Προβληματιζόμαστε "ατμοσφαιρικά"

Για να μην ξεφεύγουμε (εγώ και ο χώρος εδώ) από τις συνήθειές μας, προβάλλουμε συχνά κάποιους προβληματισμούς με συνοδεία μιας τελείως διαφορετικής ατμόσφαιρας από αυτή που αντικειμενικά θα τους ταίριαζε.

Έτσι, για να μη βαριόμαστε κιόλας...

Γύρω μας το χάος κι εμείς θεατές για ακόμη μία φορά...

Αυτό επιθυμούσαν πολλοί με πάθος και μάλλον το έχουν προς το παρόν (πάντα) επιτύχει!

Με δυο κουβέντες μπορεί κανείς να πει πλήθος πραγμάτων. Αυτό κάνουν όσα ακολουθούν...

"Δημοκρατία δε σημαίνει ότι η πλειοψηφία έχει το δίκιο. 

Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνά." 

"Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση."

                              Ουμπέρτο Έκο 

Κι επειδή πολλά που συμβαίνουν καθημερινά, στη χώρα μας και παραέξω, δεν είναι διόλου εύπεπτα και μας προβληματίζουν βαθιά, ας το κάνουμε πιο "ατμοσφαιρικά", μήπως χαλαρώσει και στη συνέχεια ίσως συνέλθει ο εγκέφαλος από τη γνωστική σύγκρουση την οποία υφίσταται κάθε τρεις και λίγο...!

Πολλή γοητευτική μουσική από τον Sam Cooke, που "οι ιστορικοί της μουσικής τον αναφέρουν ως τον πιο χαρισματικό τραγουδιστή της γενιάς του". 

Περισσότερες πληροφορίες εντός (κλικ)... 

Άντε, κι όποιος αντέξει στην όποια "παπαριά" σκάει επάνω μας ως πολίτες αυτού του τόπου. Λένε ότι αν δεν μπορείς να "κάψεις" κάτι που σου κάνει κακό και δε γίνεται να φύγεις μακριά, του επιτρέπεις να "καεί" από μόνο του... Γιατί θα "καεί" μέσα από το τεράστιο σφάλμα που κουβαλά και την αλαζονεία που το ενισχύει!

Μικρή ποικιλία, ίσως με κάποια σημασία

Στέκομαι σε τρία σημεία σε τούτη την ανάρτηση, μια μικρή ποικιλία, ίσως με κάποια σημασία, όπως λέει και ο τίτλος.

Το πρώτο είναι ένα μικρό βίντεο, που αξίζει να δει κανείς. Έχει σχέση με τη δύναμη των λέξεων στη ζωή μας...

Μπορεί να φανεί χρήσιμο στον καθέναν από εμάς για διαφορετικούς λόγους.

Τα επόμενα δύο σημεία είναι πάλι μέσα από τη μουσική και κάποιους στίχους που μου δημιουργούν άλλες παραπέρα σκέψεις... 

"Οι άνθρωποι με φοβίζουν περισσότερο 

από τον πόνο ξέρεις.

Ας μπούμε ξανά στη μάχη"

Εδώ μια επανάληψη, που ποτέ δεν πάει χαμένη...

"Για πάντα να πιστεύουμε ποιοι είμαστε

και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία"

Και θα πρόσθετα...

Διότι πολλοί θα ήθελαν να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.

Βολεύει.

Μουσική καρδιοκλέφτρα

Η μουσική είχε πάντα την ευχέρεια να μαγεύει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, να γητεύει θα λέγαμε, τον ακροατή (ανθρώπους και ζώα - από εκεί και η εικόνα...). Είναι δώρο αυτού του κόσμου, μέσα σε όλα τα στραβά και τα ανάποδά του, προς την ψυχή.

Ορισμένα μουσικά κομμάτια θα μπορούσε με άνεση, λοιπόν, κανείς να τα χαρακτηρίσει "καρδιοκλέφτες". Τέτοιου τύπου είναι για μένα αυτά για τα οποία έγινε και τούτη η ανάρτηση, διότι θεωρώ ότι τους αξίζει.

Το πρώτο αφορά στους μουσικούς του δρόμου, που συχνά πυκνά σταματάμε να απολαύσουμε ως ένα μικρό ευχάριστο διάλειμμα στη μονότονη πορεία μας σε κάποιο δρόμο της πόλης ή σε κάποιο σταθμό του υπόγειου. 

Γράφοντας μάλιστα μου ήρθε στον νου μια πολύ τρυφερή στιγμή κατά τη διάρκεια των εορτών, όπου περπατώντας σε ένα δρομάκι της Πλάκας μάς κέρδισε το γλυκό τραγούδι ενός καλλιτέχνη του δρόμου. Σταματήσαμε και γύρισα πίσω να του προσφέρω κάτι ως ευγνωμοσύνη γι' αυτό που ακούγαμε. Έμεινα έκπληκτη από το ειλικρινές χαμόγελο και το καθαρό βλέμμα που αντίκρισα, καθώς σταμάτησε να παίζει την κιθάρα του και να τραγουδά, προκειμένου να ευχαριστήσει με την καρδιά του, δίνοντας παράλληλα ευχές με τον πιο ευγενικό τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δεν έχω τρόπο να το περιγράψω, διότι δεν μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Το λέω αυτό, γιατί αρκετοί μουσικοί του δρόμου είναι συχνά αδιάφοροι ή θεωρούν δεδομένη την κίνηση που θα κάνει ο περαστικός.

Αφήνω την πολυλογία και πάμε για μουσική από έναν νέο καλλιτέχνη που ξεκίνησε από τον υπόγειο του Παρισιού. 

Τραγουδά και ταξιδεύεις...

Πάμε για άλλα τώρα, λίγο πιο συναισθηματικά και ρομαντικά!

Το επόμενο είναι πολύ διαφορετικό από γνωστότατο καλλιτέχνη, πολύ αγαπητό στην Ελλάδα, του οποίου η φωνή είναι ηηη φωνή! Αυτό που έχει καταφέρει με τη συνεργάτιδά του συνοψίζεται σε μία λέξη... μαγεία!

Θαυμάσιο ντουέτο με φανταστικές φωνές και απόλυτο ταίριασμα! Ας μην πω άλλα, καθώς τη μουσική απλά την αισθανόμαστε...

Το ίδιο μουσικό κομμάτι live στο Ηρώδειο! Κρίμα που δεν το είχα πάρει είδηση και το έχασα... Ευκαιρία σε όποιον αρέσει να το ακούσει άλλη μία φορά και σε ένα άλλο μουσικό περιβάλλον.

Τα δυο πόδια σε χωριστά παπούτσια...

Θα μιλήσουν σήμερα περισσότερο οι σκηνές που ακολουθούν από μια πολύ αγαπημένη ελληνική ταινία...

Η ατάκα "θα σου βάλω τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι" που ακούγεται εκεί λέει πολλά από μόνη της . Τα δυο πόδια είθισται να τακτοποιούνται με άνεση σε δυο χωριστά παπούτσια.

Αλίμονο σε εκείνον (εκείνη) που θα βρεθεί με τα δυο σ' ένα για χάρη κάποιου άλλου. Πολλοί άνθρωποι επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο απόλυτα πάνω στους άλλους και να κάνουν με ηρεμία τη δουλειά τους. 

Αυτός δε που θα την πάθει και θα βρεθεί σ' αυτή την ασφυκτική κατάσταση, εφόσον άφησε περιθώρια - συμβαίνει συχνά και για πολλούς και διαφορετικούς λόγους - καλό θα είναι να "δώσει τα παπούτσια στο χέρι" στον "εξυπνάκια" της κατάστασης...

Η συνάντηση κορυφής... το "σκληρό καρύδι" και... μάλλον εκεί θα έπρεπε να είχε μείνει...

Αμάν... αρχίζει η μεταμόρφωση, το ... σουλούπωμα!

Ρε πώς καταντάει ο άνθρωπος...

Εύκολο έπειτα να μπουν τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι...

Με χιούμορ πάντα για όλα!

Δεν αξίζει αλλιώς...

Και... μουσική ανελλιπώς!

Εδώ μερικές όμορφες αλήθειες σχετικές με το θέμα...