Όταν τα μάτια έχουν να πουν πολλά...

Μεγάλο συνήθειο της σύγχρονης εποχής είναι η πολυλογία και συχνά δίχως κανένα νόημα, όμως ας θυμηθούμε κάτι απλό, που ενίοτε μας διαφεύγει... Τα μάτια έρχονται να μαρτυρήσουν όσα προσπαθούμε πολλές φορές να μεταφέρουμε στους άλλους με λόγια ατέλειωτα. Έχουν ειπωθεί πολλά για δαύτα και από πολλούς, όμως το σίγουρο είναι ότι δείχνουν συναισθήματα και προθέσεις, φέρνουν στο φως την ψυχή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να τους κοιτά κάποιος στα μάτια όταν τους μιλά ή γενικά αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή όταν μιλούν κι εκείνοι σε άλλους. Δεν είναι τυχαίο το ότι μπορεί να φέρει αμηχανία κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι πρέπει να αισθάνεται κανείς πολύ στέρεος μέσα του (να μην έχει παντός είδους ανασφάλειες), να είναι ειλικρινής και άνετος για να το κάνει.

Θα πρόσθετα και ένα ακόμα που έχω παρατηρήσει στη ζωγραφική και συγκεκριμένα στις προσωπογραφίες. Θεωρείται επιτυχές ένα σχέδιο όταν ο δημιουργός έχει καταφέρει να αποδώσει με ορθότητα τα μάτια, διότι αν δεν γίνει, τότε χάνεται όλη η ψυχή του έργου. Ειδάλλως, μοιάζει ολοζώντανο το πρόσωπο, έτοιμο να σου μιλήσει, όπου εκεί βέβαια το κάνει μόνο με τα μάτια!

 

Πάμε να δούμε μερικά από όσα έχουν ειπωθεί κατά καιρούς για τους ανεπανάληπτους "καθρέφτες της ψυχής" και μου άρεσαν:

 

"Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως." (Βίκτωρ Ουγκώ)

"Κράτα τα μάτια σου στ’ αστέρια και τα πόδια σου στη γη." (Θεόδωρος Ρούζβελτ)

"Η ομορφιά είναι πώς αισθάνεσαι μέσα σου, και αυτό καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Δεν είναι κάτι σωματικό." (Σοφία Λώρεν)

"Αυτός που έχει δίκιο έχει δυνατό βλέμμα." (Αραβική παροιμία)

"Τα μάτια δεν βλέπουν αυτό που το μυαλό δεν θέλει." (Ινδική παροιμία)

"Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης." (Μιγκέλ Θερβάντες)

"Στον έρωτα, μη ζητάτε το «ναι» από τα χείλη των γυναικών, αλλά από τα μάτια τους. Οι γυναίκες θέλουν να καταλαβαίνετε τι θέλουν χωρίς αυτές να το ομολογούν." (Robert de Flers - Γάλλος συγγραφέας 1869-1927)

"Κράτα τα μάτια σου ορθάνοιχτα πριν τον γάμο, μισόκλειστα μετά." (Βενιαμίν Φραγκλίνος)

Και με αφορμή αυτό που είχε πει η Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων E. L. Konigsburg:
"Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν κάποιος σε κοιτάζει στα μάτια, τι θα ‘θελες να βλέπει;"

Εσείς τι θα θέλατε να βλέπει ο άλλος στα δικά σας μάτια;

 

@ Για το μουσικό μέρος επέλεξα τέσσερα χιλιοακουσμένα τραγούδια και ειδικά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια και σήμερα είναι η ημέρα ραδιοφώνου! Μάλιστα, είναι αγαπησιάρικα, έτσι, γιατί στην αγάπη (κατά την ταπεινή μου γνώμη) οφείλουμε σεβασμό και εορτασμό όλο τον χρόνο κι όχι μόνο την ημέρα των ερωτευμένων (που είναι αύριο)...

 

 

 

 

Πικρόχολο παραλήρημα μετά μουσικής

Βρε πότε φτάσαμε στη μέση σχεδόν της αποκριάτικης περιόδου ούτε που το καταλάβαμε! Θα μου πεις εδώ έχουμε όλο τον χρόνο αποκριά! Το "ξεσάλωμα" πάει σύννεφο και οι "μασκαράδες" μόνιμοι και μπόλικοι μέχρι που χάνεις το μέτρημα...!

Προλάβετε τις εκπτώσεις (ναι, αυτές για τα μάτια του κόσμου), γιατί οσονούπω κάνουν τον κύκλο τους και δίχως βρακί δε λέει... Μπορεί να γίνεται της "απαυτούλας" το κάγκελο στα σόσιαλ με φώτο με όλα έξω και σε κάθε ευκαιρία σε λάιβ έκδοση, αλλά τα μυαλά πάνε πίσω κάτι αιώνες!

Εν πάση περιπτώσει, αγοράστε ό,τι μπορείτε με όσα έχετε και δεν έχετε, καθώς κάτι πρέπει να φαίνεται πως γίνεται στην αγορά... Ένα αστραφτερό "κούτελο" έχουμε σε τούτη την κοινωνία, ε, να το τιμήσουμε!  

Τσικνίστε (λες και κάθε μέρα δε μας τρώει η τσίκνα), φάτε (κρέας να μη μείνει), πιείτε και γλεντήστε! Και να μη θες, έτσι σου λένε ότι πρέπει να κάνεις! Ξέρουν αυτοί... Θα ξεχαστείς και μπορεί και να ξεχάσεις όλα αυτά που σου πήραν, σου παίρνουν και ετοιμάζονται να σου πάρουν, από τα φράγκα, τη γη, την καθαρή τροφή, την υγεία (και άλλα πολλά, τόσα πολλά... προσθέστε), έως τον ανώτατο νόμο του κράτους (κι αυτόν λιγουρεύονται) και εν τέλει την αξιοπρέπεια!

Και μέσα σε όλα, αγαπήστε μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (μην ξεχαστείτε), διότι όλο τον χρόνο βλάπτει σοβαρά την καρδιά! Ευαίσθητο όργανο και θέλει προστασία! Α, και πάλι αγοράστε και κοιτάξτε τα μηνύματα λατρείας (υποκρισίας) να μην έχουν σταματημό, ειδάλλως θα προκληθεί μεγάλη ζημιά στο παζάρι του έρωτα και της αγάπης!

Φρενάρω και διακόπτω το πικρόχολο παραλήρημα. Πήρα φόρα και ήθελα πολύ περισσότερα να πω (καθώς δύσκολα διαχειρίζεται κανείς όσα συμβαίνουν), μα θα γίνω κι άλλο δυσάρεστη και οι ημέρες είναι γιορτινές, οπότε... Πάντως, έγραφα με τη συνοδεία των ακόλουθων μουσικών κομματιών, τα οποία επηρέασαν κατά κάποιον τρόπο το ύφος του γραπτού!

 

 

Εμείς "του τότε" δεν είμαστε πια οι ίδιοι

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.

Να γράψω για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι αστροφώτιστη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, στα μάκρη».
Ο άνεμος της νύχτας περιστρέφεται στον ουρανό και τραγουδάει.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, κι ήταν φορές που κι εκείνη μ’ αγάπησε.

Σε νύχτες σαν κι αυτή την είχα στην αγκαλιά μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω απ’ τον άπειρο ουρανό.

Εκείνη με αγάπησε, κι ήταν φορές που και εγώ την αγαπούσα.
Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.

Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να αισθανθώ πως την έχασα.

Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη δίχως εκείνη.
Κι ο στόχος πέφτει στην ψυχή σαν τη δροσιά στα χόρτα.

Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι αστροφώτιστη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Σαν για να την πλησιάσω η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.

Η ίδια η νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι του τότε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά πόσο την αγάπησα.
Η φωνή έψαχνε τον άνεμο για ν’ αγγίξει την ακοή της.

Σε άλλον. Θα ανήκει σε άλλον. Όπως και πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το φωτεινό σώμα της. Τα άπειρα μάτια της.

Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, αλλά μπορεί και να την αγαπώ.
Πόσο διαρκεί η αγάπη, πόσο διαρκεί η λησμονιά.

Επειδή σε νύχτες σαν κι αυτή που την είχα στην αγκαλιά μου,
η ψυχή μου λυπάται που την έχει χάσει.

Ακόμα κι αν αυτός είναι ο τελευταίος μου πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που γράφω.

                                                                          Πάμπλο Νερούδα 

 

Η μετάφραση του ποιήματος είναι της Δανάης Στρατηγοπούλου, στην οποία είχα αναφερθεί σε ανάρτηση προηγούμενων ημερών μέσω ενός γνωστού τραγουδιού της. Αυτή ήταν και η αφορμή να παρουσιάσω το παραπάνω ποίημα του μεγάλου δημιουργού της Λατινικής Αμερικής που έμεινε γνωστός για τη δράση του για την παγκόσμια ειρήνη και ως δυναμικός μαχητής της δικαιοσύνης. Η Δανάη ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων του Νερούδα και μάλιστα με πάθος ερωτικό (όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά ο Λειβαδίτης), μένοντας πιστή στον τρόπο με τον οποίο έγραφε και ο ίδιος ο ποιητής. 

Ακολουθούν δύο μουσικά κομμάτια που αποδίδει η ίδια, για να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο με μια νότα νοσταλγίας για όσα εμείς δε ζήσαμε, μα υπήρξαν.

 

# Ο τίτλος είναι μια μικρή παραφθορά στίχου του παραπάνω ποιήματος...

 

  

Θορυβώδεις "νάνοι", σιωπηροί "γίγαντες"

Ήρθα να γράψω δυο λόγια επηρεασμένη από στιγμές της καθημερινότητας μου μα και από την επικαιρότητα που κοντεύει να μας "καταπιεί" μέσα από όλα τα τραγικά, άγρια ή ξεδιάντροπα συμβαίνουν.

Θα τολμούσα να πω αρκετά στρογγυλεμένα και δίχως υπεραναλύσεις ότι υπάρχουν δύο μεγάλες και βασικές κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τους άλλους ανθρώπους με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Η ομαδοποίησή τους στηρίζεται στο "μπόι" τους! Φυσικά και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σωματικό τους ύψος...

Το "μπόι" αφορά στο πνεύμα και την ψυχή τους και διαπιστώνεται μέσα από τον λόγο, τη στάση, τη συμπεριφορά και τις πράξεις. Έτσι, λοιπόν, για μένα η μία κατηγορία έχει να κάνει με τους θορυβώδεις "νάνους" και η άλλη με τους σιωπηρούς "γίγαντες". 

Οι θορυβώδεις "νάνοι" είναι όσοι κάνουν "φασαρία" για να ακουστούν και να τους προσέξουν, γιατί είναι κενοί εσωτερικού περιεχομένου. Θα ήθελαν διακαώς να είναι αληθινά σπουδαίοι, μα δεν τους βγαίνει. Είναι συνήθως εκείνοι που στο επαγγελματικό τοπίο βάζουν "τρικλοποδιές" στους ικανούς και άξιους, "γλείφουν" τους προϊσταμένους τους και "έρπουν" ύπουλα και εμετικά δίπλα τους. Μάλιστα, σπαταλούν σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού τους χρόνου σ' αυτό και σίγουρα όχι στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πού να συζητήσει κανείς για τον πολιτικό χώρο...! Θα λερωθεί το στόμα αλλά και το πνεύμα! Όμως, ο θορυβώδης "νάνος" εμφανίζεται παντού με όλα τα χαρακτηριστικά του, όπως στην οικογένεια, στις φιλικές συντροφιές, στην αγορά, στις υπηρεσίες κλπ. Το μυαλό του είναι εγκλωβισμένο στη μιζέρια και την προσωπική του και μόνο ικανοποίηση και ακολούθως η ψυχή του είναι ένας τόσο στενός χώρος που προκαλεί ασφυξία.

Οι σιωπηροί "γίγαντες" είναι ακριβώς το αντίθετο από τους παραπάνω. Δεν έχουν απαραίτητα την ανάγκη να φανούν και προσφέρουν χωρίς να διεκδικούν επίμονα και χοντροκομμένα την προσοχή. Μα κι όταν χρειαστεί να τους προσέξουν, θα έχουν συγκεκριμένο λόγο ξέχωρα από το "Εγώ" τους. Θα αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, διότι γνωρίζουν ότι αυτό απαιτείται. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα παντός είδους, για να σταθούν όπως αναλογεί σε κάθε περίσταση. Τα κίνητρα τους είναι εσωτερικά και το ήθος τους δεν κινδυνεύει από εξωτερικές κακόβουλες επιρροές. Αντίστοιχα θα συμπεριφερθούν και θα πράξουν στην οικογένεια, στις φιλικές επαφές και όπου βρεθούν. Το σίγουρο είναι ότι θα τους θεωρήσουν "βλάκες", θα τους χαρακτηρίσουν "γραφικούς" και το χειρότερο επειδή τους αναγνωρίζουν ως επικίνδυνους για τα δικά τους κεκτημένα ή συμφέροντα θα ειπωθεί και το γνωστό ότι τους "χαλούν την πιάτσα"... Εννοείται πως θα προσπαθήσουν να τους λοιδορήσουν, να τους εμποδίσουν ή να τους εξαφανίσουν από το προσκήνιο αν μπορούν και πάντα με ύπουλους τρόπους.

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος συνέχειας, αφού ο καθένας δύναται να σκεφτεί και να αναφέρει ένα σωρό άλλα χαρακτηριστικά και των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παραβλέπω το γεγονός ότι όλοι μέσα μας έχουμε και τον θορυβώδη "νάνο" και τον σιωπηρό "γίγαντα". Το ποιος θα επικρατήσει είναι πάντα δική μας επιλογή και απόφαση.

 

@ Μουσική με δύο γνωστά τραγούδια. Το πρώτο σε επανάληψη, γιατί μου αρέσει ιδιαίτερα...

  

Μα "χειμώνας" είναι και κάνει "κρύο"!

Λένε ότι χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και πέντε 
Μήπως και τη γλιτώσουμε επαρκώς στο παρά πέντε…

Λένε διαρκώς ότι όπου να ’ναι θα πούμε το νερό νεράκι 
Κι έχουν στον νου τους ολοταχώς το δικό τους «κομποσκοινάκι» 
Μα η μια ορμητική νεροποντή διαδέχεται ανελέητα την άλλη 
Πώς τη χαλασμένη «σούπα» να γυρίσουν με τέτοια παραζάλη;

Λένε πως είναι όλα έτοιμα κι από καιρό εν τάξει 
Φτου τους, καλέ, κανείς ποτέ μην τους ματιάξει 
Ο στόχος είν’ ένας κι όλα τ’ άλλα μια χαμένη ιστορία 
Σαν το νεράκι όταν διέξοδο ψάχνει μες στη διαμαρτυρία

Κι όπως λένε χειμώνας είναι και κάνει κρύο 
Και πως τώρα πια είναι καιρός για δύο 
Μωρέ, για δύο, για τρεις και τέσσερις και για μιλιούνια 
Μια και το νερό σταγόνα είναι στον κατακλυσμό από «γουρούνια»!

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο Δρώμενο της Αριστέας μας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

Ελαφρύ χιούμορ καταπραϋντικής δράσης

Μια ανάπαυλα από όλα με λίγη δόση χιούμορ, το οποίο λυτρώνει, ξεκουράζει, ψυχαγωγεί, διατηρεί τον νου σε εγρήγορση και ενίοτε λέει βαριές αλήθειες. Φυσικά ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό και το σημείωμα στην παραπάνω εικόνα (όχι αυτά που γράφει το γατάκι, το άλλο...)!

Πάμε να δούμε κάποια αστεία στη συνέχεια, για να μην αρχίσω την πολλή μουρμούρα και την γκρίνια πάνω σε θέματα που αφορούν στην επικαιρότητα (ουπς, βάρκα πήρατε;) ή σε άλλα καθημερινά και κυρίως στον χώρο εργασίας. Άσε, δε συμφέρει...!

 

Μετά από τις παραπάνω αλήθειες, ας περάσουμε στα εντελώς χαλαρά...

Προς το παρόν δεν έχει τίποτε άλλο μήτε σοβαρό μήτε αστείο, μια και "βραχυκυκλώσαμε" από το πολύ νερό, το οποίο σ' αυτό τον τόπο πρέπει να πέφτει με μέτρο, διότι δεν έχει πού να πάει και χάνει εύκολα τον δρόμο... Α, και σε κάθε προβληματάκι καιρικό μην ξεχνάτε να ακολουθείτε την εντολή του τριψήφιου (αν έχει σταλεί σωστά) και στην ανάγκη μείνετε πάλι εντός οικίας (τώρα που έγινε συνήθεια...)! Αυτάαα!

 

@  Μουσική επιλογή αυτή την φορά ακολουθεί με ένα τραγούδι από μια πολύ γοητευτική ηθοποιό του γαλλικού κινηματογράφου...

Και στον υπερσύνδεσμο υπάρχει το ίδιο αλλά πιο σπιρτόζικο (κλικ)!

 

Με χορευτικά πατήματα τα 11 έτη...

Έφτασαν και τα φετινά γενέθλια του "μικρού καφέ" εδώ. Κλείνει τα 11 του χρόνια και πλέον θεωρείται "πρώιμος έφηβος" (μπορεί και να λειτουργεί ως τέτοιος)! Ειλικρινά δεν το περίμενα ότι θα έφτανα να γράφω ακόμα στο ιστολόγιο μετά τόσα χρόνια! Αναρωτιέμαι, μάλιστα, πώς πέρασαν έτσι, σαν αστραπή! Όπως "αστραπές" απανωτές είναι όσα συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή μα στον τόπο μας και στον κόσμο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Μακάρι να αντιλαμβανόμαστε βαθιά την ταχύτατη πορεία του χρόνου δίχως γυρισμό, καθώς τότε πολλά ίσως θα ήταν διαφορετικά...

Φυσικά και τούτο το γενέθλιο έτος θα εορταστεί με μουσική όπως και πέρσι μα με κάποια παραλλαγή. Την περασμένη χρονιά, είχα επιλέξει μερικές διασκευές γνωστών τραγουδιών ξένης μουσικής. Τώρα όλα θα κινηθούν γύρω από ένα ελληνικό τραγούδι και κάποιες από τις εκτελέσεις που έχουν γίνει πέρα από την αρχική. Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι πολύ παλιό και δεν είχε τύχει να το ακούσω μέχρι σήμερα (μη "βαρέσετε" και πείτε "ντροπή μου", αφού... συμβαίνουν κι αυτά)! 

Ήθελα τις τελευταίες μέρες να ετοιμάσω μια ανάρτηση με εντελώς άσχετο θέμα και έψαχνα (όπως συνηθίζω) ένα τραγούδι του Φάμελλου (όχι αυτού από το γνωστό κόμμα - της συμφοράς), αλλά του τραγουδοποιού, του Μανώλη. Μέσα στο ψαχτήρι, λοιπόν, άκουσα και το "Ας ερχόσουν για λίγο". Είδα ότι δεν ήταν δικό του και αναζήτησα το αρχικό κι έπειτα άλλες ερμηνείες, με αποτέλεσμα να κάνω ένα μικρό μουσικό ταξίδι... Τότε ήρθε και η ιδέα αυτής της εορταστικής ανάρτησης.

Το τραγούδι ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από τη Δανάη Στρατηγοπούλου σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Λένε, επίσης, ότι τους στίχους έγραψε ο Τραϊφόρος από νοσταλγία για τη Σοφία Βέμπο την εποχή που απουσίαζε στην Αμερική (1945-1947). Τελικά δεν τραγουδήθηκε από εκείνη μα από τη Στρατηγοπούλου και πολλούς άλλους μέχρι σήμερα.

Ακολουθούν οι δικές μου επιλογές και όποιος επιθυμεί ας σημειώσει σε σχόλιο ποιο ή ποια από αυτές θεωρεί ότι του ταιριάζει ή είναι καλύτερη ερμηνευτικά ή ως μουσική απόδοση. Την προσωπική μου προτίμηση θα αναφέρω σε κάποιο σχόλιο.

Πάμε πρώτα με την αρχική:

 

Και επειδή η μουσική του Σουγιούλ είναι στον ρυθμό του τάγκο, ας θυμόμαστε κάπου κάπου την αξία γενικά του χορού, μια και τον έχουμε ξεχασμένο...

Εξάλλου, όπως μας λέει η Μάγια Αγγέλου (Αφροαμερικανίδα ποιήτρια): "Όλα στο σύμπαν έχουν ένα ρυθμό, όλα χορεύουν"! 

Επίσης, η Μία Μάικλς (Αμερικανίδα χορογράφος) τονίζει ότι: "Αν χορεύεις με την καρδιά σου, το σώμα σου θα ακολουθήσει"! Τούτο για όσους ανησυχούν ότι δε θα τα καταφέρουν ή δεν μπορούν!

Και ο Φρεντ Αστέρ έρχεται να συμπληρώσει για τους τελειομανείς και μόνο...: "Κάνε το μέγιστο, καν' το σωστά και με στυλ"! 

Θα προσθέσω και ένα ακόμα του Πωλ Βαλερύ (Γάλλος ποιητής) που μου άρεσε, με την ευκαιρία των δρώμενων (ποιητικών και μη): "Η ποίηση είναι για τον πεζό λόγο ό,τι είναι ο χορός για το περπάτημα"!

 

"Είσαι τ' όνειρό μου κι η απάτη μου..."

Ήρθα κι εγώ ν' αφήσω ένα "χειμωνιάτικο αποτύπωμα", τώρα μάλιστα, που είμαστε στη μέση της εποχής. Ένας χειμώνας που δεν έχει κατακλύσει μόνο την φύση, μα κι εκείνος που έχει μπαστακωθεί σε όλη την ανθρωπότητα με μια από τις πιο άγριες μορφές του. 

Πλέον μπορούμε να μιλάμε για "βαρυχειμωνιά" στις ψυχές πλήθος ανθρώπων, οι οποίοι λειτουργούν ορμώμενοι από τα πιο ποταπά κίνητρα, με αδιαφορία, επιπολαιότητα και ίσως βασανιστική ανοησία, δημιουργώντας ένα κενό, το οποίο χάσκει τραγικά και τρομακτικά ακάλυπτο.

Όσοι αντιστέκονται σε όλο αυτό έχουν "κλείσει τις κλειδαριές", για να προστατεύσουν όσα πολύτιμα έχουν μέσα τους από τον αδυσώπητο και σαρωτικό "χειμώνα".

Αρχικά, ήθελα να γράψω ελεύθερα και ίσως δίχως συγκεκριμένη χρονική και λογική σειρά, αλλά όπως μου έρχονταν στον νου, όλα εκείνα που θεωρώ ότι είναι υπεύθυνα για την κατάντια του κόσμου. Τελικά επέλεξα να το κάνω πάλι μέσω της μουσικής (τα ακουστικά στο άβατάρ μου δεν είναι τυχαία...).

Ένα τραγούδι που άκουσα έγινε ο καθοδηγητής της σκέψης μου, όμως με μια διαφορετική ματιά. Το θέμα του είναι η αφοσίωση ενός ανθρώπου σ' έναν άλλο μέσα από τα γνήσια συναισθήματα που νιώθει, το οποίο ως στάση έρχεται κόντρα στη συνήθη "ξεπέτα" του σήμερα, στα επιφανειακά συναισθήματα και την αβίαστη καλοπέραση. Κάποτε μια τέτοια αφοσίωση ήταν συχνή, ενώ στην εποχή μας είναι εξαίρεση και σχεδόν κανόνας τα ελαφριά, τα πολύ ελαφριά, να ξεμπερδεύουμε και να μην πολυζοριζόμαστε. 

Τώρα θα πείτε τι σχέση έχει το τραγούδι με την κατάσταση του παλαβωμένου και άνευ πυξίδας κόσμου μας, όπου είχα σκοπό να αναφερθώ; Αν προσεγγίσει κανείς τους στίχους του με μεταφορικό τρόπο, μπορεί να δει τις "κλειδαριές" που έχει κλείσει ο άνθρωπος, για να αφήσει έξω κάθε εισβολέα, ο οποίος "δειλά και ύπουλα γλιστρά και καθρέφτες δεν κοιτά". Μένοντας, παράλληλα, πιστός στις αξίες του, σε όσα ονειρεύεται για τον κόσμο που ζει και του στερούν άλλοτε με υποχθόνιο τρόπο κι άλλοτε με ωμή βία.

Διακόπτω τη ροή, λόγω του περιορισμού των λέξεων 😉και δίνω τη συνέχεια στον αναγνώστη, να περάσει στην ακρόαση του μουσικού κομματιού, μα με την μεταφορική ματιά που προείπα...

 

"Κλειδαριές" - Γιώργος Νταλάρας & Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης 
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο Δρώμενο της "γειτονοπούλας" Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

"Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

Έπειτα από τις μέρες των εορτών, οι οποίες έχουν ως σημεία αναφοράς κυρίως την αγάπη, τη χαρά, την ελπίδα, τα οποία είναι πολύτιμα στη ζωή του ανθρώπου, σκέφτηκα να φέρω εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη με τίτλο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Δεν το έχω διαβάσει, μα βρίσκοντας αυτό το μέρος του στο διαδίκτυο μού προκάλεσε το ενδιαφέρον να το πάρω, αλλά πρώτα θα το μοιραστώ με τους αναγνώστες του ιστολόγιου, μια και έχει να δώσει πολλά και από μόνο του.

Το συγκεκριμένο έργο της συγγραφέως αναφέρεται στο σημερινό ανικανοποίητο του ανθρώπου, στην αέναη αναζήτηση της αγάπης και της πλήρωσης των κενών της ψυχής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών. 

 

Πάμε να το δούμε:

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…" 

 

Κι αυτά σε μια εποχή άγρια, όπου ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός, η ανωριμότητα, ο κυνισμός και γενικά τα κατώτερα ένστικτα έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό επίπεδο και όπως βλέπουμε συμβαίνει παγκόσμια από τον απλό πολίτη μιας χώρας έως τον πιο ισχυρό αρχηγό κράτους.

 

@ Μουσική επιλογή ένα νέο όμορφο τραγούδι του Γιώργου Περρή, που όταν το άκουσα μου θύμισε ως προς τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί το τραγούδι της Μποφίλιου :  "Το όνομά μου / Εγώ μεγάλωνα για σένα".

 

Κατ’ επιταγήν της εποχής - 34ο Συμπόσιο

Μέσα στις απειλές του γενικευμένου πολέμου, μέσα στη ζαβή πραγματικότητα που βιώνει ο άνθρωπος, τον εγωισμό, την αποξένωση, το μίσος, τη διχόνοια, τον αλληλοσπαραγμό και πολλά άλλα φαιδρά και ψεύτικα, αποφάσισα να γράψω αυτό που ακολουθεί:

 

Κατ’ επιταγήν της εποχής

Θαύμα θα ’ταν η ειρηνική ένωση για του κόσμου τα πλάσματα

Μια γενναία Αρχή προσμένει η τραγική συμμόρφωση

Αναζητά επίπονα λαμπρή Υπέρβαση απ’ τα θλιβερά χαλάσματα

Δύσβατο βουνό φαντάζει η θεόρατη Μεταμόρφωση

Πάλεψε άνθρωπε, ν’ αγγίξεις νικηφόρα τα πιο ιερά κράματΑ!

 

Κι αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο γιορτινό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας της μπλογκογειτονιάς από το "Η ζωή είναι ωραία", η οποία έχει το ακάθιστο και στα πιο δύσκολά της και γι' αυτό είναι αξιέπαινη!

 

@  Μουσική πολλή και νομίζω ιδιαίτερα ταιριαστή...