" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Κάπως έτσι τα είπε για τον άνθρωπο ο σοφός μας Καζαντζάκης...
Άλλα έχω ξεκινήσει να γράφω εδώ και μέρες, που έχουν μείνει στη μέση, και άλλα γράφω σήμερα εντελώς αυθόρμητα. Μετά από όσα παλεύουν να σώσουν οι άνθρωποι που ζητούν το έλεος το δικό μας και όλων των συνανθρώπων τους στην Ευρώπη και τον κόσμο, αλλά κι εμείς μαζί τους εδώ στον τόπο μας προσπαθώντας να απαλύνουμε τον πόνο της προσφυγιάς τους, αισθάνθηκα την ανάγκη να εκφράσω με δυο λόγια το πώς νιώθω για όλα αυτά. Θα σταθώ περισσότερο όμως σήμερα στις συγκινητικές προσπάθειες που γίνονται από μέρους των Ελλήνων τόσο καιρό σε πολλά μέρη τής χώρας μας και με αφορμή πάλι τη χθεσινή συνάντηση στο κέντρο της Αθήνας.
Έτσι, λοιπόν, η ελπίδα για την σωτηρία της αξιοπρέπειας του ανθρώπου δυναμώνει όλο και περισσότερο μέσα μας. Και όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ελύτης:
"Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις"
"Μέσα στη θλίψη της
απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι
κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να
εξουδετερώσουν τη φθορά."
Έχει μάθει το "καμαράκι" μας, εδώ και αιώνες, να δίνει μαθήματα ανθρωπιάς παγκόσμια χωρίς ανταλλάγματα, φτάνοντας πολλές φορές στην προσφορά μέσα από την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία. Πέρα από τις γκρίνιες για όλα τα στραβά μας, που μοιραζόμαστε συχνά - και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε με στόχο πάντα την βελτίωσή μας - είναι αντίστοιχα αναγκαίο και ωφέλιμο για τον ίδιο σκοπό να αναγνωρίζουμε και να προβάλλουμε οποιαδήποτε ομορφιά μας!
Και όλα αυτά γνωρίζοντας τη δύσκολη θέση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα...
Και συνεχίζει ο Ελύτης:
"Νικά η περήφανη καρδιά τα μαύρα σκότη."
"Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θά 'χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο."
Ένα ανεπίσημο καλωσόρισμα της Άνοιξης, μια και το επίσημο θα λάβει χώρα την 20η του Μάρτη!
Ένα νοσταλγικό καλωσόρισμα μέσα από τη μουσική παλιών αγαπημένων καλλιτεχνών... και μια δική μου μικρή δημιουργική απόπειρα με βάση κάποιους στίχους των τριών τραγουδιών, που ακολουθούν.
Αφιερωμένη στον καθέναν από εμάς, στην κοινωνία μας (την κοινωνία μας μέσα) και τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα"!
" Μην γυρίσεις, γιατί έχω βαρεθεί. Δε θέλω να εξηγώ. Πρέπει εσύ να διαλέξεις. Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε; Τα φέραμε από ’δω, τα φέραμε από ’κει... λόγια, λόγια, λόγια ψεύτικα! Άντε ξανά τα ίδια. Τα ίδια από την αρχή. Ανόητες αγάπες δίχως σκοπό!
Βάλε εσύ μια φωνή κι αν δεν είμαι εκεί, άνθρωπο να μην με λένε. Έχω αντέξει πολλά, δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει!
Σα δαίμονας να κουβαλάς του κόσμου τους χειμώνες κι αδύναμος να προσκυνάς αυτούς που σε ληστεύουν! Μοιάζουν οι δρόμοι με φωτιά... Με τυφλώνει το φως, με αρρωσταίνουν οι λέξεις. Μοναξιά μου όλα! "
Πολύ συχνά, εδώ και χρόνια, ακούμε πολλούς ενήλικες να παραπονιούνται ότι τα παιδιά δεν έχουν αυτοέλεγχο, δεν γνωρίζουν το "Όχι" ως απάντηση ή το θεωρούν ακόμα και παράλογο όταν κάποιος τους αρνηθεί κάτι που επιθυμούν, είναι επίσης απαιτητικά με ακραίο τρόπο ή θέλουν να τραβούν την προσοχή των άλλων κάτω από όποιασυνθήκη.
Οι παραπάνω συμπεριφορές δυσκολεύουν σε μεγάλο βαθμό την επαφή όσων έχουν αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση ή την εκπαίδευση των μικρών μας φίλων, ακόμα και την καθημερινότητα των ίδιων, αλλά το πιο σημαντικό από όλα και το πιο αρνητικό είναι οι επιπτώσεις που έχουν αυτές οι συμπεριφορές, όταν πια παγιωθούν, στην ενήλικη ζωή τους.
Ευθύνη για όλα αυτά έχουν κατά κύριο λόγο οι γονείς, οι οποίοι βάζουν τα θεμέλια στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών και στη συνέχεια οι εκπαιδευτικοί, που καλούνται να συμπληρώσουν ή στην καλύτερη περίπτωση να διορθώσουν το έργο των γονέων.
Ένα άρθρο - μέσα σε όσα είχα υποσχεθεί με θέματα που αφορούν στα παιδιά και τους γονείς - θεωρεί ως αιτία των συγκεκριμένων συμπεριφορών τους φιλελεύθερους γονείς. Θα πρόσθετα και τους φιλελεύθερους εκπαιδευτικούς ή άλλα πρόσωπα, που ασχολούνται με τη διαπαιδαγώγηση των μικρών υπάρξεων.
Είστε υπερβολικά ανεκτικοί και υποχωρητικοί με τα παιδιά σας και
αρνείστε να τους βάλετε όρια στο όνομα του φιλελευθερισμού; Ο
νευροψυχίατρος και ειδικευμένος σε θέματα συμπεριφοράς D.r David Sack,
μας λέει γιατί οι φιλελεύθεροι γονείς είναι εξίσου επικίνδυνοι με τους
αυταρχικούς! Ο γνωστός φιλελεύθερος φιλόσοφος Μοντεσκιέ έλεγε: «Ελευθερία δεν
είναι το να κάνει κανείς ό,τι θέλει αλλά το να μπορεί να κάνει
ό,τι πρέπει». Σήμερα πολλοί γονείς βασιζόμενοι σε μια λανθασμένη ή
ψεύτικη έννοια του φιλευθερισμού αναπτύσσουν μια υπερβολικά ανεκτική
συμπεριφορά προς τα παιδιά τους, με καταστροφικά –πολλές φορές-
αποτελέσματα.
Τα χαρακτηριστικά των φιλελεύθερων γονιών
Οι ανεκτικοί και φιλελεύθεροι γονείς
φοβούνται να υποστηρίξουν ανοικτά τις απόψεις και τα πιστεύω τους και
αποφεύγουν τη σύγκρουση με κάθε τρόπο.
Αισθάνονται αδύναμοι να εμποδίσουν την προκλητική συμπεριφορά των παιδιών τους και φτάνουν να την θεωρούν ένα αναγκαίο κακό.
Γιατί είναι λάθος
Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι οι γονείς του έχουν διαφορετικό ρόλο από εκείνο και ότι φροντίζουν για την ασφάλειά του.
Τα όρια χρειάζονται γιατί κάποιος οφείλει να είναι υπεύθυνος και να
φροντίζει τα πρέπει που είναι πιο σημαντικά από τα θέλω. Είναι πολύ
τρομακτικό για ένα παιδί να σκέφτεται ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος για
εκείνο σε ένα κόσμο που πιθανόν του φαίνεται τρομακτικός.
Όταν όλες οι επιθυμίες του παιδιού ικανοποιούνται ακόμα και εις βάρος κάποιου άλλου, εκείνο θεωρεί πως όλες οι σχέσεις λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο.
Αυτό θα του δημιουργήσει προβλήματα στη σύναψη φιλικών και ερωτικών
σχέσεων αργότερα, αφού κάθε φορά θα θεωρεί τις δικές του επιθυμίες
σημαντικότερες. Τα παιδιά που μεγαλώνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο συνήθως
καταλήγουν εγωκεντρικοί ενήλικες.
Αν οι γονείς κάνουν τα πάντα για να μην στεναχωρήσουν το παιδί του, αυτό λαμβάνει το μήνυμα πως δεν μπορεί να ανεχθεί την απογοήτευση και τη στενοχώρια.
Σε όλη λοιπόν την ενήλικη ζωή του θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να
αποφύγει συναισθήματα που θεωρεί ότι δεν μπορεί να αντέξει, όπως για
παράδειγμα να αποφεύγει το ρίσκο.
Ακόμα, με την υπερβολική ανεκτικότητα το παιδί δεν μαθαίνει ποτέ να θέτει όρια στον εαυτό του,
μια δεξιότητα που είναι σημαντική την περίοδο του σχολείου και φυσικά
στην ενήλικη ζωή του. Έτσι δεν αναπτύσσει αυτοπειθαρχία και δεν μπορεί
να εργαστεί πάνω σε στόχους, που θα το βοηθήσουν να έχει μια χαρούμενη
ζωή.
Με την συνεχή εκπλήρωση ακόμα και των πιο παράλογων επιθυμιών του, το παιδί δυσκολεύεται να αναπτύξει σεβασμό για τον εαυτό του. Η
εσωτερική ευτυχία έρχεται όταν κάποιος αποδέχεται τον εαυτό του στην
ολότητά του και κατανοεί και τα άσχημα συναισθήματά του, όπως τον θυμό,
τη στενοχώρια ή την απογοήτευση. Οι γονείς που αντιδρούν με τρόπο που
δείχνει ότι αποφεύγουν την «σκοτεινή» πλευρά του παιδιού του δίνουν το
μήνυμα ότι η πλευρά αυτή δεν είναι αποδεκτή. Έτσι το παιδί αισθάνεται
ότι δεν αγαπιέται ολοκληρωτικά.
Ο ανεκτικός τρόπος ανατροφής τελικά υποσκάπτει στη σχέση γονιού – παιδιού.
Όταν το παιδί δεν εμπιστεύεται τον γονιό του για να το βοηθήσει να
διαχειριστεί όλη τη γκάμα των συναισθημάτων του, δεν αισθάνεται δεμένο
μαζί του. Έτσι γίνεται πιο απαιτητικό και προκλητικό και αναζητά το ίδιο
όρια, αλλά και αποδείξεις ότι πράγματι το αγαπούν. Για τα παιδιά όμως η
προκλητική συμπεριφορά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ασυνείδητη
κραυγή αγωνίας προς τους γονείς του. Ζητάει το δικαίωμά του να
βοηθήσουν τη διαδικασία ανάπτυξής του. Δοκιμάζει τη σταθερότητά τους και
την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες. Έτσι θέλει να
εμπεδώσει μέσα του ότι ανήκει σε μια στέρεη και ασφαλή οικογένεια. Τότε
μόνο μπορεί να νοιώσει ήρεμο και ασφαλές ώστε να προχωρήσει στο δρόμο
της ανεξαρτητοποίησης του χωρίς το άγχος του αποχωρισμού και την αίσθηση
του αδύναμου.
Κλείνω την εβδομάδα με ακόμα μία ανάρτηση αφιερωμένη στις σχέσεις των ανθρώπων, ως συνέχεια του μικρού αφιερώματος στον έρωτα και την αγάπη. Λόγω έλλειψης χρόνου, για να γράψω κάτι δικό μου, αλλά κι επειδή βρήκα ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ, θα ήθελα να το μοιραστώ εδώ. Αφορά σε ένα θέμα επίκαιρο, που αντιμετωπίζουν πολλά ζευγάρια σήμερα και ειδικά τα πιο νεαρά. Ένα θέμα τροχοπέδη στην ζωή τους, αλλά είναι μόνο έτσι τελικά;
Πόσα ζευγάρια άραγε μπορούν να πουν την φράση "Είσαι τόσο κοντά μου και σε νιώθω τόσο έξω από εμένα";
Πιστεύω πάρα πολλά.
Σε αντίθεση με αυτό που λέει ο τίτλος του άρθρου: "Σε νιώθω μέσα μου και τόσο μακριά μου", το οποίο αναφέρεται στις σχέσεις εξ αποστάσεως.
Ας μην πολυλογώ, καθώς το κείμενο παρακάτω (μόνο με παραπομπή στην σελίδα) βλέπει από μια οπτική τις σχέσεις αυτές, την οποία δεν έχω συναντήσει κάπου αλλού ή δεν έτυχε να συζητήσω με κάποιον. Με βρίσκει όμως απόλυτα σύμφωνη.
