό κάνουν όσα ακολουθούν...

"Δημοκρατία δε σημαίνει ότι η πλειοψηφία έχει το δίκιο. 

Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνά." 

"Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση."

                              Ουμπέρτο Έκο 

Κι επειδή πολλά που συμβαίνουν καθημερινά, στη χώρα μας και παραέξω, δεν είναι διόλου εύπεπτα και μας προβληματίζουν βαθιά, ας το κάνουμε πιο "ατμοσφαιρικά", μήπως χαλαρώσει και στη συνέχεια ίσως συνέλθει ο εγκέφαλος από τη γνωστική σύγκρουση την οποία υφίσταται κάθε τρεις και λίγο...!

Πολλή γοητευτική μουσική από τον Sam Cooke, που "οι ιστορικοί της μουσικής τον αναφέρουν ως τον πιο χαρισματικό τραγουδιστή της γενιάς του". 

Περισσότερες πληροφορίες εντός (κλικ)... 

Άντε, κι όποιος αντέξει στην όποια "παπαριά" σκάει επάνω μας ως πολίτες αυτού του τόπου. Λένε ότι αν δεν μπορείς να "κάψεις" κάτι που σου κάνει κακό και δε γίνεται να φύγεις μακριά, του επιτρέπεις να "καεί" από μόνο του... Γιατί θα "καεί" μέσα από το τεράστιο σφάλμα που κουβαλά και την αλαζονεία που το ενισχύει!

Μικρή ποικιλία, ίσως με κάποια σημασία

Στέκομαι σε τρία σημεία σε τούτη την ανάρτηση, μια μικρή ποικιλία, ίσως με κάποια σημασία, όπως λέει και ο τίτλος.

Το πρώτο είναι ένα μικρό βίντεο, που αξίζει να δει κανείς. Έχει σχέση με τη δύναμη των λέξεων στη ζωή μας...

Μπορεί να φανεί χρήσιμο στον καθέναν από εμάς για διαφορετικούς λόγους.

Τα επόμενα δύο σημεία είναι πάλι μέσα από τη μουσική και κάποιους στίχους που μου δημιουργούν άλλες παραπέρα σκέψεις... 

"Οι άνθρωποι με φοβίζουν περισσότερο 

από τον πόνο ξέρεις.

Ας μπούμε ξανά στη μάχη"

Εδώ μια επανάληψη, που ποτέ δεν πάει χαμένη...

"Για πάντα να πιστεύουμε ποιοι είμαστε

και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία"

Και θα πρόσθετα...

Διότι πολλοί θα ήθελαν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.

Βολεύει.

Μουσική καρδιοκλέφτρα

Η μουσική είχε πάντα την ευχέρεια να μαγεύει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, να γητεύει θα λέγαμε, τον ακροατή (ανθρώπους και ζώα - από εκεί και η εικόνα...). Είναι δώρο αυτού του κόσμου, μέσα σε όλα τα στραβά και τα ανάποδά του, προς την ψυχή.

Ορισμένα μουσικά κομμάτια θα μπορούσε με άνεση, λοιπόν, κανείς να τα χαρακτηρίσει "καρδιοκλέφτες". Τέτοιου τύπου είναι για μένα αυτά για τα οποία έγινε και τούτη η ανάρτηση, διότι θεωρώ ότι τους αξίζει.

Το πρώτο αφορά στους μουσικούς του δρόμου, που συχνά πυκνά σταματάμε να απολαύσουμε ως ένα μικρό ευχάριστο διάλειμμα στη μονότονη πορεία μας σε κάποιο δρόμο της πόλης ή σε κάποιο σταθμό του υπόγειου. 

Γράφοντας μάλιστα μου ήρθε στον νου μια πολύ τρυφερή στιγμή κατά τη διάρκεια των εορτών, όπου περπατώντας σε ένα δρομάκι της Πλάκας μάς κέρδισε το γλυκό τραγούδι ενός καλλιτέχνη του δρόμου. Σταματήσαμε και γύρισα πίσω να του προσφέρω κάτι ως ευγνωμοσύνη γι' αυτό που ακούγαμε. Έμεινα έκπληκτη από το ειλικρινές χαμόγελο και το καθαρό βλέμμα που αντίκρισα, καθώς σταμάτησε να παίζει την κιθάρα του και να τραγουδά, προκειμένου να ευχαριστήσει με την καρδιά του, δίνοντας παράλληλα ευχές με τον πιο ευγενικό τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δεν έχω τρόπο να το περιγράψω, διότι δεν μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Το λέω αυτό, γιατί αρκετοί μουσικοί του δρόμου είναι συχνά αδιάφοροι ή θεωρούν δεδομένη την κίνηση που θα κάνει ο περαστικός.

Αφήνω την πολυλογία και πάμε για μουσική από έναν νέο καλλιτέχνη που ξεκίνησε από τον υπόγειο του Παρισιού. 

Τραγουδά και ταξιδεύεις...

Πάμε για άλλα τώρα, λίγο πιο συναισθηματικά και ρομαντικά!

Το επόμενο είναι πολύ διαφορετικό από γνωστότατο καλλιτέχνη, πολύ αγαπητό στην Ελλάδα, του οποίου η φωνή είναι ηηη φωνή! Αυτό που έχει καταφέρει με τη συνεργάτιδά του συνοψίζεται σε μία λέξη... μαγεία!

Θαυμάσιο ντουέτο με φανταστικές φωνές και απόλυτο ταίριασμα! Ας μην πω άλλα, καθώς τη μουσική απλά την αισθανόμαστε...

Το ίδιο μουσικό κομμάτι live στο Ηρώδειο! Κρίμα που δεν το είχα πάρει είδηση και το έχασα... Ευκαιρία σε όποιον αρέσει να το ακούσει άλλη μία φορά και σε ένα άλλο μουσικό περιβάλλον.

Τα δυο πόδια σε χωριστά παπούτσια...

Θα μιλήσουν σήμερα περισσότερο οι σκηνές που ακολουθούν από μια πολύ αγαπημένη ελληνική ταινία...

Η ατάκα "θα σου βάλω τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι" που ακούγεται εκεί λέει πολλά από μόνη της . Τα δυο πόδια είθισται να τακτοποιούνται με άνεση σε δυο χωριστά παπούτσια.

Αλίμονο σε εκείνον (εκείνη) που θα βρεθεί με τα δυο σ' ένα για χάρη κάποιου άλλου. Πολλοί άνθρωποι επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο απόλυτα πάνω στους άλλους και να κάνουν με ηρεμία τη δουλειά τους. 

Αυτός δε που θα την πάθει και θα βρεθεί σ' αυτή την ασφυκτική κατάσταση, εφόσον άφησε περιθώρια - συμβαίνει συχνά και για πολλούς και διαφορετικούς λόγους - καλό θα είναι να "δώσει τα παπούτσια στο χέρι" στον "εξυπνάκια" της κατάστασης...

Η συνάντηση κορυφής... το "σκληρό καρύδι" και... μάλλον εκεί θα έπρεπε να είχε μείνει...

Αμάν... αρχίζει η μεταμόρφωση, το ... σουλούπωμα!

Ρε πώς καταντάει ο άνθρωπος...

Εύκολο έπειτα να μπουν τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι...

Με χιούμορ πάντα για όλα!

Δεν αξίζει αλλιώς...

Και... μουσική ανελλιπώς!

Εδώ μερικές όμορφες αλήθειες σχετικές με το θέμα...

 

 

"Ζήλεια μου, ζήλεια μου... μίλα μου"

"Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα

κι ο Θεός ο ίδιος δε με σταματά"

Μας λένε οι στίχοι που τραγουδά η Χαρούλα για τη ζήλεια...

Ποιος ζηλεύει, παιδιά;

Σε μια τέτοια ερώτηση όλοι σφυρίζουν δήθεν αδιάφορα. Υπάρχει άραγε κανείς που να μην έχει αισθανθεί αυτό το ισχυρό συναίσθημα, σαν την αγάπη ένα πράμα, όπως λέει στη συνέχεια και το τραγούδι;

Η ζήλεια είναι συναίσθημα που υπάρχει, όπως όλα τα άλλα, και από φυσιολογικό ενδέχεται να καταλήξει σε καταστροφικό. Το ζήτημα είναι πότε ξεφεύγει η κατάσταση και εξελίσσεται σε κάτι ψυχοφθόρο για τον ίδιο που την αισθάνεται μα και για τον αποδέκτη συμπεριφορών, οι οποίες την έχουν ως αιτία.

Όλα ξεκινούν από τη στιγμή που ο άνθρωπος μπαίνει στη διαδικασία της σύγκρισης του εαυτού του με τους άλλους. Κάτι τέτοιο εμφανίζεται όταν το άτομο θεωρεί ότι έχει ελλείψεις σε στοιχεία της προσωπικότητάς του, σε υλικά αγαθά ή σε ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς μέσα από την ζωή.

Ουσιαστικά κοιτά το μέσα του και γνωρίζει τι υπάρχει εκεί και ταυτόχρονα το έξω των άλλων, έχοντας άγνοια για τον εσωτερικό κόσμο τους. Όμως και οι άλλοι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Ένα χαμόγελο για παράδειγμα δε σημαίνει ότι χαμογελά και η ψυχή. Ό,τι παρουσιάζεται προς τα έξω μπορεί να είναι ψεύτικο. Οπότε τι νόημα έχει να ζηλεύει κανείς οτιδήποτε μόνο φαίνεται και πιθανόν δεν είναι.

Δε λαμβάνεται υπόψη πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και μοναδικός, μη συγκρίσιμος με κανέναν. Συνηθίζουμε, δυστυχώς, όλοι να περνάμε σε τέτοιες συγκρίσεις διαρκώς, ακόμα και όταν έχουμε γνώση. Πάντα κυριαρχεί και καθοδηγεί  ο φόβος μη τυχόν και φανούμε "λίγοι" σε σχέση με τους άλλους ή κατώτεροι των περιστάσεων.

Όποιος ζει με τη ζήλεια, ζει ψεύτικα, διότι προσπαθεί να υποκριθεί κάτι που δεν είναι, να κάνει πράγματα που δεν μπορεί να χειριστεί. Βγαίνει έξω από τη φύση του και το αποτέλεσμα είναι να μοιάζει τεχνητό κατασκεύασμα. Διαρκώς μιμείται και ανταγωνίζεται τους άλλους. Υποφέρει, ζώντας στην κόλαση.

Οι άλλοι δεν του φταίνε σε τίποτα, καθώς εισπράττουν κακία με πολλούς και διάφορους τρόπους είτε λεκτικά είτε έμπρακτα. Αυτός που ζηλεύει στην ουσία φτάνει να βασανίζει, εκτός από τον εαυτό του, και τους γύρω του.
Η κλίμακα της κακίας είναι εκτενής, αφού μπορεί να δηλώνεται για παράδειγμα στον εργασιακό χώρο, όπου ο ζηλιάρης θα βάζει συχνά τρικλοποδιές στη δουλειά εκείνου που έχει βάλει στόχο έως τη ζήλεια σε υπέρτατο βαθμό που οδηγεί ακόμα και στην καταστροφή περιουσιών ή χειρότερα στην αφαίρεση της ζωής κάποιου. 

Η ζήλεια στον έρωτα είναι ίσως η πιο δικαιολογημένη, πάντα μιλώντας για τη "φυσιολογική" και όχι εκείνη που διαλύει τις σχέσεις, αφού πρώτα έχει κάνει μαρτύριο τη ζωή όλων. "Φυσιολογική" με την έννοια ότι κανένας δε θέλει να χάσει με οποιοδήποτε τρόπο το ταίρι που αγαπά. Γενικά οι αιτίες της ερωτικής ζήλειας είναι θα λέγαμε δύο. Η  μία είναι η ανάγκη ελέγχου μην απατήσει και η δεύτερη είναι η έλλειψη αυτοεκτίμησης που εξωτερικεύεται με την κτητικότητα. Το θέμα είναι όλα αυτά να μην οδηγούν στη συσσώρευση θυμού, ο οποίος θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε βίαιες συμπεριφορές ή αυτοκαταστροφικές, ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός. Και οι δύο πλευρές - ζηλιάρης και αποδέκτης - μέσα από μια καθημερινή τέτοιου είδους πραγματικότητα εμφανίζουν στο τέλος άγχος και μελαγχολία, γιατί ο ζηλιάρης αισθάνεται έντονα την έλλειψη εμπιστοσύνης και ο άλλος την πίεση και τον εγκλωβισμό.

Για να αποφευχθεί η ζήλεια σε κάθε περίπτωση είναι καθοριστική η προσωπική εργασία που κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Να μεγαλώσει, να γίνει πιο αυθεντικός άνθρωπος. Να κοιτάξει μέσα του και να δει αυτό ακριβώς που είναι, να το αγαπήσει και να το σεβαστεί. Θα σταματήσει η κακία, όταν αρχίσει να μεγαλώνει τους εσωτερικούς θησαυρούς του. Μόνο τότε θα ανοίξει η πόρτα του παραδείσου και θα γλιτώσει από την κόλαση με τα βασανιστήριά της, όπως θα γλιτώσουν και οι υπόλοιποι που δε φταίνε. 
Εξάλλου, η πόρτα του παραδείσου ήταν πάντα ανοιχτή, αλλά δεν την έβλεπε.