Ανακατεύοντας στίχους και στροφές...!

Είναι σου λέω παιδί,
κρυφοκοιτάει της ψυχής σου τα ανείπωτα.

Ο χρόνος είναι παιδί,
κλωτσάει μια μπάλα και τρέχει από πίσω της. 

Όσα ο χρόνος δεν μπορεί λένε τα φέρνει η στιγμή
Κι ότι ο κόσμος είναι αυτός που είναι, ζήτημα δικό σου
αν θα βουτήξεις στα βαθιά ή αν θα κοιτάς από μακριά
Έτσι κι αλλιώς ούτε κι εγώ ξέρω πως βρέθηκα εδώ,
σ' αυτή την άβυσσο μπροστά, τόσο κοντά, τόσο κοντά.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν νησιά στου χρόνου τον ωκεανό, 
τις κοιτάζω και απορώ, πάλι δεν καταλαβαίνω. 
Πώς χωράει τόση αγάπη σε μια εικόνα 
και με βρίσκει πάλι εδώ να κοιτάω το κενό που χορεύει ασημένιο. 

Απ' τη σιωπή ως την κραυγή, ελάχιστη απόσταση.
Μία ρωγμή και ξαφνικά γίνεται ο θόλος θρύψαλα.
Πέφτει κομμάτια τώρα εμπρός σου ο παλιός ο ουρανός. 

Θέλω να καθίσουμε μαζί
όλη νύχτα να κοιτάμε απ’ το μπαλκόνι 
μια πόλη που δε λέει να κοιμηθεί,
γιατί φοβάται να ξυπνήσει πάλι μόνη.

Ατσάλι και τσιμέντο κι όμως η άνοιξη 
θριαμβεύει μες στα μάτια που γελάνε.

Θέλω απόψε να έρθω να σε βρω,
μα φοβάμαι το κουδούνι να χτυπήσω.
Μη μου πουν ότι δεν έμενες ποτέ εδώ.
Κι επιτέλους ήσυχους να τους αφήσω.

Δεν πειράζει μου αρκεί, μου αρκεί που περιμένω.

Από τη γη στον ουρανό σε ένα δευτερόλεπτο.
Μες τον αιώνα μιας στιγμής μπορείς πια γύρω σου να δεις.
Όλα όσα μοιάζαν μακρινά και δυνατά τ’ αδύνατα.  

💥 Για ακόμη μία φορά έπαιξα με τους στίχους και τις στροφές τεσσάρων τραγουδιών με σκοπό να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό, φυσικά με το δικό του νέο νόημα. Μικρές παιχνιδιάρικες πινελιές είναι απαραίτητες επάνω στον καμβά της μουντής καθημερινότητας, διότι της χαρίζουν μια γλυκιά φωτεινότητα, όπως το χαμόγελο στα πρόσωπά μας!

💥 Ακολουθούν τα τραγούδια - όλα είναι του Παύλου Παυλίδη -  από τα οποία δανείστηκα τους στίχους και όποιος κάνει κέφι ας βρει από πού πήρα και τι...