"Και η καρδιά σας, κύριε;"

Σε αυτή την ανάρτηση επανέρχομαι σε θέματα που αφορούν στην εκπαίδευση και ειδικότερα εδώ στη θέση του εκπαιδευτικού, όπως κατέληξε πλέον. Έφτασε να μοιάζει με αρλεκίνο στο παλάτι (χώρα) του παραλόγου, που όλοι απαιτούν από εκείνον να παίξει την παράστασή του όπως μόνο αυτοί επιθυμούν και όχι όπως λέει η συνείδησή του, η καρδιά του και ό,τι έχει ονειρευτεί για τον ρόλο του στην κοινωνία που υπηρετεί.

Αφορμή για τα γραφόμενα εδώ αποτέλεσαν τρία άρθρα που θα παραθέσω στη συνέχεια με παραπομπές στην εκπαιδευτική ιστοσελίδα που δημοσιεύτηκαν, μα και μέσα από όσα βλέπω αρκετά χρόνια να εξελίσσονται (όλο και χειρότερα) στον χώρο της εκπαίδευσης. Δε θα επεκταθώ με δικές μου θέσεις, γιατί τα άρθρα λένε ήδη πολλά, αλλά και για να μην κουράσω. Επίσης, στα σχόλια (αν υπάρξουν) δίνεται η δυνατότητα να γράψω όσα δεν θα ειπωθούν στο κείμενο της ανάρτησης, το οποίο βρίσκω ως διαδικασία πιο ενδιαφέρον λόγω της ανταλλαγής με τον κάθε αναγνώστη.

Το πρώτο άρθρο παρουσιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο το πώς βλέπει ο εκπαιδευτικός το έργο που έχει αναλάβει και εξηγεί στους μαθητές του γιατί το αγαπά. Φυσικά, αναφέρεται στους εκπαιδευτικούς που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν (και δεν είναι λίγοι). Έτσι, λοιπόν, "πρώτα αγαπάς, μετά διδάσκεις"...

Αν τα μάτια του εκπαιδευτικού είναι καθρέπτης, η φωνή του ποτάμι, το μυαλό του καράβι, τότε η καρδιά του τι είναι;

 

Όμως, τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει με σοφία, ψυχραιμία και ψυχική δύναμη είναι πολλά και ποικίλα στην καθημερινότητά του - αφού βέβαια έχει βρει σπίτι να μείνει και τρόπο να τα βγάλει πέρα οικονομικά (αφορά κυρίως νέους εκπαιδευτικούς)... Τα επόμενα δύο άρθρα δίνουν δύο από τα τόσα εμπόδια και τις δυσκολίες που θα βρεθούν σίγουρα στον δρόμο του με κάποιο τρόπο. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικά του κλίματος που επικρατεί στα σχολεία κυρίως τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου (ίσως και περισσότερα).

«Δεν αντέχω άλλο αυτό το σχολείο»: Όταν ο διευθυντής σκοτώνει τη χαρά της διδασκαλίας

 

Το τελευταίο άρθρο αφορά στους γονείς και το νέο "σπορ", στο οποίο επιδίδονται με πάθος χωρίς κανέναν σεβασμό πια ούτε προς το σχολείο ούτε προς τα ίδια τα παιδιά τους. Κι όλα αυτά λόγω της δικής τους ανικανότητας και κακομαθησιάς, θα έλεγα. Ευτυχώς, δεν ισχύει για όλους...μα για αρκετούς και εννοείται πολύ περισσότερους από ό,τι πριν κάποια χρόνια.

Γονεϊκό bullying: Ο αθέατος πόλεμος μέσα στα σχολεία

 

Κλείνοντας, θα πρόσθετα ότι όσα αναφέρονται στο πρώτο άρθρο με αντιπροσωπεύουν ως εκπαιδευτικό μα και τη στάση μου στον χώρο που επέλεξα να καταθέσω ψυχή και πνεύμα όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, τα άλλα δύο άρθρα παρουσιάζουν μια κατάσταση ασφυκτική, η οποία απλώνεται σαν επιδημία σε πολλές σχολικές μονάδες παράλληλα με ένα σωρό σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν, όπως τα παραμελημένα κτίρια, η έλλειψη προσωπικού, ο μη σοβαρός και με ουσία σχεδιασμός και πόσα άλλα...

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο εκπαιδευτικός, που αγαπά αυτό που έχει αναλάβει, μπορεί να τα καταφέρει σε όλες τις συνθήκες και να βγει νικητής μέσα από όλες τις αντιξοότητες (αποδεικνύεται μέσα από την καθημερινότητα αυτό), αλλά με τι κόστος τελικά...;