Φεγγάρι μου λαμπρό σε χώρο μοναδικό

Το τελευταίο ολόγιομο φεγγάρι των θερινών μηνών μπορεί να το θαυμάσει κανείς από όπου κι αν βρεθεί, όμως συνήθως είναι λατρευτό πάνω από το υγρό στοιχείο και εντελώς μαγικό, γεμάτο μυστήριο, μέσα σ' έναν αρχαιολογικό χώρο. 

Επιλέγει ο καθένας τον χώρο που τον εκφράζει περισσότερο ή εκείνον που του προσφέρεται πιο εύκολα.

Μεγάλη επιθυμία μου είναι να είχα τη δυνατότητα να δω την αυγουστιάτικη πανσέληνο από πολλούς αρχαιολογικούς χώρους του τόπου μας. Πέρα από το Σούνιο με τον Ναό του Ποσειδώνα, τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης και το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων όπου έχει τύχει να βρεθώ σε συνθήκη αυγουστιάτικης πανσελήνου, θα ήθελα πολύ να δω το ολόφωτο φεγγαράκι στους Δελφούς - που ξεχωρίζουν για μένα με διαφορά - και στην Κνωσό.

Εσείς ποιον χώρο θα επιλέγατε; 

Ή που έχετε βρεθεί και το απολαύσατε;

@ Ευτυχώς που έχουν δωρεάν είσοδο...

Εννοείται πως θα συνοδεύσω και τούτη τη φεγγαράδα με ιδιαίτερη μουσική, σαν να την άκουγε κανείς στον αγαπημένο χώρο που θα ήθελε να είναι... 

Γιατί "καράβια μοιάζουν οι ψυχές" που "στον χρόνο αρμενίζουν" και "τις νύχτες έχουν οδηγό τ' αστέρια που φωτίζουν" μα και το γλυκύτατο φεγγάρι.

"Ήσουνα φεγγάρι και ήμουνα πουλί, πέταξα ψηλά για να σε φτάσω", όμως υπάρχει η ανατολή...

Παπαδιαμάντης μοναδικός, από το παιδί... Μάλαμα!

Έτσι μας παίρνει το πρωί παρέα μ' ένα τσιγάρο και το φεγγάρι ακόμα να στέκει στον ορίζοντα πριν έρθει το φως του ήλιου να το σβήσει από τα νυσταγμένα μάτια μας... (ένα τραγούδι γραμμένο στη μνήμη του Μ. Λοϊζου)

Καλό υπόλοιπο θερινών ημερών!

Λίγα, ίσως χρήσιμα, από τον Μπρεχτ

Προς το παρόν, εκεί στα βραχάκια παρέα με άλλους λουόμενους ή με μόνη συντροφιά τη μοναξιά - όπως επιθυμεί ο καθένας - ας γίνουμε νοητικά συνοδοιπόροι με λίγα, ίσως χρήσιμα, λόγια και σκέψεις του Μπρεχτ. 

Λέω προς το παρόν, διότι σε κάποια επόμενη ανάρτηση θα σταθώ σε σκέψεις και λόγια μεγάλων δικών μας - και μοναδικών - δημιουργών της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Κάτι που θέλω από μέρες να κάνω, όμως για κάθε τι πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη διάθεση και φυσικά η πολύτιμη έμπνευση, μια και σε αυτή την φάση όλα είναι σε μορφή ιδεών σκόρπιων, που κόβουν βόλτες συχνά πυκνά μέσα στην πολυζαλισμένη μου κεφάλα...

Πάμε κι όπου μας βγάλει...

"Τι ωφελεί, χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά;"

"Με τι ασχολείσθε; ρώτησαν τον κύριο Κ.

Κι ο κύριος Κ. απάντησε:

Είμαι πολύ απασχολημένος,

προετοιμάζω το επόμενο λάθος μου." 

"Αυτοί που βρίσκονται ψηλά, θεωρούν ταπεινό να μιλάς για το φαΐ.

Ο λόγος: έχουν κιόλας φάει."

"Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι.

Φίλος σας είναι η αλλαγή, 

η αντίφαση σύμμαχός σας.

Από το τίποτα κάτι πρέπει να κάνετε, μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε.

Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το, και πάρτε αυτό που σας αρνιούνται."

"Εσύ, που είσαι αρχηγός, μην ξεχνάς πώς έγινες ό,τι είσαι, επειδή είχες αμφιβάλει για άλλους αρχηγούς.

Άσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς να αμφιβάλλουνε κι εκείνοι."

"Μη λες πολύ συχνά ότι έχεις δίκιο δάσκαλε!

Άσε να το δουν και οι μαθητές!

Μην πιέζεις πολύ την αλήθεια.

Δεν το αντέχει.

Άκουγε όταν μιλάς."

"Και, φυσικά, θα υπήρχαν και σχολεία στα μεγάλα κουτιά. Εκεί τα μικρά ψαράκια θα μάθαιναν πώς να μπαίνουν κολυμπώντας στο στόμα των μεγάλων καρχαριών. 

Θα χρειάζονταν, για παράδειγμα, γεωγραφία για να μπορούν να βρουν τους καρχαρίες που θα τεμπέλιαζαν κάπου εκεί.

Το κύριο μάθημα θα ήταν, φυσικά, η ηθική μόρφωση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν πως το σπουδαιότερο και ωραιότερο πράγμα για ένα μικρό ψαράκι είναι να προσφέρει τον εαυτό του χαρούμενα, και πως όλα πρέπει να πιστεύουν στους καρχαρίες και πάνω απ' όλα όταν λένε πως θα φτιάξουν ένα ωραίο μέλλον. Θα τα μάθαιναν ότι το μέλλον τους είναι σίγουρο μόνο εφόσον μάθουν να υπακούν."

"Μα δε θα λένε: Ήταν σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σώπαιναν οι ποιητές τους;"

Τελειώνουμε τη μικρή συμπόρευση με ένα μουσικό κομμάτι, εκεί στα βραχάκια..., που του ταιριάζει λίγο αλκοόλ και τσιγαράκι, για όσους φυσικά πάσχουν από αυτές τις αδυναμίες!

"Ανάσα" με Μάλαμα - Παπακωνσταντίνου

Μαγικά ελληνικά ηλιοβασιλέματα με σύγχρονη λαϊκή μουσική. Μοναδικοί στίχοι ψυχής και γλυκές μελωδίες ζαχαρώνουν μεμιάς την ατμόσφαιρα. Αγκαλιάζουν μελωμένα τον πυρακτωμένο ορίζοντα που υποδέχεται με ανακούφιση και θέρμη τον χορτασμένο από την ημερήσια γύρα του βασιλιά Ήλιο. 

"Σφιχτά κρατώ της λύπης μου το παγωμένο χέρι
μου λείπει η ανάσα σου και ποιος θα μου την φέρει" 

 
  

  

"Σ’ αγαπάω και σκορπάω και εξαφανίζομαι
σα βροχή στο πρόσωπό σου εξατμίζομαι"

 "όλου του κόσμου τ' ακριβά μοιάζουν με δηλητήριο"

"Άστρο θαμπό του πρωινού για χάρη σου αγρυπνούμε
και τούτη η μέρα ας μας βρει μ' αυτούς που αγαπούμε"

"Φιλί αμέθυστο", γιατί είναι πιο αληθινό κι αγνό από οποιοδήποτε μεθυσμένο. 

Κλείνει η ταπεινή μουσική βόλτα με μια υπέροχη συνομιλία, σαν την χαμηλόφωνη τρυφερή συνομιλία ενός ερωτευμένου ζευγαριού.

Στεκόμαστε να ατενίσουμε για λίγο τον ορίζοντα την ώρα του ηλιοβασιλέματος, στιγμή ανάπαυσης της φύσης και της ψυχής του ανθρώπου, στιγμή ελπίδας ότι η επόμενη θα είναι μια άλλη μέρα και η ζωή θα συνεχίζει τον αέναο κύκλο της για όλη την πλάση.

"Θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες";

Είπα να γράψω δυο "μαλακίες" (χαρακτηριστική λέξη των Ελλήνων - διόλου τυχαίο θα έλεγα), για να περάσει η ώρα. 

Μάλιστα, προτίμησα να αφήσω κάποιους δημιουργούς να τα πουν και να κάνουν έναν μικρό διάλογο παρά να αρχίσω τις δικές μου φλυαρίες και τη γνωστή γκρίνια, διότι αρχικά είχε γεμίσει το κεφάλι μου με μπόλικη λογοδιάρροια. 

Λίγα λόγια και καλά και όποιος θέλει να καταλάβει, θα καταλάβει. Όπως είπε χαρακτηριστικά μια μικρή αγαπημένη: "Μην προσπαθείς να πείσεις κανέναν. Όποιος δε θέλει να καταλάβει, δε θα καταλάβει ποτέ."

Οι παρακάτω μουσικές δημιουργίες, ποίηση και οι εικόνες τα λένε εξάλλου μια χαρά...

Η εικόνα συνοδεύει το μουσικό κομμάτι που ακολουθεί και μείνετε, αν το επιθυμείτε, συντονισμένοι...

 

Μαλακίες ως νεοέλληνες έχουμε κάνει όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Το ζήτημα είναι πόσο έχει γράψει το κοντέρ για τον καθένα, γιατί κάποιοι, πολλοί δυστυχώς, το έχουν τερματίσει εδώ και χρόνια.

Ο παλιός τα 'λεγε αλλιώς, όμως ποιος τον άκουγε; 

"Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο..."

Να τα ακούμε όλοι, μήπως κι "έρθει ανάποδα ο ντουνιάς". Λέμε τώρα!

"Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα", λέγανε και πάλι οι παλαιότεροι, όμως οι νεότεροι παραμείναμε "κουφά" κι άψυχα ντουβάρια.

Κάτι ήξερε ο Όμηρος που έβαλε τον Οδυσσέα να κάνει εκκαθάριση στο παλάτι του, καθώς ήθελε τον κόσμο του πίσω, εκείνον που του πήραν όσο ήταν απών.

Μια τέτοια εκκαθάριση έχει ανάγκη ο νους, η ψυχή, ο τόπος των Ελλήνων και κατ' επέκταση όλης της Γης.

Γιατί την εικόνα σου δε σεβάστηκα και δεν κράτησα και στη ζητιανιά την έδωσα...