Όταν μπαίνει η Άνοιξη έχεις την αίσθηση ότι η ψυχή θα αισθανθεί την ανάταση, θ' ακολουθήσει την ροή της φύσης και θα παρασυρθεί σ' αυτή. Θ' ανοίξει κι εκείνη τα πορτοπαράθυρα να εισχωρήσουν οι θερμές ακτίνες του ζωοδότη ήλιου να κατακλυστεί από λαμπρό φως.
Όταν όμως δεν συμβαίνει αυτό, τι γίνεται; Όταν η φύση ξεκινά την μεγάλη της γιορτή, εσύ γιατί εξακολουθείς να διατηρείς πάση θυσία τον χειμώνα;
Μήπως δεν σ' αφήνουν; Μπορεί.
Μήπως βολεύεσαι; Κι αυτό μπορεί.
Μήπως περιμένεις κάποιος να βρεθεί και να σε απαλλάξει από την παγωνιά τού χειμώνα, χωρίς να κουνήσεις άλλο το δαχτυλάκι σου; Μμμ, ναι ίσως.
Έχεις μάθει στην ζωή ότι κανείς δεν σου οφείλει τίποτε. Γνωρίζεις ήδη από νωρίς ότι αν δεν δράσεις, δεν παλέψεις γι' αυτό που επιθυμείς κάθε φορά ή θέτεις ως στόχο, δεν θα σε βρει από μόνο του και δεν θα το έχεις. Εννοείται πως και να προσπαθήσεις δεν σημαίνει ότι θα το επιτύχεις, όμως έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου ότι δεν έχεις μείνει άπραγος. Έκανες ό,τι μπορούσες. Είχες την εμπειρία.
Υπάρχουν στιγμές ή χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες η παγωνιά του χειμώνα σε ακινητοποιεί. Αισθάνεσαι όπως οι πόες με όλο το φορτίο του χιονιού επάνω τους που ασφυκτιούν, δυσανασχετούν, πονούν και δεν αντέχουν αυτό το βάρος, το οποίο είναι δυσανάλογο της φυσικής τους κατασκευής. Μπορεί ν' αντέξουν, μπορεί όμως να παγώσουν οι χυμοί τους και να "καούν". Είναι θέμα κατασκευής, είναι θέμα τύχης (αν και δεν πιστεύω σ' αυτή).
Όλο το παραπάνω κάνει έντονα εμφανή την παρουσία του τις στιγμές που περνάς σε στοπ από το καθημερινό αέναο τρέξιμο και αναλογίζεσαι πόσα έχεις για να μάχεσαι. Νιώθεις το φορτίο τους λίγο παραπάνω σε βάρος από αυτό που θέλεις να σηκώσεις. Έπειτα από λίγο θα τα κλείσεις όλα εκείνα που αθροίζουν αυτό το βάρος στα "ντουλαπάκια" τους, ώστε να συνεχίσεις να πορεύεσαι όπως πριν.
Ένας τέλειος κύκλος με το ίδιο κέντρο, την ίδια ακτίνα και την ίδια περιφέρεια!
Εδώ και αρκετές ημέρες άλλα θέλω να γράψω, άλλα γράφω, διότι η διάθεση είναι κακή. Είναι όπως όταν χάνεις τη σειρά που είχες θέσει ως πορεία και πας όπου φυσήξει ο άνεμος. Δεν θα έγραφα δημόσια τις σκέψεις ετούτες, αν δεν γνώριζα ότι εκφράζω και πολλούς άλλους μέσα από τα λεγόμενά μου. Για να μην το πάω ακόμα πιο μακριά και συμπεριλάβω όλο το έθνος μας.
Μην μου δίνεται σημασία, αλλά να, είναι που μπαίνει η άνοιξη και δεν την ευχαριστιέσαι. Μια ανησυχία στο στομάχι, ένα κεφάλι πλήρες από σκέψεις που έχουν πάθει υπερκινητικότητα, υποχρεώσεις που απαιτούν την παρουσία σου (σώμα-πνεύμα), ε, και κάτι ιώσεις που χτυπάνε και φεύγουν - αλλά μην διανοηθείς να πέσεις...
Όλα αυτά, όταν μπαίνει η Άνοιξη...
@ Θα επανέλθω με κάτι χαλαρό. Η πολλή σοβαρότητα βλάπτει ίσως αμετάκλητα την υγεία. Άργησα να το μάθω.
