Δεν είχα σκοπό να γράψω σύντομα κάτι νέο, όμως με πυροδότησε κατάλληλα η συμπεριφορά συναδέλφων απέναντι σε καινούριο άτομο (πολύ νεαρής ηλικίας) στον χώρο εργασίας και μάλιστα είναι η πρώτη του φορά στον εργασιακό στίβο. (Στη συνέχεια δε θα αναφερθώ σε φύλο για λόγους διακριτικότητας, οπότε θα χρησιμοποιώ τη λέξη "άτομο" ή αντωνυμίες στο ουδέτερο πρόσωπο. Εξάλλου, δεν έχει καμία σημασία.)
Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, με το που συστήθηκε σε όλους, αρκετοί σχολίασαν αρνητικά και με κακεντρεχή τρόπο την εμφάνιση και τη στάση του με χαρακτηρισμούς όπως αυτό το "πράγμα", το "προβληματικό" και αναρωτιόντουσαν πώς είναι έτσι, πώς σπούδασε στη Νομική και θα αναλάβει καθήκοντα συμβούλου... Μου "ανάψαν τα λαμπάκια" (σαν τον φορτιστή του power bank) και φυσικά πήρα κάθετη θέση στις ηλιθιότητες και κακίες που ξεστόμισαν και επαναλάμβαναν με διαφορετικούς χαρακτηρισμούς καθημερινά μόλις το έβλεπαν!
Το νιόφερτο είναι εκ φύσεως συνεσταλμένο και άβγαλτο και σίγουρα αρχικά πολύ αγχωμένο, με αποτέλεσμα η παρουσία του να είναι κάπως άκαμπτη και ίσως για πολλούς παράξενη. Κάποιοι που το πλησιάσαμε περισσότερο με ευγένεια, χαμόγελο και νοιάξιμο, είχαμε απόλυτο δίκιο, διότι του δόθηκε η ευκαιρία να αισθανθεί πιο οικεία και να χαλαρώσει. Αποδείχτηκε σε ελάχιστο χρόνο ότι είναι πολύ ευγενικό και με μεγάλο ενδιαφέρον να μάθει και να ασχοληθεί με το αντικείμενό του δίχως χρονοτριβή ή οποιεσδήποτε δικαιολογίες.
Επαναλαμβάνω για άλλη μία φορά εδώ , ότι θα πρέπει ορισμένοι να μαζέψουν τα λόγια τους και τα χέρια τους από τη νέα γενιά! Να της επιτρέψουν να ανθίσει με τον δικό της τρόπο και μάλιστα μέσα σε τόσο σκατένιες συνθήκες, για τις οποίες δε φέρουν ουδεμία ευθύνη! Αρωγοί οφείλουμε να είμαστε στην κάθε τους προσπάθεια και όχι οι θεόρατες πέτρες που θα τις σέρνουν με τεράστιο κόπο όπου κι αν βρεθούν ή θα τους οδηγήσουν στην καθήλωση ή θα τους πάνε απευθείας στον πάτο του βυθού!
Αφιερωμένο το σημερινό (μαζί με το τραγούδι που ακολουθεί) σε εκείνους που βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, σ' εκείνους που χαρακτηρίζουν εύκολα, άκριτα και με κακία τους άλλους χωρίς να τους γνωρίζουν ή να θέλουν να τους μάθουν, σε εκείνους που ονομάζουν "τρελό", "φευγάτο" ή "ανώμαλο" όποιον δεν είναι στα μέτρα τους και δεν τον καταλαβαίνουν και δεν τους νοιάζει να το πράξουν!
Αφιερωμένο και στους φτηνούς πολιτικάντηδες αρκετών και διαφορετικών πολιτικών χώρων που κάνουν το ίδιο θεωρώντας τους πολίτες, επί σκοπού, ως άτομα με οριακή νοημοσύνη, για να γίνει η δουλίτσα τους κατά πώς τους βολεύει! Όπως και στους οπαδούς τους (μόνο με τέτοιους όρους μπορεί να μιλήσει κανείς για δαύτους) που λούζουν με αισχρά κοσμητικά επίθετα όποιον τολμήσει να εκφέρει διαφορετική άποψη!
Μια και για όλους εκείνους πολλοί άλλοι μοιάζουν σκουπίδια οπότε και ανάλογα τους συμπεριφέρονται, ε, έτσι θα πρέπει να απορρίπτονται στα σκουπίδια, και μάλιστα τα μη ανακυκλώσιμα, όσοι δρουν με αυτούς τους χυδαίους τρόπους! Σημειωτέον, ότι τους οφείλεται και μια κατάλληλη απάντηση πρώτα...!
"Επανάσταση" (σύμφωνα με το μουσικό κομμάτι), λοιπόν, πρώτα εσωτερική απέναντι σε κάθε αδικία και βρωμιά κι έπειτα με πράξεις και στάσεις μέσα στην καθημερινότητα!
Καλησπέρα Γλαύκη μου, αγκούγοντας το υπέροχο μουσικό σου θέμα των Muse, τους οποίους αγαπώ πολύ, έρχομαι να συνηγορήσω με τις σκέψεις σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔυστυχώς εξακολουθούμε, σε προνομιακούς κοινωνικούς-επαγγελματικούς χώρους, να κρίνουμε ανθρώπους με το κριτήριο του "φαίνεσθαι" και των εκάστοτε "πρωτοκόλλων" εμφάνισης, που λειτουργούν ως στερεότυπα δίκην εισητηρίων στην καθημερινή μας λειτουργία. Πρέπει να είσαι, να ντύνεσαι, να μιλάς, να περπατάς, να ...κουνιέσαι ...."έτσι", όπως ορίζει το πρωτόκολλο.
Είμαι περήφανος για την αντίδρασή σου απέναντι σε όλο αυτό και μπράβο.
Ανάσταση λοιπόν με το υπέροχο τραγούδι σου, καλή μου φίλη. Την καλησπέρα μου.
Καλά... στέκομαι στο "να κουνιέσαι" που είπες, γιατί φυσικά κι από αυτό έχουμε χαχαχα! Ξέρεις πόσες δουλειές γίνονται κυρίως με δαύτο!!!
ΔιαγραφήΣ' ευχαριστώ θερμά για όλα!
Ευτυχώς που υπάρχετε και εσείς, Γλαύκη μου! Η μακρόχρονη επαφή μου με κόσμο μου έχει δείξει ότι, δυστυχώς, ο κόσμος είναι γεμάτος κόμπλεξ. Και το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι τα κόμπλεξ τους δεν τα κρατάνε για τον εαυτό τους, τα βγάζουν στους άλλους. Και αν τύχει κάποιος να είναι ευαίσθητος, ή απλώς ευγενικός, είναι σαν το βούτυρο στο ψωμί τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω το "άτομο" να πατήσει σύντομα στα πόδια του και, επιπλέον, να κάνει τις σωστές επιλογές σε ανθρώπους, έτσι ώστε η εργασιακή του καθημερινότητα να είναι, τουλάχιστον, υποφερτή.
Φιλάκια πολλά
Του κομπλεξισμού το κάγκελο γίνεται τόσο στη δια ζώσης επαφή με τους ανθρώπους όσο και τη διαδικτυακή!
ΔιαγραφήΤο ελπίζω κι εγώ για το νεαρό μέλος του γραφείου, γιατί είναι κρίμα κι άδικο!
Σε φιλώ!
Γλαύκη μου υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια καλή μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛυπάμαι μόνο που εκείνοι που είδανε το άτομο και εξέφρασαν την γνώμη τους με τόσο άσκημο τρόπο, από ότι κατάλαβα, θα πρέπει να ξέρουν και δυο γράμματα...Κρίμα θα πω. Τίποτε άλλο! Σε χάρηκα σε αυτήν την ανάρτηση και την θέση που πήρες σε αυτό το θέμα. Ας είμαστε λίγο περισσότερο άνθρωποι με την έννοια αυτή.
Να είσαι καλά Γλαύκη μου και να καυτηριάζεις τα κακός κείμενα όταν συμβαίνουν. Αμαν πια ζούγκλα κατάντησε ο κόσμος ! Να προσέχεις! φιλιαααα!
Αμ τα γράμματα δε σώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δυστυχώς!
ΔιαγραφήΣ΄ ευχαριστώ πολύ, Ρούλα μου για τα γλυκά ου λόγια και το εύστοχο σχόλιό σου!
Δε θα πρέπει να σιωπούμε!
Φιλιά πολλά!
Οι συναδελφικές φωλιές είναι πάντοτε το χειρότερό μου. Είναι σπάνιο να πετύχεις υγιές περιβάλλον όπου θα υπάρχει ευγένεια, αλληλοϋποστήριξη κτλ. Θα πετύχεις τον κάθε κομπλεξικό, κουτσομπόλη και δεν ξέρω τι άλλο. Κατά καιρούς διαβάζω πολλούς που θέλουν ν' αλλάξουν εργασία ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Πόσο χειρότερο γίνεται, λοιπόν, για κάποιον που ξεχωρίζει από τη μάζα για τον όποιο λόγο; Λυπάμαι πολύ γι' αυτό το νέο παιδί. Δυστυχώς, θα πρέπει το ίδιο να γανώσει το στομάχι του για ν' αντέχει. Δεν πολυέχω ελπίδες για τους άλλους° θα συνεχίσουν να ξεσπάνε τα κόμπλεξ τους, τη μικρότητά τους και την άσχημη ζωούλα τους πάνω στους πιο εύκολους στόχους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για σένα, Γλαύκη μου, όαση το να βλέπεις ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με νορμάλ τρόπο σκέψης και ευαισθησία.
Το απόλαυσα το σχόλιό σου και δεν το κρύβω, γιατί έχεις απόλυτο δίκιο. Έτσι ακριβώς συμβαίνει σε πολλούς επαγγελματικούς χώρους. Πού να σου τύχει να είναι κομπλεξικός ο ανώτερος στην ιεραρχία από εσένα...! Δεν παίζει με τίποτα!
ΔιαγραφήΠροσωπικά μία φορά άλλαξα εργασιακό περιβάλλον, λόγω τριών συναδέλφων που δυσκόλευαν την καθημερινότητα όλων με τη δυστροπία και τη ζούρλα τους και διαφόρων κόμπλεξ που είχαν. Μικρή η ζωή και τα προβλήματα ποικίλα για να ανεχόμαστε διαρκώς την ηλιθιότητα των άλλων!
Σ΄ευχαριστώ πολύ!
Να είσαι καλά!