Από το "ένα" στην... "ημέρα του τρελού"

1η Απριλίου δημοσιεύεται αυτή η ανάρτηση, ημέρα κατά την οποία πήρα την πρώτη ανάσα και αντίκρισα το φως σε τούτο τον ψεύτικο κόσμο. Επετειακή μέρα για μένα, λοιπόν, μα και μέρα που έχει ταυτιστεί με το ψέμα, φυσικά με την καλή του έννοια (του πειράγματος). 

Πλέον θα μπορούσε να γιορτάζεται διεθνώς επίσημα και σοβαρά για την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, την ψεύτικη, ναι, αυτού του γεμάτου σαθρή αλαζονεία, βρωμιά και ασυδοσία. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε καθαρίσει μεγάλο μέρος του...

Έτσι, από "ένα", σύμφωνα με τον τίτλο του τραγουδιού που συνοδεύει το κείμενο, γίνονται "πολλά περισσότερα", έτσι ίσως γίνει κάποια μέρα και στον κόσμο. Όπως ο άνθρωπος (και όλα τα πλάσματα) έρχεται στη γη από "ένα" και εξελίσσεται σε "πολύ πολύ περισσότερα", σε μια ολότητα θαύματος.  

"Τα πάντα έρχονται από κάτι", ενώ "κανείς και τίποτα δεν έρχεται από το τίποτα" και "όλα ξεκινούν από το ένα". "Αρχικά όλα είναι στεγνά", μα "όταν οι σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν", τότε "έρχεται η πλημμυρίδα". Κι αυτό συμβαίνει στα πάντα... "Οι πέτρες από τη σκόνη", "η ποίηση από το καρδιοχτύπι", "η επανάσταση από τα όνειρα"! 

"Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, πολύ περισσότερα"! 

Ας θυμόμαστε πως όλα αρχίζουν από αυτό το "ένα"! 

Ας ξεμπροστιαστεί τούτος ο κόσμος κάποτε και να είναι Πρωταπριλιά, γιατί έτσι του πρέπει, να είναι η "ημέρα του τρελού" (όπως τη χαρακτηρίζουν)!

Χρησιμοποίησα ελεύθερα στίχους από το τραγούδι "One" της Νορβηγίδας τραγουδίστριας και συνθέτριας Ane Brun, το οποίο άκουσα στο ραδιόφωνο τις προηγούμενες μέρες και με έκανε να σταθώ. Προφανώς υπάρχει λόγος και επίσης αισθάνθηκα να με αντιπροσωπεύει αυτό τον καιρό!

"Μια αναδιπλούμενη τάβλα, παρακαλώ!"

Κοιτάζοντας την εικόνα της ανάρτησης θα αναρωτιέται κανείς τι να έκαναν στα νιάτα τους άραγε εκεί στο ταπεινό τραπέζι ο David Gilmour και ο Roger Waters των θρυλικών Pink Floyd ‎;‎ 

Μα φυσικά παίζουν τάβλι, το πασίγνωστο σε όλους και θορυβώδες επιτραπέζιο παιχνίδι! Βέβαια εκείνοι μάλλον παίζουν τη δυτική παραλλαγή του το λεγόμενο backgammon. Ένα παιχνίδι που η ιστορία μάς πάει πολύ πίσω στον χρόνο, καθώς υπήρχε με μια άλλη μορφή στην αρχαιότητα, αλλά εξακολουθεί και έχει πολυπληθές και φανατικό κοινό μέχρι σήμερα. Περισσότερες πληροφορίες εδώ , μια και δεν πρόκειται σε τούτη την ανάρτηση να αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και γενικότερα στην εξέλιξη του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Ήρθα για να γράψω πιο χαλαρά για τη σχέση μου μ' αυτό και να περάσουμε λίγη ώρα χωρίς προβληματισμούς και δίχως τα απίστευτα φορτία που κουβαλά έτσι κι αλλιώς η ψυχή μας. Εξάλλου αυτός δεν είναι και ο σκοπός του; Παίζεις και ξεχνιέσαι για λίγο, αποφορτίζεσαι.

Συχνά λέμε ότι οι ισχυροί του κόσμου ετούτου παίζουν ατέλειωτες παρτίδες σκάκι σε βάρος του, όμως αν το καλοσκεφτούμε, πιθανόν τον παίζουν στο τάβλι, αφού εκεί συνδυάζεται η στρατηγική και η τύχη. Στα ζάρια, λοιπόν, όλα!

Είπα να μην το σοβαρέψω, οπότε μαζεύομαι και συνεχίζω με πιο παιχνιδιάρικη διάθεση και γράφω όπως έρχονται στον νου μου. Να μην καταπιεζόμαστε κιόλας.

Γενικά τα επιτραπέζια παιχνίδια τα αγαπώ και σε κάθε ευκαιρία θα παίξω, όπως είχα πει σε μια παλιά ανάρτηση. Με το σκάκι δεν έχω ασχοληθεί (είμαι και ανυπόμονος άνθρωπος), γιατί δεν είχα ίσως το κίνητρο ή ανθρώπους να με παρακινήσουν. Δεν ξέρω. Το ίδιο συνέβαινε όμως και με το τάβλι για πάρα πολλά χρόνια. Το θεωρούσα αστείο και μου φαινόταν αδιάφορο. Ώσπου κάποια στιγμή έπαιξα για πρώτη φορά, σε πολύ μεγάλη ηλικία, παρέα με τον μπαμπά μου. Αυτό συνέβη σε μέρες διακοπών όπου πήρα τη θέση της μητέρας μου, για να μην τσακώνονται - είχαν ανάψει τα αίματα λέμε! Ξαναπαίξαμε τότε αρκετές φορές χωρίς να καυγαδίζουμε, γιατί το έκανα κέφι που μοιραζόμαστε κάτι εντελώς χαλαρό και αυτό είχε μεγάλη σημασία για εμένα.

Πέρασαν χρόνια κι εκείνος έφυγε από τη ζωή μας, οπότε μια μέρα πάλι σε περίοδο διακοπών πρότεινα στη μαμά να παίξουμε μια παρτίδα στη μνήμη του. Ε, αυτό ήταν! Το ευχαριστιόταν κάθε φορά τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να έχει από τότε καθιερωθεί ως κοινός χρόνος απόλαυσης και συνεύρεσης σε ώρα ξεκούρασης χωρίς καμία έγνοια, σα να σταματούν για λίγο τα πάντα. Οι άλλοι γελάνε μαζί μας, αλλά το χαίρονται κιόλας, καθώς εγώ μεταμορφώνομαι σε δεινό παίκτη καφενείου και φυσικά κάνω απίστευτη πλάκα! Εκείνη ήταν πάντα "παίκτρια" με όλη τη σημασία της λέξης ακόμα και στα άλλα επιτραπέζια που παίζει (και στα πιο απαιτητικά). Παίρνει το κάθε παιχνίδι σοβαρά. Εγώ πάλι παίζω για τη χαρά και δεν γκρινιάζω συνήθως ούτε κάνω ζαβολιές. 

Πάντως, ότι θα γινόμουν και ταβλαδόρος πίσω - πίσω ούτε που το φανταζόμουν ποτέ! :))) 

Ευτυχώς, λειτουργεί σε όλους θεραπευτικά για την ψυχή - όπως και τα περισσότερα παιχνίδια, μα για τους ηλικιωμένους διατηρεί και το μυαλό σε εγρήγορση... Εννοείται ότι δε συζητώ για το άγριο και ανταγωνιστικό παίξιμο των φανατισμένων παικτών ούτε βεβαίως για το παιχνίδι με χρηματικά στοιχήματα. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό, με το οποίο είμαστε δυο ξένοι, καθώς βλάπτει και όφελος μηδέν!

 

@ Ώρα της μουσικής... Εύλογα θα μπορούσα να επιλέξω τραγούδια των Pink Floyd, λόγω της αρχικής εικόνας του κειμένου, όμως υπόσχομαι ότι θα τα αφήσω για επόμενη ανάρτηση (κάτι έχω στον νου μου) και ακολουθεί ένα μουσικό κομμάτι με τίτλο "Ο θεραπευτής", που ταιριάζει για μένα εδώ.

 

"Ξύπνα" και... παίξε θαρραλέα κι έξυπνα!

Έλα πιάσε με ρωμαλέα απ' το χέρι ν' αγγίξουμε την κορυφή του ολόγιομου ανθού

Ξέχνα για λίγο το ανατριχιαστικό φάντασμα της έρπουσας δυστοπίας γύρω μας

Υποτελείς να νιώσουμε μόνο μιας ουτοπίας δικής μας ακατέργαστης μελωδίας

Προχώρα μαζί μα και πέρα από όλα όσα κατέληξαν ένα θαλασσωμένο χάλι 

Νότες παραζαλισμένης κι αλλόφρονος ζωής είναι, οπότε μπορείς κι αλλιώς; 

Αφουγκράσου την αγάπη να καλεί τ' όνομά σου πριν η άνοιξη το σκάσει κι έρθει ο μαρασμός.

 

Ξύπνα, λοιπόν, άνθρωπε και παίξε έξυπνα  για μία , καθώς άλλη ίσως δεν έχει!

(Η έμπνευση κατέφτασε φουριόζα μέσα από το "έξυπνα"  που εμπεριέχει επιτυχώς το "ξύπνα"!)

 

@  Η μουσική σε πολύ στενή σχέση με το κείμενο, σχεδόν ερωτική...

 

Κι αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στης Αριστέας τα "Ξυπνήματα" κι όχι τα... καμώματα!

 

Battle for the sun... but only with you!

Ασπρόμαυρη η εποχή με αρκετό γκρίζο απλωμένο σαν χοντροϋφασμένο σεντόνι σε όλη την πλάση, η οποία ενάντια σε τούτο το βαρίδι παλεύει να φορέσει την πολύχρωμη και ευωδιαστή φορεσιά της, αγωνίζεται να φέρει τη χαρά σε όλα τα πλάσματά της , όπως άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της. Ο ρόλος της συνδέεται απόλυτα με εκείνον του αφυπνιστή, που σκορπά απλόχερα γύρω του το γενναίο ξύπνημα και την καθολική αναζωογόνηση.

Εγώ πάντως ήρθα εδώ να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο ελαφρώς παράξενο, μα ούτως ή άλλως σε καιρούς παράξενους ζούμε και παντελώς στρεβλούς...! Γι' αυτό μην απορήσετε για το μοίρασμα λεκτικών χαστουκιών που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, καθώς δια μέσου αυτών θα επιδιώξω να ενεργοποιήσω ορισμένα πνευματικά ξυπνήματα απόλυτα αναγκαία... Πολύ θα ήθελα να είναι πραγματικά και σβουριχτά ετούτα τα χαστούκια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί ότι η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και πρέπει να πάρει άλλη ρότα! Όμως δεν είμαι τόσο βίαιος άνθρωπος, οπότε αρκούμαι να τα δώσω μέσω των λέξεων...

Δανείζομαι τους τίτλους των τραγουδιών που έπονται και τους χρησιμοποιώ ως έναυσμα... Όλα είναι του βρετανικού ροκ μουσικού συγκροτήματος Placebo.

Passive Aggressive είναι ο τίτλος του πρώτου μουσικού κομματιού. Σημαίνει "παθητικά επιθετικός", όπου θα έλεγα να σταματήσουμε να λειτουργούμε κάπως έτσι, αφού το μόνο που καταφέρνουμε είναι η πρόκληση κακού στον εαυτό μας. Είναι ένας τρόπος καθαρά αυτοκαταστροφικός, δίχως κανένα ανατρεπτικό - μα χρήσιμο - αποτέλεσμα στην κατάσταση που βιώνουμε. Επιτρέπουμε την εκροή δηλητήριου εσωτερικά μας και προς τους άλλους (ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κι εκεί εξαντλείται η όποια αντίδραση...)! Ενεργητικά επιθετικοί, λοιπόν, οφείλουμε να γίνουμε - με την καλή έννοια το επιθετικοί - αν θέλουμε να επιστρέψει η φύση στην καθορισμένη πορεία της, βοηθώντας την να απαλλαγεί από το βαρύ γκρίζο σεντόνι που την επισκιάζει.

Without You I'm Nothing  είναι ο τίτλος του δεύτερου (στο οποίο οι Placebo έχουν συνεργαστεί επιτυχώς με τον David Bowie). Σημαίνει ότι "χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα". Ας αναλογιστούμε επιτέλους την αποκλειστικά ατομική πορεία σε τι τέλμα μάς έχει φέρει και να επανεκτιμήσουμε την κοινή πορεία με τους άλλους για έναν σημαίνων σκοπό που μάς ενώνει! Ας το μεταφέρουμε αυτό στον διπλανό μας ως αναντίρρητη ανάγκη, προκειμένου να έχουμε δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα! Μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση "ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη" κι ας μη μας αρέσει να το ακούμε, καθώς είναι μια αδιάψευστη αλήθεια!

Battle For The Sun είναι ο τελευταίος τίτλος που μεταφράζεται ως "μάχη για τον ήλιο". Έτσι, με ενεργητική επιθετικότητα ή πιο σωστά με ενεργητική αποφασιστικότητα και δυναμισμό ας προχωρήσουμε παρέα μ' εκείνον (και όποιους άλλους) που καλέσαμε δίπλα μας (έπειτα από τη συνειδητή εξομολόγηση της αναγκαίας παρουσίας του στη ζωή μας), για να δώσουμε την περίφημη μάχη για τον ήλιο, που χρειάζεται απαρέγκλιτα η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της! Φυσικά, τη βαθιά και καθοριστική μάχη πρώτα πρέπει να τη δώσουμε με τον εαυτό μας ο καθένας, ώστε να νιώσουμε στο πετσί μας ότι δε χωρά ουδεμία υποχώρηση στην όποια αδυναμία μας ως άνθρωποι, που πιθανά θα έβλαπτε την κοινή προσπάθεια!

Αυτά τα ολίγα κι ας μοιάζουν τετριμμένα και ίσως γραφικά!

 

 

 

 

@ Και αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της αγαπημένης μας Αριστέας με τίτλο "Ξυπνήματα" !

 

Μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας

Έπειτα από τις αρχαίες βωμολοχίες της προηγούμενης ανάρτησης ήρθα να συνεχίσω εδώ με μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας, όπως αναφέρει και ο τίτλος, οι οποίες μπορούν άνετα να προκαλέσουν τον οποιοδήποτε να ξεστομίσει βρισιές όλων των ειδών. Είναι στιγμές που κανείς χάνει την ψυχραιμία του ακόμα κι αν είναι συνήθως υπομονετικός, ευγενικός και ψύχραιμος άνθρωπος.

Σκηνή πρώτη

Πρωινή ώρα (αρκετά νωρίς) πηγαίνοντας στην εργασία σου στέκεσαι σε στοπ σε κάποιον εσωτερικό δρόμο της πόλης, τον οποίο διασχίζεις καθημερινά και συμβαίνει το αδιανόητο... Το φορτηγό που στέκεται μπροστά σου ξεκινά να περάσει το στοπ για να συνεχίσει απέναντι, όμως το μετανιώνει δίχως εμφανή λόγο και κάνει όπισθεν μάλιστα με φόρα χωρίς να ελέγξει καν. Εσύ έχεις παραμείνει στη θέση σου (όπως όφειλες, για να ελέγξεις πριν προχωρήσεις) και δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις, φυσικά δεχόμενος μια γενναία σπρωξιά, για να τη θυμάσαι! Και... "γιατί ήσουν πίσω του", θα σε ρωτήσει ο οδηγός του φορτηγού!  Από τη μια είναι να γελάς κι από την άλλη να βρίζεις! Δυστυχώς η ζημιά ήταν μεγάλη και υψηλό το κόστος, αλλά, ευτυχώς, ο οδηγός κατανόησε άμεσα την ηλιθιότητα που έκανε, είχε ασφάλεια και έληξε ήπια η κατάσταση. Βέβαια, εσύ πληρώνεις την όλη ταλαιπωρία της επισκευής και των χρημάτων που θα προκαταβάλεις...

Σκηνή δεύτερη

Απογευματινή ώρα Σαββάτου βρίσκεσαι σε λεωφορείο γραμμής που εξυπηρετεί την περιοχή σου και κινείσαι σε γνωστή λεωφόρο και μάλιστα σε πολύ κεντρικό σημείο συμβαίνει ένα ακόμη απίστευτο συμβάν.  Στη στάση της πλατείας έρχεται ένας άνδρας στο παράθυρο και βρίζει ασύστολα έναν επιβάτη, ο οποίος κάθεται στα μπροστινά καθίσματα κοντά στον οδηγό. Ως συνεπιβάτης εκπλήσσεσαι στιγμιαία, αλλά δε δίνεις πολλή σημασία, γιατί βλέπεις ότι ο άλλος επιβάτης δεν ασχολείται (εξάλλου υπάρχουν αρκετοί διαταραγμένοι γύρω μας). Στο επόμενο όμως φανάρι, ένα μικρό κλειστό φορτηγάκι κάνει όπισθεν και κολλά σχεδόν πάνω στο λεωφορείο διακόπτοντας την κυκλοφορία. Από αυτό κατεβαίνει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα πλησιάζει στο παράθυρο του οδηγού και κάτι του λέει για τις πινακίδες του οχήματος του, για να τον απασχολήσει και ο άντρας της πηγαίνει ξανά στο παράθυρο του γνωστού επιβάτη και του ζητά επίμονα να κατέβει κάτω... Δε θα πολυλογήσω, καθώς δεν υπάρχει λόγος. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποση ώρα, ενώ το λεωφορείο ήταν πλήρες (μέχρι σκασμού) από κόσμο. Ζητάς από τον οδηγό να καλέσει την αστυνομία, για να παρέμβει και ότι είναι ανήκουστο να κρατούνται "όμηροι" μιας  παλαβής κατάστασης τόσοι άνθρωποι κι εκείνος να στέκεται σαν χαζός και να μη ξέρει τι να κάνει... Από το πλήθος του κόσμου αντιδρούν ακόμη δύο άτομα και οι υπόλοιποι "μούγκα"! Ένας από αυτούς (ψηλός μπρατσαράς) κατέβηκε να διαπραγματευτεί με το ζευγάρι, μήπως και ομαλοποιηθεί η κατάσταση... Αφού η "ομηρία" είχε συνέχεια, κατεβαίνεις και πας με τα πόδια έως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό αναθεματίζοντας για την ηλιθιότητα που βιώνεις (από τους εμπλεκόμενους και τον οδηγό), την απραξία του κόσμου μα και τη δική σου ίσως ατολμία να καλέσεις την αστυνομία και να αναφέρεις το περιστατικό! Μα στην Ελλάδα ζεις και θα βρεθείς εσύ μπλεγμένος κι όχι αυτοί που το προκάλεσαν...

Σκηνή τρίτη (πιο λάιτ;)

Κάνεις τον συνηθισμένο γρήγορο περίπατό σου σε ήσυχο μέρος της πόλης σου και βλέπεις στη διαδρομή μια νεαρή μητέρα  να σπρώχνει το καροτσάκι του παιδιού της κοιτώντας χωρίς διάλειμμα το κινητό της. Και λες τώρα θα πέσει σε κανένα εμπόδιο και δε θα το πάρει και είδηση...! Δεν κοίταξε απλά το κινητό της, γιατί κάποιος κάλεσε, αλλά ήταν χωμένη εκεί, στον κόσμο του τίποτα όπως και το μικρό της φάνταζε ένα τίποτα! Όταν η βόλτα γίνεται αγγαρεία κι όχι μοίρασμα και χαρά με το παιδί! Θυμώνεις, βρίζεις από μέσα σου (καθώς βλέπεις τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας στα παιδιά και όχι μόνο) και συνεχίζεις την πορεία σου πιο γρήγορα, κοιτώντας να ξεσπάσεις μέσω της ταχύτητας...

Τα συμπεράσματα δικά σας!

 

@ Μουσική άσχετη... μόνο ο τίτλος σχετικός!

 

Έχει άδικο να βωμολοχεί η άνοιξη;

Σαν να μπήκε η Άνοιξη φουριόζα με ό,τι μπορεί να φέρει στην αγκαλιά της, μα με όλα τα άγρια που συμβαίνουν στον κόσμο μας μόνο μαυροντυμένη εισέρχεται κι οργισμένη! Να βρίσει με τον χείριστο τρόπο θα 'θελε, όμως σκέφτηκε να το κάνει με πιο στυλάτο τρόπο καθ' ότι είναι μια ευγενική και ντελικάτη παρουσία ανάμεσα στη συντροφιά των εποχών του Γερο-Χρόνου!

Ο πιθηκαλώπηξ σύγχρονος άνθρωπος (;) ξαμολήθηκε για ακόμη μία φορά κι όποιον πάρει ο χάρος, αρκεί η τσέπη και η κοιλιά του να γεμίζει. Να φουσκώνει από ματαιοδοξία και ως γνήσιος ρωποπερπερήθρας να μπουκώνει τ' αυτιά του κοσμάκη με ψεύτικες δικαιολογίες-μπουρδολογίες! 

Για να το κάνουμε πιο παραστατικό θα λέγαμε ότι μοιάζει με κυνούρη που έχει βγει σε αναζήτηση  εναγώνια μιας ηδονοθήκης! Βέβαια, άλλοι (ντόπιοι) αρέσκονται στον ρόλο του γυναικοπίπη, κι αφού έχουν τα μέσα το ευχαριστιούνται να έχουν τον έλεγχο και να ασκούν εξουσία εύκολα και ανώδυνα για εκείνους...

Τούτοι οι ντόπιοι κύντεροι μετατρέπουν χωρίς ενδοιασμούς το μαύρο σε άσπρο, το άδικο σε δίκαιο με περικεφαλαία για να τη βγάλουν καθαρή παίρνοντας πάντα μαζί τους όλους τους αρχολίπαρους που έχουν γύρω τους πιστά προσκυνημένους!

Φτου, κόπρειοι του κόσμου ετούτου, λέρωσα το στόμα μου!  

 

@ Πηγές των βωμολοχιών των αρχαίων προγόνων μας (με τη σημασία τους): alfavita και Μηχανή του Χρόνου

 

 

"Μακάρι να 'τανε τα πάντα αλλιώς"...

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τέχνη μέσα από όλες τις μορφές της έχει τη δύναμη μα και τα κατάλληλα εργαλεία να αποδώσει το βάθος των σκέψεων και πολύ περισσότερο των συναισθημάτων, που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση κάποιες στιγμές να εκφράσει με λόγια. Τούτο συμβαίνει όταν αυτά που μένουν ανείπωτα πληγώνουν. Όταν υπάρχει στην ψυχή "τραύμα" (συχνά συλλογικό κι όχι μόνο ατομικό), το οποίο δεν του είναι εύκολο να επεξεργαστεί. Τότε τον ρόλο του αναμεταδότη και εν μέρει λυτρωτή αναλαμβάνει η τέχνη και σε μεγάλο βαθμό η μουσική και το τραγούδι. Πόσοι καημοί, πόσος πόνος, αγωνία, ματαίωση μα και χαρά (για να μην είμαστε άδικοι) βρήκαν διέξοδο μέσα από αυτό το είδος της τέχνης σχεδόν από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη γη!

Με αυτό το σκεπτικό επέλεξα δύο μουσικά κομμάτια που δεν έτυχε να αναρτήσω άλλη φορά και ίσως αποτελέσουν αφορμή για μία ακόμη συζήτηση εδώ. Ίσως απλά μάς κάνουν μία πικρή υπενθύμιση της στείρας κατάστασης που ζούμε και πολύ περισσότερο μάς βάλουν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί τα πράγματα όχι μόνο δεν άλλαξαν μα έγιναν χειρότερα. Μήπως είναι καιρός να ψάξουμε άλλους τρόπους, αφού με τους ίδιους ή παρόμοιους το διαφορετικό ποτέ δε θα έρθει; Γίνεται να πηγαίνεις τυφλά προς το ντουβάρι που έχεις μπροστά σου και να πέφτεις διαρκώς επάνω του, πιστεύοντας πως θα το ρίξεις για να περάσεις ή θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας από την πορεία σου; Δε γίνεται ό,τι και να λέμε!

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους. Όλα ξεκινούν από τα πιο απλά και καθημερινά, τα οποία βλέπουμε και δεν αντιδρούμε έως τα μεγαλύτερα όπου εκεί είναι αναγκαία η συλλογική προσπάθεια, στην οποία τελικά επιβάλλεται η συμμετοχή μας (αν επιθυμούμε το ντουβάρι να πάψει να είναι εμπόδιο) με όποιο τρόπο φυσικά μπορεί ο καθένας. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με την πάρτη μας (την αυτοβελτίωσή της και πολλά άλλα), όπως άριστα μάς το εμφύτευσαν το παραμυθάκι στον εγκέφαλό μας (που ούτε αυτό κάνουμε σωστά) κι ας πάψουμε να φοβόμαστε ακόμα και τον φόβο, διότι, ναι, φυλάει τα έρμα, όμως σε υπερβολική δόση φέρνει απάθεια, πλήρη αδράνεια και εν τέλει τα έρμα θα μείνουν ως έχουν και θα καταλήξουν έρμαια...

"Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ"...! 

@  Τα τραγούδια θα πρέπει να τα ακούσει όποιος διαβάσει το κείμενο, καθώς οι στίχοι έχουν σχέση απόλυτη... 

Ραγίζει η καρδιά κι είναι χειμώνας...

Έφτασε η ώρα που θεωρητικά (μόνο) ολοκληρώνεται η περίοδος του χειμώνα, οπότε και οι ψυχές βρίσκονται στην προσμονή της επόμενης πιο ανθηρής και ευωδιαστής εποχής. 

Ας ετοιμαζόμαστε να τον αφήσουμε πίσω μας, διατηρώντας μέσα μας όσα έφερε μαζί του - όμορφα και άσχημα, καθώς όλα έχουν τη χρησιμότητά τους στην πορεία μας, όσο κι αν μας ζορίζει να αποδεχτούμε και να επεξεργαστούμε τα δύσκολα.

Αυτά τα δύσκολα και το πώς επιδρούν στην ψυχή μας θα μπορούσαμε εύκολα να τα παρομοιάσουμε με τον φυσικό χειμώνα. Γκριζάρει, παγώνει και πονά από το ψύχος ο εσωτερικός μας κόσμος, όπως τα φυτά την περίοδο αυτή του χρόνου, όπου σε κάποια πιο ευαίσθητα ραγίζουν οι βλαστοί και τα φύλλα τους και δεν αντέχουν. 

Αντίστοιχα, θα λέγαμε, ότι ραγίζει η καρδιά μας από καταστάσεις που βιώνουμε ή είμαστε θεατές τους μα και από συμπεριφορές των οποίων είμαστε αποδέκτες.

Σε ποιες περιπτώσεις ράγισε ή ραγίζει η καρδιά σας; 

 

Κι αφού ρωτώ, οφείλω να απαντήσω πρώτη...

Η ταλαίπωρη καρδιά ράγισε επανειλημμένα με την απώλεια αγαπημένων μου ανθρώπων είτε βιολογικά είτε συναισθηματικά, όπως ραγίζει και με κάθε τραγική απώλεια ανθρώπινων ζωών (που δεν έφταιξαν σε τίποτα). Όμως, ράγισε και ραγίζει κι έπειτα από πικρά λόγια κι άδικα ειπωμένα, καθώς πίσω απ' αυτά υπάρχουν τέτοιες σκέψεις από εκείνους που τα ξεστομίζουν, όπως και από συμπεριφορές που θεωρώ ότι δεν τις αξίζω ως άνθρωπος. Έδωσα μερικά ενδεικτικά παραδείγματα (που φυσικά τα συγκεκριμένα ισχύουν για όλους μας) από πολλά διαφορετικά που θα μπορούσα να αναφέρω.

 

@ Το τραγούδι που ακολουθεί κάποτε το είχα αξιοποιήσει σε ανάρτηση (δε θυμάμαι καν σε ποια...), όμως μου πρόσφερε την έμπνευση για τούτο το θέμα, οπότε το επανέλαβα!

 

Κι αυτή ήταν η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μου στο Δρώμενο της γλυκιάς μας Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Όταν τα μάτια έχουν να πουν πολλά...

Μεγάλο συνήθειο της σύγχρονης εποχής είναι η πολυλογία και συχνά δίχως κανένα νόημα, όμως ας θυμηθούμε κάτι απλό, που ενίοτε μας διαφεύγει... Τα μάτια έρχονται να μαρτυρήσουν όσα προσπαθούμε πολλές φορές να μεταφέρουμε στους άλλους με λόγια ατέλειωτα. Έχουν ειπωθεί πολλά για δαύτα και από πολλούς, όμως το σίγουρο είναι ότι δείχνουν συναισθήματα και προθέσεις, φέρνουν στο φως την ψυχή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να τους κοιτά κάποιος στα μάτια όταν τους μιλά ή γενικά αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή όταν μιλούν κι εκείνοι σε άλλους. Δεν είναι τυχαίο το ότι μπορεί να φέρει αμηχανία κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι πρέπει να αισθάνεται κανείς πολύ στέρεος μέσα του (να μην έχει παντός είδους ανασφάλειες), να είναι ειλικρινής και άνετος για να το κάνει.

Θα πρόσθετα και ένα ακόμα που έχω παρατηρήσει στη ζωγραφική και συγκεκριμένα στις προσωπογραφίες. Θεωρείται επιτυχές ένα σχέδιο όταν ο δημιουργός έχει καταφέρει να αποδώσει με ορθότητα τα μάτια, διότι αν δεν γίνει, τότε χάνεται όλη η ψυχή του έργου. Ειδάλλως, μοιάζει ολοζώντανο το πρόσωπο, έτοιμο να σου μιλήσει, όπου εκεί βέβαια το κάνει μόνο με τα μάτια!

 

Πάμε να δούμε μερικά από όσα έχουν ειπωθεί κατά καιρούς για τους ανεπανάληπτους "καθρέφτες της ψυχής" και μου άρεσαν:

 

"Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως." (Βίκτωρ Ουγκώ)

"Κράτα τα μάτια σου στ’ αστέρια και τα πόδια σου στη γη." (Θεόδωρος Ρούζβελτ)

"Η ομορφιά είναι πώς αισθάνεσαι μέσα σου, και αυτό καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Δεν είναι κάτι σωματικό." (Σοφία Λώρεν)

"Αυτός που έχει δίκιο έχει δυνατό βλέμμα." (Αραβική παροιμία)

"Τα μάτια δεν βλέπουν αυτό που το μυαλό δεν θέλει." (Ινδική παροιμία)

"Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης." (Μιγκέλ Θερβάντες)

"Στον έρωτα, μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να καταλαβαίνετε τι θέλουν χωρίς αυτές να το ομολογούν." (Robert de Flers - Γάλλος συγγραφέας 1869-1927)

"Κράτα τα μάτια σου ορθάνοιχτα πριν τον γάμο, μισόκλειστα μετά." (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Και με αφορμή αυτό που είχε πει η Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων E. L. Konigsburg:
"Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν κάποιος σε κοιτάζει στα μάτια, τι θα ‘θελες να βλέπει;"

Εσείς τι θα θέλατε να βλέπει ο άλλος στα δικά σας μάτια;

 

@ Για το μουσικό μέρος επέλεξα τέσσερα χιλιοακουσμένα τραγούδια και ειδικά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια και σήμερα είναι η ημέρα ραδιοφώνου! Μάλιστα, είναι αγαπησιάρικα, έτσι, γιατί στην αγάπη (κατά την ταπεινή μου γνώμη) οφείλουμε σεβασμό και εορτασμό όλο τον χρόνο κι όχι μόνο την ημέρα των ερωτευμένων (που είναι αύριο)...

 

 

 

 

Πικρόχολο παραλήρημα μετά μουσικής

Βρε πότε φτάσαμε στη μέση σχεδόν της αποκριάτικης περιόδου ούτε που το καταλάβαμε! Θα μου πεις εδώ έχουμε όλο τον χρόνο αποκριά! Το "ξεσάλωμα" πάει σύννεφο και οι "μασκαράδες" μόνιμοι και μπόλικοι μέχρι που χάνεις το μέτρημα...!

Προλάβετε τις εκπτώσεις (ναι, αυτές για τα μάτια του κόσμου), γιατί οσονούπω κάνουν τον κύκλο τους και δίχως βρακί δε λέει... Μπορεί να γίνεται της "απαυτούλας" το κάγκελο στα σόσιαλ με φώτο με όλα έξω και σε κάθε ευκαιρία σε λάιβ έκδοση, αλλά τα μυαλά πάνε πίσω κάτι αιώνες!

Εν πάση περιπτώσει, αγοράστε ό,τι μπορείτε με όσα έχετε και δεν έχετε, καθώς κάτι πρέπει να φαίνεται πως γίνεται στην αγορά... Ένα αστραφτερό "κούτελο" έχουμε σε τούτη την κοινωνία, ε, να το τιμήσουμε!  

Τσικνίστε (λες και κάθε μέρα δε μας τρώει η τσίκνα), φάτε (κρέας να μη μείνει), πιείτε και γλεντήστε! Και να μη θες, έτσι σου λένε ότι πρέπει να κάνεις! Ξέρουν αυτοί... Θα ξεχαστείς και μπορεί και να ξεχάσεις όλα αυτά που σου πήραν, σου παίρνουν και ετοιμάζονται να σου πάρουν, από τα φράγκα, τη γη, την καθαρή τροφή, την υγεία (και άλλα πολλά, τόσα πολλά... προσθέστε), έως τον ανώτατο νόμο του κράτους (κι αυτόν λιγουρεύονται) και εν τέλει την αξιοπρέπεια!

Και μέσα σε όλα, αγαπήστε μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (μην ξεχαστείτε), διότι όλο τον χρόνο βλάπτει σοβαρά την καρδιά! Ευαίσθητο όργανο και θέλει προστασία! Α, και πάλι αγοράστε και κοιτάξτε τα μηνύματα λατρείας (υποκρισίας) να μην έχουν σταματημό, ειδάλλως θα προκληθεί μεγάλη ζημιά στο παζάρι του έρωτα και της αγάπης!

Φρενάρω και διακόπτω το πικρόχολο παραλήρημα. Πήρα φόρα και ήθελα πολύ περισσότερα να πω (καθώς δύσκολα διαχειρίζεται κανείς όσα συμβαίνουν), μα θα γίνω κι άλλο δυσάρεστη και οι ημέρες είναι γιορτινές, οπότε... Πάντως, έγραφα με τη συνοδεία των ακόλουθων μουσικών κομματιών, τα οποία επηρέασαν κατά κάποιον τρόπο το ύφος του γραπτού!

 

 

Εμείς "του τότε" δεν είμαστε πια οι ίδιοι

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι αστροφώτιστη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, στα μάκρη».
Ο άνεμος της νύχτας περιστρέφεται στον ουρανό και τραγουδάει.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, κι ήταν φορές που κι εκείνη μ’ αγάπησε.

Σε νύχτες σαν κι αυτή την είχα στην αγκαλιά μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω απ’ τον άπειρο ουρανό.

Εκείνη με αγάπησε, κι ήταν φορές που και εγώ την αγαπούσα.
Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να αισθανθώ πως την έχασα.

Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη δίχως εκείνη.
Κι ο στόχος πέφτει στην ψυχή σαν τη δροσιά στα χόρτα.

Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι αστροφώτιστη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσω η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Η ίδια η νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι του τότε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά πόσο την αγάπησα.
Η φωνή έψαχνε τον άνεμο για ν’ αγγίξει την ακοή της.

Σε άλλον. Θα ανήκει σε άλλον. Όπως και πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το φωτεινό σώμα της. Τα άπειρα μάτια της.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά μπορεί και να την αγαπώ.
Πόσο διαρκεί η αγάπη, πόσο διαρκεί η λησμονιά.

Επειδή σε νύχτες σαν κι αυτή που την είχα στην αγκαλιά μου,
η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τελευταίος μου πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που γράφω.

                                                                          Πάμπλο Νερούδα 

 

Η μετάφραση του ποιήματος είναι της Δανάης Στρατηγοπούλου, στην οποία είχα αναφερθεί σε ανάρτηση προηγούμενων ημερών μέσω ενός γνωστού τραγουδιού της. Αυτή ήταν και η αφορμή να παρουσιάσω το παραπάνω ποίημα του μεγάλου δημιουργού της Λατινικής Αμερικής που έμεινε γνωστός για τη δράση του για την παγκόσμια ειρήνη και ως δυναμικός μαχητής της δικαιοσύνης. Η Δανάη ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων του Νερούδα και μάλιστα με πάθος ερωτικό (όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά ο Λειβαδίτης), μένοντας πιστή στον τρόπο με τον οποίο έγραφε και ο ίδιος ο ποιητής. 

Ακολουθούν δύο μουσικά κομμάτια που αποδίδει η ίδια, για να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο με μια νότα νοσταλγίας για όσα εμείς δε ζήσαμε, μα υπήρξαν.

 

# Ο τίτλος είναι μια μικρή παραφθορά στίχου του παραπάνω ποιήματος...