Ραγίζει η καρδιά κι είναι χειμώνας...

Έφτασε η ώρα που θεωρητικά (μόνο) ολοκληρώνεται η περίοδος του χειμώνα, οπότε και οι ψυχές βρίσκονται στην προσμονή της επόμενης πιο ανθηρής και ευωδιαστής εποχής. 

Ας ετοιμαζόμαστε να τον αφήσουμε πίσω μας, διατηρώντας μέσα μας όσα έφερε μαζί του - όμορφα και άσχημα, καθώς όλα έχουν τη χρησιμότητά τους στην πορεία μας, όσο κι αν μας ζορίζει να αποδεχτούμε και να επεξεργαστούμε τα δύσκολα.

Αυτά τα δύσκολα και το πώς επιδρούν στην ψυχή μας θα μπορούσαμε εύκολα να τα παρομοιάσουμε με τον φυσικό χειμώνα. Γκριζάρει, παγώνει και πονά από το ψύχος ο εσωτερικός μας κόσμος, όπως τα φυτά την περίοδο αυτή του χρόνου, όπου σε κάποια πιο ευαίσθητα ραγίζουν οι βλαστοί και τα φύλλα τους και δεν αντέχουν. 

Αντίστοιχα, θα λέγαμε, ότι ραγίζει η καρδιά μας από καταστάσεις που βιώνουμε ή είμαστε θεατές τους μα και από συμπεριφορές των οποίων είμαστε αποδέκτες.

Σε ποιες περιπτώσεις ράγισε ή ραγίζει η καρδιά σας; 

 

Κι αφού ρωτώ, οφείλω να απαντήσω πρώτη...

Η ταλαίπωρη καρδιά ράγισε επανειλημμένα με την απώλεια αγαπημένων μου ανθρώπων είτε βιολογικά είτε συναισθηματικά, όπως ραγίζει και με κάθε τραγική απώλεια ανθρώπινων ζωών (που δεν έφταιξαν σε τίποτα). Όμως, ράγισε και ραγίζει κι έπειτα από πικρά λόγια κι άδικα ειπωμένα, καθώς πίσω απ' αυτά υπάρχουν τέτοιες σκέψεις από εκείνους που τα ξεστομίζουν, όπως και από συμπεριφορές που θεωρώ ότι δεν τις αξίζω ως άνθρωπος. Έδωσα μερικά ενδεικτικά παραδείγματα (που φυσικά τα συγκεκριμένα ισχύουν για όλους μας) από πολλά διαφορετικά που θα μπορούσα να αναφέρω.

 

@ Το τραγούδι που ακολουθεί κάποτε το είχα αξιοποιήσει σε ανάρτηση (δε θυμάμαι καν σε ποια...), όμως μου πρόσφερε την έμπνευση για τούτο το θέμα, οπότε το επανέλαβα!

 

Κι αυτή ήταν η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μου στο Δρώμενο της γλυκιάς μας Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...