"Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

Έπειτα από τις μέρες των εορτών, οι οποίες έχουν ως σημεία αναφοράς κυρίως την αγάπη, τη χαρά, την ελπίδα, τα οποία είναι πολύτιμα στη ζωή του ανθρώπου, σκέφτηκα να φέρω εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη με τίτλο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Δεν το έχω διαβάσει, μα βρίσκοντας αυτό το μέρος του στο διαδίκτυο μού προκάλεσε το ενδιαφέρον να το πάρω, αλλά πρώτα θα το μοιραστώ με τους αναγνώστες του ιστολόγιου, μια και έχει να δώσει πολλά και από μόνο του.

Το συγκεκριμένο έργο της συγγραφέως αναφέρεται στο σημερινό ανικανοποίητο του ανθρώπου, στην αέναη αναζήτηση της αγάπης και της πλήρωσης των κενών της ψυχής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών. 

 

Πάμε να το δούμε:

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…" 

 

Κι αυτά σε μια εποχή άγρια, όπου ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός, η ανωριμότητα, ο κυνισμός και γενικά τα κατώτερα ένστικτα έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό επίπεδο και όπως βλέπουμε συμβαίνει παγκόσμια από τον απλό πολίτη μιας χώρας έως τον πιο ισχυρό αρχηγό κράτους.

 

@ Μουσική επιλογή ένα νέο όμορφο τραγούδι του Γιώργου Περρή, που όταν το άκουσα μου θύμισε ως προς τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί το τραγούδι της Μποφίλιου :  "Το όνομά μου / Εγώ μεγάλωνα για σένα".