"Μια αναδιπλούμενη τάβλα, παρακαλώ!"

Κοιτάζοντας την εικόνα της ανάρτησης θα αναρωτιέται κανείς τι να έκαναν στα νιάτα τους άραγε εκεί στο ταπεινό τραπέζι ο David Gilmour και ο Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd ‎;‎ 

Μα φυσικά παίζουν τάβλι, το πασίγνωστο σε όλους και θορυβώδες επιτραπέζιο παιχνίδι! Βέβαια εκείνοι μάλλον παίζουν τη δυτική παραλλαγή του το λεγόμενο backgammon. Ένα παιχνίδι που η ιστορία μάς πάει πολύ πίσω στον χρόνο, καθώς υπήρχε με μια άλλη μορφή στην αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί και έχει πολυπληθές και φανατικό κοινό μέχρι σήμερα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ , μια και δεν πρόκειται σε τούτη την ανάρτηση να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και γενικότερα στην εξέλιξη του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Ήρθα για να γράψω πιο χαλαρά για τη σχέση μου μ' αυτό και να περάσουμε λίγη ώρα χωρίς προβληματισμούς και δίχως τα απίστευτα φορτία που κουβαλά έτσι κι αλλιώς η ψυχή μας. Εξάλλου αυτός δεν είναι και ο σκοπός του; Παίζεις και ξεχνιέσαι για λίγο, αποφορτίζεσαι.

Συχνά λέμε ότι οι ισχυροί του κόσμου ετούτου παίζουν ατέλειωτες παρτίδες σκάκι σε βάρος του, όμως αν το καλοσκεφτούμε, πιθανόν τον παίζουν στο τάβλι, αφού εκεί συνδυάζεται η στρατηγική και η τύχη. Στα ζάρια, λοιπόν, όλα!

Είπα να μην το σοβαρέψω, οπότε μαζεύομαι και συνεχίζω με πιο παιχνιδιάρικη διάθεση και γράφω όπως έρχονται στον νου μου. Να μην καταπιεζόμαστε κιόλας.

Γενικά τα επιτραπέζια παιχνίδια τα αγαπώ και σε κάθε ευκαιρία θα παίξω, όπως είχα πει σε μια παλιά ανάρτηση. Με το σκάκι δεν έχω ασχοληθεί (είμαι και ανυπόμονος άνθρωπος), γιατί δεν είχα ίσως το κίνητρο ή ανθρώπους να με παρακινήσουν. Δεν ξέρω. Το ίδιο συνέβαινε όμως και με το τάβλι για πάρα πολλά χρόνια. Το θεωρούσα αστείο και μου φαινόταν αδιάφορο. Ώσπου κάποια στιγμή έπαιξα για πρώτη φορά, σε πολύ μεγάλη ηλικία, παρέα με τον μπαμπά μου. Αυτό συνέβη σε μέρες διακοπών όπου πήρα τη θέση της μητέρας μου, για να μην τσακώνονται - είχαν ανάψει τα αίματα λέμε! Ξαναπαίξαμε τότε αρκετές φορές χωρίς να καυγαδίζουμε, γιατί το έκανα κέφι που μοιραζόμαστε κάτι εντελώς χαλαρό και αυτό είχε μεγάλη σημασία για εμένα.

Πέρασαν χρόνια κι εκείνος έφυγε από τη ζωή μας, οπότε μια μέρα πάλι σε περίοδο διακοπών πρότεινα στη μαμά να παίξουμε μια παρτίδα στη μνήμη του. Ε, αυτό ήταν! Το ευχαριστιόταν κάθε φορά τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να έχει από τότε καθιερωθεί ως κοινός χρόνος απόλαυσης και συνεύρεσης σε ώρα ξεκούρασης χωρίς καμία έγνοια, σα να σταματούν για λίγο τα πάντα. Οι άλλοι γελάνε μαζί μας, αλλά το χαίρονται κιόλας, καθώς εγώ μεταμορφώνομαι σε δεινό παίκτη καφενείου και φυσικά κάνω απίστευτη πλάκα! Εκείνη ήταν πάντα "παίκτρια" με όλη τη σημασία της λέξης ακόμα και στα άλλα επιτραπέζια που παίζει (και στα πιο απαιτητικά). Παίρνει το κάθε παιχνίδι σοβαρά. Εγώ πάλι παίζω για τη χαρά και δεν γκρινιάζω συνήθως ούτε κάνω ζαβολιές. 

Πάντως, ότι θα γινόμουν και ταβλαδόρος πίσω - πίσω ούτε που το φανταζόμουν ποτέ! :))) 

Ευτυχώς, λειτουργεί σε όλους θεραπευτικά για την ψυχή - όπως και τα περισσότερα παιχνίδια, μα για τους ηλικιωμένους διατηρεί και το μυαλό σε εγρήγορση... Εννοείται ότι δε συζητώ για το άγριο και ανταγωνιστικό παίξιμο των φανατισμένων παικτών ούτε βεβαίως για το παιχνίδι με χρηματικά στοιχήματα. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό, με το οποίο είμαστε δυο ξένοι, καθώς βλάπτει και όφελος μηδέν!

 

@ Ώρα της μουσικής... Εύλογα θα μπορούσα να επιλέξω τραγούδια των Pink Floyd, λόγω της αρχικής εικόνας του κειμένου, όμως υπόσχομαι ότι θα τα αφήσω για επόμενη ανάρτηση (κάτι έχω στον νου μου) και ακολουθεί ένα μουσικό κομμάτι με τίτλο "Ο θεραπευτής", που ταιριάζει για μένα εδώ.