Αδρανής ή εν δράσει; Διάλεξε...

Ακούω συχνά από ανθρώπους που συναναστρέφομαι να λένε και να ξαναλένε πως θα ήθελαν να κάνουν το ένα ή το άλλο, μα δεν μπορούν ή δεν τους γίνεται. Ε, και πολύ σωστά σκέφτεσαι ότι δεν είναι δυνατό να πετυχαίνουμε όλα όσα θα θέλαμε και ότι έχουν δίκιο να παραπονιούνται. Μέχρι εδώ καλά. Όμως όταν βλέπεις πως δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι γι' αυτό που επιθυμούν ή έχουν ανάγκη πραγματική, τότε αναθεωρείς. Και προσωπικά μου είναι κάτι γνώριμο όλο αυτό.

Παραμένοντας ο καθένας μας αδρανής δεν έρχεται τίποτε ουρανοκατέβατο να μας βρει. Α, καμιά φορά ίσως μας έρθει κάποια γλάστρα στην κεφαλή... Φυσικά, δεν ειρωνεύομαι, απλά αστειεύομαι, διότι όλοι μας λίγο έως πολύ στεκόμαστε με παθητικότητα απέναντι σε διάφορα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε. Εκεί αρχίζει λόγω της αδράνειας και ο φαύλος κύκλος των ενοχών, της αίσθησης ανικανότητας ή μη αξιοσύνης, της κακής τύχης, των δήθεν ανυπέρβλητων εμποδίων και άλλων πολλών δικαιολογιών μα παράλληλα και του άγχους για την κριτική των άλλων, που καταλήγει πάλι στην ακινησία.

Πολλές φορές συμβαίνει να είμαστε κατάκοποι είτε σωματικά είτε ψυχικά από την καθημερινότητα που φτάνει να μας "ξεζουμίζει", με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να κάνουμε ούτε ένα μικρό βηματάκι για το οτιδήποτε.και η μοναδική μας επιθυμία είναι να κοιτάμε το ταβάνι με βλέμμα απλανές. Έλα μου, όμως που σε κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται κάτι που ζητά επιτακτικά να σταθούμε όρθιοι και να "βουτήξουμε" στη δράση. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο, αλλά δεν είναι και το απόλυτο σκοτάδι. Είναι μια σκιά σε ένα φωτεινό τοπίο. Το παν είναι η αρχή, το σήκωμα από εκεί που καθόμαστε...

Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι να γνωρίζουμε πολύ καλά ότι κανένας δεν θα πράξει για εμάς, οπότε το επόμενο για να οδηγηθούμε προς αυτό που έχουμε ως υποχρέωση, ως ανάγκη ή ως επιθυμία είναι να βρεθούμε εν δράσει με ένα απλό πρώτο βήμα. Έχοντας υπόψη πως ό,τι κι αν κάνουμε είναι ωφέλιμο για εμάς και τη ζωή μας, όπως επίσης θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι άλλοι άνθρωποι που τα καταφέρνουν δεν τους είναι εύκολο μα στέκονται πιστοί στον στόχο και παραμένουν ανεπηρέαστοι από την οποιαδήποτε κριτική των γύρω τους.

Εν τέλει, εμείς αποφασίζουμε σε κάθε περίπτωση. Αν προτιμάμε την παθητικότητα, γιατί θεωρούμε ότι τόσες είναι οι δυνατότητες μας, είναι σεβαστό. Αν όμως δεν τη θέλουμε, αλλά πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε, τότε μόνο με την προσπάθεια θα μάθουμε (πώς αλλιώς;). Η είσοδός μας στη ροή της πραγματικότητας θα μας λύσει κάθε απορία. Κι ας μην ξεχνάμε ότι το λίγο θα φέρει το περισσότερο, το μικρό θα φέρει το μεγάλο, πάντα με αγάπη, με σεβασμό στον εαυτό μας και χωρίς να τον κρίνουμε. Όφελος θα υπάρξει έτσι κι αλλιώς.

Καλό μήνα!

 

Σίγουρα κάτι έχω να πω, αλλά... χμ!

Λένε ότι αυτές τις μέρες ο καιρός θα ψυχράνει πολύ και ο χιονιάς θα μας επισκεφτεί. Μπορεί να γίνει έτσι, μπορεί και όχι. Μια παγωνιά όμως τη νιώθει κανείς με κάτι "κουμπιά" που ετοιμάζονται να πατηθούν και να οδηγήσουν αυτόματα τον κόσμο στον όλεθρο. Έτσι, απλά. Όπως έτσι απλά σκοτώνονται τόσοι άμαχοι εδώ και πολύ καιρό. Έτσι, απλά, η πολιτική ζωή της χώρας μας πάει από το κακό στο χειρότερο. Οι πολιτικοί; Πιο ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες πεθαίνεις. Αρκεί η "δουλειά" να γίνεται. Έτσι, απλά. Μα, έτσι απλά, και οι πολίτες οφείλουν να θέσουν σε παύση τον ύπνο του δικαίου..., αν δε θέλουν να είναι εκείνοι οι φτηνές μαριονέτες, Να το αποφύγουν εντελώς δε γίνεται, όμως ας μην κρέμονται τρισάθλιες από τα σκοινιά τους. Είμαι σίγουρη ότι μπορούν... Έτσι, απλά!

Επαναλαμβάνομαι και το γνωρίζω, αλλά... Ας θυμηθούμε μια παλιά ανάρτηση, σχεδόν δέκα χρόνια πίσω (κλικ στον τίτλο):

Ο κήπος του προφήτη

Έπειτα από το "κλικ" στον τίτλο που πρότεινα, πάμε να δούμε κάποιες σκέψεις που μου έκαναν εμένα "κλικ" - για συγκεκριμένο λόγο η καθεμία. Το ότι τις παραθέτω εδώ δε σημαίνει ότι ταυτίζομαι με όλες. Μερικές με εκφράζουν κι άλλες με προβλημάτισαν:

"Τις επαναστάσεις δεν τις κάνουν οι πεινασμένοι, αλλά οι χορτάτοι που δεν έφαγαν τρεις μέρες."
Ανώνυμου

"Συχνά είναι πιο ασφαλές να είσαι αλυσοδεμένος από το να είσαι ελεύθερος."
Φραντς Κάφκα, 1883-1924, Τσέχος συγγραφέας

"Το μισό μιας νίκης είναι η επιλογή του πεδίου μάχης. Το άλλο μισό είναι η επιλογή της κατάλληλης στιγμής."
Jacques Deval, 1895-1972, Γάλλος συγγραφέας

"Όσο δεν μιλάς, εξουσιάζεις τη λέξη, αλλά μόλις φύγει από το στόμα σου, σε εξουσιάζει αυτή"
Αμπού Σακούρ, 10ος αιών, Πέρσης ποιητής

"Σε ό,τι αφορά την ηθική, γνωρίζω μόνο ένα πράμα: είναι ηθικό εκείνο ύστερα από το οποίο νιώθεις τον εαυτό σου καλύτερα και είναι ανήθικο, αν νιώθεις χειρότερα."
Ernest Hemingway, 1899-1961, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1954

"Άφησε τον κόσμο να ζήσει όπως αυτός διάλεξε και άφησε τον εαυτό σου να ζήσει όπως εσύ διάλεξες."
Ρίτσαρντ Μπαχ, 1936-, Αμερικανός συγγραφέας

"Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο."
Βόλφγκανγκ Γκαίτε, 1749-1832, Γερμανός ποιητής & φιλόσοφος



@ Μουσική πρόταση σε αυτή την ανάρτηση μία νέα τρυφερή δημιουργία από... μπαμπά και κόρη!

 

Υ.Γ. :
Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν ή επιλέχτηκαν (εικόνα, φράσεις, μουσική) με ό,τι μου έκανε "κλικ". Έτσι, απλά. Ένα "κλικ" δεν είναι όλα πια στη ζωή μας;

Γκρίνια ή πρόταση μίας σειράς της TV;

Στην προηγούμενη ανάρτηση γκρίνιαξα, όπως κάνω αρκετές φορές όταν καταπιέζομαι, στενοχωριέμαι ή αγανακτώ και θυμώνω με πολλά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας και στον κόσμο. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι και οι άλλοι βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο, οπότε δεν καταλαβαίνουν τη δική μου γκρίνια. Ο καθένας μας έχει την εντελώς προσωπική του ματιά απέναντι στα πράγματα. Το σημαντικό είναι να κάνουμε μία προσπάθεια να δούμε (όσο αυτό είναι δυνατό) τι βλέπει ο άλλος, ώστε έτσι να υπάρξει το πλησίασμα, το οποίο μπορεί να αποδώσει καρπούς εκατέρωθεν.

Μια και αναφέρθηκα στη διαφορετική ματιά, ας πάμε σε πιο ήρεμα νερά με  πρόταση μίας τηλεοπτικής σειράς, η οποία ρίχνει μια κάπως ιδιαίτερη ματιά στην κοινωνία της Σουηδίας. Δεν είναι εντελώς καινούρια, αλλά τη θυμήθηκα πρόσφατα μέσα από σχετική κουβέντα που είχα.

Πρόκειται για σειρά που έχει καθαρή ματιά, χιούμορ, εξυπνάδα, ζωντάνια, φρεσκάδα και σβελτάδα μα και ευαισθησία. Περνά μέσα από το χρυσό περιτύλιγμα της κοινωνίας όπου όλα είναι τακτικά και όλοι ακολουθούν (καταπιεσμένοι μεν αλλά ακολουθούν) την πολιτική ορθότητα. Σε οδηγεί να δεις τον άνθρωπο έξω από τα κλισέ, τις πρόχειρες ταμπέλες και τις προκαταλήψεις.  Όμως συμβαίνει με τρυφερότητα γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι άσπρο μαύρο. Παράλληλα θέτει προβληματισμούς για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την επιτυχημένη καριέρα και την ευτυχισμένη οικογένεια και φτάνει μέχρι και στην αποτυχία της επανάστασης των παλαιών γενιών απέναντι στην ολοκληρωτική κυριαρχία του καπιταλισμού αλλά και το ναζιστικό παρελθόν της Σουηδίας. Διαχειρίζεται αρκετά θέματα με εντελώς φυσικό τρόπο.

Όλα αυτά παρουσιάζονται χωρίς πομπώδες ύφος, σκοτεινά πλάνα ή σκληρές φάσεις αλλά με φως, απλότητα και πολύ χιούμορ. Πάντως, στις πρώτες σκηνές μπορεί να πει κανείς βλέποντας την πρωταγωνίστρια σε μία πολύ προσωπική στιγμή πως "καλά θα πάει κι αυτό"... μα όλα έχουν το νόημά τους και η συνέχεια αξίζει πραγματικά.

Δεν αναφέρω τίποτε ως προς την πλοκή, για να έχει ενδιαφέρον η παρακολούθηση επί της οθόνης!

Ωχ, ξέχασα να πω τον τίτλο... 😁 Πού πας, βρε Καραμήτρο; Ακολουθεί παρακάτω.

Έρωτας και αναρχία 

@ Γιατί ο έρωτας είναι αναρχικός και μερικές φορές "η αγάπη αμαρτία"(;)

 

 

Κι ο κόσμος έχει παρανοήσει...

Αρχικά αισθάνθηκα την παρόρμηση να γεμίσω τη σελίδα αυτής της ανάρτησης μόνο με τη φράση του τίτλου και τίποτε άλλο, ώστε να εκφράσω με εξίσου παράλογο τρόπο όσα εκτός λογικής συμβαίνουν σε τούτο τον κόσμο, από τα πιο κοντινά μας έως και τα κάπως πιο μακρινά. Δε θα αναφερθώ συγκεκριμένα, καθώς είναι τόσα πολλά πλέον που το γραπτό τελειωμό δε θα έχει. Ας σταθεί ο καθένας σε εκείνο που θεωρεί πιο παρανοϊκό από όλα κι αν το επιθυμεί το μεταφέρει σε σχόλιο.

Πάντως, η εσωτερική μου τάση είναι να μπορούσα σαν το άγριο άλογο να φύγω με τρομερό καλπασμό προς τα μέρη που δεν πατά άνθρωπος...

"Σφυρίζουν τα τραίνα
μια μεγάλη βουή απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα
χιλιάδες χέρια αδράχνουν και χτυπάνε τις καμπάνες
οι κουλοχέρηδες αρπάζουν με τα δόντια τους και τραβάνε τα
σκοινιά
οι γυναίκες αρπάζουν τα μωρά τους και τα σηκώνουν ψηλά
σαν λάβαρα
ο άνεμος φυσάει τα μαλλιά τους
ο άνεμος φυσάει και ξεδιπλώνει σαν σημαίες τα μαλλιά τους
θέλουμε να σπείρουμε
θέλουμε να υφάνουμε
θέλουμε να γεννήσουμε
ειρήνη
ειρήνη"

Απόσπασμα από το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου" του Τάσου Λειβαδίτη, του γητευτή του λόγου που με αρμονία συνδύασε τους δυο μεγάλους ορίζοντες της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι η καρδιά και η λογική. 

Όμως πια αυτός ο άνεμος που "φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου" είναι αποπνικτικός από την αποφορά.

Και μάλλον απόλυτο δίκιο είχε ο Νίτσε καθώς έλεγε: 

"Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας."