" Κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. " -
" Πόλεμος πατήρ πάντων " -
" ...τα εναντιόδρομα έχουν ενιαία φορά - από τα αντίθετα γεννιέται η ωραιότερη αρμονία " -
Ηράκλειτος
Το φιλί σου, σαν θρόισμα, σαν αεράκι, σαν άνεμος, θεριεύει στο γύρισμα του χρόνου δίχως ενδοιασμό. Τα δεσμά διαλύει κι ορθώνει ανάστημα θερμό το φιλί σου, σαν θρόισμα, σαν αεράκι, σαν άνεμος.
Σαν μαγνήτης φυσικός τον κόσμο έλκει σε κύκλο δυναμικό.
Τείχος το τείχος αποδομεί, σύνορο το σύνορο ενοποιεί, κι σαν αιώνιος, ατίμητος καταλύτης την απόσταση καταργεί που μοιάζει το φιλί ετούτο σπάνιο ελιξίριο ευεργετικό.
@ Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 32ο Συμπόσιο ποίησης της γνωστής και αγαπημένης "πυργοδέσποινας" της "γειτονιάς", η οποία δεν καταλαβαίνει τίποτα από κόπο και χρόνο, όταν είναι να προσφέρει στους άλλους! Οι υπόλοιπες συμμετοχές εδώ...
@ Η μουσική που ακολουθεί νομίζω ότι είναι απόλυτα ταιριαστή με τον ρυθμό και το ύφος του ποιήματος , αν και δεν αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για μένα (όπως είχε συμβεί άλλοτε), καθώς αργότερα σκέφτηκα να συνοδεύσω τη δημιουργική μου απόπειρα μ' αυτό.
@ Η εικόνα είναι δημιουργία του Julien
Nonnon «le_baiser».
💖 Οι ευχές μου για ετούτα τα Χριστούγεννα μέσα από ακόμη δύο ποιήματα του Βρεττάκου. Νομίζω δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτε άλλο, καθώς οι στίχοι τα λένε όλα!
Κι έφτασαν οι ημέρες που ο κόσμος βγαίνει στις αγορές για τα καθιερωμένα χριστουγεννιάτικα δώρα κι ας κόπηκε εδώ και χρόνια το δώρο στους μισθούς. Οι καταναλωτές δεν πρέπει να πάψουν να έχουν τον ρόλο τους, σταθερά και αμετάκλητα, πιστοί στον βωμό του κέρδους. Εξάλλου δεν τους ρώτησε ποτέ κανείς πώς τα βγάζουν πέρα ή αν επιθυμούν τη συμμετοχή στο καταναλωτικό πανηγύρι.
Αν δεν τα βγάζουν πέρα και το μαρτυρήσουν, θα γίνουν είτε θέμα για είδηση ψεύτικης ενσυναίσθησης και συμπόνιας από τα ΜΜΕ (για να υπάρχει, δηλαδή, κι ένα θέμα κοινωνικής ευαισθησίας) είτε θα διαστρεβλωθούν όσα μαρτυρούν, για να μην χαλάσει η επίπλαστη εικόνα της ευημερίας. Μα αν σου πουν ότι όλα είναι καλά, οφείλεις να συμφωνήσεις, ειδάλλως είσαι γραφικός, γκρινιάρης κι αχάριστος (Ε;. Ναι!).
Τώρα, αν δεν θέλεις να συμμετέχεις στο καταναλωτικό πανηγύρι (ακόμη κι αν έχεις μια κάποια οικονομική δυνατότητα), σε κοιτούν σαν να έπεσες με φόρα από τον Άρη! Πώς λέμε, αν δεν αγοράζεις, δεν υπάρχεις. Και καλά, να ακούγεται κάτι τέτοιο από όσους έχουν συμφέρον είναι αναμενόμενο και κατανοητό, όμως όταν το ακούς από ανθρώπους γύρω σου, ε, δεν είναι κι ό,τι καλύτερο.
Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι θα ειρωνευτούν, θα κοροϊδέψουν ή και θα δείξουν τη δυσαρέσκειά τους στην περίπτωση που λάβουν δώρο κατώτερο των προσδοκιών τους. Πιστεύουν, λανθασμένα για μένα, ότι η αξία ενός δώρου συνδέεται μόνο με το κόστος του κι όχι με το νοιάξιμο και την προσπάθεια του άλλου να βρει κάτι για να τους ευχαριστήσει ή να τους δείξει ότι τους θυμάται. Κίνηση αγάπης ή έστω συμπάθειας είναι και τίποτε άλλο.
Δυστυχώς, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ενώ δεν έχουν καλύψει τις ανάγκες του σπιτιού τους, τις υποχρεώσεις τους ή όσα άλλα οικονομικού περιεχομένου τρέχουν στη ζωή τους θα επιδοθούν σε αγώνα κρεπάλης μέσα από την αγορά ακριβών πραγμάτων για τον εαυτό τους μα και δώρων για άλλους. Θα μου πει κανείς, μα και τι με νοιάζει εμένα το πώς θα διαχειριστεί ο καθένας τα χρήματά του. Και δίκιο θα έχει. Όμως, δεν είναι εκεί το ζήτημα. Εννοείται πως ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να αποφασίσει σε ποιους τομείς θα δώσει προτεραιότητα στη ζωή του και θα κάνει το δικό του κουμάντο στα χρήματά του. Από την άλλη, δεν μπορεί να γκρινιάζει ότι μέσα στο δεκαπενθήμερο αδειάζει το πορτοφόλι και αρχίζει τη μουρμούρα, ενίοτε και την κλάψα. Μην πω ότι ζητά και δανεικά...
Και για να μη μακρηγορώ, θα έλεγα ότι άλλο είναι να θέλει κανείς ν' αγοράσει (ακόμη κι όταν δεν έχει πολλά) κάτι ακριβό σε κάποιον (και στον εαυτό του), γιατί γνωρίζει ότι το έχει ανάγκη, του αρέσει, έχει υποχρέωση ή εν πάση περιπτώσει, να κάνει βρε παιδί μου το κέφι του, κι άλλο είναι αυτός ο τρόπος να αποτελεί τη σταθερή του συμπεριφορά σε βάρος άλλων βασικών αναγκών.
Το δώρο δεν είναι αυταξία. Είναι ενδιαφέρον προς τον άλλο και μπορεί να πάρει πολλές μορφές, πέρα από τα συνηθισμένα ή εκείνα που μας υποβάλλουν οι αγορές και τα μέσα ενημέρωσης και διαφήμισης...!
Μάλλον όλα τα παραπάνω είναι λόγια "αιρετικά", μα υπάρχει κι αυτή η πλευρά των πραγμάτων...
Από τους παραπάνω στίχους του Νικηφόρου Βρεττάκου - τον οποίο συμπαθώ ιδιαίτερα - ξεχώρισα αυτούς:
"Εἰρήνη εἶναι ὅταν τ᾿ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ γίνεται ἔξω στὸ σύμπαν ἥλιος. Κι ὁ ἥλιος ψυχὴ μὲς στὸν ἄνθρωπο. "
"Πές τους ἀπὸ μένα, πές τους ἀπὸ τὰ δακρυά μου, ὅτι ἐπιμένω ἀκόμη πὼς ὁ κόσμος εἶναι ὄμορφος!"
Πιστεύω ακράδαντα ότι μέσα στη σκοτεινιά της ανθρωπότητας πάντα ανατέλλει ο ήλιος της ψυχής των ανθρώπων, που υπάρχει κρυμμένος κι έτοιμος να προβάλει όταν έρχεται η ώρα (ευτυχώς βλέπουμε τέτοια παραδείγματα από την ειδησεογραφία και την καθημερινότητα). Για τούτο τον λόγο (κι όχι μόνο) ο κόσμος είναι όμορφος.
Και παρόλα τα στραβά κι ανάποδα, ακόμη και τα τερατώδη που συμβαίνουν, ας δείξουμε σθένος κι ας προχωρήσουμε αξιοποιώντας ό,τι καλύτερο έχουμε μέσα μας προς τον κόσμο τον οποίο οραματιζόμαστε, ενάντια σ' εκείνον που βίαια μας επιβάλλουν.
