Ο μικρός "αλητάκος"

Η φωτογραφία είναι του Robert Doisneau και θεωρείται από τα πιο διάσημα φιλιά στην ιστορία της φωτογραφίας.

Δεν πιστεύω στις ημέρες που μία φορά τον χρόνο είναι αφιερωμένες κάπου, κι αυτό διότι το θεωρώ λίγο υποκριτικό να θυμόμαστε όσα τις αφορούν μόνο για μια μέρα και τις υπόλοιπες να τα ξεχνάμε. Όμως επειδή έχω τιμήσει τον έρωτα επανηλειμμένα στην ζωή μου αλλά και μέσα από κείμενά μου, είπα σήμερα να μιλήσουν η μουσική και τα τραγούδια γι' αυτόν και να ξεφύγουμε λίγο από τα πολιτικά δρώμενα!

Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ  σε κάτι πιο ουσιαστικό, την αγάπη. Μέσα από μια παλιά κι όμορφη συνεργασία, που είχε τύχει υπέροχης φιλοξενίας και μεγάλης ανταπόκρισης από τους αναγνώστες!

Ας τον τιμήσουμε ελληνικά σήμερα με δυο τρυφερά τραγούδια από τους Χαϊνηδες! 

Αυτός ο μικρός "αλητάκος" είναι υπεύθυνος για τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας αλλά και τις πιο πονεμένες!

Με νοσταλγικό ύφος το επόμενο τραγούδι!

Ο έρωτας μπορεί να μας βρει παντού, ας μην το ξεχνάμε, και είναι πάντα καλοδεχούμενος! Μην του χαλάμε το χατίρι του μικρού "αλητάκου"! Τόσο κόπο κάνει ο καψερός!

Θάλασσά μου

Θάλασσά μου φουρτουνιασμένη
Εσύ, λιμάνι, φυλακή μου
Λίγες οι βαθιά αληθινές στιγμές σου...
Ως πότε θα στέκω εδώ άπραγη;

Να 'ξερα το πώς!
Αγωνία πάντα στην ψυχή και σύγχυση.

Τόλμη για ζωή είναι η ανάγκη!
Αν το συναπάντημα ερχόταν πιο νωρίς;
Ξέρω, ίσως τα μάτια να μη το διέκριναν μες στην ομίχλη.
Ίσως να το προσπερνούσα ως άγνωστο και να το απωθούσα.
Διάφανο τούτη τη στιγμή!
Έλεος όμως πια κανένα...
Ψηλαφίζω τη συνέχεια με μόνιμη συντροφιά την απουσία.
Ωφέλειες πολλές, πληγές άλλες τόσες!

            Για τα λιμάνια που γίνονται φυλακές μας!

Η αξία του ανθρώπου

Μια αναδημοσίευση από τον Πιτσιρίκο σήμερα. Κόλλησα με τον Πιτσιρίκο μου φαίνεται τώρα τελευταία... Μια επιστολή ενός δικηγόρου που ανάρτησε στην σελίδα του και έχει ενδιαφέρον.

Ανοιχτή Επιστολή στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξη Τσίπρα

Αρκετά ευρωπαϊκά συντάγματα μεταξύ των οποίων και το Ελληνικό, έχουν μια σχετικά ξεχασμένη διάταξη σχετικά με την «αξία του ανθρώπου» η οποία όμως έχει μια βαριά ιστορία πίσω της. Το άρθρο 2 του Ελληνικού Συντάγματος, το άρθρο 10 παρ. 1 το Ισπανικού Συντάγματος, το άρθρο 1 του Πορτογαλικού Συντάγματος και το άρθρο 41 παρ. 2 του Ιταλικού Συντάγματος αναφέρονται στην υποχρέωση του κράτους να προστατεύει την αξία του ανθρώπου, συχνά από το ίδιο το κράτος.

Αυτό ακριβώς το άρθρο και αυτήν ακριβώς την ιδέα περί «αξίας του ανθρώπου» επικαλούνται σήμερα δεκάδες χιλιάδες πολίτες που δεν μπορούν αντέξουν τα σοβαρά δημοσιονομικά βάρη (φόροι, τέλη, κοινωνικοασφαλιστικές εισφορές). Αυτό ακριβώς το άρθρο παραβιάζεται, όταν καταργήθηκε το αφορολόγητο υποχρεώνοντας τους φορολογούμενους να στερηθούν τα απαραίτητα προς διαβίωση για να πληρώσουν τους φόρους τους. Αυτό ακριβώς το άρθρο παραβιάζεται, όταν ασθενείς υποφέρουν επειδή δεν διαθέτουν ασφαλιστική κάλυψη λόγω ένδειας. Ακόμα και οι δικαστές στο Συμβούλιο της Επικρατείας θυμήθηκαν αυτό το άρθρο για να κρίνουν αντισυνταγματική την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν πληρώνουν το χαράτσι.

Αυτό όμως το άρθρο έχει τις ρίζες του εκεί που δεν μας πάει εύκολα το μυαλό: στο ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Δυτικής Γερμανίας του 1949. Η πρώτη παράγραφος του πρώτου άρθρου αναφέρει: «Die Würde des Menschen ist unantastbar» «Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη». Την συγκλονιστική ιδέα ενός κράτους που αυτοδεσμεύεται να μην προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την συνέλαβαν πρώτοι οι συντάκτες του Ομοσπονδιακού Συντάγματος της τότε Δυτικής Γερμανίας.

Όμως χρειάστηκε να πληρωθεί ένα τίμημα για να γεννηθεί στον κόσμο αυτή η ιδέα. Γεννήθηκε μέσα από το αίμα και την οδύνη που προκάλεσαν κράτη που δεν υπολόγιζαν καθόλου την αξία του ανθρώπου. Η φρικτή εμπειρία του ναζιστικού κράτους που θυσίασε την αξία του ανθρώπου στον βωμό της ιδεολογίας του, οδήγησε τους νικητές του Β’ παγκοσμίου πολέμου να θέσουν σαν σφραγίδα πάνω στο μέτωπο της νέας Γερμανίας την υπόσχεση να σέβεται την ανθρώπινη αξία. Οι συστάσεις των νικητών ενσωματώθηκαν στα πρακτικά της συντακτικής επιτροπής και στη συνέχεια κατέληξαν σε αυτή τη θεμελιώδη διάταξη του Γερμανικού Συντάγματος.

Βλέπετε λοιπόν ότι η ιδέα της μετατροπής «του απαραβίαστου της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» σε κανόνα δικαίου, όπως ενσωματώθηκε σε δεκάδες συντάγματα σε όλο τον κόσμο, γεννήθηκε στην Γερμανία εξαιτίας της πικρής ιστορίας του Ναζισμού.

Αυτήν ακριβώς την ιδέα, που γεννήθηκε ως «δικλείδα ασφαλείας» των νικητών του Β’ παγκοσμίου πολέμου κατά της ηττημένης ναζιστικής Γερμανίας, που αντιγράφηκε από δεκάδες συνταγματικούς νομοθέτες, την οποία σήμερα επικαλούνται στα δικαστήρια της Ελλάδος τα θύματα της οικονομίστικης αναλγησίας του μνημονίου,

αυτήν ακριβώς την ιδέα ζητάμε να θυμίσετε στους συνομιλητές σας στο Βερολίνο κάνοντας την εξής ερώτηση:

Εξακολουθεί να είναι απαραβίαστη η αξία του ανθρώπου;

Χρήστος Κλειώσης
δικηγόρος

'Eνας άντρας μια γυναίκα

Λάμπει η γυναίκα
μετά από την κάθε σου ματιά,
στο διάβα κάθε σου λέξης.

Γεννήθηκες για να κάνεις
το θηλυκό να μοιάζει με μουσική,
με λεπτοδουλεμένη χορδή στην πιο μελωδική κιθάρα.

Ήλιος του γαλαξία
που ονομάζεται Άντρας,
εκείνη, η μοναδική!

Της επιτρέπεις να σε παρασύρει,
να είναι εκεί, θεά του κυνηγιού,
θεά του νου και του κορμιού σου.

Ζεις για την ανάσα της,
φυλαχτό σου η μυρωδιά της σάρκας της
κι έξαψη ονείρου η συντροφιά της!

Για τους άντρες που ξέρουν ν' αγαπούν τη γυναίκα!

 

"Περί αλλαγών"

Σήμερα φιλοξενώ με πολύ μεγάλη μου χαρά στο Café την ποιητική συμμετοχή της αγαπημένης Σοφίας ΜΒ στο 6ο Συμπόσιο της μπουκλωτής, αεικίνητης και γνωστής-άγνωστης Αριστέας μας! Η Σοφία παραμένει δυστυχώς "άστεγη καταληψίας", όπως ήμουν κι εγώ πριν τρεις εβδομάδες, οπότε αυτή την φορά κάνει "κατάληψη" εδώ! Όταν σου έχουν προσφερθεί πολλά καλά, θέλεις να τα μεταφέρεις αλλού, γι' αυτό και τώρα έχω την πρώτη φιλοξενία με ανοιχτή αγκαλιά! 

Στο ποίημα της Σοφίας, εντελώς τυχαία, έδωσα την πρωτιά κατά την ψηφοφορία, για την ειλικρίνεια που εξέπεμπε, τον απλό, καθαρό και λιτό λόγο του, αλλά κι επειδή άγγιζε δικές μου σκέψεις και εξέφραζε μεγάλες αλήθειες! Όποιες αλλαγές κι αν αναγκάζεσαι ή επιθυμείςνα κάνεις, να μην ξεχνάς ποτέ να έχουν το χρώμα του εαυτού σου, αλλιώς θα τον μισείς για πάντα και οι άλλοι θα σε κοιτούν ως κάτι τρομακτικό!

Συγχαρητήρια, "συνάστεγη" φίλη κι άλλα τέτοια δημιουργικά!

Μπράβο και στο Αριστάκι για την άψογη διοργάνωση όπως πάντα και την θερμότατη αγκαλιά της προς όλους μας!

Περί αλλαγών

Ωραίο πράγμα η αλλαγή που έρχεται εκ των έσω!

Με σκέψη, μ’ αυτοκριτική ανοίγει νέους ορίζοντες,

έτσι καλύτερος να γίνεσαι με τα χρόνια…

Μα αλίμονο στις αλλαγές με βία που επιβάλλονται

και να προσαρμοστείς ζητούν για να επιβιώσεις.

Άλλος να γίνεις, ν’ αρνηθείς αρχές, αξίες, τρόπους,

για να κερδίσεις έπαινο ή αγάπη ή φιλία ή χρήμα και οφίτσια…

Μα προς Θεού! να μη σκεφτείς να τις αμφισβητήσεις

γιατί παρίας θα βρεθείς, μόνος και πεινασμένος.

Δύσκολο να διακρίνεις,

Όταν κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη,

αυτό που βλέπεις είσαι εσύ ή αυτό που οι άλλοι θέλουν;

Και ποιο απ’ τα δυο αντέχεις;

(Να απαντήσεις μη βιαστείς…στο βάθος ίσως να εκπλαγείς!)

  

Χωρίς μουσική στο Café δεν γίνεται, οπότε διπλή η προσφορά του καταστήματος σήμερα. Ένα μουσικό κομμάτι με τις αλλαγές, για τις οποίες μάς μιλάει η Σοφία κι ένα ακόμα που είναι η απάντησή μου! Ένας μουσικός διάλογος ας πούμε, για να το διασκεδάσουμε λιγάκι!

Αλλαγές, εσύ Σοφάκι; 

 

Η απάντησή μου... χεχε!

@ Παρέλειψα παραπάνω να πω ότι με την Σοφία έχουμε συνεργαστεί με επιτυχία στην περίφημη ανάρτηση "Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας"  στον "Πιο πιστό φίλο του σκύλου" της άλλης αγαπημένης φίλης, Πέτρας... Και "συνάστεγες" και ολίγον συνεργάτες! 

Σας ευχαριστούμε για την βόλτα!