Όλοι γνωρίζουμε ότι η τέχνη μέσα από όλες τις μορφές της έχει τη δύναμη μα και τα κατάλληλα εργαλεία να αποδώσει το βάθος των σκέψεων και πολύ περισσότερο των συναισθημάτων, που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση κάποιες στιγμές να εκφράσει με λόγια. Τούτο συμβαίνει όταν αυτά που μένουν ανείπωτα πληγώνουν. Όταν υπάρχει στην ψυχή "τραύμα" (συχνά συλλογικό κι όχι μόνο ατομικό), το οποίο δεν του είναι εύκολο να επεξεργαστεί. Τότε τον ρόλο του αναμεταδότη και εν μέρει λυτρωτή αναλαμβάνει η τέχνη και σε μεγάλο βαθμό η μουσική και το τραγούδι. Πόσοι καημοί, πόσος πόνος, αγωνία, ματαίωση μα και χαρά (για να μην είμαστε άδικοι) βρήκαν διέξοδο μέσα από αυτό το είδος της τέχνης σχεδόν από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη γη!
Με αυτό το σκεπτικό επέλεξα δύο μουσικά κομμάτια που δεν έτυχε να αναρτήσω άλλη φορά και ίσως αποτελέσουν αφορμή για μία ακόμη συζήτηση εδώ. Ίσως απλά μάς κάνουν μία πικρή υπενθύμιση της στείρας κατάστασης που ζούμε και πολύ περισσότερο μάς βάλουν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί τα πράγματα όχι μόνο δεν άλλαξαν μα έγιναν χειρότερα. Μήπως είναι καιρός να ψάξουμε άλλους τρόπους, αφού με τους ίδιους ή παρόμοιους το διαφορετικό ποτέ δε θα έρθει; Γίνεται να πηγαίνεις τυφλά προς το ντουβάρι που έχεις μπροστά σου και να πέφτεις διαρκώς επάνω του, πιστεύοντας πως θα το ρίξεις για να περάσεις ή θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας από την πορεία σου; Δε γίνεται ό,τι και να λέμε!
Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους. Όλα ξεκινούν από τα πιο απλά και καθημερινά, τα οποία βλέπουμε και δεν αντιδρούμε έως τα μεγαλύτερα όπου εκεί είναι αναγκαία η συλλογική προσπάθεια, στην οποία τελικά επιβάλλεται η συμμετοχή μας (αν επιθυμούμε το ντουβάρι να πάψει να είναι εμπόδιο) με όποιο τρόπο φυσικά μπορεί ο καθένας. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με την πάρτη μας (την αυτοβελτίωσή της και πολλά άλλα), όπως άριστα μάς το εμφύτευσαν το παραμυθάκι στον εγκέφαλό μας (που ούτε αυτό κάνουμε σωστά) κι ας πάψουμε να φοβόμαστε ακόμα και τον φόβο, διότι, ναι, φυλάει τα έρμα, όμως σε υπερβολική δόση φέρνει απάθεια, πλήρη αδράνεια και εν τέλει τα έρμα θα μείνουν ως έχουν και θα καταλήξουν έρμαια...
"Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ"...!
@ Τα τραγούδια θα πρέπει να τα ακούσει όποιος διαβάσει το κείμενο, καθώς οι στίχοι έχουν σχέση απόλυτη...
"Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα το μεγάλο συμπέρασμα, Γλαύκη μου. Σε μια εποχή, που όλοι παριστάνουν το "δεν ήξερα...", ή χειρότερα το "πού να τρέχεις τώρα...", η ρήση αυτή αποκτά μέγιστη ισχύ και σημασία, καλή μου φίλη.
Στη ζωή δεν γίνεται να θεωρούμε ότι θα μένουμε στην "απ΄έξω", χωρίς κόστος ή ευθύνες. Για τον απλό λόγο ότι η ζωή θα μας συναντήσει και θα απαιτήσει η ίδια από μας να σταθούμε απέναντι σε αποφάσεις. Αυτό είναι νόμος.
Πόσο όμορφα το βάζεις μέσα από τα εμβληματικά σου τραγούδια, τα οποία και ακούω.
Πάμε λοιπόν όρθιοι απέναντι στις επιλογές μας.
Καλή Σαρακοστή, καρδιά μου.
Κι εγώ θα έρθω να σταθώ σε αυτό που είπες: "...η ζωή θα μας συναντήσει και θα απαιτήσει η ίδια από μας να σταθούμε απέναντι σε αποφάσεις. Αυτό είναι νόμος."
ΔιαγραφήΜια μεγάλη αλήθεια, την οποία ξεχνάμε και το κόστος είναι στο τέλος υψηλό και όχι μόνο για εμάς τους ίδιους!
Όρθιοι και δυνατοί και για τις όποιες συνέπειες της στάσης και των επιλογών μας!
Αντεύχομαι, Γιάννη μου!
Αχ Γλαύκη μου και ούτε μια λέξη να μην έγραφες, τα είπαν όλα τα δύο τραγούδια, με τους δύο λατρεμένους μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕννοείτε ότι κανείς δεν πρέπει να μείνει αδιάφορος στο τι συμβαίνει σε αυτόν το τόπο. Αλλά δεν βλέπω να πολυσκοτίζεται ο κόσμος, αλλά και οι πολιτικοί, αφού έχει εξασφαλίσει ο καθένας την καρεκλίτσα του. Πες μου αν προτίθεται κάποιος να παρετηθεί με τόσα σκάνδαλα που ακούμε; ή είναι όνειρο θερινής νυκτός αυτό; Με θλίβει αφάνταστα το ότι ο κόσμος ζει στον κόσμο του! Η δύναμη δεν είναι μόνο στο χέρι μας, αλλά και στο μυαλό μας!
Να είσαι καλά Γλαύκη μου. φιλιαααα!🤗
Ρούλα μου, έχουν καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να σπείρουν τη διχόνοια και τη διάσπαση του κόσμου σε πολλές μεριές. Φυσικά με πολλά τεχνάσματα εδώ και πολλά χρόνια και τώρα ακόμα χειρότερα, χρησιμοποιώντας τα πιο ποταπά μέσα. Εννοείται ότι οι πολίτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, γιατί έτσι βρήκαν γόνιμο έδαφος για να γίνουν οι δουλίτσες τους.
ΔιαγραφήΗ δύναμη φυσικά είναι στο μυαλό μας και αυτό έχουν βάλει στόχο και επιθυμούν να ελέγχουν με κάθε τρόπο. Πλύση εγκεφάλου μέσω της προπαγάνδας και πολλών άλλων τρόπων...
Μέσα από τα σκοτάδια έρχεται στην ώρα του το φως. Κι αυτό είναι νόμος της φύσης, μα ίσως απαιτείται πολύς χρόνος κι όχι όποτε εμείς το ζητήσουμε.
Σε φιλώ!
Γλαύκη μου, είναι φορές που νομίζω πως, σαν κοινωνία, είμαστε πάνω στον Τιτανικό, βλέπουμε το παγόβουνο και η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ ουσιαστικός και καίριος ο προβληματισμός σου. Η τέχνη πράγματι λειτουργεί ως καθρέφτης, αλλά και ως αφύπνιση, πολλές φορές.
Νομίζω ότι το να ξεκινά κανείς από τη δική του βελτίωση είναι σωστό. Απλώς, επειδή ζούμε σε καιρούς με στρεβλή λογική, έχουμε χάσει το μέτρο και μαζί του το συλλογικό στοιχείο.
Σε ευχαριστούμε για τις όμορφες μουσικές επιλογές, με στίχους τροφή για σκέψη (ειδικά το δεύτερο), αλλά και για τις δικές σου σκέψεις φυσικά. Καλό ξημέρωμα.
Μαρίνα μου, μου άρεσε πολύ η παρομοίωση που έκανες εδώ! Εξαιρετικά ταιριαστή!
ΔιαγραφήΤην έχουμε ανάγκη αυτού του είδους την τέχνη και για τους δύο λόγους που αναφέρεις!
Εννοείται ότι είναι απαραίτητη η αυτοβελτίωση κι ας μην το έγραψα στο κείμενο (υπήρχε θυμός), όμως να μην γίνεται αυτοσκοπός. Βοηθάει πολύ στο να πλασάρεται ως κάτι τέτοιο, ώστε να μένει ο άνθρωπος περιορισμένος στον εαυτό του. Η ανάγκη είναι να γίνεται καλύτερος ως ενεργό μέλος της κοινωνίας σε διαφορετικά μάλιστα πεδία αυτής.
Σ' ευχαριστώ πολύ για τον όμορφο κι εύστοχο σχολιασμό σου!