Χαρά κι όνειρο η λαμπερή αγκαλιά του!

Αφιερωμένη ετούτη η ανάρτηση στην πανσέληνο του Ιουλίου, μια και έχω κάποια χρόνια να αναφερθώ με κάποιο τρόπο σ' εκείνη την πολυλατρεμένη και μοναδικά μαγευτική. Και όπως διάβασα κάπου, λένε πως η θάλασσα παίρνει τις λύπες όμως το φεγγάρι φέρνει τη χαρά!

Ας την τιμήσουμε, λοιπόν, με τρυφερές δημιουργίες τριών ξεχωριστών ποιητών μας, όπου ο καθένας τους μάς εισάγει ευχάριστα στην παραμυθένια ατμόσφαιρα του ολόφωτου ουράνιου σώματος που στέκει περήφανο στον νυχτερινό ορίζοντα για την ομορφιά, την ελπίδα, τα ταξίδια της ψυχής που προσφέρει και τις αναμνήσεις που πλάθει στη λαμπερή αγκαλιά του!

Το φεγγάρι απόψε 

Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό
θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι.
Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό
τρελό φεγγάρι.

Όλο θα σπάει το κύμα ρουμπινί
στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια.
Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί
δυο περιστέρια

Θ’ ανέβουν — ασημένια δυο πουλιά —
με φεγγάρι — δυο κούπες — θα γεμίσουν,
με φεγγάρι τους ώμους, τα μαλλιά
θα μου ραντίζουν.

Το πέλαγο χρυσάφι αναλυτό.
Θα βάλω τ’ όνειρό μου σε καΐκι
ν’ αρμενίσει. Διαμάντι θα πατώ
λαμπρό χαλίκι.

Το γύρω φως ως θαν τη διαπερνά,
η καρδιά μου βαρύ μαργαριτάρι.
Και θα γελώ. Και θε να κλαίω… Και να,
να το φεγγάρι!

                                             Κώστας Καρυωτάκης

Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού 

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει
ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια
τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι
που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον
ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να
βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κ’ ήτανε σαν αγάλματα μικρά
τής ερημιάς και τής γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες,
μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.»

                                                              Γιάννης Ρίτσος

Επτά νυχτερινά επτάστιχα 

VII

Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας
Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια
Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί
Ακούσιος καταρρέει
Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ’ το μελαγχολικό
Σιωπητήριο.

                                                      Οδυσσέας Ελύτης

 

@  Μουσικά ξεκινάμε με κάτι ήπιο και ρομαντικό για να περάσουμε σε κάτι πιο δυναμικό και παθιασμένο σαν τις διαφορετικές όψεις της σελήνης...