Να βρούμε τον βηματισμό...

Αφορμή για τα παρακάτω είναι το περίφημο βίντεο - τραγούδι των Λεωνίδα Μπαλάφα και Γιώργου Νικηφόρου Ζερβάκη με τίτλο "Να σταθώ στα πόδια μου" Αιτία όμως είναι οι σκέψεις και οι ανησυχίες που έχουμε όλοι για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Έτυχε να ακούσω το τραγούδι από κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό αρκετές  φορές πριν ακόμα κυκλοφορήσει το βίντεο και μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση από τον στίχο του και μόνο. Σίγουρα μου άρεσε πολύ το περιεχόμενο του βίντεο όταν το πρωτοείδα και συγχαίρω τους δημιουργούς για τη δουλειά τους, που πραγματικά με φοβερά εύστοχο και πολύ προσεγμένο στις λεπτομέρειες τρόπο έδωσαν το πλαίσιο της πραγματικότητας που βιώνουμε. Γεννήθηκαν όμως κι άλλες σκέψεις μετά από αυτό. 

Διαπιστώνω, μετά την θερμή ανταπόκριση που είχε αυτή η δημιουργική προσπάθεια, πόση ανάγκη έχει ο κόσμος να στηριχθεί ψυχολογικά, να πιστέψει ξανά στις δυνάμεις του, να βρει το κουράγιο να συνεχίσει έπειτα από την εξαντλητική αγωνία και τη διάψευση των προσδοκιών κι ελπίδων του μέσα στο καλοκαίρι. Σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους η τέχνη συμμετείχε εμψυχωτικά, προκειμένου να βρίσκει ο άνθρωπος ένα στήριγμα, για να προχωρά - ειδικά μέσω της μουσικής και του τραγουδιού, τα οποία μιλούν απευθείας στην ψυχή. Αυτό που με προβλημάτισε όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι πως για ακόμη μία φορά θα τονωθούμε λίγο και θα ξεχάσουμε ότι ο βηματισμός, που προτείνει το τραγούδι, είναι απαραίτητος στην πράξη και όχι σαν κάτι που απλά θα ονειρευόμαστε για μια ζωή. Όχι άλλες άσφαιρες τουφεκιές και μεγάλες κουβέντες του αέρα!

Τα πρώτα βήματα είναι ανάγκη να γίνουν με την έναρξη του εσωτερικού διαλόγου. Να πάμε πίσω και να δούμε όλα τα γεγονότα ένα προς ένα, να δούμε τις συνθήκες, να διαπιστώσουμε τα λάθη, τις εναλλακτικές που είχαμε - πάντα αυτές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάποιο υπολογίσιμο για την χώρα αποτέλεσμα και όχι σε ακροβασίες ή αερολογίες, να παραδεχτούμε τα δικά μας λάθη και να διακρίνουμε πού σταματά η δική μας ευθύνη και πού αρχίζει η ευθύνη των πολιτικών.  Δύσκολα πολύ τα πρώτα βήματα, όπως και για ένα μωρό. Συνήθως τα μωρά έχουν ένα χέρι να τα κρατά και να τους δίνει το κίνητρο να αυτονομηθούν, να σταθούν μόνα τους πια και να φύγουν μακριά από τον ενήλικα και από οποιοδήποτε "δεκανίκι". Όμως και τα παιδιά που δεν είχαν κάποιον στο πλάι τους να τους δείξει τον τρόπο περπάτησαν από ένστικτο, γιατί η φύση έτσι έχει σχεδιάσει για τον άνθρωπο. Μπορούμε, λοιπόν, να το πράξουμε. Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι είμαστε... να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να δούμε την αλήθεια του χωρίς αναστολές, χωρίς φόβο, με μια ειλικρινή ματιά επιτέλους και μακριά από την επιρροή κάθε "παπαγάλου" των ΜΜΕ και οποιασδήποτε ιδεολογικής μας τοποθέτησης. Η αλήθεια είναι πως τόσα χρόνια πλαδαρότητας δεν παλεύονται εύκολα...
 

Αν καταφέρουμε αυτό, τα επόμενα βήματα οδηγούν στη συνάντησή μας με τους άλλους και την ανταλλαγή ιδεών, απόψεων, προτάσεων με σκοπό τον σχεδιασμό αυτού που θα θέλαμε να βιώνουμε, πάντα με βάση τις συνθήκες που μας περιβάλλουν και όχι πάνω σε μια ονειρική κατάσταση, που θα παραμείνει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Φυσικά και δεν θα πάψουμε να ονειρευόμαστε - αλίμονο αν συμβεί αυτό, όμως το όνειρο σταδιακά μπορεί να πάρει σάρκα και οστά μόνο όταν εμπεριέχει έστω ίχνη πραγματισμού και παράλληλα η υλοποίησή του βασιστεί σε έναν καλό σχεδιασμό. Αναφέρομαι στην αυτοδιάθεση και την αυτοοργάνωση, που νομίζω ότι είναι ό,τι πιο ώριμο μπορεί να παρουσιάσει ένας υπεύθυνος πολίτης σε μια κοινωνία. Αν τα μέλη μιας κοινωνίας δεν έχουν βρει πώς θα ήθελαν να ζουν, τότε δεν έχουν κάτι χειροπιαστό και με επιχείρημα να διεκδικήσουν. Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, να μας δοθούν από άνωθεν τα πλαίσια της καθημερινότητάς μας, αλλά ας τα "ιχνογραφήσουμε" μόνοι μας.

Εδώ έχει γίνει κι άλλες φορές λόγος για το θέμα της αυτοκριτικής, της αυτοδιάθεσης και της αυτοοργάνωσης, για το ότι εμείς μπορούμε να είμαστε η σωτηρία μας, εκείνης που από συνήθεια και ευκολία ψάχνουμε να βρούμε σε κάποιους άλλους, παραμένοντας σχεδόν για τα πάντα αδρανείς κι έχοντας τη δικαιολογία της αποποίησης και μεταφοράς των ευθυνών.  Δεν θα σταματήσω να πιστεύω και να υποστηρίζω ότι είναι η μόνη λύση, για να βγούμε από τα αδιέξοδα, στα οποία έχουμε εμπλακεί.
Οι εκλογές που έρχονται, ή οι όποιες εκλογές, δεν θα μας λύσουν κανένα πρόβλημα, αν τα παραπάνω δεν μπουν σε λειτουργία. Αν έχουμε στον νου μας, για παράδειγμα, ένα κράτος με κύρια χαρακτηριστικά την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη και μια αποτελεσματική οργάνωση (που τόσο συχνά τα συζητάμε), είναι μια καλή βάση, για να ξεκινήσουμε την αναζήτηση πολύ συγκεκριμένων τρόπων ή μέσων, προκειμένου να το οικοδομήσουμε. Μάλλον στην φάση που βρισκόμαστε θα χρειαστεί να κάνουμε κι άλλο υπομονή μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να αναδυθούν νέα πολιτικά πρόσωπα, που θα αντιπροσωπεύουν έναν άλλο τρόπο σκέψης αρκετά διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει - μακριά από το βόλεμα, την εξυπηρέτηση με ανταλλάγματα, τη διαφθορά. Εξάλλου, οι πολιτικοί είναι κι αυτοί μέρος της κοινωνίας που καλούνται να εκπροσωπήσουν, προέρχονται από αυτήν και δεν φύτρωσαν ξαφνικά μπροστά μας, οπότε στην ουσία καθρεφτίζουν εμάς τους ίδιους. 

Αν θέλουμε, λοιπόν, άλλου είδους πολιτικά πρόσωπα στην εξουσία, θα πρέπει να τα δημιουργήσουμε εμείς  μεταβάλλοντας πρώτα τη δική μας σκέψη, στάση και δράση. Σίγουρα υπάρχουν ήδη ανάμεσά μας, αλλά για να τα αναγνωρίσει κανείς, πρέπει ήδη να έχει αλλάξει ο ίδιος, διαφορετικά δεν θα είναι σε θέση να τα διακρίνει ή να τα αποδεχτεί.
Δεν τολμώ να μιλήσω για άλλες, πιο προχωρημένες μορφές πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας, καθώς είμαστε πολύ μακριά από κάτι τέτοιο και φαντάζει εντελώς ουτοπικό - σαν να ζητάς από τον Κουασιμόδο να γίνει μανεκέν... Ακόμα και για το ξεκίνημα του βηματισμού, που έλεγα παραπάνω, διατηρώ πάρα πολλές επιφυλάξεις, τουλάχιστον για τις ημέρες που διανύουμε! Θεωρώ ότι απαιτείται χρόνος γι' αυτό, αλλά και θέληση. 
Επειδή όλα ξεκινούν από μια σκέψη και τροφοδοτούνται από την θέληση, αλλά και η θέληση οδηγεί σε επιτυχημένες διαδρομές μόνο μέσα από τη σκέψη θα πρότεινα να ακούγαμε και το παρακάτω τραγούδι!

 

Άλλη μια κατάσταση του κώλου...

Μια κι έχουμε βρεθεί εν μέσω άλλης μιας κωλοκατάστασης... - μάλλον δεν βγήκαμε και ποτέ - είπα ν' αφήσω τον ανεπανάληπτο Σουρή να μας τα πει και να μας κάνει να γελάσουμε (να κλάψουμε μαζί;) με τον άμεσο, σατιρικό του λόγο! Αυτός και ο Αριστοφάνης τολμούσαν να τα λένε όλα με το όνομά τους (κι ας μοιάζουν χοντράδες σε πολλούς) και σχεδόν πάντα τόσο εύστοχα, που παραμένουν διαχρονικά! Εξάλλου, θεωρώ ότι το πιο σοβαρό πράγμα μπορεί να ειπωθεί πολύ καλύτερα μέσα από τη σάτιρα ή το χιούμορ γενικά. Οι ουσιαστικά σοβαροί άνθρωποι και όχι οι σοβαροφανείς είναι όσοι δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν το έξυπνο χιούμορ ή ακόμα και τον αυτοσαρκασμό, για να μιλήσουν για σημαντικά θέματα.

@ Από σήμερα επιτέλους έχω μισερό υπολογιστή... αλλά και όποτε προλαβαίνω, θα είμαι εδώ!

Ἀρχηγοί

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.
Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.
Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα...
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.
Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.
Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.
Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.

 

Και να ήταν σαν κι αυτόν η κατάσταση που ζούμε... θα μιλούσαμε για μεγαλεία!!!

Ποίημα των οπισθίων

«Κώλοι πολλοί υπάρχουνε εις το ωραίον φύλλον, με σχήματα διάφορα σε μέγεθος ποικίλον.Κώλοι χοντροί, κώλοι λεπτοί, κώλοι απαλοί κι αφράτοι,κώλοι σα ζύμη μαλακοί και κώλαροι τριζάτοι,κώλοι σκληροί σαν πέτρινοι και άλλοι λαστιχένιοι, κώλοι δροσάτοι, τροφαντοί και κώλοι μαραμένοι, κώλοι μεγάλοι σαν βουνά και κώλοι μια χουφτίτσα,κώλοι που ' χουν κουνήματα και κάνουνε καπρίτσια
κώλοι σαν τάβλα επίπεδοι, κι άλλοι ψηλά βαλμένοι,κώλοι σαν φράπες τουρλωτοί και κώλοι κρεμασμένοι, κώλοι κομψοί, συμμετρικοί και περιποιημένοι
και κώλοι ασουλούπωτοι, «μπόγοι κακοδεμένοι» .Κώλοι σαν τριαντάφυλλο και κώλοι σαν αχλάδι,κώλοι που προκαλούν κλοτσιά κι άλλοι που θέλουν χάδι
Κώλοι σαν αλαβάστρινοι, που μοιάζουν με καθρέφτη
κώλοι που θέλουν φίλημα κι άλλοι που θέλουν νέφτι
κώλοι σπανοί, δασύτριχοι, κώλοι σαν κολλιτσίδες
και κώλοι που στενάζουνε από αιμορροΐδες.Κώλοι ακριβοί, κώλοι φτηνοί, μονάχα δυο παράδες
και κώλοι που προσφέρονται εις τους ..........ράδες (*λογοκρισία)
κώλοι «τοιούτων» , ευτραφείς, μοσχοπουδραρισμένοι,και κώλοι απλησίαστοι γιατ ' είναι λερωμένοι.Κώλοι αριστουργήματα, όλο καλλιγραφία
και κώλοι σαν της μυλωνούς την ανορθογραφία.Κώλοι που σε ζαλίζουνε σαν τους κρυφοκοιτάς
και που σε κάνουνε να λες.. «ή ταν ή επί τας» !Κώλοι οπού το βλέμμα σου δεν ξεκολλά ευκόλως
που τους θωρείς όταν περνούν κι αναφωνείς: «Τι κώλος!»

Η πιο άδολη αγάπη

 Σήμερα η Αρσινόη γράφει για τη μεγάλη της αγάπη και της οικογένειάς της. Μια αγάπη που δεν σε προδίδει ποτέ...

(Η φωτογραφία είναι του Massimo, για τον οποίο θα διαβάσετε παρακάτω. Η μουσική επιλογή είναι της Γλαύκης ως συνήθως. Όταν επιλέγει εικόνα και μουσική η Αρσινόη επίσης το αναφέρω.)

Εδώ και τριάντα χρόνια, πάντα στο σπίτι μας υπήρχαν σκυλιά . Ως έφηβη απέκτησα την πρώτη μου σκυλίτσα, όταν εκείνη αδέσποτη ακολούθησε το μικρότερο αδελφό μου. Οι γονείς μας, χωρίς να χρειαστεί να τους παρακαλέσουμε ιδιαιτέρως, συνηγόρησαν στην υιοθεσία της. Αυτή μεγαλώνοντας γέννησε. Το τελευταίο κουτάβι προθυμοποιήθηκαν να το πάρουν κάποιοι γείτονες μας. Μετά από λίγες ημέρες είδα τη μητέρα μου να επιστρέφει από κάποια δουλειά κλαίγοντας. Είχε περάσει έξω από το σπίτι των γειτόνων , άκουσε το κλάμα του κουταβιού, το οποίο είχαν παρατήσει στην ταράτσα. Το επόμενο πρωινό ,χωρίς δισταγμό , πήγε και το πήρε πίσω. Έτσι μέσα στο δυάρι της Κυψέλης τα σκυλάκια έγιναν δύο. 

Από το  δρόμο μαζέψαμε με τον μετέπειτα σύζυγό μου ένα ημίαιμο λυκοσκυλάκι. Αυτός ήταν και ο πρώτος κοινός μας σκύλος , σύντροφός  για πέντε χρόνια. Και οι δυο μου γιοι γεννήθηκαν με σκυλιά στο σπίτι. Τώρα μέναμε πιο εξοχικά και είχαμε και αυλή. Τα σκυλιά μας ήταν οι πρώτοι και καλύτεροι τους φίλοι. Τους έμαθαν να παίζουν , να αγαπούν τα ζώα και τη ζωή , να σέβονται κάθε έμβιο ον, να προστατεύουν τους πιο ανήμπορους, να επικοινωνούν ακόμα και χωρίς λόγια. Ο τελευταίος μας σκύλος μας συντρόφευε για δεκαπέντε χρόνια. Γεννήθηκε στην αυλή μας και εκεί θάφτηκε . Δεν ήταν δυνατό να τον αποχωριστούμε ούτε μετά το θάνατό του. Τόσα χρόνια κάθε μέρα ήταν η πρώτη μας καλημέρα, το πιο χαρούμενο καλωσόρισμα όταν γυρίζαμε στο σπίτι.  Ήταν η πιο γλυκιά ματιά όταν ήμασταν στενοχωρημένοι, το πιο αληθινό ευχαριστώ που τον αγαπούσαμε . Δεν ζητούσε τίποτε άλλο από αγάπη, όπως άλλωστε όλα τα σκυλιά. Εμείς του την προσφέραμε απλόχερα. Κι εκείνος ζούσε για μας. Έκανε ό,τι του ζητούσαμε ,προσπαθούσε να μας ευχαριστήσει με τη συμπεριφορά του,με ένα γλείψιμο-φιλί. Μας προσέφερε την πιο άδολη αγάπη, χωρίς ανταλλάγματα ,χωρίς δεύτερες σκέψεις , χωρίς να ζητά ανταμοιβή.  Ο θάνατός του ήταν πολύ δύσκολη κατάσταση για όλη την οικογένεια. Όσο κι αν είχαμε προσπαθήσει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι κάποια στιγμή λόγω ηλικίας θα μας αποχαιρετήσει, ο πόνος ήταν αβάσταχτος. Πιο πολύ για το δωδεκάχρονο γιο μου. Έλεγε και ξαναέλεγε ότι έχασε τον καλύτερό του φίλο. Κλωτσούσε τους τοίχους , τις πόρτες κλαίγοντας. Κοιτούσε συνεχώς τις φωτογραφίες που είχαμε βγάλει σε διακοπές με το Nabucco και δεν μπορούσε να το χωνέψει. 

 

Μείναμε χωρίς σκύλο για επτά μήνες. Νομίζαμε ότι κανείς άλλος δεν χωρούσε στην καρδιά μας. Σε όλους μας όμως έλειπε η παρουσία ενός σκυλάκου  που θα έπαιζε μαζί μας, θα τον βγάζαμε βόλτα, και πιο πολύ εκείνο το καλωσόρισμα με την ουρά να κουνιέται σαν τρελή και να ζητά ένα χάδι για να μας αποφορτίσει από όλες τις σκοτούρες, να πάρει το μυαλό μας από τις στενοχώριες. 'Ετσι αποφασίσαμε και υιοθετήσαμε έναν κούταβο , εντελώς διαφορετικό από το Nabucco, άσπρο, ενώ εκείνος ήταν μαύρος, ημίαιμο, ενώ εκείνος ήταν καθαρόαιμος. Αμέσως γέμισε το σπίτι μας χαρά. Με τα παιχνίδια του , το γλυκό του βλέμμα , το χοροπηδητό του έδιωξε τις μαύρες σκέψεις. Αυτός ,ο Massimo,είναι του γιου μου. Τον έχει ανάγκη  για να διώξει τη θλίψη του θανάτου. Τον αγαπάμε όμως όλοι. Κι όσο και να έχει δεσμεύσεις , υποχρεώσεις και τρέξιμο τώρα στην αρχή, το αξίζει με το παραπάνω. Και μαντέψτε όσο κι αν δεν μοιάζει με το Nabucco, είναι λες και είναι μετεμψύχωσή του , ήρεμος , καλόψυχος και ευγενικός.  Και κοιτάζει με το ίδιο βλέμμα!!!

Είναι κάποιες στιγμές

@ Η Αρσινόη θα σας κάνει συντροφιά θέτοντας τους προβληματισμούς της για την πολιτική κατάσταση τούτων των ημερών. Εύχομαι να υπάρξει γόνιμος διάλογος!

Εγώ δεν βρίσκομαι σε διακοπές, όπως κατά λάθος φαντάστηκαν κάποιοι φίλοι, γιατί δεν ήμουν σαφής στην προηγούμενη ανάρτηση. Επιστρέφω σε πάρα πολλές υποχρεώσεις, οπότε δεν έχω χρόνο για δικά μου κείμενα προς το παρόν. Θα τα πούμε στην πορεία. 

Εικόνες και μουσική επιλογή της Γλαύκης και πάλι... Κάποια στιγμή θα εξοικειωθεί και η Αρσινόη και θα κάνει τις δικές της προτάσεις! Την ευχαριστώ πολύ για την παρουσία της εδώ και συνεχίζουμε...

@ Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω κι εγώ για μια ακόμη φορά τη Γλαύκη για τη φιλοξενία της και ελπίζω να σας κάνω καλή παρέα με τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου ή με άλλα πιο ευχάριστα θέματα που θα ακολουθήσουν σε επόμενη ανάρτηση!

Είναι κάποιες στιγμές που, όταν πρέπει να πάρεις μια σοβαρή απόφαση και δεν έχεις ξεκαθαρισμένα μέσα σου τα πράγματα, νιώθεις το μυαλό σου να μπλοκάρει, να αρνείται να επεξεργαστεί τα δεδομένα. Σε αυτή την κατάσταση αισθάνομαι να έχω περιέλθει μετά την προκήρυξη των εκλογών. Στο δημοψήφισμα τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. ΄Εχουμε μπροστά μας να μας φράζει το δρόμο ένα μνημόνιο, μισητό, επαχθές χωρίς ελπίδα. Οι υποσχέσεις περί απομείωσης του χρέους μου φαντάζουν τόσο φρούδες ,κυρίως μετά τις αντίθετες απόψεις ΔΝΤ και Γερμανίας. Πολλές φορές στην ιστορία μας μεγάλες δυνάμεις, <<σύμμαχοι>> μας κατά τα άλλα, μας υποσχέθηκαν διάφορα, χωρίς να τα τηρήσουν , οδηγώντας μας στην καταστροφή. Γιατί όχι και τώρα; Τα μέτρα που μέχρι τώρα έχουν παρθεί από την κυβέρνηση και αυτά που θα ακολουθήσουν στα πλαίσια του μνημονίου κάθε άλλο παρά φιλολαϊκά είναι. Εξαιρώ τη ρύθμιση των 100 δόσεων , ασπιρίνη για τον καρκίνο, αφού δεν σκέφτεται κανείς πώς θα πληρώσουμε το φετινό και τους μελλοντικούς φόρους, καθώς επίσης και την κάρτα αλληλεγγύης. Κατά τα λοιπά rien du tout, που λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι. Επίσης επιβλήθηκε φόρος 23 τα εκατό στην εκπαίδευση από τον οποίο εξαιρούνται τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία και τα ξενόγλωσσα (γαλλικό, αμερικάνικο κολέγιο κλπ) ,που ζητούν ως δίδακτρα ένα σκασμό λεφτά και απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό, που όχι μόνο δεν έχει πληγεί από την κρίση, ίσως μάλιστα και να έχει ωφεληθεί. Τα φροντιστήρια όμως , στα οποία απευθύνεται ο μικρομεσαίος και ο φτωχός έλληνας πολίτης που κάνει απίστευτες θυσίες για να μορφώσει το παιδί του, εντάσσονται στο 23%. Αυτό είναι επιβεβλημένο από το μνημόνιο ή είναι αριστερή πράξη; Και πλείστα όσα.

Από την άλλη κανείς δεν θέλει μια αριστερή παρένθεση. Και είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν πρόλαβε να κυβερνήσει. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα κυρίως διαπραγματευόταν. Λες όμως, όλη η κυβέρνηση δεν ήταν στις Βρυξέλλες. Οι υπουργοί που έμεναν εδώ τι έκαναν; Γιατί δεν κυβερνούσαν; Να μας δώσουν δείγματα γραφής βρε αδερφέ ! Και όχι να ψάχνω να βρω αν υπάρχουν δευτερες σκέψεις στο μυαλό τους με στόχο την ελάφρυνση από αυτά τα δυσβάσταχτα μέτρα , την ανασυγκρότηση αυτής της διαλυμένης χώρας.
Από μικρή μου άρεσε το κόμικ Ιζνογκούντ του ραδιούργου που ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Απεχθάνομαι όμως τους Ιζνογκούντ της ζωής. Σε αυτόν δυστυχώς με παραπέμπει ο κύριος Λαφαζάνης. Δεν μπορώ να του διαγνώσω αγαθές προθέσεις και ιδεαλισμό αλλά μόνο υστεροβουλία. Παρόλα αυτά προσπαθώ να επεξεργασθώ , όσο μπορώ , γιατί δεν διαθέτω γνώσεις οικονομικών, και το ενδεχόμενο εθνικού νομίσματος.
Είναι κάποιες στιγμές λοιπόν που το θυμικό μάχεται με τη λογική.
Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να πεις το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι. Αυτές οι εκλογές είναι οι σημαντικότερες της μεταπολίτευσης και γι΄αυτό το βάρος στους ώμους των ψηφοφόρων είναι μεγάλο. Θέλει πολλή σκέψη το πράγμα!!! Το βάρος της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ πέφτει αποκλειστικά στους ώμους του Τσίπρα. Εκείνος πρέπει να μας ανοίξει τα χαρτιά του ,χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις . Να μας πει μια προς μια ποιες ήταν οι προτάσεις μας στη διαπραγμάτευση, ας έκλεισε. Εμείς θα καταλάβουμε... Επίσης να μας ενημερώσει τι θα γίνει αν δεν υπάρξει απομείωση του χρέους και να διαλύσει τα νέφη γύρω από το πρόσωπό του και την κυβέρνηση. Τέλος πως θα σταματήσει το ξεπούλημα της χώρας εναντίον του οποίου μαχόταν ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση έχει συνηγορήσει. Δεν θέλω να μου μιλήσει κανένας παρατρεχάμενος σφουγγοκολάριος. Και τότε θα αποφασίσω.

Συγχωρήστε μου το πρώτο ενικό! Δεν χρησιμοποιείται από υπέρμετρο εγωισμό ή ναρκισσισμό , αλλά για να καταδείξω την προσωπική μου κατάσταση και αγωνία. Περιμένω με λαχτάρα τα σχόλιά σας , μήπως και με βοηθήσουν να ξεμπλέξω λίγο τα πράγματα...